Kunstmatige radio-activiteit Voordracht van prof. dr. D. Coster voor het Natuurkundig Genootschap In de Prof. Hamburgerzaal van het Concerthuis had het ( Natuurkundig Genootschap te Groningen gisteravond wederom een vergadering belegd, waarin als spreker optrad prof. dr. D. Coster te Groningen met het onderwerp: „Kunstmatige radio-activiteit". De voorzitter van het Genootschap, prof. dr. H. M. DE BURLET, heette in zijn openingswoord de zeer talrijke aanwezigen hartelijk welkom om daarna enkele sympathieke woorden te wijden aan de nagedachtenis van wijlen ir. J. Heidema, die de vereeniging als bestuurslid door den dood is ontvallen. Prof. de Burlet herinnerde eraan, dat ir. Heidema een zeer groot aantal jaren, n.l. reeds sinds 1902, lid van het bestuur van het Natuurkundig Genootschap is geweest. Inderdaad een bijzonder lange periode, aldus spr., en hoewel ir. Heidema reeds eerder plan heeft gehad in het bestuur plaats te maken voor een ander, hebben wij hem kunnen overhalen dit plan te laten varen. Ir. Heidema was in het bestuur een welwillende vraagbaak. Hij wist ongelooflijk veel en van zijn wetenschap heeft het Genootschap zeer veel profijt mogen hebben. Zijn heengaan beteekent voor het bestuur en voor het geheele Genootschap dan ook een groot gemis. Zeer veel dank zijn we aan hem verschuldigd en zijn nagedachtenis zal bij ons allen in dankbare herinnering blijven voortleven. Na deze herdenkingswoorden van den voorzitter verhieven de aanwezigen zich enkele oogenblikken van hun zitplaatsen. Prof. COSTER ving zijn rede aan met op te merken, dat hij een zevental jaren geleden over hetzelfde, in ieder geval over een analoog onderwerp heeft gesproken. In die zeven jaar is echter èn de wetenschap èn de apparatuur met enorme schreden vooruit gegaan, zoodat het zeer zeker verantwoord is, dit onderwerp nogmaals aan te snijden, te meer daar van dit onderwerp nog altijd een groote bekoring uitgaat. Spr. wijdde hierna enkele woorden aan de principiëele beginselen der atomentheorie, waarbij hij gelegenheid had de aandacht te vestigen op het wezen der electronen, die bestaan uit positieve- en negatieve deeltjes. Voorts gewaagde spreker van de wetten, welke de bewegingen der electronen beheerschen. Aan de hand van een electronentabel der edelgassen als helium, neon, argon, krypton, xenon en radion ging spr. hierop dieper in, om daarna de vereeniging van atomen tot moleculen te belichten. Prof. Coster sprak hierna uitvoerig over de radio-actieve elementen, waarbij hij o.m. onderscheidde de alpha-bèta- en gammastralen. Spr. illustreerde dit gedeelte van zijn voordracht met verschillende proeven, waarbij de electrische ladingen van radio-actieve elementen aanschouwelijk werden. Deze proeven vormden ongetwijfeld een zeer interessant onderdeel van sprekers voordracht en werden met de grootste belangstelling gevolgd. Vervolgens werden eenige lantaarnplaatjes vertoond, welke eveneens betrekking hadden op sprekers onderwerp. Zoo zijn b.v. een bundel stralen momentopnamen vervaardigd, die als lichtbeeld omgezet een zeer duidelijk beeld gaven van het verloop der stralen. Spr. wees er vervolgens op, dat men er tegenwoordig in geslaagd is alle elementen van het periodiek systeem radio-actief te maken. Zoo gelukte net spr. een gulden van een der aanwezigen radioactief te maken, door deze gedurende korten tijd met een radium-preparaat te doen bestralen. Door een vernuftig uitgevoerde installatie werd de radio-activiteit van den bestraalden gulden voor het auditorium hoorbaar gemaakt. Dat eenige zilverdeeltjes van den gulden hierbij vervangen waren door cadmiumdeeltjes zal naar spr. vertrouwde den eigenaar geen schade berokkenen! Spr. besprak vervolgens een aantal wetenschappelijke formules, noemde daarbij getallen met twintig nullen, wijdde voorts uitvoerig aandacht aan de energievorming enz., waarbij hij opmerkte dat b.v. door splitsing van uraan geweldige krachten ontwikkeld zouden kunnen worden. Zoover is het echter in de practijk nog niet. Op dit gebied ligt er nog een uitgebreid terrein open voor wetenschappelijk onderzoek. Nadat prof. Coster enkele vragen uit de vergadering h*ad beantwoord, dankte prof. De Burlet den spreker voor diens interessante en belangwekkende voordracht, waarna de vergadering werd gesloten. --- FEUILLETON Het mysterieuse robijnensnoer door Harold Ward (Nadruk verboden.) II. HOOFDSTUK IX, Carol Spencer. De andere gasten hadden het ontbijt op toen Vork en Lee terugkeerden. De deuren tusschen de eetkamer en de hall waren gesloten. Lee zond Jake met de politiemannen naar de keuken om te eten, terwijl de kapitein, Fenton en Fay met hem aan de tafel plaats namen. Allen hadden honger, maar niemand voelde er toch voor, rustig te gaan eten. Ze slikten haastig wat naar binnen, met eenige koppen heete koffie, om maar zoo spoedig mogelijk weer aan het werk te kunnen gaan. Lee wilde onder het eten over de kwestie praten, maar Vork stopte hem met een handbeweging. — Straks, zei hij, het heeft een ongunstigen invloed op mijn spijsvertering, als ik aan tafel over onplelzierige onderwerpen moet praten. Toen ze ontbeten hadden, het geheele maal had niet langer dan een kwartier geduurd, ging Fenton de politiemannen roepen, om hen voor de tweede maal het huis te laten onderzoeken. Lee scheen er aanvankelijk bezwaar tegen te willen maken, maar hij bedacht zich. Vork liet in alle kamers de kleeden opnemen, om toch maar geen kans op een spoor te verzuimen. De gasten werden intusschen beneden gehouden. Hij vroeg hun, of een van hen er bezwaar tegen, had, dat hun kamers doorzocht werden, maar niemand scheen te durven protesteeren. Daarna ondervroeg hij ze een voor een, maar niemand scheen Lewis gezien te hebben, nadat ze naar boven gegaan waren. Vork beweerde altijd, dat hij een leugen onmiddellijk aanvoelde, maar de verklaringen van de gasten lieten geen twijfel aan hun oprechtheid in dit geval. Het feit echter, dat hij twee soorten sigaretten in den aschbak op Lewis' kamer gevonden had, bewees, dat een van hen liegen moest. Er moest iemand bij Lewis geweest zijn. Jennie bevestigde, dat zij als gewoonlijk de aschbakken geledigd had, toen de gasten aan tafel waren. Ze was op alle kamers geweest om de boel op te ruimen, zooals haar gewoonte was. Vork bekeek de sigaretteneindjes nogeens nauwkeurig. Bij navraag bleek, dat Lewis de eenige was, die sigaretten met een kurken mondstuk rookte. Er waren slechts drie stompjes met kurken mondstuk in den aschbak, de rest was van een merk, zooals algemeen gerookt werd. Vork lette ongemerkt op de sigaretten, die de anderen rookten en ontdekte dat Lee ook kurken mondstukken gebruikte. Terloops vroeg hij een sigaret aan zijn gastheer, rookte hem half op, doofde de rest en stak het eindje ongemerkt in zijn zak. Toen hij het later vergeleek met de stompjes in de envelop, bleek hem echter dat het een ander merk was. Op zn kamer bekeek hij ze daarna nog eens onder de loupe, in de hoop er sporen rouge aan te ontdekken, want hij had reden aan te nemen, dat Lewis' late gast een vrouw geweest moest zijn. Toep hij deze echter niet vond, kon hij de vrouwelijke gasten gevoeglijk uitschakelen. Daarna ging hij naar het sous-terrain om de vingerafdrukken van den dooden man te nemen. Hij gaf de classificatie telefonisch door aan Washington en kreeg binnen tien minuten het antwoord, dat ze niet in de registers voorkwamen. Bij de politie-autoriteiten was hij onbekend. Ook bij den Civielen Veiligheidsdienst kende men hem niet, noch in verband met spionnageaffaires, noch anderszins. Vork wist wel, dat de gouvernementeele bureaux niet over een onfeilbaar register beschikten, maar het was toch in ieder geval wel zeker, dat de vermoorde man geen kopstuk uit de internationale misdadigerswereld geweest was. Het eenige wat hij nu nog doen kon, was trachten den fabrikant van de vervalschte robijnen op te sporen. Hij belde dus de New- Yorksche juweliers stuk voor stuk op, maar geen enkele van de groote firma's wist iets van de zaak af. Anderson, de chef der firma Alberts en Anderson, waar Page werkte, deed hem echter een idee aan de hand. Hij deelde dit aan Page mee, die dadelijk het imitatiesnoer nog eens nauwkeurig onderzocht. — Ik geloof dat de baas gelijk heeft, zei hij tenslotte, terwijl hij de valsche robijnen weer op tafel legde. Er zijn een massa goedkoope zaken, die dergelijke imitatie verkoopen. Het is dus heel goed mogelijk in verschillende van die zaken dergelijke snoeren te koopen, ze daarna los te maken en uit de enkele kralen een snoer samen te stellen van de grootte en kleur der „Bloeddruppels van Boeddha". Nog eenvoudiger zou het zijn bij een groothandelaar de losse steenen uit te zoeken, of ze bij den fabrikant zelf te bestellen. — Daaruit zou moeten volgen, dat de man die dit karweitje opknapte, zelf juwelier is, althans verstand van juweelen heeft, niet? bracht Vork in het midden. Bovendien zou hij de beschikking over het echte snoer moeten hebben, om een goed gelijkende imitatie te kunnen samenstellen. — Dat is niet noodzakelijk, ontkende Page, de man, die de imitatie maakte moet wel eenig verstand van juweelen gehad hebben. Of hij moet geholpen zijn door een expert, maar het snoer behoeft niet in hun bezit geweest te zijn. Als ze het snoer een keer goed bekeken hebben, is dat voldoende om een dragelijke imitatie te maken. lemand met een beetje verstand van juweelen kan dat wel. Vork bedankte den jongen man voor zijn inlichtingen en liet hem gaan. Intusschen waren de politiemannen, die het huis doorzocht hadden, teruggekomen. Ze hadden het huls van kelder tot zolder overhoop gehaald, maar ze hadden geen enkel spoor van den vermisten man ontdekt. De eigendommen van de andere gasten waren ook geïnspecteerd, maar dit had evenmin resultaat opgeleverd. Dokter Fay was naar Arrapahoe teruggegaan, zoodra de menschen van den Geneeskundigen Dienst het lijk hadden weggehaald. Nadat hij met verschillende andere plaatselijke doktoren het lichaam had onderzocht, bracht hij telefonisch rapport uit. — De zaak is nog onduidelijker dan in het begin, kapitein, zei hij, zooals wij al hadden vastgesteld was de arme kerel al eenige uren dood, voor de strop om zijn hals werd gelegd, maar dat is niet alles, we hebben ook nog iets anders ontdekt. Het wondje van de injectiespuit heeft niets met de doodsoorzaak te maken. We hebben geen spoor van vergif in zijn lichaam kunnen ontdekken. Waarschijnlijk is hij verslaafd geweest aan het een of andere verdoovende middel, want we hebben meerdere van dergelijke puncties gevonden". Ik denk, dat hij kort te voren een injectie genomen heeft, misschien wel om meer moed te krijgen. Het belangrijkste dat wij ontdekt hebben, is dat de doodsoorzaak toe te schrijven is aan een geweldigen klap met een zwaar voorwerp op zijn achterhoofd. Het ding, waarmee geslagen werd, is waarschijnlijk bekleed geweest, waardoor de huid niet beschadigd werd. — Ben je er zeker van, dat die klap den dood tengevolge gehad heeft? vroeg Vork. — Absoluut zeker! Maar voor alle securiteit zend ik de ingewanden naar het laboratorium in New-Orleans, daar zijn ze beter ingericht op onderzoek naar vergif dan wij. Met een dag of twee kunnen we hun rapport hebben. Vork bedankte den dokter voor zijn mededeelingen en belde daarna af. Diep nadenkend bleef hij een oogenblik staan. Hij moest bekennen, dat de zaak er niet eenvoudiger op werd. Toch kon hij niet aannemen, dat er een man, gekleed in pyama, uit een huis onder politiebewaking en vol menschen, kon verdwijnen, zonder dat iemand er iets van zou bemerken. Hij slenterde terug naar de veranda en vroeg Fenton hem de plaatsen te wijzen, waar de politie dien nacht de wacht gehouden had. Pas na vieren waren de gasten, waaronder Hal Lewis zich bevond, naar hun kamers gegaan. Het begon al eenigszins licht te worden. Als de wachtposten dus niet in slaap gevallen waren was het niet mogelijk, dat er iemand het huis verlaten zou hebben, zonder door hen gezien te zijn. Hij ondervroeg de wachters scherp. Zij waren zoo opgesteld geweest, dat elke vorige post den volgenden zien kon. Wanneer er dus een in slaap gevallen zou zijn, zou zijn dichtstbijzijnde kameraad dit onmiddellijk gezien moeten hebben. Daarna ging Vork naar de garage. De wagen van den vermiste stond er nog. Hij onderzocht ook deze nauwkeurig, maar er was niets te vinden, dat ook maar eenig licht in de zaak bracht. Vork nam meteen de gelegenheid waar om de andere wagens te onderzoeken, maar ook dit maakte hem niets wijzer. Toen schoot het hem te binnen, dat de vermoorde man ook met een auto naar Oakwood Manor gekomen moest zijn, andere communicatiemiddelen waren er niet en dadelijk zette hij de politie aan het werk om in de buurt naar een verlaten auto te zoeken. Na eenigen tijd kwamen zij terug met het bericht, dat er nergens iets te vinden was. Vork begon het probleem nu van den anderen kant aan te pakken. Welke reden kon Lewis gehad hebben om weg te gaan? vroeg hij zich zelf af. Het was denkbaar, dat hij de moordenaar van den man onder den boom was en dat hij, uit angst voor ontdekking, er vandoor gegaan was. Maar als dat zoo was, waarom was hij dan in pyama gevlucht? Dat zou immers de kans op ontdekking grooter maken. Neen, waarschijnlijk was dat niet. Hoe meer Vork er over dacht, des te sterker werd zijn overtuiging, dat Lewis nog ergens in het huis moest zijn. Carol Spencer? Vreemd, dat hij niet eerder aan haar gedacht had. Lydia Vaughan had immers gezegd dat zij vermoedde dat Lewis met Spencer samenwerkte? Vork zond Tim weg om haar te zoeken en haar te vragen even bij hem te komen. Weldra verscheen zij in het kantoortje, dat de kapitein voor zijn ondervragingen geannexeerd had. Toen zij binnen kwam stond Vork op en keek haar scherp aan. Vreemd, dat hij niet eerder gemerkt had, hoe knap ze was. Ze had prachtig haar en een onberispelijke huid, ze was groot en slank, in alle opzichten benaderde ze Vork's ideaal vart de vrouw. — U wenschte me te spreken? vroeg ze, ln den stoel vallend, die hij haar had aangewezen. Ze had een lage, donkere altstern. Ze glimlachte toen Vork haar een sigaret aanbood, hun vingers ontmoetten elkaar even, Vork's hart klopte heviger, maar hij verzette zich tegen de vreemde aandoening, die zich van hem dreigde meester te maken. Hij stopte zijn onafscheidelijke pijp en blies een groote rookwolk uit, waarachter hij zijn ontroering probeerde te verbergen. --- KUNST EN WETENSCHAP Vereeniging tot Bevordering der Bouwkunst Grondmechanica Men schrijft ons: Dezer dagen hield de heer ir. T. K. H u izin g a uit Den Haag voor bovengenoemde vereeniging een lezing over een der jongste technische wetenschappen, de Grondmecnanica. Verschillende rampen als spoorwegongelukken in Zweden, ongelukken bij den bouw van stuwdammen in Amerika, dij kafschuivingen in Noord-Holland en tenslotte het spoorwegongeluk te Weesp in September 1918, waren oorzaak, dat de behoefte aan bestudeering van de gedragingeji van belasten grond naar voren kwamen. In ons land kwam de commissie voor bouwgrondonderzoek tot stand, ingesteld door de vakafdeeling Bouwen Waterbouwkunde van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs. Het doel van deze commissie was het bestudeeren van de vraagstukken van evenwicht en vormveranderingen van den bouwgrond. Wanneer men de vraag stelt: Wat is grond? dan is het antwoord zeer eenvoudig. Grond bestaat namelijk uit korrels van zand, klei of leem, daarnaast uit water. Dit twee-phasensysteem, n.l. korrels en water vormt den "**grondslag voor de theorie der grondmechanica. Korrels zoowel als water hebben ieder hun eigen spanning. De grondformule van de grondmechanica luidt dan ook aldus: De grondspanning is gelijk aan de korrelspanning plus de waterspanning. Verder dient men in het oog te houden, dat het beweeglijke water uiteraard geen schuifspanningen kan opnemen, waar dus weer uit volgt, dat de schuifspanning van den grond uitsluitend door de korrel kan worden opgenomen. Het vochtgehalte van den grond speelt een groote rol. Het samendrukken van den grond komt feitelijk neer op het verdwijnen van het water; immers de korrel zelf is niet samendrukbaar en het water evenmin. Na bespreking van de wijze waarop in het laboratorium voor grondmechanica te Delft samendrukkingsproeven worden verricht, ging spreker over tot het behandelen van de wrijvingseigenschappen van den grond en de daarmede in verband staande wrijvingsproeven. De tegenwoordige tijd brengt mede het ontstaan van veel groote en zware bouwwerken. Hierdoor kan de grond te zwaar worden belast en is voorafgaand onderzoek,, ook van diepere grondlagen gewenscht. Spreker toonde, aan de hand van lantaarnplaatjes, verschillende rampen in het buitenland. Soms zijn deze veroorzaakt door overspannen poriënwater, waardoor hydro-dynamische spanningen optreden. Na de pauze behandelde spreker de toelaatbare belasting van den bouwgrond. Men maakt hierbij onderscheid tusschen twee begrippen, het evenwichts-draagvermogen en het vormveranderings-draagvermogen. Tenslotte besprak spreker het heien en de vraagstukken, die zich, zoowel bij het heien op kleef, als bij het heien op stuit, voordoen. De puntweerstand van een paal kan door middel van een apparaat worden berekend. Aan het einde van zijn lezing bracht de heer ir. Huizinga dank aan hen, die het laboratorium van grondmechanica opdrachten hebben verstrekt. Na afloop der lezing dankte de voorzitter van Bouwkunst, ir. H. van Halewijn, den spreker voor diens duidelijke en leerzame voordracht, waardoor de hoorders een begrip hebben gekregen van wat er al zoo aan deze wetenschap vast zit. --- De Spionne van Shanghai Natuschka zat somber voor zich uit' te staren. Tevergeefs had Frank Wells getracht haar op te vroolijken. Zij had reeds haar derde kop mokka gedronken en al dien tijd gezwegen. Eindelijk sprak zij: — Frank, laat ons zoo gauw mogelijk gaan trouwen, het liefst nog een dezer dagen en dan voorgoed weggaan van hier. Frank, neem mij mee naar Engeland. Frank Wells zette zijn glas whiskey-puur met een smak op de tafel, keek het meisje verbaasd aan en schudde toen resoluut zijn hoofd. Hij wist heel goed, hoe zij dit leven hier als een van de vele Russische vluchtelingen tusschen andere knappe Russische en Chineesche taxigirls* haatte — hoe zij walgde van de luxueuze omgeving in de dure dancing Del Monte, in de Fransche concessie van Shanghai gelegen. Hij wist maar al te goed, dat zij van hem hield, en op een zwak moment had hij haar beloofd, met haar te willen trouwen, zoodra hij meer geld verdiende. Natuschka, het mooie meisje, zag hem even schrikken en weifelen. —Ik heb een mooie som geld bij elkaar gespaard, Frank, loog zij. Als je wilt kunnen wij morgen al trouwen. Er stond zulk een diepe ernst in haar oogen dat hij zijn glimlach bedwong en slechts haar hand greep. — Kleine Natuschka, je komt mij zoo vreemd voor vanavond, wat scheelt er aan? — Niets, antwoordde Natuschka, zij dacht echter: als hij wist, wat er aan scheelde, zou hij zich wel anders gedragen. Als hij alles wist. Dat zij zich had ingelaten met dien benichten Hakuyo, den machtigen man van de Japansche Spionnage-afdeeling, dat zij nog dezen nacht een opdracht had uit te voeren, dat er hier ln de bar een of twee paar kleine zwarte spleetoogjes hen onophoudelijk gade sloegen, elk harer bewegingen taxeerden, mannen van Hakuyo. Maar het zou haar laatste, doch tevens moeilijkste opdracht zijn. Johnnie Millard kwam binnen, stralend en opgewekt als steeds. Hij begroette Natuschka hartelijk en drukte zijn vriend Frank de hand. Hij ging bij hen zitten, maar Natuschka stond na een poos op en excuseerde zich met erge hoofdpijn. —Ik kom morgen je antwoord halen, Frank, fluisterde zij hem nog toe. Buiten nam zij een taxi en liet zich naar de Engelsche concessie rijden, waar zij haar paspoort aan de schildwachten moest toonen. Aan den hoek van de straat, waar Johnnie woonde, liet zij de taxi gaan en liep tot het huis, waar zij even om zich heen keek en vlug de deur opende. Twee dagen geleden was zij met anderen bij Johnnie op een soupertje geweest, en zij had toen van de gelegenheid gebruik gemaakt, een wasafdruk van den huissleutel te nemen, en.... als hoofdzaak, ook een afdruk van den sleutel, die achteloos in het slot van de kleine safe stak. Zij was tevens te weten gekomen, dat Wong, de Chineesche boy, dezen avond vrij was, en dat de benoodigde papieren in de safe zaten. Arme Johnnie. Johnnie Millard van de Secret Service Afdeeling, je mooie plannen, zoo belangrijk voor de veiligheid en verdedig'ng van het eene groote land, maar even belangrijk voor een naburigen staat, in welks handen zij nog den zelfden nacht zouden komen. Het was voor haar een kleine moeite, met behulp van een zaklantaarn den weg in het haar bekende huis tot de werkkamer van Johnnie te vinden. De kleine safe, goed verborgen in de boekenkast, was nu beter gesloten dan laatst. Als de Chineesche smid den sleutel inderdaad foutloos had geïmiteerd, zou het overige slechts een kwestie van seconden zijn Ja Gelukkig. Het slot --- LUCHTVAART Passagiersvliegtuig verongelukt Twaalf passagiers verongelukt Op 18 K.M. van Buscamaranca is een passagiersvliegtuig, dat van Bogota was vertrokken, omlaag gestort. Twaalf passagiers zijn om het leven gekomen. --- Ferd'nand meende, dat het raampje gesloten was --- FINANCIëN EN ECONOMIE In 't kort Gisteren is de algemeene vergadering van aandeelhouders van de Groninger Financierings Bank N. V. te Middelstum gehouden, ter vaststelling van de rekening over het afgeloopen boekjaar. Blijkens het uitgebrachte verslag is het geplaatste aandeelenkapitaal gestegen tot f 61.000. De aanvraag voor credieten heeft de beschikbare middelen in sterke mate overtroffen, zoodat een scherpe selectie op de aanvragen is toegepast. De ultimo December 1939 uitstaande credieten waren verdeeld over 56 contracten en 53 credietnemers. Na ruime afschrijving voor loopende risico's bedraagt de netto winst f 3.226.68, waarvan aan de aandeelhouders 5 pet. (onv.) dividend zal worden uitgekeerd, terwijl f 197.51 naar het boekjaar 1940 wordt overgebracht. De aftredende commissaris, de heer G. J. Zijl te Groningen, werd herkozen. klikte en meteen sprong het deurtje open. De papieren lagen nog op dezelfde plaats tusschen verscheidene persoonlijke paperassen in. Snel vouwde zij de plannen op en stak deze in haar handtasch. Natuschka dacht op dit moment niet aan de ellende van duizenden onschuldige menschen, welke haar daad tot gevolg zou kunnen hebben. Zij dacht enkel aan de som geid; haar belooning. Des nachts, klokslag twee uur, zou zij ze op de afgesproken plaats bij de brug van de Woesoenrivier in ontvangst nemen, nadat zij de belangrijke papieren aan Hakuyo persoonlijk, wiens gezicht nog nooit iemand van de agenten had gezien, overgeleverd had. Als alles achter den rug zou zijn, waren er geen hindernissen meer om met Frank te trouwen en met hem een nieuwe toekomst in Engeland tegemoet te gaan. Dit alles zoemde door haar hoofd, terwijl zij in een rikshaw zat, die haar van Johnnie's huis naar haar kamer bracht. Zij had nog drie kwartier den tijd en zou zich even omkleeden. Thuis trok zij een mannenbroek aan, en vermomde zich zóó, dat niemand in haar een vrouw zou herkennen. Haar kleine geluiddempende revolver verscheen in de eene jaszak en de zaklantaarn in de andere. De papieren stak zij in den binnenzak van haar heerenjas. Buiten zocht Natuschka weer een rikshaw, het laatste eind echter liep zij. Met moeite vond zij den weg in al de smalle steegjes en slopjes naar de kleine brug aan het stinkende gele water. Haar wachtwoord voor Hakuyo zou zij geschreven vinden met witte verf op een deur van een pakhuis vlak bij de brug. Eindelijk vond zij het, een cijfer, 9. Zij rilde en huiverde zoo erg, dat zij vreesde, haar tegenwoordigheid van geest te verliezen. Onderweg hadden ongure individuen, zoowel mannen als vrouwen, tegen haar gesproken in talen, die zij niet verstond. Maar hier bij de brug was geen menschelijk wezen te zien. Toch had zij het gevoel, alsof er om eiken hoek een paar oogen gluurden, haar bespiedende: Haar zenuwen waren tot het uiterste gespannen. Zij wist niet, hoe laat het was, zij durfde den revolver in haar zak niet los te laten, om op haar polshorloge te kijken. Plotseling kwam er iemand om den hoek, een zwarte, vermomde gedaante. Hakuyo. Even om zich heen kijkende, trad hij snel op Natuschka toe: — Het woord, fluisterde hij. Haar stem was heescher dan die van den man voor haar, toen zij antwoordde. In eens steeg er een krankzinnig besluit in haar op, het besluit dezen man te dooden. Zij pakte haar kleine browning vaster in haar rechter hand, maar met een onweerstaanbare ingeving tastte zij met haar linker hand in haar anderen jaszak, waar zij haar zaklantaarn droeg. Plotseling scheen een heldere lichtstraal recht in de oogen van den man, die hoewel even hierdoor verblind, onmiddelijk daarop opzij sprong en een revolver te voorschijn haalde. Op ditzelfde oogenblik slaakte Natuschka een onderdrukte kreet van schrik, liet haar revolver vallen, en wilde zoo hard zij kon, wegloopen. Haar vlucht was zuiver instinctief en zonder eenige gedachte voor het behoud van eigen leven. Zij wilde, bevangen door een panischen schrik, voort rennen, maar na drie passen zakte zij ineen, door een doodelijk schot in haar rug getroffen Net op dit moment dook er een tweede onbekende figuur bij de brug op. Uit de zware vermomming klonk een bekende stem: — Hé Frank, je hebt dien kerel doodgeschoten! — Ja Johnnie, kwam het antwoord, zoek jij vlug naar de papieren en gooi het lijk van dien armen stumperd in het water. Intusschen zal ik trachten, de hoofdpersoon, die hier elk oogenblik kan verschijnen, te verrassen. Onze mannen hebben hem waarschijnlijk reeds omsingeld. Na dien geslaagden nacht, welke eindigde met de overmeestering van den beruchten Hakuyo is Johnnie Millard een week lang niet naar de Bar Del Monte geweest. Hij kon dien nacht niet vergeten, maar hij heeft er nooit met iemand over gesproken. Ook niet met zijn geheimen hoogsten chef Frank Wells over de identiteit van de arme stumperd, het slachtoffer van Frank's revolverschot. Alleen verbaasde Frank zich heel lang over het plotseling verdwijnen van zijn mooie kleine Natuschka, die hij maar niet kon vergeten. Maar Johnnie troostte hem met de verklaring, dat Natuschka waarschijnlijk heusch veel geld had gespaard, en misschien een beteren man had gevonden, die haar wèl mee naar Engeland had genomen. Want, vrouwen zijn en blijven toch altijd raadsels? (Nadruk verboden). *) dansmeisjes. ---