FINANCIëN EN ECONOMIE Dividenden ' Kuituur Mij. Pasir Nangka voorgesteld 29 pet. (v. j. 30 pet.); Hessa Rubber Mij. dividend 5 pet., winst f 143.426 (v. j. f 51.843). In Amerika aangekondigd: U. S. Steel Corp. uitkeering hervat met $ 1 (laatste uitk. in 1937 met $ 1 totaal); North American Rayon $ 0.50 op aand. A en B (v. kw. $ 2); Interstate Hosiery $ 0.25 (onv.). --- N.V. NOORD FRIESCHE MIDDENSTANDSBANK Winstsaldo over 1939 f 30.621. Dividend 3 % In de heden gehouden algemeene jaarlijksche vergadering van aandeelhouders der N.V. Noord-Friesche Middenstandsbank, gevestigd te Leeuwarden, heeft de directie het jaarverslag over 1939 uitgebracht, waaraan het volgende is ontleend: Van het jaar 1939 valt weinig goeds te vermelden. Het behoeft geen betoog, dat bij een vrijwel volslagen afwezigheid van den handel op de effectenbeurs (mede door de internationale omstandigheden) onze afdeeling effecten weinig activiteit vertoonde. De provisie-bate liep daardoor in nog sterker tempo terug dan reeds in 1938 geschiedde, zoodat mede tengevolge van het feit, dat ook het emissiebedrij f in 1939 geheel stil lag, een abnormaal lage winst uit dezen hoofde werd verkregen. Ons credietbedrijf bleef geheel op peil. Zelfs werd een geringe uitbreiding geconstateerd, hetgeen de rentebaten ten goede kwam, waardoor tenminste een deel van de mindere provisiewinst werd gecompenseerd. Het koersverlies op effecten ad f 14.272 boekten wij af ten laste van de onder crediteuren opgenomen reserve tegen bedrijfsrisico's. De balans over 1939 sluit met een eindbedrag van f 3.389.612 en de verlies- en winstrekening met een eindbedrag van f 152.872. Het winstsaldo bedraagt f 30.621. Voorgesteld wordt daarvan f 5000 te reserveeren voor debiteuren, af te schrijven op gebouwen etc. f4OOO, uit te keeren aan aandeelhouders drie procent dividend, is f 17.965, en de rest ad f 3.656 aan te wenden voor belasting, terwijl het daarvoor niet benoodigde bedrag op de nieuwe rekening geplaatst kan worden. Betreffende de wijzigingen van de credietenportefeuille diene, dat aangevraagd werden 93 credieten ad f 211.737, waarvan 16 ten bedrage van f 65.000 werden afgewezen, zoodat verleend werden 77 credieten ad f 148.737. Afgelost werden 25 credieten ad f 46.339. --- Het hedendaagsche beklemrecht (II) Testamentaire beschikking over meier-recht mogelijk ? Gevolgen van niet-tijdige inboeking Den vorigen keer hebben wij onze bespreking onderbroken, nadat het recht van een beklemden meier kort was omschreven. Die omschrijving luidt: Een recht van beklemming is het vererfbaar en onsplitsbaar recht tot gebruik van eens anders grond, onder verplichting om de vaste huur (en soms geschenken) te betalen aan den eigenaar, met gehoudenheid alle vaste lasten van den grond geheven wordende, te voldoen en doorgaans met bevoegdheid om op den grond een behuizing te bouwen, en te houden, welk gebouw eigendom van den gebruiker is. Wij hebben verder nog besproken, dat de meier, hebbende slechts een recht tot gebruik van het land, zich heeft te onthouden van daden, welke een verdere strekking hebben dan landgebruik. Het is in de geschiedenis van het beklemrecht merkwaardig gegaan. Eerst waren de meiers huurders voor zes jaar. Wat later hebben de meiers eigenlijk het land voor onbepaalden tijd in gebruik, en nflfc later verdwijnt de mogelijkheid, dat aan de meiers het landgebruik wordt opgezegd. In,den tijd dat die opzegbaarheid verdween kon men nog zoowat zeggen, dat de vaste huur min of meer gelijk was aan de waarde van het landgebruik. Maar bij den enormen vooruitgang van landbouw en veeteelt in de vorige en deze eeuw, is de waarde van het landgebruik zeer gestegen. Misschien is ook de waardevermindering van het geld hieraan niet vreemd. De opbrengsten van landen, die gewoon worden verhuurd (verpacht zeggen wij tegenwoordig) vertoonen een enorme stijging. De beklemhuur daarentegen is niet gestegen. De vaste huur is blijven staan op een peil, dat niet meer te vergelijken is met de waarde van landgebruik. De geschiedenis is dus goed voor de meiers geweest en nadeelig voor de grondeigenaren. Vergelijkt men bijvoorbeeld de provincie Friesland met de provincie Groningen, dan zal men zien, dat de oorspronkelijke families der grondeigenaren in Friesland nog heden ten dage in de pachtsommen de volle vergoeding krijgen voor de waarde van het landgebruik. JDenken wij fe.v. eens aan enkele groote gasten weeshuizen in Groningen en in Friesland. In Friesland ontvangen de boekhouders nog de volle waarde van het landgebruik, doch in Groningen moeten die instellingen zich tevreden stellen met een veel lagere vaste huur. Sommige beklemde meiers vinden het tegenwoordig belachelijk, dat de eigenaren nog wat te zeggen zouden hebben, en vinden, dat de meiers eigenlijk alleen zouden moeten beslissen over verkoop van tichelklei, bouwterrein verkoop en splitsing in twee boerderijen. De eigenaren daarentegen zijn niet voornemens andere rechten prijs te geven, dan waartoe de ontwikkeling van het gewoonterecht hen dwingt. Bijna alle geschillen, welke zich in het huldig tijdsbestek nog voordoen tusschen eigenaren en hun beklemde meiers, zijn terug te brengen tot deze kwestie. De meiers vinden, dat het gewoonte-recht zich vlugger in hun voordeel moest wijzigen en de eigenaren geven zoo weinig mogelijk prijs. Nu zijn de wijzigingen, welke zich in dat gewoonte-recht voltrekken, de laatste eeuw niet zoo talrijk meer. Dit vindt zijn oorzaak voornamelijk hierin, dat wij gewend zijn geworden aan rechtsregels, die niet door gewoonte gewijzigd worden. Immers sinds een eeuw zijn onze nationale wetboeken ingevoerd. Wijzigingen daarin vinden niet plaats, dan nadat de wet door de Staten-Generaal is veranderd. De gewoonte heeft op die wetten eigenlijk geen vat. Ten opzichte van het beklemrecht is, zooals wij de vorige maal hebben gezien, het gewoonte-recht van zeer veel belang. Maar tengevolge van de omstandigheid, dat ons andere recht ook niet meer gemakkelijk gewijzigd wordt, voltrekken zich in het beklemrecht ook minder wijzigingen. Na deze uiteenzettingen kunnen wij gemakkelijk overgaan tot de behandeling van eenige onzekerheden, waartoe het hedendaagsche beklemrecht aanleiding geeft en tot de bespreking van de processen, waarbij enkele onzekerheden zijn beslecht. Onzeker is heden ten dage nog, of èen beklemde meier van een vaste, altijddurende, in alle liniën verervende beklemming bij testament over zijn meier-recht kan beschikken. Kan de meier zijn recht vermaken aan b.v een vriend? Neen zeggen sommigen, want het recht van een meier kan alleen vererven op een lid van zijn familie. Indien een vreemde een beklemming zal krijgen, dan moet hij die koopen. Dat is in overeenstemming met de oude regels. Anderen zeggen, dat de beklemde meier, evengoed als hij zijn recht mag verkoopen, ook bevoegd is over zijn recht bij testament te beschikken. Zoodra echter in den beklembrief vermeld staat, dat de meier bij testament over zijn recht kan beschikken, is de onzekerheid opgelost. Maar er zijn nog veel beklembrieven van kracht, waarin die bevoegdheid voor den meier niet vermeld staat. Schrijver dezes is geneigd aan te nemen, dat de bevoegdheid om bij testament over de beklemming te beschikken in den beklembrief moet zijn vermeld. Hoe dit echter ook zijn móge bij een beklemming, die in alle liniën kan vererven, zeker is wel, dat aan den meier van een slechte beklemming in geen geval de bevoegdheid toekomt om bij testament over zijn recht te beschikken. Doet de meier van een slechte beklemming dat toch en heeft hij geen eigen kinderen, dan sterft de beklemming vrij. De eigenaar komt tot het volle genot van den grond. Een tweede onzekerheid is van meer theoretischen aard. Deze ligt besloten in de vragen: Wanneer is het recht van een nieuwen meier zoo volledig, als mogelijk? Is de koop van een beklemming beslissend of is alleen de inboeking door den eigenaar van belang, of wordt het recht van den meier pas volledig door deze twee handelingen tezamen? Moet dus de meier zoowel de koopakte geteekend hebben als door den eigenaar zijn ingeboekt? Welke is het karakter van de inboeking? Over deze vragen zijn de meest uiteen loopende standpunten. Sommigen zeggen, dat de inboeking van geen beteekenis is en dat de koop van de beklemming voldoende is; anderen daarentegen hechten aan dien koop slechts weinig waarde en zijn van meening, dat de kooper pas na in boeking door den eigenaar, gerechtigd is tot het landgebruik. Hoewel deze kwestie eigenlijk teveel ligt op het gebied der theorie, wil schrijver dezes volledigheidshalve ook zijn eigen inzicht kenbaar maken. Wij zijn van oordeel, dat dit geen kwestie is van öf koop, öf inboeking, doch van zoowel koop als inboeking. De inboeking is een overblijfsel uit ouden tijd. Een nieuwe beklemde meier moest zoowel bij provincie als bij den particulieren eigenaar, toestemming vragen om meier op de plaats te worden. Men noemde deze toestemming: consent. Werd het consent verleend dan werd de meier als zoodanig ingeboekt in de administratie van den eigenaar. Die administratie van den eigenaar had een bijzondere bewijskracht. , Het staat wei vast, dat bij de provincie het vragen van consent zeer verwaterd is, en dat de provincie meer bedacht was op het verkrijgen van de verschuldigde geschenken, dan op het verkrijgen van een behoorlijken landgebruiker. Bij de particuliere eigenaren lag dit anders. Die hebben steeds uitgezien naar 'behoorlijke landgebruikers en namen in hun beklembrieven ook bepalingen op over het landgebruik, b.v. over het graven der slooten. De vorige keer hebben wij gezien, dat een bekend schrijver over beklemrecht, mr. Gratama. heeft geschreven, dat na den verkoop van de kloosterlanden, 'door de provincie, er geen speciaal beklemrecht voor de provinciemeiers meer bestond en dat er slechts sprake kon zijn van een algemeen beklemrecht. De schrijvers nu, die aan die inboeking geen waarde toekennen, kijken in hun beschouwingen te veel naar het vroegere provincie-beheer. De personen die aan de inboeking alle waarde toekennen letten wellicht teveel op de methoden van de vroegere particuliere eigenaren. Wij zijn van oordeel dat de waarheid in het midden ligt. Tenslotte is het beklemrecht een afgeleid recht. De beklemde meier heeft als gebruiker alle bevoegdheden, welke de eigenaar verloren heeft, maar de eigenaar is eigenaar gebleven. Doch anderzijds is de beklemde meier zelfstandig bevoegd geworden over zijn beklemming alleen te beschikken, b.v. door verkoop. De vroeger noodige toestemming is door verandering van het gewoonte-recht niet meer noodig. Doch wel noodig is, volgens vaste gewoonte, dat de meier door den eigenaar wordt erkend als landgebruiker op den grond van den eigenaar, dat hij wordt ingeboekt. En de eigenaar is naar het huidige gewoonte-recht en ook dikwijls volgens' de beklembrieven, verplicht den nieuwen meier te erkennen, als hem de verschuldigde geschenken worden betaald. De voorzichtige notarissen zorgen er dan ook steeds voor, dat onmiddellijk na den verkoop van een beklemming, de verschuldigde geschenken aan den eigenaar worden betaald. De kwitantie voor de geschenken houdt dan tevens een erkenning van den nieuwen meier in. De meier is dan ingeboekt. Volgens het hedendaagsche gewoonte-recht is het dus niet meer de vermelding in de administratie van den eigenaar, welke als inboeking geldt, doch de erkenning, doorgaans gesteld in het z.g. vaste huurboekje, hetwelk bij den meier pleegt te berusten.' Wat zijn nu de gevolgen van niet tijdige inboeking? Daarvan kunnen vertellen eenige koopers, die na het teekenen der koopakte, hun verplichtingen ten opzichte van de eigenaren niet nakwamen. De eigenaren dagvaardden de koopers tot ontruiming van de plaats en met succes. Het Hof in Leeuwarden heeft in 1877 en 1888 twee dergelijke zaken behandeld, beide met het resultaat, dat de man, die gekocht had, de beklemming per slot toch niet kreeg, omdat hij zich bij den eigenaar niet had laten inboeken. Van de zijde der meiers en ook door sommige rechtsgeleerden is op die beslissingen felle critiek geuit. Ook is de kwestie in de Provinciale Staten behandeld, in 1880. Doch ook nadien zijn rechterlijke beslissingen genomen van gelijke strekking. Het schijnt mij daarom voorzichtig en verstandig na koop of vererving voor tijdige inboeking te zorgen. Die nieuwe inboeking is pas noodig bij vererving, als de langstlevende van man en vrouw, die samen als meierlieden te boek staan, overleden is. Zoolang één van de echtgenooten nog in leven is, heeft er volgens beklemrecht geen vererving plaats. In een volgend deel van deze beschouwing zullen wij aandacht schenken aan de vraag of een naamlooze vennootschap beklemde meiersche kan zijn en aan het geschilpunt van verdeeling der opbrengst als beklemde meier en eigenaar eigenlijk beide wel den bovengrond voor tichelklei of bouwterrein willen verkoopen. (Slot volgt). --- FEUILLETON Het mysterieuse robijnensnoer door Harold Ward «Nadruk verboden.) 34 Lee had het gesprek van mij met Muer afgeluisterd, het ijzerdraad was over den weg gespannen om te beletten dat Muer mij zou komen helpen.... de eene moord leidt tot de andere, zooals ik al opmerkte. En wie van de gasten zou hebben geweten, waar hij een dergelijke draad zoo gauw vandaan moest halen? Hij legde den draad bij de andere bewijsstukken op tafel. — Gasten komen in den regel niet in de bijgebouwen, dat zou den bedienden opgevallen zijn, maar de heer des huizes kon dit onopgemerkt doen; wanneer men hem met een rol draad had zien loopen, behoefde dat nog niet in het minst eenige verdenking op te wekken. Vork keek Virginia en Adele aan. — Jullie worden gevangen gehouden als medeplichtigen. Heeft één van jullie twee soms een verklaring af te leggen? — Hou je mond, snauwde Morris, ze zullen Wet praten voor ik ze permissie geef! Geen minuut eerder begrepen! Hij wendde zich tot Lukens. — Wij behoeven zijn vragen niet te beantwoorden, wel? Lukens antwoordde niet direct. — Beschouw je me nog als je advocaat> zei hij tenslotte. Anders heb ik geen recht je advies te geven.... Ik ben er niet op gesteld, dat op me te nemen, begrijp dat goed! — Jij bent mijn advocaat, grauwde Morris. Ik heb je er toch voor betaald! -- In dat geval raad ik je aan geen enkele vraag te beantwoorden, voor je voor den rechter verschijnt, zei Lukens ernstig. De details van je verdediging bespreken we later wel; misschien kunnen we een borgtocht voor je stellen. — U weet heel goed, dat dat voor een moordenaar niet gaat, viel Vork hem in de rede. — We zullen zien, antwoordde Lukens met een glimlach. — We hebben nog de kwestie van de nagemaakte robijnen, die in de kast op de kamer van Miss Spencer en Miss Vaughan verstopt werden nam Vork den draad van zijn verhaal weer op. Klaarblijkelijk was het snoer daar door een vrouw verstopt. Dit begreep ik, omdat geen man de kans zou willert loopen gezien te worden, terwijl hij uit de kamer van één van de dames kwam, terwijl jullie allemaal onder verdenking stonden. Ik had de vingerafdrukken van jullie allemaal en ik wist ook, wie de vrouwen hier ln huis waren. De kamer van Miss Spencer lag tegenover de kamer van de andere twee, het was dus eenvoudig genoeg even over te wippen en het étui met de nagemaakte robijnen in de kast te stoppen. — Maar waarom? vroeg Fenton, waarom wilde hij die nagemaakte steenen daar verstoppen? — Omdat Morris het étui gestolen had in het idee, dat het de echte „Bloeddruppels van Boeddha" waren! Hij begreep, dat zijn spel uit was, dat ik met hem speelde als een kat met een muis. Dus wilde hij de verdenking op een ander werpen, in dit geval op één van de beide meisjes. Hij begreep wel, dat er weer een huiszoeking plaats zou vinden als de diefstal van het snoer ontdekt zou worden. Het vinden van de robijnen in de kast van de meisjes zou een oogenblik de aandacht van hem afleiden, te meer daar hij wist dat ik van Miss Vaughan's verleden op de hoogte was. — Maar Watson merkte Fenton op. — Watson dwaalde het museum in, toen hij zag, dat de deur openstond en haalde zich éen doodschnk op het lijf! Hij voelde, dat iemand hem bespiedde en dat was ook zoo want Morris was nog in het museum, nadat hij het valsche snoer gestolen had in de overtuiging dat hij de echte robijnen te pakken had. Hij had geen tijd om ze eerst nauwkeurig te bekijken, dat snap je! Ik had wat vaseline, gemengd met zilvernitraat op de knop van de safe gesmeerd Watson kreeg het aan zijn vingers, hij kreeg er bruine vingers van. Maar Morris droeg handschoenen en toen Watson mij zijn verhaal vertelde wist ik, dat hij ditmaal de waarheid sprak. — Dus het was Morris, die mij in het museum angst aanjoeg en u boven op de gang neersloeg? vroeg Watson. Vork knikte. — Morris droeg een geïmproviseerd gasmasker, later slikte hij genoeg van het gas, om er beroerd van te worden en zoodoende buiten verdenking te blijven. Is het niet zoo, Morris? — Had ik je toen maar meteen afgemaakt, gromde deze, ik had — Praat je mond niet voorbij! waarschuwde Lukens hem. Verklaringen komen later voor den rechter! — Waar zijn de echte robijnen nu? vroeg Fenton. Vork haalde van het stapeltje op tafel een pakje en haalde er twee snoeren uit. — Dit is de imitatie, zei hij, het snoer voor zich neerleggend, en dat is het echte. Ik heb ze verborgen, nadat ik ze ongemerkt verwisselde waar denk je, Morris? In de afvoerpijp op mijn badkamer! Ik vermoedde, dat je mijn kamer wel onder handen zou nemen en dan zou je daar zeker niet gezocht hebben! Hij wendde zich glimlachend tot Morris en liet de echte robijnen voor zijn oogen bengelen. — Was het Morris, die je dien avond in het museum overviel en de notities van Lee in de beek wierp? vroeg Fenton weer. — Neen, antwoordde Vork, dat was Horace Anson Lee, alias Grass! Hij was bang, dat ik door het ontbreken van den naam van zijn partner in de notities dingen zou gaan vermoeden, die niet in zijn kraam te pas kwamen. Een kwestie van een kwaad geweten! Is er nog iemand, die wat te vragen heeft? Carol Spencer scheen te aarzelen, toen vroeg ze: _ U hebt gezegd, dat ik iets gezegd heb, wat u op het juiste spoor bracht.... wat was dat? Vork glimlachte. — Ik begreep niet, hoe het mogelijk was, dat Morris mij een tik op mijn hoofd gegeven had en toch bewusteloos scheen, toen Muer op zijn kamer kwam. Toen u me vertelde, dat miss Vaughan de gewoonte had, chloroform te gebruiken voor haar hoofdpijn-aanvallen, ging me plotseling een licht op. Hij drenkte zijn zakdoek in chloroform uit de flesch, die hij meegenomen had, en wierp de flesch uit het raam, zoo, dat die gemakkelijk gevonden zou kunnen worden. Hij ging daarna op het bed liggen met de zakdoek op zijn neus. Hij had handschoenen aan, er waren dus geen andere afdrukken op de flesch behalve de uwe en die van Lydia daaronder. — Wat gebeurt er nu met het halssnoer en de andere eigendommen? vroeg Fenton, naar Lukens kijkend. — Het is nog niet bewezen, dat mijn cliënten niet de erfgenamen zijn, antwoordde deze, dat zal de rechter uit moeten maken. Vork grinnikte. — Je speelt het spel tot het laatst, niet Lukens? De kwestie is, dat er inderdaad een William en een Virginia Lee in Richmond wonen! En dat weet mr. Lukens! Zij zijn de kinderen van wijlen William Lee en de erfgenamen van de bezittingen van Horace Anson Lee! Door bemiddeling van Lukens bleef Lee op de hoogte van het doen en laten van zijn familieleden. Lukens beweert wel, dat hij niet Lee's advocaat was, maar dat is niet zoo! Maar daar zullen we nu niet over argumenteeren. Toen Horace Anson Lee zoogenaamd gedood werd bij dat auto-ongeluk zag Lukens de kans waar, een extra'tje te verdienen. Hij haalde Morris er bij en liet hem en zijn zuster optreden als de erfgenamen Lukens sprong op, bleek en woedend. — Jij.... je zult stotterde hij, ik zal je ter verantwoording roepen wegens laster.... jij.... — Hou je mond, stommeling! riep Morris. ledereen behalve een advocaat zou begrijpen dat het spel uit is! We zullen er beter afkomen als we alles eerlijk bekennen! Nu wij het geld toch niet krijgen kunnen we er die kinderen in Richmond beter van laten profiteeren, alleen de opbrengst van de robijnen maakt hen rijk! Lukens keek schichtig rond, alsof hij een opening zocht om te vluchten. Fenton pakte hem bij den kraag. — Je bent onder arrest, Lukens! zei hij, jij bent de aanstoker en de hersens van de heele onderneming geweest! JDe handboeien knipten om zijn polsen en de advocaat zakte verslagen in een stoel. Virginia keek hem minachtend aan. — Ik word kroongetuige, zei ze, en zich tot ! Page wendend ging ze voort: Vergeef me Jimmy! Ik meende echt wat ik tegen jou ge- : zegd heb, ik hou echt van je ik wilde dat we elkaar onder gelukkiger omstandigheden ontmoet hadden. Zooals kapitein Vork gezegd i heeft is dit de eerste keer dat we bloed- op » ons geweten hebben. We hebben ons in vuile zaakjes gemengd, dat geef ik toe, maar verder i heb ik me nooit misdragen! Ik heb altijd ge: hoopt, dat ik nog eens een ander leven zou kunnen beginnen als de man zou komen, ■ van wie ik houden kon nu is het te , laat! Het is allemaal Lukens' schuld het leek zoo gemakkelijk, veel geld, zonder moeite we dachten, dat hij als advocaat ; het wel weten zou ik heb zoo in angst i gezeten Wil je me nog een zoen geven, [ Jimmy voor den laatsten keer? i Page aarzelde, toen stond hij op en drukte zijn mond op de hare. — Dank je, Jimmy, zei ze rustig, ik zal je niet vergeten misschien wil je nog eens i aan me denken, als ik daarginds ben! Lukens keek plotseling op. — Het zou je niet zoo gemakkelijk gevallen zijn, als je niet die wacht op de telefooncentrale gezet had, Vork! Uit mijn kantoor kan ik in de centrale kijken, ik zag, dat je iemand op post zette en ik begreep, dat je de gesprekken liet controleeren. Ik durfde Morris dus niet te waarschuwen Hij zweeg en klemde zijn lippen stijf op elkaar. — Heb je soms nog meer te zeggen! vroeg de kapitein. Lukens schudde zijn hoofd. Fay grinnikte. — Ik heb het je wel gezegd, zei hij tot Fenton. De sheriff keek hem leelijk aan, toen wenkte hij de gevangenen. — Vooruit! ga mee, jullie! beval hij. De anderen keken den sheriff en zijn gevangenen na, tot de auto, die hen naar Arrapahoe bracht, achter de boomen verdween. Lancaster stond op. — Dat is dat! zei hij, als u er geen bezwaar tegen hebt, verdwijn ik! De kapitein gaf zijn toestemming en wendde zich toen tot Carol Spencer. — Ik geloof, dat wij nu nog een onderhoud met een ambtenaar van den Burgerlijken Stand moeten hebben, zei hij. — Mijn koffer is al gepakt, antwoordde ze zacht. EINDE. --- De Posrvluchten Uitreis: Buizerd (v. Veenendaal) te Alexandrië aangekomen, dit vliegtuig wordt 31 Maart te Batavia verwacht; Reiger (v. Weyrother) te Singapore geland, 27 Maart te Batavia verwacht. Thuisreis: Pelikaan (Tepas) te Rangoon, dit vliegtuig wordt 28 Maart te Napels verwacht; Torenvalk (Scholte) bereikte Napels. — Gisteren heeft te Saint Louis het grootste tweemotorige verkeersvliegtuig van Curtis Wright zijn eerste proefvlucht gemaakt. De prijs van dit toestel bedraagt 900.000 dollar. Het is een toestel van 19 ton met twee motoren van 1700 p.k., dat 36 passagiers kan vervoeren. Het toestel steeg in 11 seconden, na 200 meter over het veld te hebben gereden. --- Ferd'nand wou zijn schat begraven --- LUCHTVAART Eerste K.L.M.-vlucht naar Lissabon Wij vernemen, dat de eerste vlucht van den nieuwen post- en vrachtdienst der K.L.M., Amsterdam—Oporto—Lissabon, welke is vastgesteld op 2 April a.s., onder commando zal staan van gezagvoerder K. D. Parmentier, hoofdinstructeur van de K.L.M. Als tweede bestuurder is aangewezen gezagvoerder J. J. van Balkom, die in December 1934 eveneens als tweede bestuurder heeft deelgenomen aan de bekende vlucht van de „Snip" naar West-Indië en zich den laatsten tijd in het bijzonder heeft gespecialiseerd op transatlantisch luchtverkeer. --- GEVONDEN VOORWERPEN De onderstaande voorwerpen zyn als gevonden gedeponeerd aan het Hoofdbureau van Politie te Groningen, Martindkerkhof. en aldaar te bevragen alle werkdagen van 11 * uur v.m. tot 12! uur njn.: Enkele sleutels, verschillende handschoenen, een nummerbord (M). een autoped, een parapluie een distributiekaart. een nummerbord en achterlamp van een vrachtauto, een gewicht een dameshandschoen, een regenkapje, een handkar, een kruk van een deur, een sjaal een ring met sleutels, een kindertaschje met inhoud, een radiateurdop, een hamer, een muts, een padvindersriem, een jongensrijwiel. een heerenrijwiel. De navolgende voorwerpen zijn als gevonden aangegeven en te bevragen aan de daarachter staande adressen: Een hond bij het Stationsgebouw Ned. Spoorwegen, afd. Kaartverkoop; een dos sleutels bij Benes, Paterswoldscheweg 82b; een poes bii Benes, fabriek Aweg 6 2; een hond bij Burema. NassauDlein 30: een jekker bij Eindhoven Speldemakersgang 4/Sa; een rijwielplaatje bij Hoekstra. Gratamastraat 1; een autoband bij Rozeboom, Steentilstraat 32a; een paar handschoenen bij Wouters. Davidstraat 1 la; een konijn bij Bandsma, Achterweg 17: een hondje bi.) Hermans, Winschoterdiep 140; een portemonnaie met inhoud bij Zwarteveen, Helper Westsingel 13a: een vulpen bij Vos, Coendersweg 34a: een portemonnaie met inhoud bij v. d. Berg, Nw. St. Jansstraat 41: een paax gymnastiekschbenen bij Kram. Lindenlaan 31a: een moersleutel bij Welles, Westerhavenstraat 2a; een hond bij Mesander. Irislaan 31b; een portemonnaie met inhoud bij Kwant, Rabenhauptstraat 5; een sleutel bij Potjewjjt, Merelstraat 2-8 b: een beursje met inhoud bij Marrink, Brandenburgerstraat 25a: een handschoen bij Drent, Bergstraat 45: een paar sleutels met ketting bü Hofman. Bedumerstraat 121; een pels bij Pastoor, Wilhelminakade 8a; een portemonnaie bij Wisman. Padangstraat 66b: een hond bü Mooiman pa. Pathuis. Nieuwstad 45; een paar sokken bij Tolman. Oosterweg 32; een taschje met inhoud bij Stienstra. Pottebakkersrijge 12; een paar rolschaatsen bij Wegbergen, Turftorenstraat 36a; een autoped bij Jorritsma. Meidoornpad 10; een'heerenhandschoen bii Florijn. Gorechtkade 88a; een hondje by Van Melzen. Selwerderstraat 50: een boodsehappentasch met inhoud bij Van Denderen, Noorderbuitensingel; een paar kinderlaarzen bij Stienstra. Kerklaan 9«: een mantelband bij Borgman. Goudenregenstraat 8: eenige lipssleutels bij Wiet. Hoendiepskade 29a; eenige sleutels bij Veldwisch. Coehoornsingel 28; een paar kinderhandschoenen bij Arends. Bloemstraat 2a; een heerenjas bij Gerbers, Lage der A 27: een kerkboek bij Van Tilborg, Mauritsstraat 51: een paar handschoenen bij Meier. 2e Hunzestraat 19a; een kindertaschje met inhoud bij Bijlholt. Ooftstraat 13: een portemonnaie met inhoud bij JDe Lange. Concordiastraat 82: een heerenrijwiel bij Wagenaar. Achter de Noorderkuipen 12; een heerenrijwiel bi) Hindriks. Westerhavenstraat 33: een heerenrijwiel bij Balkema. Schoolstraat 9; een heerenrijwiel bij Snijder, opzichter Stadspark. GRONINGEN. 26 Maart 1040. ---