EEN BELANG VAN HET VOLK Dr. Hirschfeld onderstreepte met den mees%i nadruk, welke belangen verbonden zijn vo» het Nederlandsche volk aan een juiste •uitvoering en naleving van de wettelijke maatregelen, welke in deze bijzondere omstandigheden op economisch gebied moeten worden getroffen. Er zal met groote gestrengheid van de nieuwe bevoegdheden gebruik gemaakt moeten -worden. Hef is niet alleen een groot economisch belang, dat ons bedrijfsleven in al zün geledingen ta deze moeilijke tüden zijp taak kan blijven vervullen, doch daarbü zijn tevens sociale belangen van de allergrootste, orde betrokken. Nederland zal ook thans door noesten arbeid in zün onderhoud moeten voorzien. Voeding, kleeding, dekking en verwarming voor onae arbeidende bevolking eischen streng rechtvaardige verdeeltagsnormen. --- BEVOLKING MOET MEDEWERKEN Of de maatregelen ook doeltreffend zullen zün, hangt voor een groot gedeelte af van de mentaliteit, waarmede de Nederlandsche bevolking ten aanzien van -de naleving dezer maatregelen is vervuld. Tot sprekers leedwezen heeft hü moeten constateeren, dat in het bijzonder op het gebied van de distributie van levensmiddelen en andere verbruiksartikelen veelal totaal verkeerde denkbeelden heerschen, waardoor velen zich laten verleiden tot daden, die ta feite het Nederlandsche volksbelang schaden, terwül de overtreders ta hun naïveteit,. die vaak geen grenzen kent, meenen, dat zü een heldendaad hebben verricht. Het zou stellig mogelük geweest zün enkele distributiemaatregelen h°tzü achterwege te laten, hetzü op bevredigender wijze te nemen, indien deze afkeurenswaardige mentaliteit niet bestaan zou hebben. Ook tallooze, vaak hinderlijke, administratieve maatregelen moesten getroffen worden om ontduikingen, die ta het welbegrepen volksbelang niet toelaatbaar waren, te keeren. Spr. acht het van het grootste belang langs dezen weg nog eens met allen nadruk erop te wijzen, dat voor scherpe maatregelen niet teruggedeinsd zal worden, en dat deze maatregelen zoo zullen worden toegepast, dat degent, die de belangen van het volk niet iA het oog houdt, daar onverbiddelijk het slachtoffer van zal worden. Het is dwaas en getuigt van een onbegrüpehjke naïveteit om te denken, dat ontduiking van Nederlandsche distributiemaatregelen of prüsvoorschriften ten nadeele zou komen van de bezettende mfcht. Alles wat op dit gebied gebeurt, komt uitsluitend en alleen ten nadeele van ons eigen land en volk. Etc ervaring heeft dit reeds geleerd. --- FRAUDULEUZE SLACHTINGEN.... Spr. zou in dit verband in het büzonder nog eens de vleeschpositie willen onderstrepen. Deze maakt hét noodzakelyk, dat met alle kracht tegen het euvel van de frauduleuze .'achtingen moet worden opgetreden. De nieuwe bevoegdheden zullen in het büzonder op dit gebied met de meest mogelüke kracht gehanteerd worden. Wü leven ta een tüd van oorlogseconomie, en deze plaatst ons voor harde feiten welke wü te aanvaarden hebben. De noodzakelijke voor. ziening van het Nederlandsche volk met levensmiddelen en apdere verbruiksartikelen is een zaak van het allergrootste gewicht die dagelijks de grootste zorg vereischt. Mr. Hooykaas hierna sprekende, betoogde dat de beide nieuwe verordeningen de strekking hebben een belangrijk stuk wetgeving beter te handhaven en daarmede beter tot zijn recht te doen komen. Het gaat hier allereerst om wettelijke rege"'.ngen, deels van voor den 10enxMei, deels van na, dien datum, op het gebied van de voedselvoorziening. Het zal zonder meer duidelijk zijn, dat al deze regelingen van ingrijpend belang zijn voor het openbare leven hiei te lande. Een tweede reden voor ingrijpen is hierin gelegen, dat de justitie niet werkeloos kan toezien, dat belangrijke wettelijke voorschriften worden ontdoken. Zoodanige ontduiking komt op het oogenblik vooral op het gebied van de voorschriften betreffende de voedselvoorziening voor De nieuwe regelingen bevatten tweeerlei: 1. Instelling van een eigen economlschen rechter, optredend op het geheele bovenvermelde gebied; 2. Uitbreiding van de mogelijkheid van preventieve hechtenis en van het recht, huiszoeking te doen in strafzaken, rakende de voedselvoorziening. --- HET OPSPPORINGSWERK Den officieren van justitie zal worden verzocht, aan een groot aantal opsporingsambtenaren algemeene bevoegdheid tot huiszoeking voor delicten op het gebied van de voedselvoorziening te verleenen. Deze ambtenaren zullen hun volledige taak vinden in het opsporen van de overtredingen op dit gebied en in het inbeslagnemen van de voedselvoorraden, waarvan verondersteld kan worden dat zij langs onwettigen weg in het bezit van de betrokkenen zün gekomen. In ernstige gevallen zullen deze opsporingsambtenaren gelijktijdig tot gevangenneming van de bezitters van de voedselvoorraden overgaan. De officieren van justitie zullen het mogelüke doen, dat de strafbare feiten, waarom het hier gaat, op den kortsten termün ter terechtzitting worden aangebracht. Ook de behandeling ter terechtzitting zal snel kunnen verloopen, terwü'l de economische rechter meest terstond op de zitting mondeling vonnis zal wüzen. Eventueel volgend hooger beroep en beroep in cassatie zullen met spoed worden afgewerkt. De geheele bevolking, — zoo besloot mr. Hooykaas, — wordt met aandrang verzocht, de in aanmerking komende voorschriften in het algemeen belang en in haar welbegrepen eigenbelang .nauwgezet na te leven. --- VAN DAG TOT DAG Eeuwigheid en tijd. „Het Vaderland" heeft een merkwaardig artikel gewijd aan het laatste boek van Anton van Duinkerken „Legende -van den Tijd", (U'tgeverij Paul Brand NV- te Bussurn) In deze boekbespreking neemt de schrijver stelling tegen een verkeerde manier om de zaken van de eeuwigheid in die van dein tijd te betrekken. De schrijver erkent den voorrang van de eeuwigheid boven den tijd, maar is zeer huiverig voor het misbruiken van een beroep op de eeuwigheid om de.tijdelijke zaken als van weinig belang voor te stellen. Er zijn menschen, die hun onvermogen in tijdelijke zaken voorstellen en bemantelen als eeuwigheidsflrang en als dan alles in het honderd loopt, dan is dit slechts te wijten aan hun deugd! Dit nu aanvaardt de schrijver in „Het Vaderland" niet en volkomen terecht. Hij bevindt zich hiermee, misschien wel onbewust, in het gevolg van de groote pausen, die de encyclieken „Rerum Novarum" en „Quadragesimo Anno" schreven om de katholieken op te wekken wel degelijk daadwerkelijke belangstelling te toonen voor de tijdelijke zaken De schrijver memoreert overigens Paus Leo 2011 om te betoogen, dat men dichter bij de eeuwigheid kan blijven door zich niet krampachtig aan het oude vast te klampen. Hij merkt daarbij tevens op, dat de katholieken in ons land zich ingevelge de vermaningen van genoemden paus nog net tijdig genoeg ln het nieuwe van anderhalve eeuw geleden konden verstarren tegen den tijd. dat zich weer heel andere problemen voordoen. Het is een opmerking, welke niet vriendelijk klinkt en welke ook onbillijk moet worden geacht ten opzichte van de katholieken, die onder het parlementair regime telkens oppositie vertoonden ten aanzien van de liberale aanpassingspolitiek en alles wat daarbij behoort. Maar een gevaar van verstarring bestaat ongetwijfeld steeds. Ook katholieken zijn mense], en, wien niets menschelijks vreemd is- Laten ze daarom ook uit zulk een onvriendelijke opmerking leering putten. --- OFFFICIEELE MEDEDEELINGEN SCHERPER TOEZICHT OP ECONOMISCHE DELICTEN Bevoegdheid tot huiszoeking naar onwettig verkregen voedselvoorraden uitgebreid. — De strijd tegen het frauduleuze slachten. 's-GRAVENHAGE, 14 Mei. — Het Woensdag verschenen nieuwe verorde ninaenblad nr. 20 bevat besluit nr. 88 van den secretarisgeneraal van het departement van justitie met betrek king tot het strafrechtelijk onderzoek in bepaalde strafzaken, rakende het economische leven. In de Woensdag gehouden persconferentie hebben de heeren dr. H. M. Hirschfeld en mr. J. P. Hooykaas, resp. secretaris-generaal van het departement vac handel, nijverheid en scheepvaart en secretaris-generaal van het departement van justitie een uiteenzetting gegeven van de twee nieuwe verordeningen met betrekking tot het instellen van een economischen rechter en het strafrechtelijk onderzoek in bepaalde economische strafzaken. .. --- OMZETBELASTING EN PRIJZEN 's-GRAVENHAGE. 14 Mei. — Geluk bekend, werd in een persbericht van 9 Januari j.l door den secretaris-generaal van de departementen van handel, nijverheid en scheep vaart en van landbouw en visscherü bekend gemaakt, dat de doorberekening van de nieuwe omzetbelasting in de prüzen was toegestaan, behoudens voor eenige met name genoemde artikelen. Bij deae doorberekening moest worden uitgegaan van de prijzen, zooals d«e voor 1 Januari 1941, exclusief omzetbelasting, waren. Voorzoover bij de doorberekening afrondingen noodzakelijk waren, moesten zü naar bene den gesenieden. Tegelijk werd in het persbericht medegedeeld, dat fabrikanten of handelaren, die thans minder omzetbelasting betalen dan voor 1 Januari, hun prijzen dienovereenkomstig moesten verlagen. Bü een onlangs afgekondigde beschikking ls deze regeling wettelijk vastgelegd. De nieuwe regeling gaat in zooverre verder dan de krachtens het persbericht toegelaten regeling, dat ook de op vervoerkosten te betalen omzetbelasting mag worden doorberekend. De regeling is dus thans zoo, dat de omzetbelasting in haar geheel in de prijzen mag worden doorberekend, behoudens in de prüzen van aardappelen, brood, melk en peulvruchten Nadrukkelü1'- wordt er de aandacht op gevestigd, dat deze regeling slechts getroffen is, teneinde het normale handelsverkeer zoo min mogelük te belemmeren. Zü veronderstelt niet, dat geen enkel bedrüf de omzetbelasting zelf kan dragen. Bü de prijsbepaling in de toekomst zal dan ook van geval tot gevai worden nagegaan, in hoeverre de betrokkenen de omzetbelasting voor eigen rekening kunnen nemen. Tegelijk met de in het bovenstaande be doelde beschikking, welke geaoht wordt van 1 Januari j.l. af in werking te zijn getreden, is een beschikking tot aanvulling van de prijzo-beschikking invoergoederen no. 1 verschenen, welke een nadere bepaling geeft van het begrip „mkoopsprüs", zooals dat in deze beschikking voorkomt. De bedoeling van deze begripsbepaling is slechts, duidelijk tot uitdrukking te brengen, dat ook importeurs verplicht zijn, hun verkoopsprijzer te verlagen met het bedrag, dat zü thans minder aan invoerbelasting moeten betalen dan voor 1 Januari het geval was. --- Het landbouwverlof. Het is bijna een humoristische samenloop van omstandigheden tijdens de propaganda voor het betrekken van de stads jeugd bij het werk op het platteland in „Het Volk" een artikel te moeten lezen van den heer J. Hilgenga tegen het landbouwverlof, dat aan kinderen uit gezinnen van landarbeiders en landbouwers op school gegeven wordt. Men zou zoo zeggen, dat hetgeen voor de stadsjeugd goed is, toch niet kwaad voor de jeugd op het platteland zelf kan zijn. Toch heeft het verzet van den heer Hilgenga tegen het landbouwverlof, dat maar twee weken mag duren, doch in feite' vaak langer gerekt wordt, reden van bestaan, cmdat het onderwijs der plattelandsjeugd er onder lijdt en er kinderexploitatie in loondienst bij voorkomt, ofschoon dit verboden is- Het betreft hier kinderen van elf jaar af. Nu moet men dit eenerzijds niet te tragisch nemen, omdat de landbouwwerkzaamheden, welke zij tijdens het verlof verrichten, gewoonlijk lichte bezigheden zijn. Maar anderzijds hebben we hier te doen met een symptoom van een agrarischen mistoestand. Het is nl. noodzaak voor de boeren geweest en vaak nog met hun kinderen hun levensonderho'Sd te verdienen. Zij konden geen arbeiders betalen, wilden zij blijven, wat zij waren. Wil men dan ook dezen mistoestand naast andere in den landtfouw opheffen, dan moet de oorzaak van de kwaal worden aangetast, dan moet de iandbcuwarbeid in verhouding tot het landbouwkapitaal de juiste belooning brij gen. --- JOURNALISTIEK GESLOTEN BEROEP 's-GRAVENHAGE 14 Mei. — Het departement van volksvoorlichting en kunsten verzoekt ons, er de aandacht op te vestigen, dat bij het invullen der persoonsbewyzen ook de journalistiek een gesloten beroep js, zoodat slechte zü, die ta de betreffende beroepslijst zijn ingeschreven zich journalist kunnen noemen en zü. die zich ten onrechte journalist noemen, zich aan strafvervolging bloot stellen. --- BEDRIJFSRAAD STEENHOUWERSBEDRIJF 's-GRAVENHAGE. — De secretaris-generaal van het departement van sociale zaken heeft ingesteld een bedrüfaraad voor het steenhouwersbedryf. Tot het steenhouwersbedrij f worden geacht te behooren de ondernemingen, of gedeelten van ondernemingen, waarin uitsluitend of nagenoeg uitsluitend natuursteen wordt bewerkt. --- Brief uit Calcutta DE PETROLEUM VAN IRAK Doortocht van Engelsche troepen bedoeld als bezetting. CALCUTTA. Mei. (V.P.8.). — Nog steeds vervult Irak een belangrijke rol, zij het dan, dat zijn vooruitzichten om zich staande te kunnen houden tegen Engeland met den dag geringer worden, indien niet te elfder ure hulp komt opdagen. Onze correspondent vestigt er evenwel de aandacht op, dat Irak volkomen in zijn recht was, toen het op krachtdadige wijze protesteerde tegen de tweede ontscheping van Britsche troepen, terwijl de eerste nog binnen de grenzen des lands vertoefden. Wat tusschen Engeland en Irak bestond, was slechts in naam een bondgenootschap. In Bagdad begon men in steeds grooter kringen in te zien, dat het op zekeren dag van nul en geener waarde zou blijken te zijn. In 1930 had men er in Irak noode in toegestemd. — eigenlijk alleen in de hoop, dat het land er een zekere onafhankelijkheid dcor zou verkrijgen, en zijn binnenlandsche aangelegenheden naar eigen inziciten zou kunnen regelen. Deze hoop was valsch, zooals spoedig bleek, toen Engeland niet alleen de garnizoenen in stand hield, waarop het krachtens het verdrag recht had, doch de Britsche gezant een even sterken druk bleef uitoefenen op den regent, Abdoel Ulah, en op Noeri Said, die jarenlang de functie vervulde van minister van buitenlandsche zaken. Zoolang het vrede was, ging dit nog eenigszis, doch de toestand kreeg een gevaarlijk aanzien, bij het uitbreken van den oorlog. Engeland hield niet op, bij Irak aan te dringen op actieve deelname aan den oorlog. --- VAN DOORMARSCHGEBIED TOT BEZET GEBIED. Irak gaf zich. volkomen rekenschap van het gevaar, dat lag opgesloten in art.4 van het verdrag met Engeland. Daarin toch werd bepaald, dat Engeland zich het recht voorbehield, zijn troepen door Irak te laten trekken in geval van oorlog. De Iraaksche nationalisten waren het er reeds lang over eens. dat dit recht gemakkelijk kon ontaarden ta een bezetting. Zij deden daarom alle mogelijke moeite, dit artikel duidelijker te omschrijven en zooveel mogelijk tot zijn oorspronkelijken vorm terug te brengen. In de maand Juni van het vorige jaar eindelijk kwam een zoodanige overeenkomst tot stand, na langdurige onderhandelingen. Hierin werd vastgesteld, dat ta geval van een doormarsch zich nooit meer dan een beperkt aantal Britsche troepen op Iraakscb gebied zou mogen ophouden. De landing van verdere troepen zou, volgens dit nieuwe verdrag, altijd eerst dan mogen geschieden, wanneer de reeds gelande troepen het grondgebied van Irak hadden verlaten. Ofschoon de bewoording van dit nieuwe verdrag aan duidelijkheid niets te wenschen overliet, heeft Engeland, nadat de eerste troepen waren geland, zoo lang getreuzeldtot ook het tweede contingent voet aan wal zette met de onmiskenbare bedoeling, Irak te bezetten. Tegelijkertijd landde nog een derde contingent in Basra. Door deze handelwijze van Britsche zijde achtte Irak het verdrag geschonden en aarzelde geen oogenblik, handelend op te treden. De Iraaksche regeering deelde den Brit>schen gezant mede. dat Irak zich van zijn verplichtingen ontslagen beschouwde en opende de vijandelijkheden tegen de Britsche troepen. --- Uit de Pers. Nederland en Duitschland De leider van Nationaal Front, Arnold Meijer, schrijft in het „NEDERLANDSCH DAGBLAD" onder meer het volgende: Onze drang naar een nauwen band met het Duitsche volk. is ï.jet geboren uit opportunisme en berekening, maar uit waarlijke overtuiging. Het is duidelijk', dat de liefde zich op de eerste plaats richt op het eigen volk. Maar in overeenstemming met de natuur der dingen behooren we daarna het meest gericht te zijn op de verwante Germaansche volkeren, en meer of minder naarmate de verwantschap meer of minder is. Dit blijft voor ons een vaststaand feit, ook dan, wanneer we fouten zouden meenen te zien of wanneer we ons onjuist behandeld zouden meenen. Die onjuiste behandeling en die fouten zullen we niet goed praten, integendeel, we zullen voor zoover in ons vermogen is. ae desbetreffenden er op wijzen, hoe zoo aan dien van nature gegeven band van Germaansche verwantschap geweld wordt gedaan. Het is niet zoo, dat wanneer wij voor het gemeenschappelijk en het gemeenschappelijk belang open oog hebben, wij bUnd zouden moeten zijn voor elkanders fouten. Wij zullen die fouten blijven' noemen en onze eigen fouten blijven toegeven. Wij zullen dat doen, omdat wij aan een boven de staten gegeven gemeenschap van Germaansche volkeren gelooven en omdat wij aannemen, dat evengoed als de verwerkelijking van de Duitsche idee viel binnen de belangen van de Germaansche geftieenschap, ook de verwerkelijking van de Nederlandsche idee zal vallen binnen die gemeenschap. De natuur beval het eene en blijft het andere bevelen. De uitvoering van de bevelen van de natuur is juist voorwaarde voor de uitvoering van het algemeen bevel, dat de Germaansche volkeren zich hebben te verstaan en elkander hebben 'e eerbiedigen. Aan deze ontwikkeling, gegrondvest in de natuur der dingen, kan de pijnlijke strijd tusschen twee verwante Germaansche volkeren van een jaar geleden niets afdoen. --- EEN TROEP IN HANDEN VAN IRAK. Het valt niet te ontkennen, dat de kansen van het Iraaksche leger er niet best voor staan, wanneer de vijandelijkheden met het Britsche leger lang duren. Doch de regeering van Irak heeft een belangrijke troefkaart in handen: zij heeft de hand weten te leggen op de voornaamste bton van brandstoffen van de Engelsche vloot in het oostelijk bekken van de Middellandsche Zee, op de petroleumbronnen van Mosoel en Kirkoek en op de buisleiding, die de petroleum naar Haifa voert, waar zij in de tanks van de Engelsche slagschepen verdwijnt. Inderdaad hebben deeien van het Iraaksche leger deze punten bij het uitbreken van de vijandelijkheden weten te bezetten. In hoevere dit bezit van duurzamen aard za! blijken en of de Iraaksche troepen er in zullen slagen, de buisleiding over bepaalden afstand te vei-storen, is een andere vraag. De hooge geestelijkheid van Irak heeft den „heiligen oorlog" uitgeroepen en de regeering van Irak heeft er in een proclamatie op gewezen, dat thans „de groote strijd om de vrijheid van alle onderdrukte Arabieren" begonnen is. Tot op dit oogenblik echter schijnt er in de omliggende landen weinig animo te bestaan, om aan dezen heiligen strijd deel te nemen, omdat men er de voorkeur aan geeft, de kat uit den boom te kijken. Er openbaart zich wel is waar een zekere beroering onder de Arabieren, doch of deze zal uitgroeien tot een opstand is in de hoogste mate twijfelachtig. Daartoe beschikken zij over te weinig machtsmiddelen en zijn zij onderling te veel verdeeld. --- DE REGELING DER ARBEIDSVOORWAARDEN. Grondslag- van het arbiedsrecht is het „Gesetz zur Ordnung der nationalen Arbeit" van 30 Januari 1934. Met de zoig voor den arbeid zijn verschillende overheidsorganen belast, aan wier hoofd het Rijksministerie van Arbeid staat, dat tevens zorgt voor de volkshuisvesting. Van groote beteekenis is de Reichsanstalt (Rijksinstituut) voor arbeidsbemiddeling en Werkloozenverzekering, waaronder de „Landesarbeitsamter" en de „Arbeitsamter" (arbeidsbeurzen) ressorteeren, die Rijksorganen zijn. Met het toezicht op de overige sociale verzekeringen is het „Reichsversicherungsamt" belast. Ook in Duitschland zijn er, krachtens de wet van 10 April 1934 „Kamers van Arbeid" -ij de gewone rechterlijke collegiën met het „Reicharbeitsgericht" te Liepzig als hoogste instantie en evenals in Italië zijn daarin op het gebied van den arbeid deskundige nietjuristen bijzitters; de behandeling van collectieve contracten is echter aan deze arbeidsrechtspraak uitdmkkelijk bij de wet onttrokken; deze Kamers behandelen slechts geschillen omtrent individueele arbeidsovereenkomsten; de Italiaansche arbeidsrechtspraak gaat daarentegen uitsluitend over collectieve contracten. De behandeling van collectieve contracten komt in Duitschland toe aan de „Reichstreuhander der Arbeit" (rijksvertrouwensmannen van den arbeid), ingesteld bij de wet van 19 Mei 1933 en wier taak en bevoegdheid ta het bijzonder zijn omschreven in par. 19 van het „Gesetz zur Ordnung der nationalen Arbeit". In de Duitsche volkshuishoudtag vormt, ta bewuste tegenstelling tot de klassenstrijdgedachte in de marxistisch-democratische periode 1919—1933, toen de nadruk op de vakvereenigingen der werkgevers en der arbeiders viel („Gewerksc__aften"), elke onderneming een kern. Men bezigt voor deze onderneming volgens het natuurlijke spraakgebruik het woord „Betrieb" of bedrijf, onder welk woord in de Nederlandsche Arbeidswet var. 1919 op kunstmatige wijze datgene werd verstaan, wat in het spraakgebruik gewoonlijk een „bedrijfstak" genoemd wordt. Het eerste artikel van het „Gesetz zur Ordnung der nationalen Arbeit" (dus: arbeidswet, verkort AOG.) luidt: „In het bedrijf arbeiden de ondernemer als Leider van het Bedrijf en de beambten en arbeiders als zijn Gevolg („Gefolgschaft", in het Nederlandsch het „gevolg" van een leidende persoonlijkheid) gemeenschappelijk ter bevordering der doeleinden van het bedrijf en te algem. :nen nutte van Volk en Staat." Het Gevolg kiest een Vertrouwensraad van eenige personen, die, onder voorzitterschap van den Bedrijfsleider, met dezen beraadslaagt. Deze Vertrouwensraad is dus niet een eenzijdige vertegenwoordiging der arbeiders tegenover den Bedrijfsleider, zooals met de vroegere bedrijfsraden of „Betriebsr&te" het geval was, maar een college van advies, dat, ta het belang van allen te zamen. met den ondernemer samenwerkt. Na dezen Vertrouwensraad te hebben gehoord, stelt dan de Bedrijfsleider zelf, volgens de voorschriften der Wet, een „Betriebsordnung" (bedrijfsorde, bedrijfsregel, bedrijfsdienst) vast. Zulk een „bedrijfsregel" pleegt dan de arbeidsvoorwaarden te omvatten, waarbij natuurlijk ook ten opzichte van allerlei loonklassen onderscheid gemaakt kan worden en waarvan de bepalingen als minimum gelden van datgene, wat den individueelén arbeider bij Individueele arbeidsovereenkomst behoort te worden toegekend. Ontstaat nu over zulk een „Betriebsordnung" geschil, dan wordt dit door den „Reichstreuhander der Arbeit". beslecht, die het recht heeft, zijnerzijds een „Tarifordnung" vast te stellen. De «naam „Tarifordnung" is herkomst.ig van het vroegere „Tarifvertrag", waaronder een collectief contract werd verstaan en dat aldus genoemd werd naar de loontarieven, omdat deze van zelf ln den strijd om de arbeidsvoorwaarden de meeste aandacht tot zich trekken; men zal dus ook in een „Tarifordnung" niet uitsluitend een toonregeling mogen zien, maar een regeling der arbeidsvoorwaarden in het algemeen. Evenals vroeger met de „Tarifvertrage" het «teval was, beperkt ook een „Tarifordntyig" zich niet tot een enkel bedrijf (onderneming), maar geldt zij vooi een geheelen bedrijfstak; het zou tot een chaotischen roestand leiden, als elke onderneming haar eigen arbeidsvoorwaarden en daaronder vooral ook haar eigen loonschaal had. Derhalve geeft de Duitsche Arbeidswet (AOG.) in § 32 „Richtlinien der Treuhander" (aanwijzingen voor het opstellen hunner regelingen). Heeft een „Treuhander" eenmaal een „Tarifordnung" afgekondigd, dan heeft deze bindende kracht als een wet; daarom is een „Treuhander der Arbeit" Rijksambtenaar. --- DE TAAK VAN HET ARBEIDSFRONT. De taak der „Deutsche Arbeitsfront" is meer van ideëelen ajyrd, 2Ü is wn ondeideel der N. S. D. A. P., doch men treedt afzonderlijk en vrijwillig tot haar toe; reeds alleen in het oude Duitsche Rijk telde zij 20 millióen leden, wier contributies jaarlijks 450 millióen RM. uitmaken. Tot 't Arbeidsfront behooren de twee groote organisaties „Kraft durch Freude" en „Schönheit der Arbeit". Zij heeft echter ook in elk industrieel bedrijf een „Betriebsobmann" en is zoodoende in staat, in geval vau verscnü van meenmg verzoenend te werken en aldus de werkzaamheid van den Treuhander der Arbeit, die buiten haar staat en m welke zij niet treden mag, voor te bereiden. In de Deutsche Arbeitsfront zijn de vroegere vakvereenigingen der arbeiders, beambten .en werkgevers opgelost. Krachtens haar stichtingsacte van 24 October 1934 is haar doel: „de vorming van een daadwerkelijke volks- en werkgemeenschap aller Duitschers. Zij heeft er voor te zorgen, dat een ieder zijn plaats ta het oeconomische leven des volks in een 2°°" danige conditie van geest en lichaam kaninnemen, als welke hem tot de hoogste praestatie in staat stelt en daardoor het grootste nut voor de volksgemeenschap oplevert." Voorts worden de verschillende bedrijven of ondernemingen bij dwingend recht tot „groepen" samengevat; maar reeds bij de inleidende wet van 27 Februari 1934 tot inrichting van een „organischen Aufbau i«' Deutschen Wirtschaft" werd uitdrukkelijk bjpaald, dat zij niet in de aangelegenheden der Treuhander der Arbeit mogen ingrijpen, zoodat zij uitsluitend tot taak hebb%n, in het belang van den Staat een organische samenwerking der stoffelijke voortbrenging te bevorderen. Er zijn ' „Reichsgruppen": industrie, handel, ba*-*4" ken, verzekeringswezen, voortbrenging van energie, handwerk, vreemdelingenverkeer- De „Rcichsgruppe" industrie is verdeeld & 31 „Wirtschaftsgruppen" of bedrij f stakker»; deze kunnen nog weer ta vakgroepen worden onderverdeeld en kleinste eenheid ** dan het bedrijf. De; ; groepen staan onder de bevelen v»n den „Beauftragter für den Vierjahresplan"- Door deze organisatie is derhalve een planmatige leiding der geheele volkshuishoudin? gewaarborgd. In dien zin verklaarde de Führer: ,Ae verwezenlijking van net vierjarenplan •eischt een van éen gezichtspunt ni*" gaande leiding van alle krachten van heï Duitsche Volk." Naar Duitsch recht is alzoo de organisatie van den arbeid tweeledig: de stoffelijko voortbrenging in haar geheel wordt ver' zorgd door de ondernemingen, tot groepen verbonden, die onder de planmatige leidint? staan der Rijksoverheid; de regeling der arbeidsvoorwaarden is, onder de leiding der Treuhander der Arbeit, eveneens Rijkszaak doch de organisatie, die de arbeidsvoorwaarden regelt, is niet aan de met de stoffelijke voortbrenging belaste organisatie gekoppeld. --- SNELLE PROCEDURE Om met het laatste te beginnen Bij de voedselvoorzieningsdelicten zal de verdachte ta den vervolgen steeds deus ook buiten het geval van ontdekking op heeter daad, door iederen opsporingsambtenaar kunnen worden aangehouden. De opsporingsambtenaar voert hem ten spoedigste voor een hulpofficier van justitie, die in daarvoor ta aanmerking komende gevallen den verdachte voor tweemaal vier dagen ta verzekering kan stellen. In aansluiting aan de inverzekeringstelling is preventieve hechtenis mogelük, te bevelen door den economischer rechter. Het recht om huiszoeking te doen is voorts aldus aangevuld, dat de mogelükheid is geopend bepaalde ambtenaren te machtigen ta het belang van de opsporing van deze delicten overal onderzoek in te stellen, dus niet alleen in openbare gelegenheden, op de openbare straat, op' erven, doch ook in de woningen van particulieren. Uiteraard zullen de betrokken ambtenaren met groote zorg worden uitgezocht. --- Moederdag Na de viering van Moederdag schreef een medewerker van „DE TELEGRAAF": Bij de thee» verschijnt een taart op tafel, versierd met een suikerhartje, waarop in chocoladeschrift de woorden: Voor Moeder! Deze taart is. tegen inruil van enkele bonnen, verkregen bij den banketbakker, die met volkomen gemis aan spontaneïteit haar vervaardigd heeft, den vorigen dag. Papa betaalt de taart po de Moeder bespeurt dit eenigermate in haar budget. Want wat niet uit de breedte komt, dat komt uit de lengte. Was het een bloemist of een banketbakker, die den Moederdag uitvond? Ik weet het niet, maar het was een voortreffelijk idee. Als was het slechts, omdat via deze idee de gedachte ontstond aan een vaderdag, waarbij in het algemeen de sigaren-winkelier en de dassenfabrikant profiteeren. Voor mijn .gevoel is één Moederdag n het jaar wat schraal, hoewel ik den mercantielen heeren, die op de gedachte kwamen een Moederdag in het leven te roepen, geen wind in de zeilen wil blazen. Want ta het algemeen bestaat er om de moeder niet zooveel poëzie als men u op dezen daj; wil doen gelooven. In deze wereld moet de moeder zich maar zien te redden en wanneer pa naar huis komt, nadat hij ta moeizamen arbeid een stuk of wat cognossementen heeft uitgeschreven, drie duizend brieven heeft gestempeld, honderd facturen heeft opgemaakt of vier en twintig mouwen ingenaaid heeft, voelt hij zich bij thuiskomst ongeveer als de schepper van het heelal en vraagt niet, hoe de moeder zich intusschen gedébarrasseerd heeft met haar vijf kinderen — het kunnen er ook vier of zes zijn — die op hun tijd mazelen krijgen, den rooien hond, 'n verstulkten voet of andere wetenswaardigheden. Die naar school moeten, door hun kousen vallen, hun broeK openhalen en verdere interessantigheden. Hij denkt er soms niet aan, dat de moeder een uur in de rij heeft moeten staan om vleesch of vet — dat de Staat haar tot bonnen-administratrice gemaakt heeft en dat zij maar te zorgen heeft, dat de familie niet gaapt van den honger en op haar behoorlijke portie calorieën komt, waartoe de moeder nog ijverig de kranten bestudeeren moet. Eén Moederdag? Lieve menschen. Zonder de moeder, iederen dag, lag onze gemeenschap reeds op het ondereinde van den rug. Als wij, egoïstische mannen, dat nu ook iederen dag bedenken en iederen dag ons bewust zijn van de groote opgave, die iedere moeder vervult — vooral de moeder, die iedere week met een klein afgepast sommetje haar wonderen moet doen — dan eerst komt ta hkkr leven het zonnestraaltje van de dankbaarheid en de erkenning. . Een man tt aijn is niet zoo moeilijk. --- De Duitsche arbeidswetgeving. „Het komt niet zoozeer op den vorm van den corporatieven opbouw van het bedrijfsleven aan, als wel op den corporatieven gemeenschapsgeest, die de volkshuishouding moet doordringen." Als uitgangspunt der Duitsche arbeidswetgeving zou men kunnen zien: het recht op arbeid. Dit wordt reeds vermeld in het op initiatief van Frederik den Grooten tot stand gekomen Pruisische Landrecht. doch was toen nog niet geheel losgemaakt van het door de Fransche revolutie beweerde recht op bestaan. Recht op bestaan heeft niemand; zulk beweerd recht zou elk individu voor heilig en onschendbaar verklaren; alleen maar als lid van de gemeenschap heeft men recht om binnen de gemeenschap te arbeiden, heaft dan tegelijk den plicht tot arbeid en heeft eerst dan, als gevolg van recht en plicht tot arbeid ook recht op zoodanige vergoeding, dat men behoorlijk bestaan kan. Zuiver principieel werd het recht op arbeid door Bismarck in zün groote in Mei 1884 in den Rüksdag gehouden rede gesteld: „geeft den arbeider recht op arbeid zoo lang hij gezond is, geeft hem verpleging als hü ziek is, verzekert hem verzorging als hij oud is." Het Duitsche nationaal-socialisme heeft het recht op arbeid, verbonden met den plicht tot arbeid tot grondleggend beginsel gemaakt en is sedert 30 Januari 1933 feitelijk zijn werkzaamheid begonnen met een grootsche toepassing van dit beginsel, waardoor het destijds bij de aanvaarding der macht aanwezige aantal van tusschen zes en 2even millióen werkloozen in jaren tijds geheel in het arbeidsproces is opgenomen, met uitzondering natuurlijk van het betrekkelijk geringe aantal van hen, die niet tot werken in staat waren. --- De hond gaf antwoord. En wilde gesprek met een bevenden agent beginnen. De „Deutsche Allgemeine Zeitung herinnert eraan, dat 30 jaar geleden door een Hamburgsch journalist de sprekende hond werd ontdekt, die iii staat was met menschelijke stern en zeer duidelijk acht woorden *e zeggen. . Het was een kortharige jachthon met bruine vlekken, „Don" genaamd. Toen de dochter van den eigena<*. hem vroeg: „Don, wil je een stuk broo^ hebben?" antwoordde de hond duia;;,. lijk: „Hebben, hebben!" „Wat is e** dan?" „Honger, honger!" f De journalist wilde den hond mee »•»* Hamburg nemen, maar de dochter, ° den hond had grootgebracht, moest f»* de. Onderweg wilden zij op een statiw iets gebruiken. Terwijl de journalist a* een tafel plaats nam, ging Don op eige* houtje op onderzoek uit. A^, Achter het buffet stond een vriend* lijke, dikke vrouw, die veel van hond» hield. „Nu hondje, wat is er dan?" zei» Dit was het teeken voor Don! Luid e duidelijk antwoordde hij: „Honger-.■•• taart hebben!" De goede vrouw liet tw koffiekopjes vallen en viel zelf in zwi^n' In Hamburg aangekomen, was ->~ plotseling zoek. Nadat men overal gel\s lefoneerd had, bleek het, dat hij ree" op een politiebureau was afgeleverd, -f ,» verzocht den eigenaar, het >-alcel:.pol beest zoo gauw mogelijk af te ha* Aas want de dienstdoende politie-agent " niets op zijn gemak! , « Hij had vriendelijk willen zijn en «* hond naar zijn naam gevraagd, waar £ deze met zijn diepe stem het gesp? was gaan voortzetten. Daar had de P , litie-agent echter niet mee gereken * Het scheelde niet veel, of hij had ve sterking aangevraagd! Don gaf dan vele jaren over de 8 heele wereld voorstellingen in de van té's en verdiende voor zijn eigenares e massa geld. De dochter, die hem stefpll vergezelde, ontving in den Wintergarte, te Berlijn b.v. 12.000 mark per n_aa"gt •"tie hoogste gage, die destijds aan De variété-toogeei wer^ betaald. --- VERGELIJING ME^ ITALIë. Zeer groot is het verschil met de Italiaansche regeling niet. Ook in Italië wordt de stoffelijke voortbrenging ta haar gehee^ verzorgd door de ondernemingen, tot corporaties verbonden, die onder de planmatig8 leiding staan der Staatsoverheid; deze corporaties hebben dan echter tevens tot taa* te trachten verzoenend op te treden bij he-' sluiten van collectieve contracten door " vakvereenigtagen, welke verzoenende taa»* in Duitschland bij het Arbeidsfront berus^ De vaststelling der collectieve contracten geschiedt in laatste instantie in Italië doo de Magistratuur, ta Duitschland door ~° Treuhander der Arbeit. , Een uitstekend artikel over „Nationaal Socialistische Ordening van het Bedrijf^ leven" in het maandschrift „Nieuw Neder land" van Februari 1940, waarin op wet**A schappelijke wijze werd aangetoond wel verwarring in de volkshuishouding v^j Nederland door de voormalige regeering "*»* aangericht, komt met recht tot de slotsom„Het komt niet zoozeer op den vorm v» den corporatieven opbouw van het bedrijf leven aan, als wel op den corporatieven.9 meenschapsgeest, die de volkshuishoudU» moet doordringen." ---