HOUTVERKOOP te Wijnandsraderbosch op Donderdag 25 Jan. a.s. wordt wegens weersomfitnnriiaheden UITGESTELD tot nader bericht. Notaris C. Palmen Klimmen. N.V. Staalhandel Maatschappij Maastricht. OPROEPING Buitengewone Algemeene Vergadering van Aandeelhouders welke gehouden zal worden op Woensdag 7 Februari a.s., om 3 uür n.m., ten kantore van Mr. K. Janssen de Limpens, Vrijthof 9, Maastricht. De Prpwident commissaris. 9334 Vertegenwoordiger voor Landbouwwerktuigen die vooral goed ingevoerd is bij Coöp. Landb.-org. of landbouwers. Zich te melden a.s. Woensdag 10—12 uur in Hotel Rosier, t.o. Station Maastricht. 9306 Onze Gratis Ongevallen- Verzekering Wederom twee uitkeeringen Aan Mej. de Wed. H. E. n HOGENBOOM, Mergelweg -I no. 4, MAASTRICHT, wier . echtgenoot door instortend zand werd bedolven en 8 gedood, hebben wij krach' tens het loopende abonnement op de Limburger Koerier, dagblad-uitgave, een bedrag in contanten ?£*T.r.d -f4OO,- Aan den heer P. H. ZOUTMAN, Kerkstraat 8, HEUGEM-MAASTRICHT. betaalden wij krachtens het loopende abonnement, op de Limburger Koerier, anderdaagsche courant, wegens breuk van den rechter pols, een C 1A bedrag van • ' lv." N.V. Uitgevers-Mij. „Neerlandia". 23 Januari 1940. P.S. Aangifte van een ongeval moet steeds geschieden binnen 3 x 24 uur, óók als de gevolgen zich in den beginne niet ernstig laten aanzien. --- I _d_^^\ I I |CMOTi MlTjf^EDm jit^V^ I I KOOPT ZOOVEEL MOGELIJK IN DE I wat u ook koopt • i I I MORGENUREN UEÏ IWTtlltlDElt j I 1 Vraagt een verzamelkaart, zooclat Uw inkoopen j %,_ •■pWx^^^^^^^^mmmJk POB IH. --- Abonnes op de dagblad-uitgave van de Limburger Koerier zijn gratis verzekerd tegen ongevallen op voorwaarden, welke w«^ aanvraag gratis verkrijgbaar stellen. Venekerde «tf*"^^^ gevlïïe"0611 omschreTen: f 5.000—. f 3.000—, / 8.500. f 8.000, / I.ooo—. f 500—, 1 400—. 1 200.—. f 100—. f 60.-. t 50.—. f 40—. f 30.— f 85—, f 20—, ƒ 15—, f 10— of f 5.— Sedert 1 MAART iaa? mtgeßeerd f 395.3Ö4.. a x-.-»- se va» en. --- Feuilleton. MYSTERIE RONDOM EEN BRIEF NAAR HET AMERIKAANSCH BEWERKT DOOR J. VAN DER SLUYS 25) „Goed. Ik ben er blij om," antwoordde ze. „Ik weet niet wat u omtrent mijn b.oer bekend is en het iaat mij ook onverschil'ig. Ik weet dat hij sen hoogstaand mensch is, een ouitengewoon mensch. Maar ik zal u iets vertellen, dat u misschien van dienst kan zijn, want ik wil dat hij terugkomt en het met al die geheimzinnigheid gedaan ls. Ik heb dien avond lets gehoord, dat mij met afschuw vervuld heeft. Maar ik geloof het niet, dus zal ik er niets over zeggen. Maar ik zal u iets anders verteilen," hernam ze na weer even gezwegen te hebben. „Ik ben op de hoogte van zljn leven. Toen zijn vader stierf, liet zijn moeder hem op de kostschool, waar hij was en trok naar het Westen. Daar leerde ze mijn vader kennen, ze arouwden een jaar later en mijn broer Julian en ik zijn hun kinderen. Dat was Julian, die met mij dien avond ln dat restaurant dineerde, toen u — mij aanstaarde. Vader en moeder zijn beiden verdronken bij de groote overstrooming ln Pueblo," ging ze vlug voort, „en Ward liet Julian en mij hier komen. We waren destijds nog op school. Intusschen ging het hem uitstekend, hoewel hij nog jong w.as. Hij stuurde ons naar een school ln New Vork, tot we volwassen waren. We waren arm, Julian en ik; en hij ls een vadeT en moeder en oudere broer voor ons geweest sedert we hem. voor de eerste maal gezien hebben Hij ls de oeste man, dien lk ooit gekend neb, Mr O'Malley Ik ben dol op hem En als hem iets overkomen ta......" Ze zweeg, haar oogen gevuld met tranen, haar fijne mond trillend. O'Malley had moeite zijn stem te beheerschen. „Het spijt me," zei hij onbenullig, „ik zal u eerlijk mijn meening zeggen, miss Hunt. Persoonlijk vind ik hem zeer sympathiek, maar — ik heb den Indruk van hem gekregen dat hij - wel, dat hij iemand is, die uitstekend op zichzelf kan pa_ssen. Maakt u zich niet onnoodig angstig!" Claudia schudde bedroef<. . hoofd. „Ik ben bang om hém. Hi telt nooit veel van zijn zaken. Maar ei. neisje, ziet soms dingen, waar een man geen erg ln heeft. Ik weet dat hij ergens over tobt Ik weet niet waarom ik u hiermee lastig val, maar het noodlot heeft u er nu eenmaal in betrokken U weet al zooveel.." „Zeker." bevestigde O'Malley op geruststellenden toon, „ik ten er óók in verwikkeld en ik zal niets achterwege laten om achter de waarheid te komen. Ik ga niet naar de politie, tenzij ik faal," voegde hij er aan toe. „Maar ik wilde dat ik met hem praten kon Hij boog zich in zijn stoel naar voren. „Luistert u eens, miss Hunt, als mr. Barrett vanavond terugkomt, wilt u mij dan morgenochtend opbellen, zoodat ik een afspraak met hem maken kan?" Claudia duwde haar stoel achteruit en knikte. Ja, dat beloof ik u," zei ze zacht „En dan nog iets," drong hij aan, „als hij niet terugkomt, wilt u dan morgen weer hier met mij theedrinken, om mij verslag uit te brengen? Misschien heeft een van ons beiden dan iets naders gehoord." Claudia keek hem aan. zag het verlangen in zijn blik en stond op. Hij was ook opgesprongen en keek haar vol verwachting aan. Ze wendde zich half van hem af, alle aandacht schenkend aan haar handschoenen. „Goed. ik zal komen," zei ze zacht en afwezig „Voor den derden keer dien middag was er iets dat O'Malley's hart tot een onstuimigen galop aanzette! --- HOOFDSTUK XV De tweede brief Claudia wilde nlet dat O'Malley naar naar huis bracht. Daarom riep hij een taxi voor haar en nam op het trottoir afscheid Maar zoodra ze weggereden was. haastte hij zich naar het hotel terug en ging in een der telefooncellen om Brady op te bellen. „Hoor eens Brady," begon O'Malley, na hem begro?t te hebben, „weet jij misschien ook iets van die Bindles-geschiedenia af?" „Heb je daar ook al belangstelling voor?", informeerde Brady droog. „Een beetje. Weet je er iets van?" „Niet meer dan in de kranten staat. Ik heb voornamelijk bureauwerk op het oogenblik. Maar waarom vraag je dat?" „Ik wou een paar inlichtingen hebben. Zou jij mij die kunnen bezorgen?" „Wat wou je weten?" „Wel," antwoordde O'Malley na een kort zwijgen; „ik zou graag willen weten of die Mc Girk, de bediende van het slachtoffer, nog in huis is. Anders zou ik graag zijn adres hebben." y,Wat moet je met hem?" „Niets wat dle misdaad betreft. Maar ik herkende zijn gezicht. Ik heb hem vroeger eens ontmoet. Anders niet." Brady's stem klonk geprikkeld toen hij sprak: „Luister eens, O'Malley! Waarom kun je niet open kaart spelen met een vriend? ALs je iete weet, hoor je hier te komen om je hart uit te storten!" „Wind je niet op beste kerel. Als je die informatie niet verschaffen wil, zeg het dan. Maat één ding kan ik je wel verzekeren! Als ik waardevolle inlichtingen te vergeven heb, kom jij het eerst in aanmerking." „Mooi," gromde de inspecteur; „bel me over een kwartiertje weer op Dan kan ik je meer vertellen." „Tot straks dan," lachte O'Malley en belde af. Hij bleef in de hall wachten en ging na een kwartiertje naar de telefooncel terug. Weldra was hij weer met den inspecteur verbonden. „Ben jij het. Brady? Ën weet je al wat?' „Zeker, beste kerel," lichtte de inspecteur hem in. „Mc Girk en de andere bediende zijn met een week salaris ontslagen en met een aanbeveling van de erfgenamen. Mc Girk woont " De inspecteur gaf een adres op in het Westen der stad. „Ze zeggen dat hij daarheen is gegaan. Ze houden een oogje op hem." „Waarom?" vroeg O^Malley. „Ze verdenken hem toch niet?" „Waarom zouden ze niet?' O'Malley dacht even na. „Nu, in het verslag dat ik las, staat, dat de politie de deur heeft geforceerd. En een of andere woesteling is uit het raam gesprongen, heeft een agent knockout geslagen en is er vandoor gegaan. En Mc Girk is de trap af komen loopen in zijn nachtgewaad. Dus wat kan hij er mee te maken hebben?" „Misschien heb je gelijk. Maar ze houden altijd een oogje op iemand, die met zoon geval op de een of andere manier annex is, den eersten tijd ten minste." „Juist, juist," antwoordde O'Malley. „Nu, ik dank je wel voor je inlichtingen, hoor Brady." „Tot je dienst," was het opgewekte wederwoord. „Maar a propos O'Malley, hoe zit het met dien brief? Krijg ik dien gauw van'je te zien?" De vraag werkte eenigszins als een koude douche. „De brief waarmee ik bij Schmidt ben geweest? Waarom?" „Waarom niet?" antwoordde Brady bedaard. „Schmidt scheen den indruk te hebben dat het een belangrijke brief was en hij zei dat jij beloofd had dien over acht dagen hier te brengen. Vergeet het niet, hoor je?" Het beeld van Claudia Hunt verrees voor O'Malley's geest en het hart zonk hem ln de schoenen. „Wel," klonk het op gemaakt-luchthartigen toon, „de week is nog niet om. Het was trouwens ook geen week, het waren tien dagen. Maar je krijgt hem voor dien tijd vermoedelijk wel onder oogen." Brady lachte kort „Goed O'Malley. Tot ziens." O'Malley had Mc Girks adres onthouden, maar nu leende hij een potlood van'het meisje bij de kranten-étalage en schreef het op een kaartje. Daarna haastte hij zich uit het hotel naar huis. Toen hij weer in zijn kamers terug was, pakte hij een kleinen handkoffer met een paar toiletbenoodigdheden, liet dien staan en ging weer op pad. Hij dineerde, verliet het restaurant waar hij gegeten had juist voor zonsondergang en pakte een bus. En kort daarna slenterde hij voor het huis, waar Mc Girk woonde. Hij had besloten om daar een kamer te nomen om Mc Girk beter in het oog te kunnen houden. De man leek hem de eenige schakel te zijn tusschen Chester, Barrett en Bindles. Maar er was kans dat Mc Girk hem het huis zag binnengaan, daarom vond hij het beter zijn koffer te laten brengen na donker. Daarbij wilde hij ook niet al te laat komen, uit vrees dan geen kamer meer te kunnen krijgen of argwaan te wekken. Het huis lag een eind van- de straat af. Terwijl O'Malley naderde, keek hij onopvallend om zich heen. Behalve het gevaar om door Mc Girk, die hem na dat gebeurde in de taxi zou herkennen, gezien te worden, was er ook de kans dat de politie wel op den uitkijk kon staan.' O'Malley had geen verlangen van een van beide de aandacht te trekken. Zijn eigen positie in verband met den moord op Bindles was te hachelijk. ---