KUNST EN WETENSCHAP Uitvoering Volkszangschool Directeur R. W. Kuiper Na de vette jaren zijn thans de magere jaren aangebroken voor de Volkszangschool, afdeeling van de Groninger Muziekschool. Als men gisteravond het nog steeds respectabel aantal zangeresjes en zangers op het podium zag, zou men niet gemakkelijk tot die conclusie komen. Men moest echter met zijn rug naar het podium gaan staan en dan ontdekte men vele rijen leege stoelen in de groote Harmoniezaal. De jaren, dat er meer dan een uitvoering moest worden gegeven, liggen ver achter ons. En toch is het jammer; in elk opzicht. Jammer, dat het publiek niet de zaal uitpuilt, jammer ook, dat thans een podium zonder uitbouw kan worden gebruikt. Het nut van de Volkszangschool — en in niet mindere mate van het streven van haar directeur R. W. Kuiper — is zoo groot, dat wij van onzen kant niet willen versagen om ieder ouderpaar aan te sporen zrjn kinderen onze mooie Nederlandsche liederen te laten zingen en vooral: goed te laten zingen. Dat de Volkszangschool geen kwijnend bestaan verdient, heeft zrj gisteravond zelve overtuigend bewezen. Na een minder gelukkig begin (in Hol's liedje „Ons Vaderland" kwam de zuiverheid hier en daar wat in het gedrang) hebben de jongens en meisjes gezongen, zooals wij hen nog nimmer hebben gehoord. Dat was de frissche, ontroerende kinderzang, zooals men hem slechts wenschen kan. De heer Kuiper kan tevreden zijn, meer dan dat zelfs. Na het gesignaleerde ongelukje en na eenige slordige invallen, zongen de kinderen met overgave de met zorg gekozen liedjes. Ja, het ging zelfs zoo goed, dat in het tweede deel. van de uitvoering geen leelijke s-en en beruchte Groninger fs vielen te constateeren. Het was den executanten niet gemakkelijk gemaakt. Vooral niet in het begin. Albert van Zeilen's „Het lied", het genoemde lied van Hol en Kuilers ,3elofte", zijn alle drie zeer moeilijk. De kleinste leerlingen zongen toen een drietal aardige liedjes, waarvan —gelukkig — het muzikale gedeelte niet in het gedrang was gekomen. Twee mooie liedjes van Catherina van Rennes: „Bloeiend leven" en „Pinksterronde", behoorden niet tot de best geslaagden, maar de schade werd dubbel en dwars ingehaald met „De Meimaand" van M. E. van Ebbenhorst—Tengbergen, een juweeltje in onze kinderliederschat, dat nog lang niet genoeg de aandacht heeft van de zangclubjes. We hebben voor de pauze de verschillende klassen beluisterd en bewonderd. De jongsten ontwapenden als steeds door hun onschuld en hun overgave; die zang dringt door tot in het hart. De oudere meisjes hebben een prestatie geleverd, welke een zeer strenge critiek glansrijk kon doorstaan. En tenslotte de jongens: beschaafd en nimmer te luid. Kortom, al met al een model uitvoering, welke in een vlekkeloos gezongen „Gloria in excelsis Deo" van Cath. van Rennes haar hoogtepunt had. Het stormachtig applaus maakte het Kuiper en de zijnen onmogelijk om er zonder een herhaling af te komen. Van de nummers in het tweede deel van de uitvoering verdienen vooral de cantates vermelding. Dat Hendrika van Tussenbroek niet ten onrechte tot een van onze grootste kinderliederen componisten wordt gerekend, blijkt wel uit „Van een roofzieken kater", een werkje waarin de stof volkomen is beheerscht. Tot slot volgde een herhaling van Albert van Zeilen's „Vacantie" en ook nu weer had de cantate een groot succes. Koor en publiek zongen voor het scheiden gezamenlijk het in deze dagen toepasselijk lied: „Wij willen Holland houden". Gememoreerd dient nog te worden, dat Kuiper, Albert van Zeilen (die aan den vleugel accompagneerde) en mevr. Kuiper door de leerlingen met bloemen werden gehuldigd. --- HET ABONNEMENTSCONCERT DER G.O.V. OP WOENSDAG A.S. Woensdagavond a.s. geeft de G.O.V. haar jaarlijkschen zoogenaamden „Bolt-avond", ter herdenking van de echtgenoote van den. schenker van het G.0.V.-orgel. ■ Solist is onze stadgenoot Jony Ponten, die twee symphonieën voor orgel met orkest zal uitvoeren:vóór de pauze de eerste symphonie van Guilmant, na de pauze de geliefde derde symphonie van Saint—Saëns met orgel en piano. Als solisten werken hieraan — behalve de organist Ponten — de pianisten mevrouw S. van Vliet en de heer G. Kerstholt mede. Het concert wordt geopend met een uitvoering van „Jeu de Cartes" van Strawinsky, van welke merkwaardige compositie onlangs één fragment werd gegeven. Thans worden alle drie deelen uitgevoerd. --- FEUILLETON Strijd om Atlantis door Willy Reese (Nadruk verboden.) 23 — Dat is dan natuurlijk volkomen begrijpelijk. Misschien wilt u dat straks in uw gesprek met den heer Wallner terloops vertellen. En nu nog een vraag: Wie is een zekere juffrouw Alma Heringen? Deze dame heeft hem hier eens een kort bezoek gebracht en dlt bezoek heeft zeer beslist een goeden invloed op den heer Wallner gehad. Onze patiënt was den geheelen dag in een zeer opgewekte stemming en sprak ook daarna over deze dame tegen mij. Hij noemde haar een prachtmeisje, eerlijk en oprecht, vrij van alle valschheid, een meisje, dat niets anders zijn wou dan ze was. Li was volkomen verrast. Alma had Herbert hier opgezocht. Alma, die goeie Alma, ze hield dus nog van hem, en hij ? — Daar ben ik werkelijk blij om. Alma ls een sportsvriendin van Herbert Wallner. Ook ik ken haar heel goed. — Gelooft u, dat deze dame een poos met den heer Wallner op reis zou wiUen gaan, in zekeren zin als zijn begeleidster? Li keek den dokter verbaasd aan. — Hoe bedoelt u dat, dokter? — Wel, juffrouw Bernauer, luistert u eens. Ik zal u mijn meening duidelijk uiteenzetten. Ik acht het noodzakelijk, dat de heer Wallner nog enkele weken onder voortdurend medisch toezicht blijft. Maar daarna kan ik hem niet langer hier vast houden, al was het alleen maar, om hem te bevrijden van de gedachte, dat hij hier gedwongen verblijft. Hij moet op reis, maar geen lange, inspannende buitenlandsche reizen maken. Hij moet zich ontspannen, veel wandelen, liefst bergen beklimmen. Maar hij moet niet alleen zijn. Hij moet iemand bij zich hebben, die hem aan zijn gedachten ontrukt, wanneer ze in een verkeerde richting gaan. Deze taak kan natuurlijk alleen een vrouw vervuUen. Maar ook niet iedereen kan dat, en stellig geen verpleegster. Ik heb nu gezien, hoe deze juffrouw Heringen met den heer Wallner omging en toen kwam onmiddellijk de gedachte bij me op, dat zij het beste gezelschap voor hem zou zijn. Gelooft u, dat de jonge dame daartoe bereid zou zijn? Li dacht eenige oogenblikken na. Was dit niet een uitstekende gedachte van den dokter? En hoe scherp had hij geobserveerd en zrjn gevolgtrekkingen daaruit gemaakt! Hier, onder de voortdurende controleerende oogen van den dokter en het verplegend personeel zou een mensch als Herbert niet vrij worden van de gedachte, die zich in zijn hersenen had vastgezet. En ongetwijfeld had hij ook aan de vrouw gedacht, die zijn brieven nlet beantwoordde. Dacht hij, dat Alma hem van deze vrouw zou kunnen bevrijden? Misschien juist daarom, omdat zfl met Herbert nooit over liefde zou spreken. Dat was haar veel te ingewikkeld. Herbert zou haar eenvoudig in zijn armen moeten nemen. En als hij dat niet deed, geen enkelen keer in de weken van de reis, en ook op den laatsten dag niet dan was het voor Alma een zware taak geweest. — Nu, juffrouw Bernauer, wat denkt u van mijn plan? Gelooft u, dat —? zoo rukte hij Li uit haar gedachten. — Ik hoop, dat het mij gelukken zal, mijn vriendin over te halen op uw voorstel in te gaan. Het zal wel eenige moeilijkheden met zich brengen, zij zal bovendien verlof moeten vragen, want zij heeft een betrekking als gymnastiekleerares. — Dat denk ik ook. — Maar dokter, gelooft u ook, dat Wallner er zonder verzet op zal ingaan? — Op reis zal hij zich gaarne laten sturen Maar natuurlijk mogen wij hem zijn begeleidster niet opdringen, Het beste zou zijn, dat de beide menschen elkaar pas in de bergen ontmoetten. Als juffrouw Heringen dan bij hem blijft, zal hij niet op de gedachte komen, dat het vooruit zoo was afgesproken. — Daar hebt u gelijk in, dokter. Herbert Wallner zal dat nooit van mijn vriendin vermoeden. Dan hoop lk, dat ons plan zal lukken. En nu verzoek ik u, mij te volgen. We zullen mijnheer Wallner overrompelen. Ik had hem uw bezoek wel aangekondigd, maar zijn houding heeft me ertoe gebracht hem dag en uur niet te noemen. Maar trekt u het zich niet al te zeer aan, als hij een beetje onvriendelijk tegen u is. — Daarover behoeft u zlch geen zorg te I maken, dokter, antwoordde Li glimlachend, terwijl zij reeds naast den dokter door de lange gang, een paar trappen op, en nog een gang doorliep. Dan opende de dokter een deur, ze traden binnen in een comfortabele gemeubileerde kamer — op de schrijftafel stond het portret van Annie Frundsberg — Li zag het direct. — Mijnheer Wallner, hier breng ik u juffrouw Bernauer, wier bezoek we al een paar dagen verwachtten. Li ging hartelijk naar Herbert toe, bood hem haar hand aan. — Dag Herbert, ik ben blij, dat ik Je eindelijk eens in de heerlijke stilte van de bergen kan opzoeken. Herbert WaUner nam de hand aan, maar slechts vluchtig en kort. In zijn blik stond reeds hard verzet. — Goeden dag. Dr. Möller trok zich meteen terug en liet de beide menschen alleen. Ll ging, zonder een uitnoodiging daartoe af te wachten, op een der in de buurt staande stoelen zitten. — Nu Herbert, hoe gaat het ermee, je ziet er al weer heel wat beter uit. Zichzelf moest Li zich echter bekennen, dat zijn gezicht heel smal en erg kleurloos geworden was. Aan de slapen werd het haar al even grijs. En op het voorhoofd, boven den neuswortel, stond het kleine driehoekje, scherper geteekend dan ooit tevoren. Wallner liet zich weer in zijn Ugstoel vallen. — Ja, zie me maar aan. Dat is jullie werk. Jij en Frundsberg hebben dat van me gemaakt. In Li kwam medelijden op. Zij zocht zijn oogen, die. haar ontweken. — Nog altijd aan het vechten met Frundsberg?* Herbert lachte hard. — Hoe zou ik nog kunnen vechten, nu juUie me hierheen hebt gelokt? Dat hebben julUe hem werkelijk kranig gelapt. Mijn idee, mijn werk hebben jullie gestolen. — Herbert, hoe kun je toch zoo spreken — neen, blijf alsjeblieft kalm — je moet jezelf nog sparen. Niemand heeft je werk gestolen, het wacht op je, het wacht erop, dat je komt om het te voltooien. — Het zal nooit voltooid worden. — Het zal voltooid worden — en door jou. Weer sprong Wallner op. — Waarom dwingt men mij dan, hier werkeloos in de eenzaamheid te zitten — waarom hoor ik niets over wat daarbuiten gebeurt? — Doktersvoorschrift — je zenuwen moeten rust hebben. — Is het dan soms ook doktersvoorschrift, dat ik geen bneven mag ontvangen? — Hoe bedoel je dat? Geloof je, dat men je brieven achterhoudt? — Ja, ik had anders stellig antwoord op twee brieven moeten hebben. — Wil je me zeggen, van wie, dan zal lk het dadelijk onderzoeken. Nu klaarde Herbert's blik een weinig op. — Doe dat, Li — het zijn brieven van — neen, ik kan het niet zeggen. Herbert's blik werd weer hard en duister. Li was teleurgesteld. Ze drong echter niet verder bij hem aan. Haar blik ging naar buiten, streek over het stadje, daar beneden in het dal, de lage huizen, de kromme straten en stegen, de kerk met den spitsen toren, als uit een speelgoeddoos gebouwd stond daar alles, en boven sloot daarbij het groene dennewoud aan, met hier en daar een geelroode vlek — eiken en beuken in herfsttooi. Hoe goed deed die aanblik aan aan de oogen! — Je moest van den winter naar de wintersport gaan, naar Sint Moritz of Arosa. — Ja, als ik dat kon — Zou je graag willen? Ll wist, dat dit reeds vroeger altijd een hartewensch van Herbert was geweest; — O, zoo graag, maar* men zal me hier niet laten gaan. — We zullen daarover wel eens met dr. Möller praten. De kleine driehoek op Herberts voorhoofd werd iets bleeker. Hij greep naar haar hand. — Li, je bent toch een lieve meid. Even was er een zwijgen tusschen beide menschen. Hij heeft een vrouw noodig, die voor hem zorgt, dacht Li. Plotseling begon hij weer over de brieven te spreken. — Die brieven — ik wil het je wel zeggen — waren aan de zuster van Frundsberg gericht. Li speelde de verbaasde. — Heb je haar geschreven? — Ja, en ik kan niet begrijpen, dat zij mij niet geantwoord heeft. — Zij is op het oogenblik op reis, in het buitenland, voor zoover ik weet, is zij nu in Caïro. — Dan heeft zij mijn brieven waarschijnlijk heelemaal niet gekregen. Ik zal haar naar Caïro schrijven. Li legde haar handen op Herbert's schouders, zag hem met haar groote oogen aani zooals zij dit vroeger vaker gedaan had. — Herbert, wat wil je toch van dit jonge vrouwtje? — Ik houd van haar. — Dat kan niemand je kwalijk nemen, maa* wat heb je eraan? — Ik weet, dat zij ook van mij houdt. „ — Herbert, kun je de waarheid aanhooren' Herbert keek Li verwonderd aan. In zijn b«» stond een vraag. Li moest een oogenblik me* zichzelf vechten. — Denk even terug aan den middag, toell wij voor het laatst tegenover elkaar stonde^* Je had eerst groote haast — tot je aan »? telefoon werd geroepen. Daarna had je t«a voor me. Twee uur later was Annie Frundsberg haar groote reis begonnen, waarvan zIJ tot nog toe niet is teruggekeerd. Zij was ge' vlucht — gevlucht voor jou. Li zweeg. Haar handen gleden weer van zijn schouders af. Ook hij zei geen woord. ZÜj* oogen gleden over de bergen met de denn .£ en de geelroode vlekken. Daar bleef zijn bl"** hangen >— langen tijd. Toen stond hij plotse' ling op, ging de kamer in naar de schrijf taf ejj hield het portret in de hand, dat daar gestaag had en wierp er een langen bUk op. Daarn* opende hij een la, legde de foto daarin en de hand sloot de lade weer. Op hetzelfde oogenblik werd er geklopt. Het „binnen", dat Herbert naar de deu^ riep, was helder en vast, maar er lag S*60, hardheid in. — De dokter laat u verzoeken bij hem tne te komen drinken. — We komen dadelijk. . h Herbert nam Li's arm, trok haar met t»ca mee. , — Je bent werkelijk een goede vriendin, moet je me ook helpen om dr. MöUer over "J* halen, dat hij me laat gaan. Ik wil nog e^ paar weken voor mezelf hebben — ln de bergen — En dan — zeg tegen Frundsberg, °a ik begin Januari naar Atlantis zal gaan, °f*: daar den bouw van de groote installatie l leiden. n Li hoorde deze woorden aan, zonder te late' merken, hoezeer ze haar troffen. --- KON. PAKETVAART MIJ Dividend van 9 % (v. j. 8 %) voorgesteld Naar wij vernemen zal aan de op 14 Juni a.s. te houden jaarlijksche algemeene vergadering van aandeelhouders der Koninklijke Paketvaart-Mij. worden voorgesteld over het jaar 1939 een dividend van 9 pet. (v. j. 8 pet.) uit te keeren. --- FINANCIëN EN ECONOMIE N.V. Veenkoloniale Bank voor Hypotheek en Scheepsverband te Sappemeer In de gehouden algemeene vergadering van aandeelhouders onder voorzitterschap van den heer J. Doornbos Ezn. werd benoemd tot aandeelhouder ingevolge art. 36 der statuten om de notulen te teekenen de heer A. Doornbos te Sappemeer. Het verslag over den toestand der vennootschap over 1939 werd voor kennisgeving aangenomen. De balans en verlies- en winstrekening over 1939 werden goedgekeurd en vastgesteld. Het voorstel van commissarissen om over 1939 een dividend van 9 pet. uit te keeren werd aangenomen. De aftredende commissarissen de heeren F. Bontkes Gosselaar en J. Niestern werden herkozen. --- VERKOOP EN AANBESTEDING Heerenveen. Aanbesteed de wederopbouw van het afgebrande boerderijtje van den heer J. van der Veen te Boyl. Architect de heer H. H. Nolles te Noordwolde. Hoogste en laagste drie der 12 inschrijvers: J. en Sj. Eppinga te Lippenhuizen f 3840; de Graaf en Co.. Noordwolde f 3287; Kl. Alten te Boyl f 3275; Prakken en Co., Boyl f 3246. Behoudens goedkeuring gegund aan de laagste inschrijvers. Peize. Namens de gemeente Peize had de publieke verkooping plaats van het tophout van gekapte eikenboomen, liggende langs den straatweg naar Roden, in perceelen. Opbrengst f 62.45. Vledder. Notaris Heering te Dwingeloo verkocht in café Jager alhier, publiek bij palmslag: a. ten verzoeke van den heer M. Jager te Assen: een complex grond ter grootte van plm. 16.66.50 H.A., in een blok gelegen onder Doldersum, gem. Vledder, waarvan plm. 5.45.50 H.A. groenland, plm. 1.94.50 H.A. bouwland (groen- en bouwland reeds jaren in cultuur) en plm. 9.26.50 H.A. vlak heideveld. Ingezet in 11 perc. op totaal f 7582. I—ll in massa gekocht door den heer J. Teerling te Delfzijl voor f 8392. b. ten verzoeke van de fam. Jager te Vledder: 12, 13 en 14. Heideveld in het Vledderveld, onder Vledder, langs den Middensteweg ten Z.O. vanG.de Vrij, groot 3.51.80 H.A., in 3 afgeb. perc. resp. groot plm. 1.05.00 H.A., 1.12.00 H.A. en 1.34.80 H.A. Perc. 12 (grenzend aan de Vrij) en perc 13, beide zeer geschikt voor ontginning Ingezet resp. op f 298.258 en f 101. 12 door den heer Tj. R. Groenink te Dwingeloo qq. voor f 308.13 en 14 gecomb. door den heer ir. A. H. Baron Sloet van Marxveld te Huis ter Heide voor f829. --- De uitvinding van den Admiraal De avonturen van Jan Zeedijk in Amerika door R. J. van Neervoor t. 141. Jan besloot een vraag te riskeeren. „Ik heb U hooren praten over een aanval op het gebouw waar de vlootconferentie wordt gehouden," begon hij, „bent U van plan dien aanval uit de lucht uit te voeren?" Centaur draaide zich om, met een gevaarlijken bllk in zijn groene oogen. „Het is niet noodig, dat je de bijzonderheden van dat plan kent, kameraad Zeedijk!" zei hij kortaf. 142. „Nu je je zelf bij ons hebt aangesloten, wordt er van je verlangd, dat je de orders gehoorzaamt en dat je geen vragen stelt. Is dat duidelijk?" „Ja, zeer duidelijk," zei Jan. Hij begreep, dat hij het wantrouwen van den bendeleider zou opwekken als hij liet blijken, dat hij nieuwsgierig was. Hij mompelde een verontschuldiging voor het stellen van zijn vraag en Centaur aanvaardde dit excuus uit de hoogte, draaide zich om en verliet het vertrek. --- Arbeidsooereenkomsten Franeker. De afdeelingen in het district Franekeradeel van de Friesche Maatschappij van Landbouw en de Christelijke en R. K. Boeren- en Tuindersbonden hebben besloten niet in te gaan op het voorstel van de landarbeidersbonden om den rijksbemiddelaar Bloemers een bindende uitspraak in het loongeschil te laten doen. Heerenveen. Na verschillende besprekingen is tusschen de werkgevers in de Friesche veenderijen en de landarbeidersbonden overeenstemming verkregen over de loonen en arbeidsvoorwaarden voor 1940. Het uurloon van het personeel van de veenmachines zal 36 et. bedragen. Voor het baggeren is het tarief vastgesteld op f 2.15 per roe of 16 M 2 en het uurloon voor volwaardige arbeiders op 32 et. In de overeenkomst is verder een duurteclausule opgenomen, waardoor herziening van loonen en tarieven tijdens het contractjaar mogelijk is. Rolde. Een loonbespreking heeft plaats gevonden tusschen vertegenwoordigers van de landbouwers te Rolde en te Grolloo en vertegenwoordigers van den Nederlandschen landarbeidersbond over de afsluiting eener loonregeling voor 194041. Op grond van de stijging van de kosten van levensonderhoud en den verbeterden bedrijfstoestand, werd van arbeiderszijde een vrij belangrijke loonsverhooging voorgesteld. De werkgeversvertegenwoordigers verklaarden zich bereid de ingediende loonsvraag met de landbouwers te bespreken, om nadien zoo mogelijk weer in conferentie bijeen te komen. Smilde. Tusschen het bestuur van de afdeeling Smilde en Omstr. van den Chr. Boeren- en Tuindersbond en een looncommissie uit de Neutrale landbouwers en de vertegenwoordigers van de landarbeidersbonden heeft een bespreking plaats gevonden over de loonen en arbeidsvoorwaarden voor 1940/1941. Over de van arbeiderszijde ingediende loonsvraag werd uitvoerig van gedachten gewisseld. De werkgevers-vertegenwoordigers deelden mee, dat zij loonsverhooging eveneens noodzakelijk vonden. Zij zegden toe, de loonsvraag met hun leden te zullen bespreken om daarna in een conferentie bijeen te komen. Vledder. De afdeelingen Vledder en Nijensleek- Prederiksoord van het Drentsch Landbouw Genootschap, de afdeeling Nijensleek van den C.8.T3. en de landbouwvereeniging Eendracht te Vledder hebben besloten voor 1940 '41 een collectieve arbeidsovereenkomst aan te gaan met de landarbeidersbonden, mits daarin o.m. de volgende loonen worden opgenomen: voor volwaardige, losse arbeiders voor gewone werkzaamheden 27 et. per uur; voor kunstmeststrooien 30 cent en voor hooi- en korenoogst 30 et.; voor arbeiders, die regelmatig op een bedrijf werkzaam zijn, en 35 et. voor seizoenarbeiders; voor maaien, binden en hokken van rogge en haver by normaal gewas f 23 per H.A. en voor aardappelrooien fB5 tot f 110 per H.A. De werkfeversvereenigingen hebben verder zich bereid verlaard een z.g. duurteclausule in de overeenkomst op te nemen. --- De verhuizing door John Bell — Wil je thee? Kees de Jong knikte en sneed omslachtig het puntje van zijn sigaar, een werkje, dat al zijn aandacht in beslag scheen te nemen. Met bevende handen zette zijn moeder de kopjes gereed, schonk dan in en voegde zenuwachtig wat suiker en melk bij. Zwijgend schoof ze hem het kopje toe en nam toen weer plaats in haar zonneh'oekje aan het raam, bedrijvig roerend in haar eigen kopje. Dat onverwachte bezoek van Kees had haar onbestemd-angstig gemaakt en zijn voorgewend-nonchalante houding scheen haar een bevestiging van haar bang vermoeden, dat er iets aan de hand was. Nooit kwam Kees anders om dezien tijd bij haar; zijn visite op dit stille middaguur móést een bijzondere beteekenis hebben. Ze zag hoe hij met lange teugen dronk en daarna een paar dikke rookwolken uitpufte. En met haar fijn gevoel van schichtig oudmenschje, dat volkomen afhankelijk is van haar kinderen, merkte ze, dat hij naar een voorbereiding zocht van dat, wat dreigde Hij ontmoette haar angstige vraag-oogen en even verscheen een wrevelig trekje om zijn mond om den vermoeden tegenstand van het oude mensch. Natuurlijk zou ze met bezwaren komen aanzetten, maar ze hadden het nu eenmaal onder elkaar uitgemaakt en sentimenteele overwegingen moesten voor logische redeneering wijken. — Moeder begon hij, toch 'n moment weifelend en onzeker naar woorden zoekend, we hebben gisteravond over U gesproken Toon, Mina en ik. Hij hulde zich in een dikke rookwolk en staarde onder het spreken naar het voortuintje, waar een vink vroolijk kwetterde. U wordt een dagje ouder en het werk hier in deze woning zal U wel te zwaar vallen, nu Dien gestorven is en U er heelemaal alleen voor staat — 0ch.... zei ze een beetje hulpeloos, och, dat gaat Dof keek ze voor zich uit. Dkt was het! Hij hoefde niet verder meer te vertellen, ze wist het al. Ze moest hier uit, weg uit haar woninkje, waar ze veertig lange jaren gewoond had, waar ze lief en leed met haar man had gedeeld en de kinderen waren opgegroeid. — Jawel jawel , zei Kees, direct geïrriteerd. U loopt tegen de zeventig en dan wordt het wel eens tijd om op te houden met werken. Bovendien we kunnen het veel practischer inrichten en daardoor de huur van deze woning uitsparen. Voor ons is het in deze zware tijden ook geen gemakkelijk opbrengen, moeder. Ze gaf geen antwoord, roerde steeds maar in het kopje koud geworden thee, werktuigelij k, met dezelfde bewegingen van haar gerimpelde werkhand. — Kijk eens, deed Kees opgewekter nu er geen tegenspraak kwam, U hoeft natuurlijk niet naar een gesticht. Zoolang U nog kinderen hebt, kunt U bij ons terecht. U kan het kleine kamertje bij ons krijgen: op uw ouden dag hebt U dan een kal mleventje. Mien en Toon zullen elke week een kleinigheid betalen. Afgesproken? Nog altijd zei ze niets, maar toen hij nóg eens, en nu met een tikje ongeduld in zijn stem vroeg: Afgesproken? keerde het leven terug in haar starende oogen. Even scheen het, of ze nog een poging wilde wagen, het besluit te doen herroepen, maar toen ze in zijn onverschillig, bijna hard gezicht keek, zakte ze nog iets verder in haar stoel terug en gebogener leek haar rug, toen ze vrijwel toonloos fluisterde: — Goed, jongen.... goed.... Enne.."* Opgelucht stond Kees op en hij klopte zij» moeder op den schouder. Da's nog eens ver standig van U, prees hij, we hadden nog "=** gevreesd, dat U domme bezwaren zou maken. Maar ik heb het gisteren tegen de anderen g«\ zegd. Moeder is verstandig zei ik, en ze * vast wel inzien, dat het veel beter voor haar is, het oude krot te' verlaten. Hij lachte en knikte haar toe. Laten we dan zeggen eind volgende week, oudje, vond nu- Corrie verlangt er al naar, dat grootmoeder komt. En Mien komt je wel helpen. Lang, nadat Kees was weggegaan, zat. ze in haar hoekje, het kopje in haar handen. *r een gouden straal van de ondergaande zon viel op haar mond, die een beetje beefde..•• Die laatste dagen dwaalde ze stil en gelaten door haar huisje. Minutenlang kon ze op o^ zelfde plaats blijven staan, terwijl in haar oude hoofd honderden gedachten opkwamen* Hier zat Daan, haar man, altijd; nell plaatsje vanwaar hij de straat tot de krorfl" ming kon zien, en onaangeroerd stond zijn tabakspot nog op het raamkozijn, vijf jaar n» al, sinds zijn dood. Haar onzekere handen lichtten het deksel er af, namen het ouae stompje pijp er uit, zijn „neuswarmertje", z00" als hij het noemde. En ze slikte even Ontstellend helder stormden de herinneringen op haar af. Het was of de jaren wegvielen, of alles weer gebeurde, zooals het 8e" weest was. Hier had kleine Kees zich een» hevig in de vingers gesneden en met een behuild gezichtje had hij zich aan haar schor' vastgeklemd, bang om dood te gaan, toen hu al dat bloed zag, en troost zoekend bij moeder. Kleine Keesje, die nu een heele kerel was en vond, dat moeder dit krot maar moest verlaten en bij hém komen inwonen. Daar had het wiegje gestaan van de vier kinderen en urenlang had ze er naast gezeten om de eerste gestamelde klankjes en woordje» op te vangen, of bij ziekte hun warme knuistjes in haar koele hand te houden. En het zonnehoekje, haar hoekje ze z0" het nu verliezen. In het voorjaar zou ze ni?* meer het botten van het kleine rozenboomPJe zien, nóch het opschieten van de madeliefjes tusschen de groene grassprietjes. Ze zou haar ochtendpraatje met buurvrouw Dirkse en buurvrouw Bakker missen, als ze de bel poetste of melk nam. Ze hoefde nu niet meer te werken. Bij haar zoon kreeg ze een kamertje een heel ne* kamertje had Kees beloofd, 't Lag wel aan den achterkant en er was weinig zon, maar moeder kon in de huiskamer zitten. En 't wa» veel practlscher zoo! 't Spaarde de volle huur van dlt woninkje uit Moeder De Jong zat op haar kamertje. $& ze keek naar de dakpannen aan den overkan* of naar een heel klein stukje lucht, dat ze ne* kon zien door het kleine raampje. Moeder V 6 Jong was een eigenwijs oud menschje en & wilde niet ln de hulskamer zitten. Daar HeP Saar, Kees' vrouw, een heelen dag rond me* een norsch gezicht en ze had altijd wat t* doen op de plaats waar moeder zat. Twe« maanden was ze nu al bij Kees in huis, en twee maanden staarde ze tegen de dakpannen s.as den overkant. Vaak zat ze in zichzelf te mummelen. Da11 kwam er een glimlach om haar mond en wa het, of ze tegen kleine kinderen sprak, die z« moed en steun moest geven. Of ze zat urenlang te turen op een oud stukje pijp, dat ze met haar tanigbruine handen streelde. Als ef iemand kwam en iets vroeg, gaf ze vaak gee*l antwoord en dikwijls Het ze haar eten onaangeroerd. De kinderen schudden bedenkelijk het hoofd; Toch maar goed, dat ze niet meer opzichzeli was. Wat zou er dan van gekomen zijn? D® stakker werd kindsch, dat was haar duidelij* aan te zien Och ja, en dan was het voor zoon ouwe zif* toch maar het beste, als ze bij een kind thui*5 was, dat zich om haar bekommerde (Nadruk verboden.' --- Vonnissen Kantonrechter (Zitting van 2£2 April.) De Kantonrechter veroordeelde o.m. wegens overtreding van: de Motor- en Rüwielwet: K. P. H., veekoopman te Uithuizermeeden tot f 5 boete subs. 5 d. h.; het Motor- en Rijwielreglement: W. H. voerman te Hoogkerk tot 2 maal ï 3 boete subs. 2 maal 3 d. h.: A. W.. fabrieksarbeidsr te Warffum en L. S., expediteur te Meedhuizen beiden tot f 5 boete subs. 5 d. h.; J. W. te Zevenhuizen tot 2 maal f 2.50 subs. 2 maal 3 d. h.; de Landbcuw-Crisiswet: P. 8.. directeur van een Zuivelfabriek te De Wilp bot f5O boete subs. 25 d. h.; D. E. V, landbouwer en F. N., molenaar-fouragehandelaar. beiden te Zeerijp tot 4 maal f 15 boete subs. 4 maai 15 d. h.; de Invalid!teitswet: K. P., arbeider te Dorkwer'-1 tot flO boete subs 10 d. h.; „A de Leerplicbwet: A. K., werkvrouw te Overschii1' tot f 5 boete subs 5 d. h.; , de Visscherij wet: A. S„ tichelwerker te Meedhu»' zen tot 2 maal f 5 boete subs. 2 maal 5 d. h.; E. *■;; betonwerker te Sebaldeburen en J. d H., koopm»1*' te Lutjegast. beiden tot f 5 boete subs. 5 d. h.; ,s de Voaelwet: J. F. arbeider te Slochteren tot »° boete subs. 5 d. h.; „, het Broodbesluit: H. S., bakker te Garrelswee1 tot f 5 boete subs. 5 d. h.; ,» Art. 453 Wetboek van Strafrecht: K. v. d. *\i' stoelenm&tter te Groningen tot f 6 boete subs. 6 d. »■ Art. 459 Wetboek van Strafrecht: S. C. veehou der te Hoogemeeden tot f 5 boete subs. 5 d. h. , Vrijgesproken: A. W., chauffeur te Groningen,^ v. V., autoverhuurder te Zevenhuizen en T. **•' hengstenhouder te Appingedam. ---