SPORTNIEUWS --- Belgische sportlieden behouden thuis By een eerste informatie in Belgische sportkringen is de „Tel." gebleken, dat de Belgische sportwereld naar alle waarschijnlijkheid geen slachtoffers telt onder de internationaal bekende figuren. De oud-aanvoerder van het Belgische voetbalelftal, Miei Stijnen, deelde bijvoorbeeld mee, dat vrijwel alle prominente Belgische ' voetballers reeds weer huiswaarts gekeerd waren. Tot vandaag had men evenwel nog niets vernomen van den tegenwoordigen aanvoerder der Roode Duivels, Bob Paverick. In de Belgische wlelerwereld meent men voor een feit te kunnen aannemen, dat de wegrennerstayer Theo Boelemans gesneuveld is. De Antwerpenaar Kaers behoorde tot het eerste contingent Belgische soldaten, dat behouden van het front terugkwam. Ook Scherens, KJnt en vele andere renners-soldaten zijn in hun woonsteden teruggekeerd, hetgeen in tegenstelling is met ons bericht van gisteren. --- Haarlem—Amsterdam 2—l De strijd tusschen de stedenelftallen van Haar-'' lem en Amsterdam, die gisteravond op het Haarlemveld is gespeeld ten bate van Rotterdam, is na een zeer interessante partij, waarin het publiek van vele spannende momenten heeft genoten, in een verrassende overwinning voor Haarlem geëindigd. Ondanks de technische meerderheid van de Amsterdammers konden zij het tenslotte niet bolwerken tegen het groote enthousiasme, waarmede de Haarlemmers den geheelen wedstrijd speelden. Bij Amsterdam onderscheidden Drager en Hazeweyer zich op den rechtervleugel en de laatste slaagde er na zeventien minuten in Amsterdam de leiding te geven (0—1). In de 2e helft maakte Haarlem gelijk en daarna zette spil De Vries, die een zeer goeden wedstrijd speelde, steeds weer zün voorhoede aan het werk. Van der Hulst bracht na goed doorzetten enkele minuten voor het einde den stand op 2—l. toeslag gegeven voor de ploegen welke een club in de competitie heeft. D.w.z. het aantal leden is met een bepaald aantal (voor elke ploeg) verhoogd. Het resultaat van dit alles is, dat er per 20 è. 25 leden een dozijn ballen kan worden verstrekt. Niet veel — nauwelijks voldoende om de competitie uit te spelen in normale omstandigheden IJ dozijn per wedstrijd, maar in elk geval iets. Om het contact tusschen de verschillende clubs en den K.N.L.T.B, te onderhouden en in verschillende plaatsen goed spel te demonstreeren, heeft de voorzitter van den K.N.L.T.B. het plan opgevat om exhibities te doen spelen door verschillende van onze internationale en hoofdklasse-spelers. Verscheidene van hen hebben reeds hun medewerking toegezegd, zelfs zij die niet geregeld meer in wedstrijden uitkomen, o.a. mevr. Tiedemann-Bouman en Timmer! Aan de heeren Scheurleer en Vreedenburgh is verzocht dit plan nader uit te werken. Hughan, Van Swol, Teschmacher, Karsten en enkele jongere spelers zullen mede van de partij zUn; anderen worden eveneens uitgenoodigd. De bedoeling is verschillende kleine ploegen te vormen. --- Voetbal --- Korfbal --- Dividenden Hollandsche Beton Mij. voorgesteld dividend 10 pet. (v. j. 15 pet.). Deutsch Schiff- und Machinenbau A. G. netto-winst na afschrijvingen van R. M. 3.96 (v. j. 3.50) millioen over 1939 f 1.16 (v. j. f 1.04) millioen, voorgesteld dividend 12 (v. j. 10 pet.) op nieuwe rekening R. M. 0.43 millioen. --- N.K.V.-programma 7 Juni 2e klasse Oost, Oude Pekela: AKV—HBS (8 uur) R. F. v. d. Wijk. --- N.K.V.-programma 9 Juni le klasse Oost. Borgweg: Rohda—SßO, K. Schiükebir. _ „ , „ „___ 2e klasse Oost. Veelerveen: Dubbel Zes—GESH, L. Zweep. 2e klasse West. Enumatil: SSS—BKC. Kl. Hoving: Groningen: Hermes 2—De Oosterpoort, uitgesteld. 2e klasse Centrum. Groningen: Gruno—'t Noord Oosten 2 (10 uur). E. Mulder. Scharmer: Siol— VOG 2, M. de Wind. 3e klasse West. Leek: UNA 2—CB 3, J. Pakes. Leek: Wees Kwiek 2—Nic 3. S. v. d. Molen. 3e klasse Centrum. Hoogezand: UNI 3—Rivas 2, D. Rükens. --- Tennis --- DE BALLEN-DISTRIBUTIE --- Per 20 è 25 leden kan een dozijn ballen worden verstrekt Met de distributie van de „geconserveerde" tennisballen van den K.N.L.T.B. is deze dagen een eerste begin gemaakt. Niet dan nadat men het principe der distributie rijpelijk overwogen had. In eerste instantie deed zich de vraag voor of er een bepaalde hoeveelheid voor tournooien gereserveerd diende te blijven. En daarbij dacht men, zooals begrijpelijk is, in de eerste plaats aan de nationale kampioenschappen. De overweging, dat tournooien in den regel veel ballen vergen en dat deze vooral in de eindronden, aan een beperkt aantal spelers besteed moeten worden (steeds dezelfde) heeft er toe geleid om bereids te besluiten de nationale kampioenschappen zeker niet in den gewonen vorm te doen houden. Er zouden, ook al zou men zuinig zijn, ettelijke dozijnen ballen mee gemoeid zijn. Het is echter niét uitgesloten, dat er een kampioenschap komt met een beperkt aantal deelnemers in den geest van voorheen, toen er ook een paar malen nationale kampioenschappen zijn gehouden, waaraan slechts vertegenwoordigers van de districten konden deelnemen. Er is echter nog geen besluit in die richting genomen. De voorraad bondsballen (die in den gewonen handel voor zoover zij er zijn, vallen geheel buiten de distributie) wordt zoodanig verdeeld, dat elke club, hoe klein ook, haar aandeel krygt. Als maatstaf is het aantal opgegeven leden genomen. En daar de competitie zooveel mogelijk ten einde moet worden gespeeld, heeft de heer Scheurleer, aan wien de uitwerking werd opgedragen, nog een --- FEUILLETON --- EEN VIOOL VERDWEEN --- door Paul Schott --- (Nadruk verboden.) 22 — Zooiets had ik kunnen vermoeden. Bent u van de politie? vroeg Salimbeni angstig..lk heb het vandaag in de krant gelezen. De moordenaar heeft mijn naam, ik bedoel den naam „Salimbeni" genoemd. Opgewonden keek hij om zich heen, alsof hij zelf de moordenaar was. — Het is mij onbegrijpelijk. Er zijn toch zoovele Salimbeni's in Genua! — Zeven-en-dertig, mompelde Lena en keek uit het venster naar een binnenplaatsje en verweerde daken. — Zoo, zeven-en-dertig? herhaalde de graaf vragend en tastte naar zijn afwezige das. — U kent den handelaar Bozzi , zeide Hans Apt, zonder vraag in zijn toon. — Ik houd mij met bemiddellngszaken bezig. Ik geloof dat ik wel eens een zaak met hem heb gedaan. U komt van de politie? — Neen, wij werken voor onszelf, wij zijn een detectivebureau, merkte Lena op, wij werken zeer discreet en willen alleen de kooper van de viool opsporen, in opdracht, begrijpt u? De graaf scheen iets opgelucht. Tot groote verbazing van zijn bezoekers haalde hij een wit piqué das te voorschijn en een hooge boord, welke zaken hij met onhandige vingers om zijn magere hals bevestigde. Toen zeide hij met vastere stem: — Naar mijn meening is de viool naar Amerika verkocht. — Wat? Wat zegt u daar? schreeuwde Apt. Naar Amerika? Bent u gek geworden? Geheel verbluft stamelde Salimbeni: — Wie zou hier een dergelijke viool koopen? — Cavalcanti misschien? probeerde Lena en knipoogde tegen den graaf. — Cavalcanti? Bewaar me!, de graaf sloeg zijn oogen ten hemel. — U heeft hem goed gekend? — Bijna niet, bijna niet, riep Salimbeni. — En daarom begrijp ik ook niet waarom de moordenaar mijn naam genoemd heeft, hij zal zeker een anderen Salimbeni bedoeld hebben. — Misschien den nettenbreier, zei Lena ernstig. — Zou Cavalcanti misschien in antieke vischnetten gehandeld hebben? — Toch is het merkwaardig, dat u de eenige Salimbeni bent, die met antiquiteiten te maken heeft, riep Apt agressief, maar de graaf had geen gelegenheid meer om te antwoorden, daar er gebeld werd. • Hij deed open en twee heeren in burger traden binnen, waarvan de eene zeide: — WIJ komen van de politie. Is u graaf Salimbeni? En toen deze dit nauwelijks hoorbaar beaamde: — Wij verzoeken u ons te volgen, wij hebben een auto gereed staan. Dan zich tot de beide bezoekers wendend: — Mag Ik vragen, wie u bent? En ln welke betrekking u tot den graaf staat? — Helaas geen familiebetrekking, lachte Lena, — anders zouden wij ook nog graven zijn! En daar Apt, die verbleekt was, haar zachtjes aanstootte: — Ik heet Lena Plischmuth en ben de pianiste en secretaresse van den violist Grangg. De politie-beambte knikte: — En mijnheer? — Ik ben algemeen vertegenwoordiger van de Zwitsersche verzekeringsmaatschappij. waarbij de' viool verzekerd was. Juffrouw Pllschmuth en ik hebben zoo juist De beambte wisselde een blik van verstandhouding met zijn collega en zeide: — Dat kunt u op het bureau vertellen, ik verzoek u mij te volgen. En hij liet Salimbeni en zijn bezoekers voorgaan, terwijl de ander achterbleef om de kamer aan een onderzoek te onderwerpen. Buiten wachtte een gesloten automobiel Men stapte in, de beambte gaf een seintje aan den chauffeur en de wagen zette zich in beweging. Zwijgend was Lena de trappen afgedaald en ingestapt, af en toe haar metgezel even verstolen aanziend. Nu kon zij zich echter niet langer inhouden. — Dat komt er nu van onzen ijver. In elk geval komen we op een goedkoope manier naar het politiebureau, niet? Apt zweeg, daar hij zich allesbehalve plezierig voelde. Hij had zich op een gebied begeven, dat hij niet kende. Dat had hij er nu van. Al dat soort menschen. kunsthandelaars, artisten en zoogenaamde graven kwamen tenslotte bij de politie terecht. Op dit oogenblik werd hij zich ervan bewust, nu hij met Lena een ongewisse toekomst tege- moet reed, dat hij het meisje liefhad — Binnen vijf minuten zijn wij klaar, zei hij hardop, maar meer tot zichzelf, wij zullen ons beroepen op den markies Filllpepi. De beambte die hen grimmig aan had zitten staren, zeide: — U kent den markies? Des te beter, want hij leidt het onderzoek. — Alleen verzoek ik je op een beetje andere manier met hem te praten, dan je den laatsten keer bij de aangifte gedaan hebt, fluisterde Apt in het Duitsch tot Lena. — Ik had mij binnen het uur aangemeld, zeide Salimbeni plotseling. — Juist heb ik in de krant gelezen, dat hij staarde voor zich uit. — Als bezitter van de viool? vroeg de beambte direct. — Ach, ik weet heelemaal niets van de viool maar aangezien de moordenaar den naam Salimbeni genoemd heeft en ik met antiquiteiten te maken heb.... De auto stond stil, men steeg uit en Lena zei nog gauw tot Apt: — Het wordt steeds amusanter. — Dat kan ik helaas niet vinden, fluisterde deze, terwijl men hen een hoog vertrek binnenvoerde, waar het naar rook en stempelinkt rook. En nog zachter en bijna teeder: — Wees maar niet bang, vertrouw maar op mij. — Waarom zou ik bang zijn? lachte "Lena, — voor dat uitroep teeken misschien? Ik ben eigenlijk in mijn heele leven maar bang voor één ding, namelijk, dat Grangg nog eens midden in een Beethoven-sonate blijft steken. Apt keek haar vlak in de oogen: — Denk je dan altijd aan hem? — Niet altijd, fluisterde ze, terwijl ze zijn blik beantwoordde. Toen werden ze — Salimbeni was direct naar een andere kamer gebracht — naar het vertrek van den markies Fillipepi, aan het einde van een lange gang gevoerd. De chef van de afdeeling recherche had zich, als een standbeeld van zichzelf, naast zijn schrijftafel opgesteld en toen zij hem in het oog kregen vermaande Apt Lena nog haastig, wat meer eerbied te betoonen dan den vorigen keer, daar hij haar gedrag vast nog niet vergeten was. — Mag ik mij de vraag veroorloven, zoo begon de markies, wat u bij dien zoogenaamden graaf Salimbeni zocht? Hij had uitsluitend tot Lena gesproken, die direct op vroolij ken toon antwoordde: — Goeden morgen markies ! Natuurlijk moogt u dat vragen. Mijnheer Apt en ik hadden het in ons hoofd gezet, de viool te vinden, en daar de naam Salimbeni vanmorgen vroeg in de krant stond, wilden wij den graaf ondervragen, maar helaas schijnt hij niets te weten. Fillipepi lachte hoonend, zoo ongeveer als de roover in de komische opera:' — U zult moeten toegeven, dat het eenigszins wonderlijk is betrekkingen te hebben met iemand, wiens naam door een moordenaar genoemd is — Daar wij de viool zochten, helaas met even weinig resultaat als de politie, is het heelemaal niet zoo wonderlijk, lachte Lena Apt schrok van de wraakgierige uitdrukking op het gezicht van den markies. — Salimbeni heeft zoojuist bekend, deelde hij triomfantelijk mede. — Dat hij de viool heeft ? vroeg Lena opgewonden. — Bijna, dat hij Cavalcanti gekend heeft, hetgeen wij ook reeds door het verhoor van diens secretaresse konden vaststellen. Toen plotseling tegen Lena uitvallend: — U was de laatste persoon, die de viool in zijn bezit had. U is blijkbaar zoo vlug bedwelmd geworden, dat u den dief niet heeft kunnen zien, een zeldzaam geval in de geschiedenis der misdaad. Wij hebben u eenige dagen laten nagaan, u heeft zich door de politie de namen van alle Salimbeni's laten geven. Waarom ? Lena was nu werkelijk bleek geworden en keek Apt aan. Deze antwoordde: Een toeval, ik was bij den antiquitenhandelaar Bozzi en hoorde daar, hoe Bozzi tegen zijn vrouw de namen Salimbeni en Cavalcanti noemde, natuurlijk zonder eenig verband met- de viool, maar wij dachten De markies onderbrak hem, weder tot Lena gewend: En u heeft er ook geen idéé van. wie de dief kan zijn? Lana haalde de schouders op : — Neen, misschien lemand van de bemanning van de „Van Houten". — Die u bedwelmde ? En die de viool aan een kleinen handelaar verkocht Lena keek op. — Zoodat een onbekende haar dan later terug kon koopen ? Zeer slim ! Plotseling schreeuwend: Maar mij maakt men niets wijs! Apt trad haastig naar voren en riep boos : — U wilt toch niet beweren, dat wij de viool terugkochten. Dat is ongehoord. Ik ben algemeen vertegenwoordiger van d' grootste Zwitsersche verzekeringsmaatschappij, markies, ik zal mij tot mijn consul"-** wenden. Fillipepi antwoordde zoetsappig: Met u he" ik niet gesproken, mijnheer Apt. u bent waai" schijnlijk zelf een slachtoffer van de*"» vrouw.... — Maar dat is waanzin ! schreeuwde AP* en de Zwitser zag er ineens heel.anders ui*- ' Zijn gezicht had het kinderlijke, ronde jongensachtige verloren. Ik sta borg voor juf* f rouw Plischmuth. zij treedt op voor de bc* langen van den violist Grangg. — Ik zeg u, dat u zelf een slachtoffer van deze geraffineerde bende bent. Of Salimben» er ook bij hoort weten we nog niet. D*j moordenaar zal zeker vandaag nog gev»*l worden. Wij zullen hem met de juffrouw confronteeren, wij zullen deze zelfverzekerde jongedame met Bozzi confronteeren, wij zullen Hij zwaaide steeds met zijn handen voor Lena's gezicht, dat aschgrauw was geworden. Mijn theorie is zeer eenvoudig: cc*1 jongen heeft ln opdracht van de bende d« viool gestolen. Plischmuth — Juffrouw Plischmuth !, brulde Apt, geheel buiten zichzelf. — De pianiste van den violist behoort ot tot de bende, of zij is omgekocht. Zij heef* de viool terug laten koopen door Salimbeni, of het misschien, als man verkleed, zelf gedaan. Hier moest Lena even lachen maaf werd dadelijk weer ernstig en nog bleeker da*1 eerst. Haar blauwe oogen waren bijna zonder kleur. Woedend besloot de markies, terwijl hij met beide handen in zijn baard woelde: Waarschijnlijk heeft ook Cavalcanti zich laten verleiden, hij heeft zijn bemiddeling verleend bij den verkoop naar Amerika, hrj wist teveel van de bende en men heef' hem onschadelijk gemaakt. Apt slikte eenige keeren, keek lang naar Lena en zei toen: Snik hoor dus niet bij de bende ? — Jij, beste Jongen ! riep Lena, je bent toch mijn slachtoffer zooals je gehoord hebt? Ik moest jou en je speurzin onschadelijk maken. De theorie van mijnheer de markies, & zooals trouwens iedere theorie van de politie, volmaakt. Dat zul je over een paar uur wel in de kranten kunnen lezen. --- FINANCIëN EN ECONOMIE --- De beurs te Kopenhagen Het D. N. B. meldt: Op de Kopenhaagsche beurs is gisteren de handel in aandeelen heropend, nadat in het begin der vorige week de handel in obligaties was hervat. De noteering der aandeelen geschiedde volgens dezelfde regels als die voor de tijdelijke sluiting der beurs op 8 April golden. De handel in aandeelen was zeer gering. De totale omzet bedroeg rond 112.000 kroon. Afgezien van enkele levensmiddelenaandeelen, die de toegelaten drie procent stegen, daalden alle papieren tot op het vergunde minimum. De handel in obligaties was evenals de voorgaande dagen zeer levendig. De omzet beliep bij koersstijgingen van % tot 2*/2 pnt., ongeveer 3.300.000 kroon. Bijzonder groot was de belangstelling voor staatsobligaties, waarvan verschillende een stijging tot 2 procent en meer vertoonden. --- Resultaten De geschatte ontvangsten van de N.V. Nederderlandsche Tramweg Maatschappij te Heeren veen over de maand April waren: Reizigers f 33.125, bagage en honden fBO5, goederen f 36.200, levende dieren, rijtuigen enz. f 410, buitengewone ontvangsten f 6.100. Totaal ontvangst van 1 Januari af f 333.505 (v. j. f 290.995.11). Cultuur Mij. „Pagottan" saldo ter verdeeling f 279.920 (v. j. f 162.813), waarvan dividend van 10 pet. (v. j. 6V2 pet.) --- BURGERLIJKE STAND --- GRONINGEN, van 5 en 6 Juni. Bevallen: G. Schrijver geb. Mannes z. — A. ten Brink geb. Wielinga d. — G. Meering geb. Pathuis d. — A. van der Boom geb. Roffel z. — S. J. Luttmer geb. Eckhardt d. — W. Kuiper geb. Broekstra d. — A. Werkman geb. van Straten z. — E. Hoekstra geb. Wijma z. — J. Weening geb. Tel d. — K. van der Woude geb. .Koning d. — R. Mik geb. Bloem Ivl. z. — K. Kema geb. Berghuis Ivl. d. Overleden: T. Sikkema 70 1. man van G. Mulder — J. D. Halee 14 j. z. — T. Hofman 43 J. man van K. Holtrop. — F. R. J. August 30 J. vrouw van H. J. Siersema. — B. Goldsmidt 70 J. vrouw van J. Drewes. — J. Mik 60 1 weduwnaar van J. A. Kip. --- HAREN. 16 t/m. 31 Mei. Geboren: Henderika d. v. W. Bazuin en F. Berends; Harmannus Conradus Pieter z. v. J. H. Venema en H. Faber. Glimmen; Gerrit Jan z. v. J. Bakker en J. Vrieling. Haren; Janna Lubberta d. v. J. H. Went en A. T Laffra. Onnen; Jan Arend z. v. W. Harmsen en M R. Harms, Glimmen; Geert z. v. W. Gerrits en T Zewuster. Haren; Jantje d. v. E. Hut en A. Koeling. Hoornschediik; Roelofje d. v. H. Stel en F. Rademaker. Eelderwolde; Froukie d. v. J. Oudman en S. Veenstra. Haren: Jan z. v. M. van Hemmen en B. T. Assies, Haren. Getrouwd: J. Takens 29 ".. Onnen en J Rot 28 1.. Haren; H. v. d. Veen 26 1., Onnen en H. Rademaker 25 j.. Haren; K. v. Dammen 28 1., Haren en M. Storp 36 )., Groningen; H. Wietses 28 j. en H. Plat 27 1., Haren; G L. Lanting 25 .1. en J. Hekert 23 .1., Haren; R. H. Bontkes 29 i.. Groningen en R. H. Eggens 23 j.. Haren;; K. Hooiveld 28 j.. Onnen en F. Ebbinge 24 i.. Noordlaren. Overleden: M. Berends 60 j. m. v. G. de Vries, Glimmen; L. Heise 41 J. vr. v. J. Bijkerk Glimmen; M. Postma 35 J. vr. v. H. Bouwman. Haren; Z. D. Kater 72 J.. ongeh.; S. Meijer 83 j.. ongeh.. Haren. --- ERICA --- door Willy van Mook Vf * 1 véftT6LL6R, Ze heette gewoon Rika, maar Pieter van Oldenhooge, de zoon van den baron, noemde haar „Erica", wijl zij, in haar eenvoud, als een heide bloem zoo schoon was. Als haar vader haar zocht riep hij ook „Eh, Rika" en zoo had ze dien naam behouden. Hij was, een berucht strooper, haar vader, doch in de oogen van Pieter Van Oldenhooge was hij 'n soort held: — Als gij me schieten leert Gijs, word ik een scherpschutter, zei Pieter. Gijs Stringers zou den jongen baron leeren schieten. Toen Pieter nog in het dorp ter school ging, vóór zijn lyceumtijd, speelde hij dag aan dag met de kleine Erica, het aanminnig dochterken van den strooper. Sinds het overlijden van haar moeder was Erica de kleine huishoudster ln het nederig huizeken, waar Pieter een trouwe gast was. Dat huizeken, met zijn fitselstekken-muren en zijn puntig schaddendak, was binnen als een herstellingsoord voor gewonde en in de bosschen gevonden dieren. Kreupele eekhoorns draaiden er hinkend rond in hun kooi, als waggelende mallemolens op de kermis. Ontvederde eksters pluisden er roekeloos de laatste veeren van hun gekwetste vleugels uit en vertelden kwetterend haar leed. Een uil, al smeester van den tijd gezeten boven op de klok, herinnerde zich de vreeselijke hagelbui, die hem hulpeloos nedersloeg op de heide, waar Gijs hem vond. Voorts waren er andere vogels in de grootste verscheidenheid, van de nederige meeze af tot den roofzuchtigen klamper. Erica verzorgde al die boschgasten en Pieter hielp haar daarbij. Als de zware stappen van den uit het bosch terugkeerenden strooper buiten weerklonken, stormden de twee kinderen hem verwelkomend tegemoet en tot den jongen baron, wiens prille belangstelling voor de sluikjacht den strooper een voldoening was, zei Gijs dan: — Gij zult een groot jager worden, meneer Pieter. Het compliment maakte indruk op Pieter en meer nog het bewonderend lachje van Erica, dat er gewoonlijk op volgde. Pieter Van Oldenhooge had al die jeugdherinneringen mee naar de stad genomen, waar hij op de speelplaats der school met zijn makkers ingebeelde sluikjachten organiseerde. Toen Pieter achttien jaar was, door zijn examen was en zijn zomervacantie had, vroeg zijn vader hem, wat hij als belooning voor zijn ijver wou? „Een geweer", luidde het onverwachte antwoord. De barones en haar dochters protesteerden. Pieter was de jongste en het voorwerp aller zorg. Wat moest zoon blaag met 'n echt geweer doen? De baron maakte gauw een eind aan het gekibbel der dames en sprak: — Pieter wil een geweer, welnu, hij zal er een hebben. Waarom zouden wij het hem weigeren? Omdat hij zal gaan jagen met Gijs Stringers? Wat hindert dat, als ik Pieter een akte geef? En dan er bij, zijn strooptochten er buiten gelaten, wat valt er van Gijs Stringers te zeggen? Is het geen braaf en eerlijk mensch? Jullie koopt we! zijn wild, omdat het van de beste kwaliteit en veel goedkooper is dan het verlegen goed der poeliers. Jullie doet er dus zaken mee voor de keuken; ik doe er zaken mee om hem m'n jongen in de jacht te doen bekwamen. Gijs kreeg nooit een bekeuring, bracht nimmer één uur in de gevangenis door en zijn strafregister is zoo blank als het onze. Hij zal Pieter leeren schieten en er een uitstekend jager van maken.... Zoo ontving Pieter zijn geweer en zijn patronen. Aan één ding echter dacht hij niet, aan de akte die hij. op last van zijn vader, moest gaan halen. Hij wilde eerst zijn geweer laten zien aan Gijs Stringers. Sinds hij vertrokken was naar het lyceum in de stad. had hij geen bezoek meer gebracht aan het in de heide verdoken huizeken met het puntig schaddendak. Toen Pieter er heen ging, ontwaarde hij reeds uit de verte de lieftallige Erica, die op den drempel stond, als wachtte zij hem, gelijk vroeger. Groot en flink, met haar donkere oogen onder haar zwarte haren, geleek zij een schoone zigeunerin. Zij droeg een verschoten kleed van gebloemd katoen, doch in de oogen van Pieter — wellicht ook omdat het bestraald werd door het rosse schijnsel van de ondergaande zon — was het een kostbare purperen robe, versierd met verblindend schitterende bloemen, als zware juweelen. — Dag, meneer Pieter, riep zij hem uit de verte toe. — Dag, Eri juffrouw Erica Meer wist Pieter niet te zeggen, want het strooperskind was waarlijk schoon en zoo groot geworden als een heusche juffrouw. Zij keek hem doordringend, doch rustig aan en met moeite bracht hij eindelijk uit: —Is je vader thuis Erica, 'k wou hem graag even spreken. — Vader is het bosch in, maar hij zal wel gauw terug zijn, kom even binnen, noodde zij. Op de tafel in de keuken, die tevens tot huiskamer diende, prijkte een groote schaal met druiven. — Ais je zin hebt, meneer Pieter, 't zijn druiven van 't wingerdprieel, achter in den hof, weet je nog, vroeg ze lachend. Pieter wist het nog en om haar voldoening te schenken nam hij een trosje druiven. Hij herinnerde zich van vroeger, toen hij als kind met Erica speelde, het vervallen prieel in den boomgaard, tegen de houten buitenwanden waarvan druivenranken zich strengelden en welker vruchten zij roofden nog voor ze rijp waren. Erica droeg toen de weelderige zwarte haren nog los en golvend over de schouders. Pieter sprak van die herinneringen, van het wingerdprieel en de onrijpe druiven van vroeger en Erica toonde lachend haar blanke tanden, die paarlmoerig blonken tusschen haar kersroode lippen. Blozend zei ze: — Dus je bent alles nog niet vergeten? — O, nee, bekende hij, verlegen. En in een opwellende verzuchting hernam hij: — Wat ben je groot en mooi geworden. Erica — Jij bent nog grooter geworden dan ik, zei ze lachend, 't is ook al zoolang geleden, daat we elkaar nog zagen. Zoo gaat het in 't leven, we worden- grooter en veranderen. Ik heb gehoord, vader zei het, dat je na de.vacantie voor goed naar de stad gaat en we je niet meer zullen zien, wat jammer! — Er ü> thuis wel sprake van geweest, erkende Pieter, maar ik voel er weinig voor, ik wil liever hier blijven, met je vader op jacht gaan en jou zien, gelijk vroeger, iederen dag Die woorden klonken Erica als muziek in de ooren. Zij wilde iets zeggen, uiting geven aan haar voldoening, zij had Pieter wel om den hals willen vliegen van blijdschap, maar buiten, op den grintweg, klonken zware voetstappen. Verrast zei ze: — Daar is vader al, wat zal hij blij zijn Je weer te zien, kom! Pieter volgde haar naar buiten, om den strooper te begroeten, als vroeger, toen ze nog kleine kinderen waren. In de week, die de opening der Jacht voorafging, bracht Pieter iederen dag een bezoek aan het stroopershuizeken, waar Erica hem trouw wachtte, zijn komst bespiedend door de groene ruitjes. In dat nederig huizeken, ver van het dorp en van de menschen, vergat Pieter het trotsche kasteel van zijn hooge afkomst, om in de goudvonkende oogen van de schoone Erica de toekomst te zien, die hij zich droomde, een onmogelijke toekomst in den liefdesroman van zijn achttien jaren: Erica te minnen, met haar te trouwen en gelukkig te zijn. Intusschen vergat Gijs Stringers niet de hem door den baron opgedragen taak: Pieter de geheimen der jacht te leeren. Hij nam hem mee naar de bosschen, wijdde hem in tot het deels onbekende leven der dieren en richtte hem af als scherpschutter. Tot nog toe was alles slechts theorie geweest, doch op een wazigen herfstmorgen trok Gijs voor de eerste maal met zijn leerling ten praktijk uit. Het geweer aan den schouder, den patronengordel over de borst gespannen, geleek Pieter een Corsikaansch vrijbuiter en Erica moest lachen toen ze hem zag. Vol bewondering groette zij: — O, meneer Pieter, wat 'n flinke jager ben je. — Nog niet, antwoordde hij lachend, maar Ik hoop het te worden. Voor Erica bestond er geen grootere eer dan een flink jager te zijn en wijl zij geen beter jager kende dan haar vader, stond die, naar haar oordeel, boven wie dan ook, boven den ouden baron, boven de boschwachters en boven de menschen in het dorp. De zoon van den baron zou dan alleen voor haar „van adel" zijn, als hij zich haar vader waardig toonde en diens voetspoor drukte. Het woud prevelde in de stilte van den vroegen herfstdag en om de loovergolving der bosschen laaide de ochtendzon. In het dorp tinkelde het morgenklokje, gelijk het gehamer van den smid op het aambeeld in de verte. Voorzichtig vorderden Gijs en Pieter aan den rand van een dicht dennenbosch, waar zij het vrije uitzicht hadden over de groote vlakte der heide. ... — Hier, een hazenpad, fluisterde GU» Stringers plotseling. Nauwelijks had hij ge* sproken, of een haas sprong vlak voor nui» voeten weg. — Schiet! beval Gijs zijn leerling. Pieter loste zenuwachtig zijn eerste scnov en miste. — Dat zullen we even overdoen, hernam Gijs, die op zijn beurt aanlegde, maar, zonder te schieten. Het scheen, dat hij onraaa vermoedde, want hij liet, met een vlugge Deweging, zijn geweer zakken en trachtte ne in de struiken te verbergen. — Wat is er, riep Pieter luid, in zijn verrussins — Ssst , siste Gijs, daar groen jassen. — Groenj assen? , boschwachters, rjedoel-je? — Ja, tot ziens, ik verdwijn. — Toe Gijs, laat me niet alleen, ik ga mee. — Nee, jij doet beter, hun komst af '= wachten en hen aan de praat te houden, mcl je jachtakte. — M'n akte, die heb ik niet Gijs.... — Hoe niet, je vader zegt, dat je 'r een nebt- -ii — Heusch Gijs, ik heb geen akte, ik heD er geen gehaald, fk wou jagen net als _"«> zonder akte. Wat moet ik nu doen, Gij"' Dat wordt een proces-verbaal, de gevangen» misschien. Wat zal m'n vader zeggen? Pieter durfde niet zeggen, dat hij het gewaagd had te jagen zonder akte, om zich onbevreesd te toonen en zoo het hart van Erica te winnen. Nu het gevaar voor hem stond, toonde hij zich zoo bang, dat hij zien schaamde voor zijn zielige houding. Het gelaat van Gijs Stringers vertrok tot een grijn" en woedend beet hij zich op de lippen, want hij zag, dat den Jongen baron het schreien nader dan het lachen stond. —Ik ben er bij, meneer Pieter, gromde Gijs, teleurgesteld. Het is me nog nooit gebeurd, alleen zou het me trouwens niet' overkomen zijn; maar ik wil jou niet in °e waagschaal stellen, vlucht maar gauw, toe, ze hebben je niet herkend, dezen kant in, vlug wat! Uit het kreupelhout klonk het korte breken van takken. Twee boschwachters sprongen te voorschijn, op den wachtenden strooper aan, die kalm bleef staan, om den aftocht van den Jongen baron te dekken. Pieter was gerede maar ten koste van Erica's vader, die zü** glorie van vrij strooper en zijn blanco strafregister verloor. Erica heeft Pieter niet meer teruggezien- Hij durfde niet meer verschijnen in het nederig huizeken met het puntig schaddenda*" waar hij vreesde door Erica ontvangen " worden met blikken van hoon en verachting- Die gedachte deed hem leed en bracht hem er toe te denken, dat Erica, bij al haar armoede, toch slechts een ijdel meisje was efl geen liefde kon koesteren dan voor een wildzang gelijk zij zelf. Pieter verdween uit het dorp en vestigde zich voor goad in de stadwaar hij, na eenige jaren, trouwde met een meisje van zijn stand. Onder de talrijke bloemstukken, welke hij bij die gelegenheid ontving, was een eenvoudig bundeltje heidebloemen. In het midden waarvan een briefj* stak. Toen hij het briefje las begreep Pieter pas, dat liefde sterker ls dan ijdelheid. Want het papiertje bevatte in potloodschrift de"*' twee simpele woorden: „Van Erica" (Nadruk verboden'- --- RADIONIEUWS --- PROGRAMMA VOOR ZATERDAG 8 JUNI. . 8.00 Berichten ANP. 8.10 Gramofoonmuziek. 10.< K Morgenwijding. 10.15 Gramofoonmuziek. IO.»" Pianovoordracnt. 11.00 „Het boek der dagen", causerie. 11.10 AVRO-octet en soliste. 12.00 Gran}°' foonmuziek. 12.45 Berichten ANP. 1.00 De Pal'»* dians en zangduo. 2.15 Gramofoonmuziek. 2J" Omroeporkest en solisten. 3.30 Officieele berichten. 4.00 Omroeporkest. 4.30 AVRO-dansorkest. 5.U" Kinderkoor „Zanglust" met pianobegeleiding. o-a" Gramofoonmuziek. 6.30 Puszta-orkest. 7.00 AVRU' Amusementsorkest, solisten en een kleinkoor (op**yl 7.30 Officieele berichten. 8.00 Berichten ANP. "-1" De Hawaiian Serenaders. ..The Young RambHn* Cowboys" en solist. 9.05 Reportage. 9.15 AVR°' Amusementsorkest en soliste. 10.00 Bericht"11 ANP. sluiting. , Kootwijk. 1875 M. NCRV-Uitzending. 11.15— 11-30 n.m. Berichten. 8.00 Berichten ANP. 8.10 G"" wnde muziek (gr.pl.). 8.20 Gramofoonmuziek. "•?: Berichten (Fransch). 9.15 Gramofoonmuziek. H-i* Berichten (Engelsch). 11.30 GramofoonmuzSef-12.00 Molto Cantabile (12.45—1.00 Berichten ANP • 1.30 Gramofoonmuziek. 1.45 Berichten (Fransch'-2.00 Gramofoonmuziek. 3.15 Berichten (Fransch'-3.30 Altvioolvoordracht met pianobegeleiding e,*J gramofoonmuziek. 405 Gramofonomuziek. <•*" Zang met pianobegeleiding en Gramofoonmuziek. 5.30 Gramofoonmuziek. 6.15 Be' richten (Engelsch). 6.30 Amsterdamsen salonorkest en gramofoonmuziek. 8.00 Berichten ANtj 8.15 Berichten (Engelsch). 8.30 Gooisch Svmph" nie-orkest en solisten (9.15—9.30 Berichten (E"}' gelsch). 10.00 Berichten ANP., sluiting. 11.15—11.»ü Berichten (Fransch). ---