Bij den honingzeemer ! Een der allerlaatsten van een oeroud bedrijf Al meer dan veertig jaar trekt hij met zijn bijen door het gansche land Ergens weggedrukt tusschen tuintjes en kromgezakte boerderijtjes staat aan een smal achteraf zandstraat je een proper, groen-glimmend huiske. Klimop rankt warrelig rond blinkende ramen, en als wij aanbellen verschijnt een forsch-gezonde vrouwengestalte. Klaarblijkelijk een dochter of schoondochter, want baas In 't Land, vertelde men ons op het gemeentehuis van Barneveld, is al een man-op-leeftijd. Maar toch nog in de kracht van zijn jaren, dat zien we, als hij ons in de huiskamer verwelkomt. Zijn kop is ruig, gehard en gelijnd door veertig jaren werk in de openlucht en storm en wind hebben er als een beeldhouwer op gehakt en gebeukt: Willem in 't Land, honingzeemer en wassmelter, een der allerlaatsten van een oeroud bedrijf, dat nog slechts enkele beoefenaren telt in het zuiden des lands, in Brabant, waar nog heide is en boekweit waar de bijen nog peuren naar honing. — Je komt nou net in een slappen tijd, meneer, zegt In 't Land spijtig. Je had eerder boeten komen of later, want nou slapen de bijen. Maar ja, bedenkt hij zich, dan had je me misschien niet thuis getroffen. Hard kans, dat ik dan in de Betuwe of in Drenthe of to Brabant gezeten had. En daarmee is hij verzoend met het idee, dat we niets kunnen zien van de bijen. We vragen eerst eens naar den oorsprong van den naam; honingzeemer. Maar dan zijn we aan een verkeerd adres; dat weet hij ook niet. Al veertig jaar lang noemt hij zich honingzeemer en de vorige eigenaar van het bedrijfje, van wien hij de heele bedoening overnam, was ook een honingzeemer en die deed het ook al meer dan vijftig jaar. En zn zoon wordt ook honingzeemer, dus We snappen het: honingzeemer, zonder meer. — Je boft, want ik ben net in een goeie bui. Vanmorgen I kreeg ik bericht uit Den Haag, mmmamammmmmmmmmm' dat Ik weer honing verkoo• pen mag. Sinds Januari was er een verbod, vertrouwt hij ons toe, en zijn vrouw met het onvervalschte Veluwsche mutsje op het grijze haar, krasse verschijning en trouwe gezellin op den levensweg, draagt het hare bij tot de vreugde over deze Haagsche vriendelijkheid: de kopjes rammelen en de koekjestrommel maakt een vertrouwd geluid. Het kost niet veel moeite om den ouden baas aan het praten te krijgen: de liefde voor zijn yak zit hem tot in elke vezel van zijn ziel en de wetenschap, dat wellicht binnenkort de laatste zeemerij zal zijn gevallen, omdat de heide en ook de boekweit langzaam maar zeker verdwijnen, is voor hem slechts een grootere aansporing tot vertellen. Op de bijenmarkt. Foto Archief. --- De heide verdwijnt..... — Vroeger, zegt hij, een Jaar of vijfendertig geleden waren er op de Veluwe nog een stuk of vijf zeemerijen, maar nu heb ik de laatste in deze contreien. In dien tijd was er hier nog volop boekweitbouw, zoodat ik niet naar Drenthe hoefde en andere streken, en de heide stond hier ook prachtig. Als er niet ingegrepen wordt, verdwijnt de heide heelemaal Maar al gauw laat hij zijn sombere gedachten varen, want de blijdschap over de opheffing van het verkoopverbod zit hem hoog. — Je moest eens weten, meneer, hoeveel ik in normale tijden afreis. Zelf heb ik vierhonderd korven, maar je begrijpt, dat het lang niet voldoende is. Daarom koop ik overal in het land, maar voornamelijk in Drenthe en Brabant, de honing bij de boeren op. Toch minstens duizend korven per jaar. Minstens! En dan ga ik met de auto het land af om de velden te keuren, ook weer meest in Brabant, Limburg en Drenthe. Want je kunt niet op ieder willekeurig veld je korven neerzetten. Je moet wel terdege nagaan, hoe de heide er bij staat. Trouwens, ze kennen me overal, want ik ben de eenige honingzeemer, die honing opkoopt. De paar andere, die er nog zijn, doen het met eigen korven, en dat is niet zooveel. In het voorjaar, wanneer de boomgaarden in bloei staan, ga ik met mijn korven naar de Betuwe om de bijen te ontwikkelen. Dus als je alles eens bij elkaar optelt Mijn eigen korven staan op verschillende plaatsen in het heele land, honderd hier, honderd daar, enzoovoort. Als de korven leeggehaald zijn, maak ik van twee volken een, met andere woorden, ik voeg twee volken, die natuurlijk gedund zijn, bij elkaar. Met de tweehonderd korven, die ik dan overhoud, ga ik den winter in, en na den winterslaap trek ik naar de Betuwe om ze gelegenheid te geven zich weer te ontwikkelen. In den vorigen winter had ik veel sterfte, maar in dezen is het erg meegevallen. De bijen moeten namelijk elke maand zoogenaamde reinigingsvluchten maken, want wanneer ze eeuwig in de korf blijven, gaan ze dood. Als er echter sneeuw ligt, moeten de korven dicht gestopt worden, omdat de bijen in de sneeuw onherroepelijk sterven. Gelukkig heeft dit laatste niet zoon vaart geloopen, zoodat de sterfte maar heel gering is. In 't Land heeft ook te maken met distributie-moeilijkheden, maar niet op de wijze, waarop wij er reeds aan gewoon zijn. Wanneer de honingzeemer den honing uit de raten gehaald heeft — geslingerd— kan hij niet zoo maar alles verkoopen: een gedeelte van den honing moet hij bewaren voor de bijen gedurende hun winterslaap. Hij heeft nu drie slechte honingjaren achter den rug, zoodat hij bijna zijn geheelen voorraad aan bijenvoeding kwijt raakt. --- Als voor honderd jaar..... Men zou verwachten, dat er in den loop der jaren wel eenige verandering in de wijze van bereiding gekomen is, maar dat is toch niet het geval. De tijd schijnt voor den honingzeemer en wassmelter in dit opzicht te hebben stilgestaan. De toestand in het donkere gebouwtje achter zijn woning is nog precies dezelfde als voor honderd jaar terug. Er hangt een doordringende geur van heide en dennen, en wanneer men de oogen sluit, zou men zich op een uitgestrekt heideveld ergens in het hartje van Drenthe of Brabant wanen In een hoek ligt een stapel raten en in weer een andere hoek staan eenige tientallen kazen, zou men zeggen, netjes op elkaar. Maar het zijn geen kazen: het is echte, zuivere was, iedere „kaas" met een gewicht van 15 pond. En een hoop stug riet is er het bewijs van, dat baas Van In 't Land zelf zijn korven vlecht. „Duur?" vragen we. Met deze simpele vraag bereiken we een maximum aan effect, want het blijkt een punt, waar baas In 't Land graag over praat. De Japansche concurrentie — Vroeger, een jaar of tien geleden, deed de was f 2.— per kilo, maar de prijs daalde tot 80 cent Dat kwam door den invoer van Japansche was. Dertig tot vijfendertig cent per kilo, meneer! Vecht daar maar eens tegen. Die Japanners leverden de was in stukken van honderd kilo, tegen een gewicht van tien a vijftien pond van mijn was. Daar was niet tegen te concurreeren. Toen in '39 de mobilisatie kwam, en daarmee een beperkte invoer, steeg de prijs van mijn was tot f 2.—. Of ik ook blij was! Nu is het nog beter: f 3.— per kilo. Maar dat mag je ook wel hebben, meneer. Als je nagaat, wat,een onkosten je al hebt, voor je aan de leverantie toe bent, dan ril je. Dat is ook de reden, dat zooveel beunhazen, in goede honingjaren ook met honing en was begonnen, bij het eerstvolgende slechte jaar stuk voor stuk afvallen. Het lijkt zoo makkelijk verdiend — Meneer! zegt In 't Land met vuur, je moet het kennen! En anders kom je er niet. In '98 heb ik eens een cursus gevolgd van een schoolmeester. En na afloop dacht ik, dat ik er alles van wist meneer! ik wist er niet dat van, toen ik op eigen beenen stond. Natuurlijk, vergoeilijkt hij, zoon cursus is een goede basis, maar de practijk stelt toch heel andere eischen. En baas In 't Land praat nog even door. --- Wat later komt door L van der Meer-Prins Margot Winkel legde haar potlood neer, schoof de papieren, die op de tafel verspreid lagen, bij elkaar en keek naar buiten. Door het open raam keek ze over de daken naar den toren in de verte, waarvan ze de klanken van het qarillon alleen bij Oostenwind kon opvangen. Het sloeg vijf uur. Om vijf uur hield ze altijd op met werken, dan ging ze voor het avondeten zorgen in den hoek van de groote zolderruimte, die ze voor atelier had ingericht. Het was maar een eenvoudige zolder en toch was het er mooi en gezellig. De wanden waren bedekt met aquarellen in prachtig bewerkte houten lijsten, er hingen beschilderde doeken en over het lage divanbed lag een geschabloneerd fluweelen kleed. Het venster met de groote openslaande ramen bood een ver uitzicht over de stad en op de vensterbank bloeiden de geraniums met haar warme diepe kleur. Margot plukte een paar verdorde blaadjes van de planten en bleef droomend naar buiten staren. Het was haar niet slecht gegaan in de laatste jaren; de menschen, die voorspeld hadden, dat zij in de groote stad niet zou slagen, hadden ongelijk gehad. En toch was het een heele stap geweest, toen zij, geboren en getogen in een klein achterlijk dorp, zij, de gebrekkige, naar de stad was getogen om in haar eigen levensonderhoud te voorzien. Zij wist het, in het dorp was ze vertroeteld en verwend door de menschen, die medelijden hadden met het ongelukkige meisje, de kinderen,.die haar scholden werden streng gestraft en toch was het medelijden en de neerbuigende vriendelijkheid der menschen haar op het laatst een kwelling geworden, en was ze weg gegaan van de menschen, van het dorp en van haar ouders die voor meer kinderen te zorgen hadden. Alleen het afscheid van den hoofdonderwijzer had haar werkelijk verdriet gedaan, want die was het, die haar gave ontdekt en ontwikkeld had. Zeker, de eerste jaren had ze het moeilijk gehad, waren de verdiensten, die het ontwerpen van schablonen en het beschilderen van zijden kleeden opbrachten maar net voldoende geweest om de huur te betalen en wat eten te koopen. Maar later, toen zij bestellingen kreeg voor het schilderen van kleeden voor een groote meubelzaak werd alles veel beter en was ze zelfs in staat geweest haar ouders en'broertjes en zusjes geschenken te sturen. „De zorgen liggen achter mij", placht ze ironisch te zeggen, zinspelend op haar vergroeide ruggegraat, die haar rechterschouder hoog en bultig had gemaakt. Toch waren er nog wel andere moeilijkheden te overwinnen geweest; in de stad had ze spoedig gemerkt dat de menschen langs haar keken of na een eersten blik de oogen afwendden. En de kinderen in de straat riepen haar na: „Oude tooverheks" Bitter had ze zich vaak afgevraagd waarom zij niet was als de anderen, groot en welgemaakt, maar ten slotte had ze geleerd de menschen voorbij te zien en met de kinderen had ze vriendschap gesloten door teekeningen voor ze te maken op de straat: een clown cf een grappig beest. Eens had ze uit louter overmoed een blazende kat geteekend met een hcfegen rug en een van de kinderen had geroepen: „Dat bent U zelf!" Hoe groot was haar voldoening geweest, toen de andere kinderen'zich woedend omdraaiden en hun kameraadje te lijf gingen. Met moeite had ze hem uit de wrekende kinderhanden kunnen redden. De kinderen waren haar vreugde geworden. „Juffrouw Margot, teekent U weer voor ons?" „Nee, maar ik heb wat voor jullie, uitzoeken maar!" En dan mochten ze een gevouwen briefje uitzoeken; op ieder papiertje stond een grappige teekening en Margot haastte zich weg van de juichende kinderen. Ten slotte had ze er in berust dat niet alle levenspaden voor haar begaanbaar waren en de berusting had haar gezicht zacht en vriendelijk gemaakt. Wanneer een opgeschoten jongen haar aankeek en zei: „Hé, bult!" Dan draaide ze zich lachend om en antwoordde zacht: „Je bent zelf toch ook zoo mooi niet". En het scheldwoord deerde haar niet. Margot wierp een laatsten blik over de zonnige daken en begon het eten klaar te maken. Daarna legde ze de teekeningen in de breede la van de tafel en dekte met een blank servet. In dè straat, waar Margot haar schildersbenoodigdheden kocht, was een klein winkeltje voor houtsnijwerk; daar kocht Margot de houten lijsten voor haar aquarellen, omdat ze mooi waren en niet duur. Daar woonde ook de eenige mensch in de stad, die Margot open en vriendelijk aankeek en een praatje met haar maakte, terwijl hij het scherpe mes met vaardige hand door het hout voerde. Soms bood hij haar een stoel en bleef ze een half uurtje met hem zitten praten over zijn kunst en over haar kunst en over kunst in het algemeen. Hij was een blonde jongen met donkere oogen en een verlegen glimlach. Altijd zat hij achter de breede toonbank van den kleinen winkel en prees zijn lijsten, aan; een enkele maal nam hij haar weer iets uit de hand en zei: „Nee, deze niet, dit is niet zulk goed hout". En dan legde hij haar een prachtige gladhouten lijst in de handen. Hij is vriendelijk tegen me omdat ik een goede klant van hem ben, dacht ze, maar toch werden haar schreden onweerstaanbaar getrokken naar dat kleine winkeltje en het gebeurde al gauw dat ze een praatje met hem ging maken, zonder dat ze een 'lijstje noodig had. Eens bedacht zij, dat hij altijd alleen maar.uit kon kijken door het wink.elraam in de sombere straat en nam een blad papier en teekende haar raam met de bloeiende geraniums en daarachter'de roode daken en veel verder de oude grijze toren. En toen ze alles geteekend had, merkte ze, dat het vlak en eentonig was, maar toen ze de schaduwen aangebracht had, zag ze de warmte en het licht en de wazige verte. Nauwkeurig zocht ze de kleuren bijeen, voor de schaduw moest ze iedere kleur een nuance donkerder nemen. Ze bedacht, dat alle leven zijn schaduwzijde moest hebben, omdat het anders geen leven wsis. Toen het schilderij klaar was, kocht zij er een lijst om en gaf het cadeau aan haar vriend in het winkeltje. Hij kreeg een kleur van verrassing en staarde er langen tijd naar. Dan deed hij een kastje open en tusschen de verschillende houtsnijwerken zocht zijn hand een prachtig beeldje van een. poes, die smal en hooggerekt met half dichtgeknepen oogen zat te zonnen. Voor hij echter het kastje had dicht gedaan, had Margot een glimp van een fijn bewerkt vrouwenkopje opgevangen. Dat gezichtje was hetzelfde als het hare. Toen hij haar het poesenbeeldje in de bevende handen legde, voelde ze haar hart vreemd kloppen en het bloed steeg warm naar haar wangen. Dien nacht lag Margot lang wakker. Dus dat, wat zij onmogelijk geacht had, was dan toch in haar leven gekomen: de liefde. Ze wist dat ze nu een stap terug moest doen. Een man zou immers nooit trouwen met een vrouw als zij ? Eerst zou alles mooi lijken, maar wat later komt.... Margot was een verstandige jonge vrouw, ze maakte zich geen illusies, nu kon ze nog terug, later zou het haar veel meer pijn doen. 's Morgens was ze besloten: ze legde de zwart-glanzende poes onder in haar koffer en ging niet meer naar het kleine winkeltje. Maanden verliepen. Op een koelen wintermorgen zat Margot ingespannen te werken: ze schilderde orchideeën op een wit zijden kleed, dat haar door.een particulier besteld was. Hoewel ze -druk bezig was, hoorde ze toch dat iemand haar trap op kwam. Het was niet de bekende stap op sloffen van haar hospita, het^ was een onregelmatige zachte stap. Onwillekeurig bleef ze luisteren en toen er geklopt werd, vergat ze om — ja — te roepen. Er werd weer geklopt. Langzaam stond ze op om de deur open te doen en even later stond ze tegenover den jongen man uit het lij sten winkeltje. — Kom binnen, zei ze beleefd. Hij stapte de kamer in en toen zag ze opeens iets wat ze nooit geweten had: hij liep mank! Toen hij tegenover haar zat, glimlachte hij en zei: — Neem me niet kwalijk, dat ik je in je werk stoor, maar ik wilde je altijd nog eens vragen of dat cadeau een afscheidscadeau was. Ze schudde het hoofd: — Dat niet, maar ik werd opeens bang voor de vriendschap en het verdriet van de scheiding daarna. Hij legde zijn hand op de hare: — Maar dat is immers niet mogelijk: een scheiding, wij zijn al aan elkaar gebonden door een lotsgemeenschap — Ik wist het niet, zei ze zacht. Toen trok hij haar hand naar zich toe en vroeg: — Zouden we niet altijd bij elkaar kunnen blijven, ik heb je zoo gemist. Zij knikte. En in de verte klingelde het carillon zijn vroolijk wijsje door de klare ochtendlucht (Nadruk verboden). --- BRAIVEN VAN TWEI JANNEN Olwierster Loop til. Beste Vrund! 'k Wait toch nait of dat wel haildaal zuver spul is mit dei woaterzuikerij van dat gele toentje. „Wel dun" zee hai noa öfloop, dou dei hond hom te pakken had haar en 'k heb zoon idee dat hai dat baist doar 'n prieske mit geven wol, omreden hai mainde 't vanzulf op zien Amerikoansch van „well done", dat betaikent zooveul as „goud besloagen" en dat sloug nog nait zoo min op 't haile bedrief, doar bic die ien toen. 't Zól mie niks gain nei doun as dr over 'n zetje ien joen Pollerklapster neisblad 'n advertênsie van hom kwam, dat hai hom aanbevolen holdt veur 't loopen mit de wichelrou en dat er bic boas van der Schoaf ienlichtings nomen worden kennen, hou 'n kerel hai is ien dat vak. En as doe hom den 'n beetje veuroet helps en wie kriegen 'n dreuge zummer, den ken 't moarzoo besloagen, dat hai nog waark krigt ook mit dat bedrief. 't Menschdom wil nou ainmoal geern bedrogen worden en benoam zukkent as hai, dei dat doun kennen mit 'n oetstreken gezicht, dei loopen ze achternoa, net of dr hail wat biezunners aan is. En zoo ken 't wel belukken, dat er hier ien dizze kontrainen óók nog wat veur hom te hoalen is, as hai dr moar slag van het om wat recloame te moaken. As dei fleddermoezen hier bic ons op Olwier, dei ol Oaltje en Siementje, doar ik 't al es over had heb, nait zukke alleronneuzelste kiezebieters wazzén, den zöl ik zéggen loat hai dr es 'n raais noar Olwier aan woagen om heur aan woater te helpen ien heur olie hoeskeien 't Honnenust, doar ze domt om Maaimoand weer hên goan mit wonen. Veur goud twei joar heb ik heur hulpen om te vervoaren van dat steeke vandoan noar Olwier tou, omdat ze geern wat dichter bic kerk wonen wollen. Moar dat huift nou nait meer, ze komen toch nooit meer ien kerk, sunt wie veur 'n goud joar 'n neie domie kregen hemmen: dei haar slag bic heur al verloren nog eer ze hom ooit preeken heurd haren, omreden allereerste keer dat hai hier bic ons ien 't loug kwam, zat hai mit 'n lichte pet op en 'n korte böksem aan op zien fiets en dat móg bic heur nait veur 'n domie. Zukkent kon op stoul onmeugelk wat weerd wezen en zukkent wollen ze ook nait bic heur ien hoes hemmen. Dat, om kerk konden ze gerust weerom goan noar heur olie spuitje ien 't Honnenust en sunt dei male oorlog begund was, haren ze al zoon dik stuk onkosten had en lasten doar ien 't loug wörre'n zóó hoog, dat ze 't ênd onmeugelk hoalen konden as dat nog 'n zetje zoo deurgoan mos. Niks as onneuzel gezoes van dei winterlieders, dei nait haalf op kriegen wat ze aan laandhuur moaken, moar doar is vanzulf toch nait tegen te proaten. En doarom, dou ze veur 'n gouie week mit heur baident ien tweidonkeren bic mie kwammen, om te heuren of ik heur weer helpen wöl*e vervoaren, dou heb 'k mie allain moar bic mien aigen zoaken bepoald en zêgd dat 'k doar vanzulf niks op tegen haar, as ze dr moar nuver veur betoalen wollen. — Nuver betoalen? Houveul is dat bic joe? vroug Siementje, dei gewoonlik 't woord dut. Oaltje ken anders niks as joa knikken zoo laank as 't heur noar 't zin gaait en nee schudden zoo gauw as heur zuster te rejoal wordt of nait kwoad genóg is. — Nou, zee ik, veur vief gulden breng ik alles over en den maag ie zulf ook mit voaren. — Vief gulden, pröddelde Siementje, en veur twei joar hei je 't veur vaierdehaalf doan. — Dat was ook veul te min, kwam ik, en boetendes, 't bennen nou dure tieden. Nou en zai haren vanzulf docht, dat 't best wat gpudkooper kon, omdat ze mie 't veur twei joar ook al gund haren en zoodounde vaste klanten wazzen. Moar ze begrepen vanzulf ook wêl, dat ze naams veurdailiger oet kwammen en zoo hewwe 't aceoord den roakt. Op veurwoarde dat alles wat er broken wör, veur mien reken kwam, moar dat risico deurde ik dr zunder bezwoar bic nemen. Alles is toch zoon beetje schonden bic dei ol rouken, dat, al komen dr onderwegens wat scheuren bic, den kennen ze toch nooit bewiezen dat ik doar schuld aan heb. — Moar, zee ik dou wie öf proat wazzen, ik dochte altied dat ie destieds mit van 't Honnenust vandoan gingen, omdat 't woater doar nait deugde. Nou, dat was ainlieks ook zoo, moar dei last mözzen ze dr nou toch moar op koop tou bic nemen, al was dat vanzulf 'n hail ding. Ze wazzen alebaide gek op kövvie, moar kövvie moaken van regenwoater, dat kon nou alnmoal nait en as joen put den allain moar woater gaaf doar nogal wat lucht aan was Kiek Jan, 't bennen allernoarste kniepstuvers, dei fleddermoezen, moar as Joap Zudelder heur goud kövviewoater veur 'n dag teuveren kon op heur steeke doar ien 't Honnenust, doar zöllen ze tóch wêl 'n schiere cent veur over hemmen, deur ik wedden. Doarom, loat hai 't moar es pebaiern, zoo haalfwég Maaimoand. Den wonen ol wichter doar al weer 'n zetje op dat steeke en den zitten ze vanzulf ale doagen te kókhaalzen tegen dat stinkende woater, zoodounde ken hai den zien kaans mooi woar nemen. Eerst groutnis heur, van --- %Ös\ fei^jij^^ --- Tweede opgave. Vóór elk der 24 woorden moet een goed Nederlandsch woord van drie letters worden geplaatst, zoodanig, dat wederom 24 woorden ontstaan. De beginletters, van boven naar beneden gelezen, laten een bekend gezegde zien. Hoe luidt dit en welke zün de 24 woorden? .. . dijk ... technicus ... erwt ... kelder ... berg .. . band ... kas ■. . schaal . . . zucht ... aflegging ... poot ■.. hond ... pijp ... licht ... appel ' ... Bosch ... ren ... gevoel . . . maag , . . wiel ... bes ... hoorn .. . den .. . hals Bij het derde woord Ls de beginletter ij, welke voor twee letters (i +j) geldt. De oplossing van deze beide opgaven kan worden ingezonden tot en met Woensdagmiddag 5 uur aan het adres van: Dr. Denker van het „Nieuwsblad van het Noorden", Gronin. gen. Een andere adresaanduiding gebruike men niet. Voor de juiste oplossingen stellen wij wederom een tiental prijzen beschikbaar, welke bij loting worden vastgesteld. Oplossingen en uitslag worden geplaatst in de e.v. „Ter Verpoozing". Over de puzzle-rubriek kan alléén briefwisseling gevoerd worden, als men postzegel voor antwoord mede insluit. --- OPLOSSING 516 Een groote oogst! Het is deze week een gróóte oogst geweest, dit wil zeggen een groot aantal oplossingen op een kruisanagram, dat door de meeste inzenders — en vooral ook inzendsters! — niet al te moeilijk werd gevonden. Men vroeg om herhaling van dit soort opgave. Uitstekend, zou ik willen antwoorden, maar dan wordt het den volgenden keer toch wat ingewikkelder! Al doende leert men! Hier volgen de gevraagde woorden: Horizontaal: 1 Naarden, 8 urn, 9 Ada, 11. Laren, 13. tegel, 15. vak, 16 oma, 18 Ede, 19. Asse, 21 klem, 22 reede, 23 Vera, 25. geel, 28. Lea, 29. ets, 31. Lea, 32. armen, 34. tetra, 36. enk, 37. ade, 38. Naarden. Verticaal: 1 Nurks, 2 are, 3. Anno, 4. data, 5. Ede, 6. nagel, 7. Alva, 10. slem, 12. aasbeer, 14. edeleer, 17. meent, 20. era, 21. keg, 23. vlas, 24. ramen, 26. Elten, 27. laan, 29. Enka, 30. stad, 33. Ena, 35. Ede. --- Honing, die was, en honing, die honing wordt..... Dan komen we aan hè t onderwerp: de bereiding van de honing en de was. — Voordat ik de korven opkocht, waren de boeren gewoon, den honing en ac raten zelf te stampen, maar daar heb ik een eind aan gemaakt. Je kreeg soms een ratjetoe in handen waar je met den besten wil van de wereld niets mee beginnen kon. Nu koop ik de korven heelemaal en hier breek ik er de raten uit. Van slechten honing maak ik was, en van goeden honing — wanneer je de raten door de groote hoeveelheid honing niet meer zien kunt — maak ik honing. Makkeliek, niet? Maar we willen weten, hoe het gaat, en dat laat hij ons dan zien aan de hand van de verschillende instrumenten, die er in bonte wanorde verspreid staan eh in goede tijden door de baas bijgestaan door een tweetal arbeiders, gehanteerd worden En is het honingjaar niet zoo bijster goed, dan doen de baas en zijn zoon het alleen. De raten worden gedurende een uur in een grooten ketel met water gekookt, waarna ze kokend in dë pers, een zwaar, gietijzeren apparaat gaan. Zijn ze flink uitgeperst, hetgeen met de hand gebeurt, dan wordt de massa in de vormen — de zoogenaamde bodems — gegoten. En wanneer de was afgekoeld is, komen er de mooie „kazen" uit, die in heel Nederland hun afnemers vinden. Ook zuiveren doet de honingzeemer zelf, en die gezuiverde was is meestal bestemd voor chemische fabrieken waarvan er eveneens een groot aantal onder de klanten van baas In 't Land gerekend worden. Van drie pond ruwe was, houdt hij één pond zuivere was over; doch de overige twee pond vinden hun weg ook wel. De bereiding van den honing moet preciezer gebeuren. De honing wordt uit de raten „geslingerd". — Vandaar de naam slingerhoning, verklaart de zeemer. Een veertig jaar terug noemden we het taphoning, toen kwam de naam lekhoning, •en nu is het slingerhoning. Waarom? Dat weet ik niet. Geslingerd wordt er anders met den honing allerminst, want heel voorzichtig worden de raten in een pan lauw water gedaan. Precies warm genoeg om den honing er te doen uitzakken. Meer wordt er eigenlijk niet gedaan, behalve het vullen der potjes. Het lijkt zoo eenvoudig, maar er wordt heel wat vakmanschap gevraagd, om den honing juist zóó en zóó te krijgen. Voornamelijk de zuivere heidehoning, die erg zoet is, wordt veel gevraagd. Hij levert zoowel aan particulieren als aan groote fabrieken. De laatsten krijgen den honing in vaten van 300 K.G. Het is dus wel duidelijk, dat de bijen hard moeten zwoegen om al deze hoeveelheden bij elkaar te krijgen. Daarom is het begrijpelijk, dat de bijen van tijd tot tijd „zweeten". Op onze verwonderde vraag verklaart In 't Land, dat de bijen soms honing uitzweeten. Natuurlijk gebruikt hij dat, en hij maakt er was van. Hij heeft ook nog een „geheim". Dat is de „mee", een hoestdrank, die zeer velen uit Barneveld en omgeving bij hem komen halen bij verkoudheid er* zoo. Het smaakt erg lekker, een beetje naar alcohol en de eerste gang bij een lichte ongesteldheid is steevast naar baas In 't Land Maar toen we hierop door gingen, werd het den honingzeemer zeker een beetje al te benauwd, want hij moest gauw was gaan smelten.... (Nadruk verboden.) --- ONZE PUZZLE-RUBRIEK PUZZLE 517 Nieuw soort opgave Deze week twee opgaven, waarvan de eerste een puzzle is, welke in onze rubriek nog niet eerder verscheen, een z.g. ruitenpuzzle. Te beginnen bij en in de richting van de pijltjes woorden in te vullen van de volgende beteekenis- 1 gemeente in Nbord-Brabant; 2 menschenmassa; 3 fruit; 4 teugel; 5 uit den grond opwellend water; 6 regel; 7 plant; 8 die op het land werkt; 9 gordel; 10 deel van een schip; 11 bolvormig; 12 traag; 13 overvloedig; 14 wijd houten vat; 15 vrucht; 16 benaming; 17 doelpunt; 18 roofvogel; 19. wat puntig uitsteekt; 20. groente; 21 bepaalde handteekening; 22 dierenvoedsel; 23 water door land omgeven; 24 hetzelfde; 25 wezen. --- ONZE GELUKKIGEN. Onze prijzen zijn ditmaal ten deel gevallen aan: J. H. Klaassens, Prov. Weg. 100, Heiligerlee; Harm Zwaneveld, Slochteren D 292; H. Rekers, Pesserstraat V 232, Hoogeveen; Nel Wielinga, Turfsingel 331 A; mevr. A. Van 't Hof—Staal, Fransehe Kerkstraat 10-12, Voorburg; G. de-Vries, p.a. K. de Vries, Marum; St. B. Dijkstra, Surhuisterveen (Fr.); H. Th. Langen, Viaductweg 15, Haren; H. H. v. d. Woude, Gymnasiumstraat 6b; T. J. Bonsema, Stoeldraaierstraat S/2. De prijswinnaars achter wier naam geen plaats vermeld is, wonen te Groningen. DR. DENKER. ---