Openluchtvergaderingen Rede van de heeren Koster en Thiel te Groningen Op de Groote Markt te Groningen hebben de Nationaal Socialistische Beweging en de Nationaal Socialistische Duitsche Arbeiders Partrj Zaterdagavond een vergadering gehouden, waarin als sprekers zijn opgetreden de heer W. O. A. Koster uit Geldermalsen voor de N. S. B. en Gau-Inspektor Thiel, Gevolmachtigde van den Rijkscommissaris voor de provincie Drenthe, voor de N. S. D. A. P. Onder de aanwezigen bevond zich onder meer dr. Conring, Gevolmachtigde van den Rijkscommissaris voor de provincie Groningen. De heer KOSTER, die het eerst het woord voerde, bracht in herinnering, hoe Zondag j.l. de mededeeling: Duitschland marcheert tegen het bolsjewisme, als een bazuinstoot door Europa, door de geheele wereld klonk. Het bericht werkte als een bevrijding op alle nationaal-socialisten, die het hoorden. Reeds maanden lang voelde ieder een dreigend gevaar in het loerend monster van het bolsjewisme, dat de wereldrevolutie wilde ontketenen, dat Europa wilde doen ondergaan in bloed en ellende, om daarna op de puinhoopen de heerschappij te bouwen van de Slavische macht, van het brute geweld onder joodschen invloed. Spr. schilderde de wantoestanden, welke er in Rusland onder het communistische bewind heerschen, waarna hrj er op wees, dat vooral de Christelijken in Nederland deze moeten weten. Immers de eerste leus van het bolsjewisme is: vernietig den Godsdienst! Het nationaalsocialisme is de grootste tegenstander van het bolsjewisme. Wie „Mem Kampf" heeft gelezen, weet hoe het bolsjewisme werkt. Op 2 December 1932 heeft Mussert in een vergadering te Groningen gezegd: „Er moet een nationaal-socialistisch, fascistisch Westen Midden Europa komen, dat een stevigen dam vormt tegen het communisme, anders worden wij onder den voet geloopen. Het gaat om de Europeesche cultuur". Hitler sloot in Augustus 1939 een nietaanvalsverdrag met Rusland, omdat er aanwijzingen waren, dat Rusland een normale ordening wilde bereiken, althans het denkbeeld wereldrevolutie losliet. Maat nu weten wij, dat de bolsjewistische regeering met dit verdrag de duivelsche list uitspeelde: West Europa in oorlog. Hitler heeft echter het sluwe spel doorzien. Terwijl Rusland nog bezig was het net over Duitschland uit te spreiden, greep de Führer in en sneed de draden van het net door vóór de bolsjewisten het konden toehalen. Na gememoreerd te hebben, welke landen thans den strijd tegen het bolsjewisme zijn begonnen, merkte spr. op, dat Engeland en Amerika Rusland als hun bondgenoot hebben aanvaard en den grootst mogelijken steun hebben toegezegd. Deze steun, aldus spr., kennen wij langzamerhand wel. Thans nadert de eindstrijd. De eindstrijd voor de Europeesche cultuur. Niets zou ons liever zijn, als ook het Nederlandsche volk zich geheel inzette om dezen strijd te voeren. Op ons allen rust de heilige plicht om ons te teven voor den opbouw van het nieuwe uropa. Wrj moeten ons, aldus besloot spr., instellen op het nieuwe Europa onder leiding van den grootsten staatsman aller eeuwen, Adolf Hitler, opdat een vrij Nederland in dat nieuwe Europa tot welvaart kan komen. Gau-Inspektor THIEL, Gevolmcahtigde van den Rijkscommissaris in Drenthe, merkte op, dat Hitler alles gedaan heeft om den vrede in Europa te bewaren. Wij wilden, aldus spr., alle problemen in vrede oplossen. Engeland en Frankrijk echter wilden dat nlet. Het is hun gelukt om thans ook Rusland in te palmen. De Führer heeft in Augustus 1939 met Rusland een niet-aanvalspact gesloten. Hij ging er daarbij vanuit, dat Rusland niet bij een oorlog geïnteresseerd was. Wrj wilden Rusland niet in onze belangensfeer hebben. Rusland hield zich echter niet aan de overeenkomst en daarom heeft Hitler op het juiste oogenblik ingegrepen en het parool van oorlog tegen Rusland gegeven. Ik kan U de verzekering geven, aldus spr., dat de politieke lijn thans duidelijker geworden is. Deze oorlog moet thans uitgevochten worden. Er kan geen wederzijdsch begrip tusschen nationaalsocialisme en communisme zijn. Dit is geen oorlog tusschen Duitschland en Rusland, maar een strijd van Europa tegen de Aziatische macht. Nederland, aldus spr., is thans aan de beurt om te laten zien of het lets van dezen strijd begrijpt. Het moet thans een beslissing nemen of het voor het nationaal-socialisme als Europeesch ordenende idee is, of voor het communisme. Hiertusschen bestaan geen andere mogelijkheden. Hier kan geen reactionaire beweging geduld worden en wij vertrouwen, dat V uw plicht kent niet alleen tegenover Duitschland," maar tegenover uw^ land in Europa. Wij zien U als Nederlandsche nationaal-socialisten, als kameraden. Men aegt, aldus spr., dat uw land in gevaar is door ons, doch wij hebben den indruk, dat anderen dit bewerkstelligd hebben door te vluchten en met joden samen te werken. Thans doen --- N.5.B.-N.S.D.A.P. zij dit ook nog met bolsjewisten. Het is bewezen, dat de eenige kracht, welke in staat is de toekomst te redden, het nationaal-socialisme is. Daarom wenschen wij, dat U ook wakker wordt, zooals Duitschland eenmaal wakker geworden is. Geheel Duitschland is overtuigd van de overwinning op het bolsjewisme en zijn bondgenooten. Niet alleen de wapens zijn voldoende om dezen oorlog te winnen, doch de geest die achter deze wapens staat. De tijd schijnt thans gekomen te zijn, dat Europa zich bewust wordt van zichzelf. Wij streven geen imperialisme na, maar een nieuwe ordening. Er is revolutie, zeker. Uiteindelijk zal echter het nationaal-socialisme de nieuwe orde van de 20ste en volgende eeuwen zrjn. Als Germanen willen wij samen aan deze nieuwe idee meewerken. ledere Nederlander kan, dank zrj Adolf Hitler, met vertrouwen de toekomst tegemoet zien. Elk volk, aldus besloot spr., moet op een gegeven oogenblik kiezen. Duitschland heeft gekozen, kiest ook gij thans den weg dien gij gaan moet! --- De openluchtvergadering te Leeuwarden Zaterdagavond van half acht tot half negen is op het Zaailand te Leeuwarden de aangekondigde openbare vergadering gehouden, in de reeks van bijeenkomsten, welke de N.S.D.A.P. en N. S. B. gedurende het week-end in de groote plaatsen van ons land aan den strijd van het Nationaal-Socialisme tegen het Bolsjewisme hebben gewijd. Het spreekgestoelte was aangebracht op de trappen van het Paleis van Justitie en aan beide zijden daarvan wapperden de verschillende vlaggen. Te Leeuwarden was de N. S. B. met de organisatie van deze bijeenkomst belast, welke o.a. werd bijgewoond door den heer K. Weidlich, referent für Volksaufklarung und Propaganda, en den heer Paul, leider van de Duitsche kolonie in Leeuwarden. Het openingswoord werd gesproken door den heer J. DE BOER, districtsleider van de N.5.8., waarna allereerst het woord verleend werd aan mr. M. M. ROST VAN TONNINGEN, die wees op de beteekenis, welke de strijd, die thans onder leiding van Duitschland tegen het Bolsjewisme wordt gevoerd, ook voor het Nederlandsche volk heeft. Het Nederlandsche volk zal thans duidelijk zijn standpunt moeten bepalen. In dit verband wees spreker op de sympathie, welke eertijds voor Finland bestond toen het zich tegen de aanvallen van de Sovjet-Unie keerde. Thans strijdt Finland aan de zijde van Duitschland's zonen en wanneer de hulp, die indertijd aan Finland vanuit Nederland op zoo groote schaal verleend is, ook thans verleend zal worden, is de keuze in dit geweldige conflict gemakkelijk te doen. De Europeesche beschaving staat op het spel en alleen door zich aan de zijde van het nationaal-socialisme te scharen, kan het Nederlandsche volk een bijdrage tot het behoud van deze beschaving geven. Namens de N. S. D. A. P. sprak in de Duitsche taal de heer MULLER, die in soortgelijken geest als de heer Rost van Tonningen sprak. Met het zingen van het zesde lied van het Wilhelmus en het Deutschlandlied, het uitbrengen van een driewerf Houzee op Mussert en Sieg Heil op den Führer is deze bijeenkomst gesloten. --- Bijeenkomst te Assen Zaterdagavond spraken op de Markt te Assen dr. M. H. Werther, vormingsleider van district V der N.5.8., leider van den Raad van Discipline en de heer Morgenroth, propagandaleiter der S.S. De heer Dleters sprak een inleidend woord, waarna dr. Werther opmerkte dat voor de Nederlanders en Nederlandsche nationaalsocialisten de strijd is ontbrand tusschen het nationaal-socialisme en het bolsjewisme en dat men dezen strijd zal voeren aan de zijde van en schouder aan schouder met de Duitsche kameraden. Spr. trok fel van leer tegen de geestelijke herders, die voorheen het communisme bestreden en nu een ander standpunt in durven nemen. Scherp stelde spr. tegenover elkaar de toestanden in een nat. socialistisch en een bolsjewistisch Europa, waarna hij zijn gehoor opwekte mee te strijden tégen het communisme. De Propagandaleiter der S.S., Morgenroth, wees op de beteekenis van deze samenkomst, waarbij gedacht werd aan den 22sten Juni, den dag waarop over het lot van Europa' werd beslist, den dag waarop het nieuwe Europa aantreedt tegen haar aartsvijanden de joden, die in het bolsjewisme een wapen hebben gesmoed om het naar het leven te staan. Reeds in 1933 heeft Duitschland de Europeesche cultuur en het economisch leven door zijn inzet gered, toen het aan het aanstormende bolsjewisme een daverend halt toeriep. Evenals andere thans tezamen met Duitschland strijdende landen dient ook het Nederlandsche volk zich in breeden kring aaneen te sluiten om het gevaar te keeren, aldus spr. Het gaat om een cultuur en om het Christendom en het is beslist onvoldoende als de Nederlanders dezen strijd slechts als toeschouwer willen meemaken, aldus de heer Morgenroth. Scherp hekelde de heer Morgenroth de kringen, die met het bolsjewisme gemeene zaak maken tegen Duitschland en Europa. De nationaal-socialisten zullen de reactlonnaire kliek, hen, die het rad der geschiedenis willen tegenhouden en steeds doorgaan met hun intriges tegen de nieuwe orde, bestrijden tot het laatste toe. Spr. was er van overtuigd, dat het Nederlandsche volk voldoende werkelijkheidszin heeft om het groote gemeenschappelijke belang te zien. De dlstrictslelder G. Dieters sprak een slotwoord.. --- FEUILLETON DE ZWARTE VOS door C. B. Booth 11 (Nadruk verboden). Vera Kingslake zei vroolijk wel te rusten, waaruit wel bleek, dat ze meer pleizier dan angst had gehad van wat er dien avond was voorgevallen. Ze trad neuriënd haar slaapkamer binnen. Vera Kingslake was dol op alles was spanning meebracht. Polly volgde haar moeder gehoorzaam. — U doet dan misschien beter, een aspirientje te nemen, moeder, zei ze hartelijk. Het is voor ons allemaal een heele spanning geweest. — Behalve dan voor die vroolijke weduwe! smaalde mevrouw Eastman. Ik geloof, dat ze het zelfs wel leuk zou vipden, als die Zwarte Vos hier binnendrong en ons allemaal de keel afsneed— voornamelijk mrj! — Maar moeder, ik vond Juist, dat ze zoo bijzonder vriendelijk tegen u was! — Ja, op haar gluiperige valsche manier misschien. Maar ik heb oogen in mijn hoofd, Polly en ben gewoon, die te gebruiken. Ik zie dingen, die jij, omdat je nog jong bent, over het hoofd ziet. Vertel me nu eens heel rustig, kindlief, of Je werkelijk iemand in die kamer gehoord hebt! Hoewel het meisje er even zeker van was, als toen ze voor die geheimzinnige deur stond en het lichtstraal tje door het sleutelgat zag achnrjn, en heel even over haar lichte japon glijden, ontweek ze die vraag nu toch. Het was niet goed, haar moeder nog angstiger te maken, dan ze al was. — We waren stuk voor stuk zoo overstuur door wat er in den kelder gebeurd was, antwoordde ze, dat we ons allemaal best iets dergelijks zouden kunnen verbeeld hebben. — Goeie help! riep mevrouw Eastman klagelrjk uit, wat heeft dien man toch wel bezield, toen hrj deze griezelige, oude ruïne kocht? 'n Boevenhol eigendom van een valschen munter! Polly glimlachte heel even. — Uit uw woorden aan tafel had ik anders opgemaakt, dat u er erg mee ingenomen was. Haar moeder zuchtte. Je moet in een behoorlijk gezelschap wel dingen zeggen, die hoffelijk klinken, lieve kind, antwoordde ze. En zeker, als Ze hield nog juist haar gedachte voor zich, want ze had willen zeggen: Zeker als zoon ellendig oud krot aan je toekomstigen schoonzoon behoort. Maar het was misschien niet verstandig, dat zoo ronduit tegen Polly te zeggen. — Ik kan me best begrijpen, dat iemand als meneer Strawn er belang in stelt, moeder. Hij is wel vroolijk en opgeruimd voor het uiterlijk, maar ik geloof, dat hij ln den grond vrij ernstig en somber gestemd is. 'n Huis als dit trekt hem ongetwijfeld aan. — Hij heeft te lang alleen geleefd, merkte mevrouw Eastman op, maar ik geloof ik meen, lieve kind, dat meneer Strawn er ernstig over denkt, zijn vrijgezellenleven te beëindigen. Het meisje kreeg een kleur; en haar oogen schenen een beetje wazig, toen ze de sluiting van haar moeders japon trachtte los te maken. — Ja, heusch, Polly, ik ben er van overtuigd, dat mijnheer Strawn trouwplannen heeft en ik geloof wel, dat ik den naam weet van het meisje, dat het geluk heeft — Moeder, waarom gaat u nu toch niet recht op uw doel af, inplaats van er zoo omheen te draaien? Ik begrijp best, wat u bedoelt. Ik heb heusch al lang genoeg bemerkt, dat u graag zoudt zien, dat ik met mijnheer Strawn trouwde. Mevrouw Eastman keek haar dochter door den spiegel van de toilettafel aan: Polly was noch verontwaardigd, noch opgetogen. Tevergeefs trachtte zij de gedachten van haar dochter te lezen. — Mijnheer Strawn is schatrijk, zei ze. — En erg oud voor 'n meisje van twintig om mee te trouwen. Ik vraag me af, of geld dat dat zou kunnen goedmaken. Haar toon klonk ietwat scherp en dat vond mevrouw Eastman gevaarlijk voor het gemakkelijk verloop van haar eigen plannen. — Hij zou anders een heel goede partij zijn, Polly. De meeste meisjes zouden zoon kansje niet voorbij laten gaan. Hij moet minstens twee millióen rijk zijn. — Vermoedelijk bezit hü lang geen millióen moeder, zei Polly met een flauw lachje. Als een arme man goed geld verdiend heeft, dan vermenigvuldigt het publiek dat minstens tienvoudig. Och, ik geef toe, dat hij meer dan genoeg heeft en ook wel een aardig bedrag op onzen naam zou zetten — Op ons? Maar Polly, wil je daarmee zeggen, dat ik er op — Maar verwacht u dat dan niet van hem, moeder? Ik zou het zeker van hem verwachten, als ik met hem trouwde. U denkt immers niet, dat ik hem om eenige andere reden zou willen trouwen? Hoe geldzuchtig en berekenend ze ook was, mevrouw Eastman schrok van zooveel rondborstigheid; ze kleedde haar gedachten liever in zachtere woorden. — Ja, een man als meneer Strawn zou zijn bruid natuurlijk een behoorlijk huwelijksgeschenk geven, verweerde arj zich. Polly ging op een laag stoeltje zitten. — Ik vraag me wel eens af, zei ze, of de menschen dan heelemaal niet meer uit liefde trouwen. — Maar Polly I riep mevrouw Eastman vol ontzetting. Je wilt me toch niet beweren, dat je dat je verliefd bent op — Op wien, moeder? — Op Bob Dolliver? — Hoe komt u op Bob Dolliver? —Ik heb je toch gezegd, dat ik oogen in mijn hoofd heb, vinnlgde mevrouw Eastman. Alsof lk niet gezien heb, hoe hij naar je kijkt! Dacht je, dat ik zooiets niet dadelijk bemerkte? Z00.... heeft hij Je het hof gemaakt? Hij moest zich schamen, zoon Jongen zonder geld! — Zoo, dus dat hebt u opgemerkt? mompelde Polly. Ik dacht wel, dat het dat was. Nee hij heeft me toch niet het hof gemaakt. En ik vraag me af, of ik soms verliefd ben op hèm; soms denk ik wel, dat het zoo is. — Polly schreeuwde mevrouw Eastman bijna, je meent het nlet.... Polly, je denkt er toch nlet over Om den mond van het meisje plooide zich een ondeugend glimlachje. — Het zou moeilijk gaan, niet, als hij me niet vroeg? Ik zou wel eens willen weten, of u soms ook tegen hem iets hebt uitgelaten.... iets over een verhouding tusschen meneer Strawn en mij. Hebt u dat soms gedaan? Nu was het een feit, dat mevrouw Eastman iets dergelijks, hoewel heel omzichtig, wel degelijk gedaan had, maar ze durfde er niet voor uitkomen. — Nee, nooit! loog ze. Maar Bob Dolliver ls misschien fatsoenlijk genoeg, om te snappen, dat hij geen geld genoeg heeft om te gaan trouwen. — Wat leven we toch in een verschrikkelijk commercieelen tijd! zuchtte Polly. Maar, als Bob Dolliver dan niet meer fut heeft, dan zoon beetje, nou, dan moet ik niks van hem hebben! viel ze plotseling heftig uit. _ Noch Bob, noch jij bent geschikt voor „liefde in een hutje op de hei", zei mevrouw Eastman. En je beseft nog heelemaal niet, hoe verschrikkelijk arm we het eigenlijk hebben, lieve kind. Ik heb je er nog niets van verteld, Polly, maar we zijn aan onze laatste duizend dollars bezig tusschen totalen ondergang en ons staan niet meer dan duizend dollars! Ze kreeg tranen in de oogen tranen van medelijden met zichzelf maar Polly werd er steeds door geroerd. — Ik heb alles aan jou besteed, lieve kind. Ik wilde Je zoo graag onder de beste standen laten verkeeren; ik heb altijd zoo gehoopt, dat je nog eens een goed huwelijk zou doen! Ze snikte En ik voelde me zoo gelukkig bij de gedachte, dat je tenminste je kans zou krijgen, dat je toekomst verzekerd zou zijn en dat je — Ik heb ook over de toekomst gedacht, viel Polly haar in de rede. Ik heb er over gedacht, dat, als ik dertig ben en nog een jonge vrouw, Strawn dan zestig is en een heel oude man. Ja, ik weet wel, hij heeft geld en ik heb geen afkeer van hem. Ik zou hem, geloof ik zelfs kunnen waardeeren maar, waarom praten we hier eigenlijk over, hij heeft me immers nog nlet eens gevraagd? — Hij zal je vragen, Polly, verklaarde haar moeder. Ik ken de voorteekenen. Ik hoop, dat jij nlet onverstandig en dwaas zult zijn.. Nog maar duizend dollars.... en driemaal zooveel schuld. Wat moeten we beginnen, kind? —Ik heb wel eens gehoord, antwoordde Polly droogweg, dat er menschen zijn, die voor hun brood werken. Ik zou kunnen gaan werken, moeder, tot de ware man zich voordeed de man, die het aandurft, me te vragen. Haar moeder glimlachte half spottend. — En wat voor werk zou je willen aanpakken? vroeg ze. — N0u.... typen bijvoorbeeld, antwoordde Polly vaag. --- Gereformeerde Jeugdcentrale Groote bijeenkomst te Groningen De Gereformeerde Jeugdcentrale kwam Zaterdagmiddag in de Harmonie en ln de Geref. Westerkerk in Jeugdsamenkomst bijeen. Ondanks het buiige weder was er in belde vergaderplaatsen groote belangstelling: Zoowel uit de stad als uit het platteland waren honderden meisjes en jongens opgekomen om van hun verbondenheid getuigenis af te leggen. In de Harmonie werd de samenkomst geopend en geleid door den heer K. M. v. d. BEEK die na het zingen van Ps. 68 : 1 voorging in gebed. In zijn daarna gehouden openingswoord begroette spreker in het bijzonder den ouderenraad, de sprekers en de aanwezige plaatselijke predikanten. Spreker dankte in het bijzonder Patrimoniums Muziekcorps, dat ditmaal gedirigeerd werd door den heer R. Sennema van Zuidhom, voor de begeleiding. De heer v. d. Beek dankte ook de autoriteiten die toestemming gaven voor deze massale betoogingen. Het thema van sprekers openingswoord was: „Jeugd en Toekomst", om in zijn rede uiteen te zetten, dat Hij, Die de toekomst heeft, ook de Jeugd moet hebben. Als eerste spreker trad op ds. D. RINGNALDA van Drachten, die tot onderwerp had: „Eén ziel in twee lichamen". In den aanvang van zijn rede zette spreker uiteen, dat de titel zijner rede ligt in de 4de eeuw, n.l. de Vriendschap tusschen Brazalius en Gregorius in den strijd tegen de Arianen. Spr. zette uiteen, welke de beteekenis is van het sociale complex vriendschap. Hij stond achtereenvolgens stil bij drie punten: le. de oorsprong van de ware vriendschap; 2e. de grondslag daarvan en 3e. de kern er van, welke bestaat in overeenstemming, gepaard aan trouw; of Christus alleen, en anders geen. De vriendschap moet gezien worden in het licht van het Verbond Gods; ware vriendschap is een vrucht van Golgotha's kruis, zij heeft afronding en aanvulling noodig. In het slot van zijn rede, wekte spreker in een vurige peroratie op, om elkander te blijven zoeken en zich nauw aan een te sluiten, want er is een gemeenschappelijk ideaal in het bevel van den Heiland. Nadat het Bondslied der M. V. en het Lutherlled waren gezongen, trad als spreker op ds. B. HOLWERDA van Amersfoort, die een rede hield over: „Wat ons toekomt". Spreker zette ln den aanvang van zijn rede uiteen, dat velen zich thans bezig houden met de vraag, wat ons de toekomst zal brengen, daar er geen waarschijnlijkheid meer is en velen door een nervoslteit zijn bevangen, ook in Christelijke kringen, hetgeen zich typeert in meer belangstelling voor de Openbaringen en de eschatologie van Daniël. Spreker wilde de vraag beantwoorden, of onze activiteit van heden, mag afhangen van den dag van morgen. Aan de hand van passende Schriftgedeelten, betoogde ds. Holwerda, dat ook thans dezelfde vragen opkomen als in de dagen van Jezus. De vragen over Gods programma, het tijdstip of de tijdperken, zijn niet voor den mensch, want God laat den mensch nooit blikken in Zijn agenda, want het komt den mensch niet toe, de tijden en gelegenheden Gods, te weten. Echter is het de Vader, Die de tijden brengt; Hij blijft Zrjn kind getrouw en gadeslaan en geeft hem de belofte van Pinksteren. Uitvoerig belichtte spreker het verschil tusschen den Waarzegger en den Profeet. De laatste houdt zich aan het Woord en richt zich gehoorzaam op het werk van vandaag. In het slot wekte spreker krachtig op, om niet ongerust te zijn, want de Vader van vandaag is Heer der Geschiedenis. Ter afwisseling werden gezongen het Bondslied der J. V. en „Zij zullen het niet hebben". De liederen werden staande gezongen. Als slotredenaar trad op ds. G. LEENE van Stadskanaal, die als thema nam: „Het zal waar en zeker zijn". In de Westerkerk trad als leider op de heer B. Boiten. Er waren hier dezelfde sprekers als in de Harmonie, met dezelfde onderwerpen. Als slotredenaar trad hier op ds. J. R. Hommes van Zuidwolde met het onderwerp „Recht uitzien". De samenkomsten werden opgeheven met het staande zingen van Gezang 29. --- Een streek van Cupido door M. van Reknaw De vertelger Neerslachtig kwam Bernard van kantoor thuis op zijn gehuurde kamer en ging, de ellebogen op de knieën, het hoofd op de handen gesteund, verdrietig zitten piekeren. Hij was in een ellendige situatie: zij, het meisje van zijn droomen. van wier werkelijk bestaan hij nu overtuigd was, wilde niets van hem weten! Voor den derden keer was hij naar het park geweest, waar hij haar drie dagen geleden voor het eerst had gezien, lezend op een bank En voor den derden keer had hij nul op het request gekregen! De aangebedene had zich nlet verwaardigd, met een kik te antwoorden op de schuchtere toenaderingspogingen van den verlegen bewonderaar. Maar toch dacht Bernard er nlet aan, zlch door de afwijzende houding van de fiere jongedame te laten afschrikken integendeel! Haar ongenaakbaarheid prikkelde hem Juist en het stond voor hem vast dat lüj een gladden ring aan zijn vinger zou hebben nog vóór hij werd overgeplaatst naar het nieuwe filiaal in de provinciestad. Binnen veertien dagen dus, öf hij zou vrijgezel blijven tot zijn laatsten ademtocht! Bij het vijfde sigaretje had hij een ingeving: Als hrj eens schreef naar den redacteur van de rubriek „Cupido geeft raad?" Bernard was abonné van „Gezinsvreugd" en had de goede raadgevingen van Cupido aan zijn verliefde abonné's vaak bewonderd. Resoluut ging hij aan zijn tafel zitten en schreef een langen brief aan „Cupido", waarin hij hem zijn hart uitstortte en hem om raad vroeg. Het was een allesbehalve zakelijke brief geworden, waarin hij de aantrekkelijkheden en deugden van zijn ontoegankelijke aangebeden op ontroerende wijze bezong en Cupido tenslotte verzocht, hem dadelijk per brief te willen antwoorden, "aangezien hij met zijn spoedeischende onderneming, de kennismaking, niet tot het verschijnen van de nieuwe „Gezinsvreugd" kon wachten Van pure opwinding manoeuvreerde Bernard den volgenden avond zoo wild met de enveloppe, dat de brief van Cupido er in vier stukjes uit te voorschijn kwam. Op tafel moest hij eerst de vier deeltjes aan elkaar passen, maar zijn hart juichte toen zijn oogen haastig over de getypte regels snelden: , „Stille bewonderaar," wanhoop nlet, dat zaakje komt wel in orde! Uw ongenaakbare aangebedene moet in het park worden „overvallen," en met den „dood" bedreigd, als zij haar geld niet wil afstaan. Tot dat doel neemt u een broer of vriend in den arm. Uzelf staat verdekt opgesteld en als het meisje gilt, snelt u naar de plaats des onheils. U ontrukt den „roover" het taschje van de jongedame, slaat den „boef" knockout en overhandigt het galant aan uw uitverkorene. U bent dan haar levensredder en een groote held en het voorwerp van uw bewondering zal uw verdere pogingen tot kennismaking niet meer afslaan. „Als het plan slaagt, waarvan ik overtuigd ben, kunt U met honderd gulden uiting geven aan uw dankbaarheid, die dan voor een goed doel in een fonds, worden gestort. Aceoord? U kunt mij Zaterdagavond persoonlijk verslag komen uitbrengen in het café „Zonnestraal". Aan een „Gezinsvreugd," zichtbaar gedragen, kunnen wij elkaar herkennen. Met de beste wenschen voor een goeden afloop. CUPIDO" Den volgenden avond voerde Bernard met een vriend de comedie in het park op, alles liep op rolletjes en zegevierend toog hij aan den arm van zijn overwonnen aangebedene naar de eerste voorstelling van een groote operettefilm. Stralend van blijdschap, want juist den avond tevoren had Wanda in een verloving vóór zijn vertrek toegestemd, haastte Bernard zich een week later naar café „Zonnestraal" en door de draaideur komende, zag hij een jongen, tengeren man, met hoornen bril, de „Gezinsvreugd" onder zijn arm, hartelijk lachend en met uitgestoken hand op hem af komen: — O, bent ü de wanhopige bewonderaar! U ziet er anders in het geheel niet meer vertwijfeld uit! En hoe is het gegaan?" „Zondag gaan wij ons veüoven! juichte Bernard. — Zoozoo! Dan hartelijk gefeliciteerd! De jongeman schudde hevig zijn hand. Blijkbaar had hij veel schik in het geval en was mèt Bernard blij over den goeden afloop. Dadelijk vatte Bernard een groote sympathie op voor dien vriendelij ken en hartelijken jongen man die vriendschappelijk zijn hand op Bernard's schouder legde en samen namen zij plaats aan een marmeren tafeltje, waarop Bernard zijn „redder in den nood" op zijn lievelingslikeur tracteerde. Bernard had dien goeden Cupido wel om zijn hals willen vallen van louter dankbaarheid en zeide hem dit ook, waarop de jongeman hartelijk lachte: — Dan heeft u er zeker wel een briefje van honderd voor over! Voor een goed doel, zooals ik u heb geschreven! — Dolgraag! repliceerde Bernard spontaan en legde een honderdguldenbiljet voor Cupido op tafel. Hier is het! Wat is dat eigenlijk voor een fonds waar het geld voor wordt gestort? Voor de armen? — Goed geraden, meneer de overwinnaar! Dat is voor een arm meisje wier Bewonderaar de vuurproef glansrijk heeft doorstaan en nu wil zij hem beloonen, door op haar trouwdag in een heele mooie bruidsjapon te verschijnen, die zij met dit geld zal koopen! — Och dat is werkelijk interessant wat u daar vertelt, meneer! Kent u dat meisje dan? — Jazeker! En ü kent het ook! Want dat meisje dat ben ik! lachte Cupido schalks en zijn oogen twinkelden van pret toen hij zijn bril afzette, het snorretje aftrok en.de pruik oplichtte en Bernard keek met groote verbazing naar het aardige gezichtje van Wanda, zijn aanstaande verloofde: — Wanda, ben jij het! Maar hoe zit dat dan, lieveling? — Nou zóó, Bernard, lachte Wanda geamuseerd. Ik ben het hulpje van den redacteur van de rubriek „Cupido geeft je raad". Ik moest dien brief aan jou schrijven en had uit jouw brief dadelijk begrepen, dat ik het „meisje van je droomen" was! Daarom wou ik jou op de proef stellen met die honderd gulden, op die manier kon ik meteen aan een leuke bruidsjapon komen!. (Nadruk verboden.) --- Ferd'nand nam een bever voor den dierentuin mee ---