DE BUINE TE BRAKEL. Aan den zoom van de Betuwe, 8 kilome ter ten oosten van Gorinchem en 11 K.M. ten westen van Zaltbommel, ligt het oude dorp Brakel aan de Waal. De heeren Van Brakel waren in hun tijd echte vechtjassen. Zij waren van zeer ouden adeldom, hun slot dagteekende reeds van den tijd der, Noormannen. Zij maakten het den heeren van de omliggende goederen aldoor lastig en wer den dan op hun beoirt door die heeren belegerd en bestreden. Het is de gewone historie van allo kas teelheeren in het Middeneeuwsche Neder land. Dio leefden immers niet als zij Keen oorlog konden voeren en toen de kruis tochten hen niet meer de gelegenheid bo den bun moed en durf te spuien, waren zij op elkander aangewezen. In den regel waren deze onderlinge oor logen echter niet zoo vreeselijk. Met een zinspeling op: „Wat gij niet wilt, dat u ge schiedt, doe dat ook aan een ander niet" en „Vandaag gij, morgen ik", beschadig den zij eikaars goederen meestal niet al te zeer. Slechts bij uitzondering ging een heel kasteel er aan. Het was de tand des tijds veel meer dan 't houweel der vijandige sloopers, die een eind aan de machtige en zware mid deneeuwsche bouwsels maakte. Alzoo geschiedde het ook met Brakei's kasteel, dat, zeer schoone ruïne geworden, nog de aantrekkelijkheid van bet dorp Brakel is. --- Hij kende Chineesch. lemand, die veel in China beeft gereisd, verbaalt voor waarachtig gebeurd de vol gendc vr>rmakeli.i; iodenis: Het was te Ts-cbonking, de hoofdstad van oostelijk Setsrihuan. Daar zijn de Chi neezen nog vrij wat hoogmoediger tegen over den Europeaan, dezen „westelijken duivel", dan elders. Maar niet alleen dit, ook is or geen schooner stad in China dan onking — naar hun meening. En nu stelle men zich de rol voor,die een onder de ze trotsche staartarngers verdwaalde Euro peaan speelt. Het beste, wat hem nog go beuren kan, is alleen beklaagd te worden; maar, als hij daarbij zelf onbeholpen in den omgang ds, beeft bij de geheele bende achter en tegen zioh. Zoo ging het een Engelschman John. Deze bad China al geroken, want eer hij to Tschongking kwam, bad hij met zijn beer een jaar te Shanghai doorgebracht. Ook verbeeldde bij zich al Chineesch te kunnen spreken, terwijl feitelijk zijn ken nis van bet Chineesch zich bepaalde tot een treurig dialect. Toen onze reiziger zijn huishouding in Tschonking wilde inrichten ontbrak hem noar het een en ander. Op zekeren dag riep hij John en droog hem op, een water emmer te balen. — Ik heb mijn tolk naar het Chmeesche woord gevraagd, en deze zeide mij, dat wa teremmer in het Chineesch „tong" heet. Kun je 't onthouden, John? John herhaalde: „Tong, tong" en ver klaarde, dat niets gemakkelijker was, dan zoo iets. te onthouden. En hij snelde voort, om de opdracht uit te voeren. Teen John op de straat een eleganten Chineeschen bediende zag, die mot den waaier in do hand, het hoofd pas gce.oho ien, met een naar al de regels der kunst gevlochten staart passeerde, riep hij hem toe: „Waar zijn tong?" De aangesprokene meet den westelijken duivel met een hoog moedigen blik, nog heel anders dan do be dienden in Europaesche wereldsteden dat kunnen en zegt: „In welke taal spreekt do ze westelijke duivel tot mij? Zeker in die der ondergaande zon." Daarop kijkt hij John door zijn ronde brilleglazen nog nauwkeuriger aan en roept: „Wat een ko miek mensch? Hij heeft roode haren! Het. is zeker een horig man-jers (woordelijk: een man met roode haren, waarmede de Engelschen worden aangeduid). En wat heeft-ie mooie kierren aan! De bediende, die nog nooit verder dan Tschonking geweest was, wilde uitbarsten van lachen en maakte met zijn lang-nage lige vingers de voorbijgangers opmerk «aam op den verbluft kijkende John. En ook de anderen lachten den armen John uit. Een van dezen, iemand die gereisd had, vroeg hem, door eenig medelijden ba wogen: — Vreemdeling wat wil je? John kon alleen: tong, tong zeggen. — O zoo, hij heeft pijn, misschien koliek; hier is een apotheek, kom maar mee. En John gaat mee, maar ziot als hij bij de apotheek komt, dat men hem voor den gek houdt of althans niet verstaat En nu staat bij daar, hulpeloos, door de aangrijn zende nieuwsgierige en spottende menigte •omringd.Men verdrong zich om den armen John. Deze echter als Engelschman be schouwde het als een punt Van eer geen voetstap te wijken. En zoo ging hij langzaam voorwaarts, van tijd tot tijd vragend: Tong? Tong? — Wat zegt bij? vroegen eenigen. — Hij zegt dat wij winter hebben (tong beteekent ook winter) en bet is toch zoo warm! Weer een la__htbui. — Neen, roept een ander, bij wil naar de Oosterpoort, de voornaamste, door wel ke ook de vreemdelingen binnenkomen. Kom toch hier.westelijke duivel., hier gaat bet naar het oosten. — Neen, zegt een derde, hij wil een pijp koopen of een kopteren waschbekken (bei de heeten in het Chineescb ook tong); hier moet je langs! John echter huilde nu aan een stuk door: Tong, tong! En de toon, waarop bü dat zeide, paf aan het woord den zin van domkop. Een der menigte meende,- dat dit op hem ge munt was en schold: „Jij schildpad!" Het geval werd bedenkelijk; men nam al stee nen op. Gelukkig ontfermde een grijsaard zich over den man wiens verlegenheid bij onmiddellijk merkte. Hij dacht or over n;i, wat John met tong bedoelde. Don naam der „bonder familiën!" (Er zijn maar een paar honderd familienamen in China). Neen' Een pijp? Neen. Een kind? Neen! Een grooten, dikken man? Neen. Een gat? Een bol? Neen! Maar hij wil toch ton-;? Aha! valt hem in: Misschiet, kuip! „Kom goede vriend!" zegt John. Deze, kalm geworden.volgt hem. Zij kwamen in een straat, waar men houten voorwerpen verkoopt. Daar! daar! roept nu John. John wordt rood tot onder zijn roo el e haren. Eindelijk glanst zijn oog en zijn breed gezicht vertoont een glimlach; hij snelt, naar eon boek waaruit hij een ge wonen wateremmer haalt. Gelijktijdig roept hij torn***, tong, tong en werpt twee honderd saooken op de toonbank. Ja, dat was een tong, maar een tong in den der de;i toon en bij had alle verkeerde tonen aangeslagen. Triumfantelijk gaat hij naar huis. --- TWEE-EN-TWINTIGSTE HOOFDSTUK. H*. was, een kalme Septe_____eravond en de boomen prijkten. #.et roodgouden tinten. J Er was feest op Brooklands. Lady Cai had haar zoon gezegd, dat hij een feest 5 moest oicd, moeder, zei hij, laten wij 'maar feesten hebben, maar waarom m ten die nu zijn ter eere van mijn huwelijk, ** dat was toch in Juni en nu is bet al Sop tomber. — Ket komt ook laat genoeg, zeide zij en ik zou ook niets tegen jo zin willen hebbon, maar hot toont zoo weinig respect voor Atie laïdo en dat hindert mij. — Daar had ik niet over gedacht, zei hij laat het dan maar zijn zooals u wilt, m der, dan ..even wij een bal op den 'achttien don. Ik hoop, dat Adelaide er niet opgel heeft, zij zal er net evenmin als ik aau ge dacht hebben. — Er moeteji dnn invitaties gaan ncsf Kilsborough Castle, de hertog en de her togin van Graton zijn beiden thuis. — Dat moest u maar arrangeeren met Adelaide, moeder. Ik vind het denkbo->k_ van een bal heerlijk, maar voor bijzonder heden heb ik zoo geen hoofd. Is u daarom zeiVEL1? d6n laatSt6n m "— Er was een verandering over lady Care-* gekomen t» den laatsten tijd, dat kon ieder, een duidelijk zien. 4 Zij was nooit meer dezelfde geweest na i brief uit Indië, haar houding was ge . veranderd. Zij scheen geïrriteerd en nam -kleinigheden kwalijk, zij, die altijd zoo voornaam rustig was geweest. Zü gaf ien indruk van iemand1 over wien 'n ge i hangt dat zij vreest dat aan het - komon zal. Lord Cai«w «dacht nu dat hij de reden wist.zij tobde er dus ovor^ dat hij zijn plicht tegenover hot graf srhap niet was nagekomen. Zij had al: ware een manie voor haar schoon dochter, altijd had zij veel van Adelaide geho.ic.en, maar nu liep haar affectie nog l- in het oog. Zij nam oen onbeleefd beid tegenover Adelaide vtel • --or kwa daa voor zichzelve, drong . e op aan dat alie mogelijke respect aau kaar zou bewezer a. Sommigen lachten er e^n, :.;en, dat nel Broaklands uniger -taakten. Zoodra zij* de I ing van haar scon had, zocht zij AeHaiclc op en zeide: — Lida, Ailan wil oen bal geven ter eer» van zijn huwelijk. De ionge vrouw keek wfet spottend op. — ter eere van. zijn hutvelijk, lady Ca rew? De woorden bevielen lady Carew niet en vooral met dfen glimlach waarmede die vergezeld Singen. _ — Het is heel aardig van hem, hu wil Uiß mooie vrouw zeker aan zijn vrienden ia- het graafschap laten zien. Adelaide hief haar mooie.oogen op en Igde eea bolderen blik op lady Ca s gelaat. —Er is geen noodzaak voor mooie 'j-ÜV-iin iTi-rïi ™.li - zü. maar den schrik van lady Carew ziende, ging zij vriendelijker voort: — Ik val u onbeleefd in de rede. Wal wil Ailan doen. Lady Carew zuchtte diep. — Adelaide, zeide zij, doe nu niot of de wenschen van Allan je onverschillig zijn. Ik kan het niot meer uithouden, het kmi mijn dood zijn. / — Neen, zei het meisje, ik zal al miin best doen voor het bal. Zij begreep nu. dat lady Carew het zich werkeliik aantrok, dat Allan en zii or» zoon vreemde manier met elkander leef den en nu vergat zii haar eigen smart om lady Carew bii te staan. Dus hield zii haar woord en maakte allerlei toebcreulse ion voor het bal. zond heinde en ver invita Uet rond. — Dat doet mij plezier, zei kapitein Randolph. ik wou ü gaarne koi.in* ■♦***■ van hot ba! zien. — 'tls heerlijk, zei Diana, wii dansen ons dan in oen goed humeur, dat hebten wii noodig.. Alle toebereidselen waren klaar en den avond voor het bal zocht lord Carew zijn vrouw op. Zü zat alleen oo haar kamer die was nieuw gemeubeld als een boudoir voor haar. Zit keek verrast, 00. **t w»*** de eerste keer. dat hii bii haar kwam. nog nooit was hii haar kamer binnengetreden Nu had hii eenige etuis voor juweelen in ziin hand en zag er bijna even verlegen uit als zün vrouw. — Wat mooie bloemen, zei bii. met rwondering rondkijkend, houdt je zooveel van bloemen. Adelaide? — Ja. zeide zij, 't is een soort gezelschap 't-ttja net vrienden van mü Toon werd «ii vuurrood on zou wel alles hebben willen geven om dit ongezegd te maken. Hij scheen er niet op te letten. — Brooklands heeft de mooiste bloemen uit den omtrek, _o_ hii en dat hebben wii wel aan jon te danken, nooit vroeger hebben de tuiului er zooveel Borg voor ge draden. Zii zat bii een tafeltje met heliotrope en waa niet ojsgestaan. Hii kwam naar haar toe. Zü werd rood en haar hart klon te. Wat wilde hii en waar kwsm hij voor. Bii zooveel tegenstelling had zü toch nog altijd een flauwe hoop hen. te winnen. — Adelaide, stel hij, on dien ernstigen koelen toon, dien zij zoo wol kende, ik heb gezien, dat je nooit juweelen draagt! — Ik heb heel moofo paarlen en robij nen. die lady Carew mij gegeven hooft. zei de zij. — Morgen komt hier de elite uit liet graafschap, die de lady's al sedert jaren gekend hebben en dan moet je toch ju woelen dragen. — Ik kan do paarlen aandoen, zei zjj, dio zijn heel Nmooi. Hii keek wat verlegen. . .. — Toen mijn moeder wegging, zei rtj, heeft zij al de familiejuweelen achtergo laten, die zijn bet eigendom van de meeste res van Brooklands. — Ik ben niet zoo verlangend ze te dra gen. zei zij vriendelijk. — Dat meen ik niet, zei hij, ik kom ie nu juist als een gunst vragen ze te dragen en ik heb ze hier meegebracht. Hij zette het etui neer en deed dit open. Prachtige diamanten lagen daar op Du waal, .-__.___-._____-»...^t*w--_-' — Zij zijn heel mooi zei ze kalm, maar ik zal z<> niet aannemen. Morgenavond wil ik ze dragen, als u wil. Hij keude niei voel dames, die zoo ge lijkmoedig zouden gebleven zijn bij zoo veel pracht. — Waarom wil jo ze niet aannemen? vroeg hij. Zij hief even de oogen op en de helde re blik er van ging hem aan het hart. — U vergeet zei zü, dat ik hier maar tijdelijk ben. Die diamanten zullen mij nooit toebehooren. Voor het eerst in zijn leven kreeg hij lust haar in de **.rmen te sluiten en te kussen '*n haar te vragen altijd bij hem to blijven, maai- opeens kwam do oude bitlero gedachte weer bij hem op, dat zij liem tegen zijn zin had willen huwen. — Hei zal mij genoegen doon, als jo ze morgenavond diu-_*_i, zei hij, on loon hij zich afwendde, had hij een gevoel, alsoi' hij niet gaarne zou liebben dat z-ij hem verliet, dat zijn huis eenzaam en ongozel lig zou zijn zonder haar. --- Niet eerder. . ?.en schets "uit Scandinavië. \vat ~ Tl'omsö en Selma Tjordhoff waren vat. Sr n,oemt- het gelukkigste echtpaar navië* Zi-'' een aanvaEige ver hem' Van nauw twee dozijn lentes,had Hij j,"P een bal te Upsala leeren kennen. 'o kon -nacler ten huize van haar ouders r'adat °lsJüaking met haar voortgezet en, cien i Va-der en moeder inlichtingen had a-aiuie r^Wonnen zÜn Patroon, een hadden ül' reeder en van dezen vernomen 'eeftüri Axel — reeds nu een voor zijn Cneet\viifasnzienlijk salaris genietende — moet eecn scho°ne toekomst tege Roed flng' zoodat hii als schoonzoon een °üder. i Ur zou maken, vonden Selma's ongei)^ .e Selegenheid te schoon, om deze ■^aalük ,te laten voorbijgaan, Hii. een kala figuur en bovendien van een Jich j en vastberaden karakter, achtte dag^jT13? hemel te rijk-, toen reeds enkele vurig h?a ziJll officieel aanzoek hem bet Schrif.__?-,eerdc Jawoord zoo mondeling als koernde i • Verstrekt werd. En met reden aanRgt JUJ dan ook den dag, toen hii ziin Seleidde i 1 Selma naar het trouw-altaar jeuer.--' den Selukkigsten van zijn nog D™se« levenswandel. Penhaeßj, 00clsweken sleet men te Ko ge v_?l„ ' waar een oud-oom van de jon Xv«rf sv:b meesterknecht op een scheeps Re paaas* Van alle zijden ontving het jon schen en weest ongeveinsde gelukwen hjk zii^n> toen Axel 2 weken na zijn huwe hij 2o^ betrekking weer aanvaardde, had 2üri .„.f' van den patroon als van zijn sl°tteliiu'°Ru s cyenveel handdrukken als r'atvan,_v. ewiJzen van belangstelling in hi_n ?st te nemen. Vier maanden na Jongen tVerbintenis bekende Selma haar Macht;n echtgenoot, dat zij in blijde ver unE* was. y % eo?U en dan bezocht Axel na kantoor haakte -„,bliek,,,bliek lokaal „Koning Oscar", en officie,. , r kennis met een jeugdigen het gaiT.-311 UPsala. die sedert kort haar mzoen van Drontheim was overgc Jorige öfVncler sezeiligen kout maakten de tje, nicier en diens vrienden een kaar rH^kehJk ging het om een zeer ge . •_,,• waarbij Axel meerendeels de .Vang- * f(jto°edisrd door dit succes frequen "édoeidp .°nSgehuwde meer en meer do S°S_vpn llltsPanningsplaats, tot op een n oogenblik hij het hazardspel om Schou.Vf) ri*'Zien als een hartstocht be 8-ar_ge„ 'e- Ja, de speelduivel bad hem n'^Pen en, na beurtelings weinig 1 wani v- en veel verloren te hebben, "* dat'1 Je kwader ure tot de ontdek ?e k'le*n ï reeds heel zijn salaris plus "eÖt \'pZ bruidsgift zijner jonge weder i_'k bin ,speeicl had. „Va banque". sprak hij» "?nenmensch, „aut Cesar aut ni r,P.éni.n hij zette niet alleen alles Verloor h-art' maar wist bij voorbaat dat — _°u moj 'i ook ditmaal — hij schromelijk hem ep,; ,u misbruik maken van het in S'ch j?,i^elde vertrouwen. De reeder, die ?«lsreis n glsteren op een 14-daagsche han acl hem1!? ar Bremen en Kiel had begeven, §fiSteld _ ,-?l€utcls der brandkast ter hand ■t g een ï^ bi*> hem reeds sedert jaar en fn hü ri°nbe8rensd vertrouwen schonk. _.e°s n.M °ngelukkige Axel, die het „Ouos v Godh ■ ,re volt dementat trias" (Wien findhejfT1 ï: wil straffen, straft zij met -delgen' nt' moest, om cèie speelschuld a&i_ ' tot een— valschen wissel ten p3l. Z^n Patroon zijn toevlucht a de* Z*Z, BeP*-eegd bedrog kwam daags öe SCa,f.ers terugkeer aan het licht! •fhied *"fllnavische strafwet, zeker op het > fcenino- Wlsselmiterii en valsche hand ri r Stren_-W^s en is n°S heden ten dago d oi van - °ndanks het schitterend plei rt n verderi'-en ambtshalve hem toegovoeg K n eperh gCr' moesten op alle vragen van r-Vestigen_-ireiT aai:Lklager de juryleden een *c'-de-> .- "Ja" uitspreken en het vonnis En do _Jaren tucbthuisstraf. 5-^va*nt" Selma was ten einde raad! \v_ &chs-.riLe Jonf.e wereldburger zou ***■■__!_' HeV ' eerstö licht aan^hou r""i_i_ vau een geschanj.. lek ten vader, hetwelk reeds aanstoi'.ds na zijn geboorte het KaJnsteeken op het voorhoofd was gedrukt. En toch, zij moest leven! . Met de weinige penningen, die zij nog be zat en ter zijde gestaan door een bejaard handelsvriend van haar ouders, vestigde zij zich als modiste en gaandeweg breidde zich haar zaakje uit. Zoo verliepen weken en maaiden en ja ren. De straftijd van haar Axel, welken zij ~-ondanks alles — nog vurig beminde.was verstreken. Wèl had het geluk haar van alle kanten gediend, maar het was niet bij machte heur knagend leed te verzach ten, laat staan uit te wisschen! In een net gestoffeerd vertrek, uitzicht vwleenende op den grooten Rijksstraatweg, zit Selma, haar kind op den schoot. Zij wist het, vandaag.zou hij huiswaarts kee j*en. Dan zou alle leed zijn uitgestreden. Maar zij had niet moeten zijn een doch ter van het koudbloedige Zweden r.-et baar helderdcnkend brein, om den toestand al dus te beschouwen. Z_e, daar nadert een ingebogen gestalte ■met terneer gelagen blikken. ReC-_.vp.ardi go Hemel, de straftijd bad van den flinken jongeman een afgeleefden grijsi. ,1 go maakt. Stap voor stap nadert hij, dan, v tt uitgebreide armen, staat hij voor haar. En zij staart vlak voor zich heen. — Moet ik u zóó weerzien, /__.-.? en werktuiglijk treedt zij tien stapp.n achter v aarts. — Ga heen en — De woorden bleven baar in de keel ste ken. — Kom aan mijn bart, Selma, stamelden zijn trillende lippen. Laat ons vergeven en vergeten. Ge ziet voor u een gebroken man en een be rouw-hebbend zondaar. — Niet aldus, sprak nu de jonge vrouw en drukte een teederen kus op de aanvalli ge koontjes van baar kleinen Dago. Niet aldus, ga heen. En eerst dan, wanneer ge door uw levenswandel bewezen hebt,wecr te zijn een rechtschapen burger, eerst dan wanneer uw gedrag van dien aard is ge weest, dat ge 'inderdaad met ganseb uw ziel en denkvermogen berouw govoelt we gens de schande, die ge over mij en uw, (mot een zucht), en ons kind gebracht betot, eerst dan, wanneer Axel de Tucht buisboef weer den naam Axel Tromsö jrls echtgenoot en vader waardig is, eerst dan bebt ge in mij uw Selma weergevonden! Ga, ga, sa! Heete tranen biggelden langs baar wan gen. — Selma, is dit uw laatste woord?, — Ga, Axel, wordt weer mensch! Eft hij ging. Na jaar en dag keerde hij terug. Gelouterd en gansch een ander mensch. En wanneer Selma dan heur ar men om zijn hals legt en wanneer de acht jarige Dago hem streelt en kust, dan valt hij werktuiglijk op zijn knieën. Zijn lippen staamlen een gebed en zijn Selma omstren geiend: — Gij hebt wel gelijk gehad, eerst dan, wanneer de tuchthuisboef weer voor Axel Tromso hóeft plaats gemaakt, is-mijn Sel ma gelukkig. --- FEUILLETON. HET GEHEIM. 13 (Verv^g.) dan maar geen slecht nieuws ;n ui _Kv.f ?' daa «vheurde ik u aan stuk iiT" lVaf^-do ••* *'«*«. lel'1 'adv 6fil J0'* zoudt zeker genadiger n en j^elaide, u zoudt mij misschien 1 _T" Ik ii A*ai*en? *£•*••■ vmfn ilog nooi< een brie! gebad of go alleen w 6 I zonde" eenvoudige waarheid ge rie.. Zm. Veel bi-' na te denken. ?,Baautv een enkelen minnebrief? v dein*. ï hmrziel- Gf^frd, Vu"rrood.Dat had zij niet «lp. Gelukkig kwam Diana haar te de y.-AdelaïHf. v ■, r.eirij' 2ij har. • Reen brieven noodig,z. • beters, de tegenwoordig «C* Ca^^rmnaar. S-k.irBea stii^ geen woord en een ge "*l. [.u.« trad in. Diana verbrak die — Geen verstandig mensch zou nu ook minnebrieven prettig vinden, zei zij, ik heb ze bij dozijnen gehad, maar altijd waren er fouten in, om nog niets anders te noemen. — Zoo, Guy, zei lord Carew, ik dacht niot, dat je nog fouten schroeft! — Sir Guy Vereton is niet de eenige per soon, van wien ik minnebrieven heb ont vangen, zei -zijn vrouw, hem glimlachend aanziende. Adelaide benijdde ben. Ze moesten wel veol van elkander houden, om zoo ie kun nen schertsen. Zij zuchtte, diep en Beauty Randolph, die altijd iedere verandering in Haar trek "'en zag, hoorde dit — Ik placht veel van Carew to houden, dacht dc jonge officier, maar ik begin een antipathie tegon hem op to. vatten, hoc kan hi.j toch zoo onaardig zijn" tegen zijn vrouw, hij neemt nooit notitie van haar en schijnt niets om haar te geven en zij is toch zoo lief en mooi. Wat kan toch de re den zijn van zijn koelheid? Om den jongen man recht te doon, het speet hem vrerselijk. Hij bewonderde Ade iaicle erg om haar* vriendelijkheid, baar reinheid en haar geduld onder de koele behandeling, dio zij van haar echtgenoot ondervond. Toon hij zoover met zijn overpeinzingen was, ging •dc deur open en de knecht bracht brieven binnen. Lord Carew gaf ze uit. er waren er verscheidene voor kapi tem Randolph en de heer van Brooklands glimlachte toen hii zag, dat de meeste in een damesband geschreven waren. Er wa ren er een paar voor juffrouw Carr, die in stilte hoopte, dat Beauty gezien had, dat zij van heeren kwamen. ren was er vfiüj I_M__. Carew—. een bui tenlandschc brief. Haar zoon gaf baaidien. — Uit Indië, _ï_oeder, van wien kan dio ziin? Niemand keek naar lady Carew, anders zou men gezien hebben, dat zij doodsbleek word onder bet lezen. Zij trachtte haar angst to verbergen door een kopje op te nemen, maar haar hand beefde zoo, dat zü het bijna liet. vallen. Toen zij den brief uit had, stak zij dien in den zak. Zü nam niot weer terstond deel aan de gesprekken, maar zag er uit als iemand, die een hevigen schok heeft gekregen. Eerst zag lord Carew het niet, maar toon zeide hij: — Moeder, wat ziet u er slecht uit, het is hier to warm, kom u wat in de frissche lucht. Zü wilde er niet van hooren om haar plaats te verlaten voor het ontbijt afgeloo pen was. Toen stond zij op en verliet do kamer. . . — Scheelt u iets, moeder? vroeg hij, on o-ei-iust Neen. Allan, het was wat benauwd en ik ben van morgen niet zoo erg wel, het is zulk heerlijk wee/, laten wij een beetie buiten wandelen. Zij wandelden samen, over allerlei pra j tend en eindelijk zei Allan: Van wien was uw brief uit Indie, moeder? „ .. „ „■ Die brief, herhaalde zij, die was van generaal Clavering, je vaders besten vriend. ._._,, ■ v i — Van Gerald Claverang — hoe lang is die wel in Indië geweest, meteder? — Hij is twintig jaar uit Engeland weg geweest, en. ik d£xdi, j-_<*£ vijftien in Indië. — En wat schrift hij? vroeg lord Ca rew. blijkbaar verwachtend, dat zijn moe der hem den brief terstond zou laten lo zon. maar dat deed zij niet. -- Hij spreekt or over om naar Enge land te komci; ... elat een van zijn eerste bezoeken ele vrouw en kinderen van zijn ouden vriend zal gelden. Hij had in de courant je huwelijk gelezen en daar is hij verrukt over. — En waarom is hii daar zoo verrukt over? vroeg lord Carew, hij kent Adelaide niet eens. Hii lette er niet op, hoe verlegen en ver ward zijn moeder er uitzag. — Hii kende dc wenschen van je vader to dezen opzichte, denk ik, en zal zoo blij zijn dat die nagekomen zijn. — Kn wanneer komt hij? vroeg lord Carew. — Hii zegt zoo iets van Kerstmis en an dors met Mei. — Laat hü gerust komen, wanneer hij wil.wij zullen hem vorstelijk welkom hee ten. Ga u nu hier wat zitten, moeder, dun komt u wel weer bij. U ziet zoo bleek, Ik moet naar de stallen. Bonnie Blink is kreupel, daar moet ik eens naar kijken. Dadel i.i k ben ik terug. Een wijsje neuriënd ging hij weg. Lady Carew zat eerst oen poos stil. toen vulden haar oogen zich met tranen. — Ilet schijnt wel hard, dacht zij, dat het geheele gewicht van deze schuld neerkomt op twee zwakke vrouwen. Wat moet ik be ginnen, als hij komt? Wat zal ik doen? --- Een ontvoering per vliegmachine. — Heb je in de krant gelezen, dat bet kind van mevrouw Chdpstowe wordt ver mist? Deze woorden werden gesproken door Pol ly Matmaddox en werden gericht tot haar echtgenoot, met wien zij als compagnon samenwerkte onder don firmanaam Da ring en Co. — Neen, wat is bet Polly? vroeg Mat maddöx, opkijkend. —• Ooh, de gewone geschiedenis, ant woordde de vrouwelijke detective. Het eenig kind, een tlochior in dit geval, van een schatrijke vrouw is ontvoerd, ik ver moed door een clubje g-wetenlooze die von, dio haar willen vasthouden en om een bélooning vragen. Het zou me ni.->t verwonderen, wannéér mevrouw Cheps.o we onze hulp kwam inroepen. Polly had»nauwelijks opgehouden met spreken, of cle deur van he-f bureau werd geopend en een bediende kwam een visite kaartje overhandigen. — Mevrouw Leslie Qhepstowe, las ze luid. Is dat nu niet grappig, Max? voegde ze er aan toe, zied. wendend tot Matmad dox. Is het niet buitengewoon toevallig, dat we nog geen minuut geleden over die dame spraken? Matmaddox knikte. — Laat mevrouw binnenkomen, zei ?.e tegen den bediende, die een oogenblik lateieen dame in eon prachtigen bontmantel binnenliet. ! — Bent u detectives? *w*oeg zij, ter wijl ze de hand welke Polly uitstak druk te. Bent u do compagnons van dc beroem de firma Daring en Co.? — Ja, mevrouw, antwoordde Pollv. Wilt u niet gaan zitten? Ik vermoed dat u hier gekomen bent, om ons te vragen to zooken naar uw dochter. De bezoekster knikte. — Ik heb het verhaal van de ontvoe ring zoo juist uit de krant aan mijn man voorgelezen. Het schijnt een gewoon geval van ontvoering te zijn, mevrouw ei* we verwachtten al half een bezoek van u. ü kunt ons misschien nog wat nadere bijzon derbeden meedcelen over clo ontvoering bet verslagje of liever bericht in de kram is erg mager. — Zeker, antwoordde mevrouw Cliep stowe, maar ik vrees, dat ik maar heel weinig kan toevoegen aan hetgeen in rte krant staat. Mijn dochter is nog een heel klein meisje, slechts twaalf Jaar oud, maar daar ze bet eenige kind is, dat ik overgehouden heb, zal ze natuurlijk all°s eryen, wat ik bezit Gisteren is zij op buitengewone manier verdwenen, maar ik kan werkelijk niet goed inzien, boe het geval van ontvoering kan zijn, zooals u veronderstelt, mevrouw Mat maddox. En ik denk hieraan nog te min der, omdat ik nog geen dreigbrieven heb ontvangen, waarin gezegd wordt, wat er met mijn kind zal gebeuren, wanneer ik er niet in toestem een bepaald bedrag te betalen, om baar veiligen terugkeer te ver zekeren. — Mogelijk niet, stern-ie Pol_V toe. Maar ge kunt u er van overtuigd houden, dat vroeger of later die brieven v zullen berei ken. Maar vertel als het u belieft verder en laat niets weg, hoe onbeduidend het ook moge schijnen. — Wel, \ervolgde mevrouw Chepstowe, ik ben weduwe. Mijn man is gedood' in den oorlog en nu leef ik 411 een met mijn dochter op mijn landgoed in Sussex. Gcr trude is haar naam en _p mag overal spe len, maar ze mag niet komen buiten den muur, welke(het groote landgoed omringt. Het is echter onmogelijk voor baar. om daaruit te komen, zonder te worden gezien want er is maar één uitgang er. de waker zou uit zijn portiers!; ten zijn ge haald om de poort te ontsluiten. Mijn doch .ter zou er dus niet uit zijn gekomen der door iemand te worden gezien. Gistermiddag heeft zo na de thee in het parkachtig aangelegde landgoed gespeeld, maar toen de gouvernante tegen bedtijd; uitging om haar Ie halen, was ze nergens te vinden. De gouvernante riep ook haar naam, doch er kwam geen antwoord. Ik heb dadelijk al dc bedienden laten meezoe ken, maar er was geen spoor van mijn dochter te vinden. Ik vrees dat het kind' een of ander ongeval moet zijn overkomen. En nu verzoek ik u, mevrouw Matmaddox om de zaak voor me op te nemen en uit te zoeken, hoe en waar mijn dochter ver dwenen is. Kunt u dit doen? Polly wierp een blik naar haar man. Da _ze knikte. J'— Ja, zei Polly, zich opnieuw wendend ïöt mevrouw Chepstowe, ik denk, dat wo uw geval kunnen opnemen. Ofschoon we u natuurlijk geen succes kunnen garandeer ren, kunt u er op rekenen, dat we zooveel, mogelijk ons best zullen doen, om uw doch ter op to sporen. — En nu Max. merkte Polly op, zich wendend tot- haar echtgenoot, wanneer* je even de garage opbelt voor onzen wagen, dan zuilen we direct maar mevrouw ver gezellen naar haar landgoed in Sussex. — Maar hot is niet noodig. dat uw echt genoot dat, dost, viel mevrouw Chepstowe - haar in dc rede. — Mijn auto wacht buiten. Ik ben met opzet daarmee gekomen, omdat ik hoopte, dat u in staat zoudt zijn, dadelijk n mij mee to gaan. — Goed antwoordde Matmaddox, nu voor de eerste maal iets zeggend. Een •©ogenblik. En hij en zijn prettig klein vrouwtje verlieten do spreekkamer, om een paar minuten later terug te keeren, gekleed om het auto-reisje mee te aanvaarden. De tocht van Londen naar Sussex duur de lang, maar was toch wel aangenaam en ten slotte bereikte men het prachtige, •uitgebreide landgoed van mevrouw Chep stowe. — En nu, merkte Polly od, zich wenden de tot de dame, u zoudt ons verplichten wanneer u ons eens alleen door het land goed liet speuren. Mijn man zal me verge zeilen en ik twijfel er niet aan, of we zul len er in slageneen of anderen draad te vinden, welke ons van dienst zal zijn bij hot verdere onderzoek. Met deze woorden nam Polly afscheid van mevrouw Chepstowe en begon met Max haar wandeling door den uitgostrck ten parkaanleg, welke het prachtige huis omgaf. Gedurende geruimen tijd liepen ze eloor de uitgestrekte tuinen. Plotseling trok Matmaddox de aandacht van zijn vrouw door zachl te fluiten. Polly haastte zich naar haar echtgenoot en gaf uiting aan haar verrassing, toen ze zag. wat Max had opgeraapt. — Ah, zei Polly daar zullen we mis echien een spoor aan hebben. Credurende eenige oogenblijtkcn heersch tfVc-r stilte, daar de beide beroemde detec tiv^s nauwkeurig de plaats met vergroot ■glazen onderzochten. Hot was een niet door menschen betre den plaats op het grasveld, dat zich over [Verscheidene honderden meters in iedere ■riclTüng uitstrekte en nadat ze dit zeer / nauwkeurig hadden onderzocht, keerden re naar hof huis van mevrouw Chepstowe ' terug. — Hebt u eenig spoor gevonden, vroeg de dame haastig. — Ja. ik denk het wel.antwoordde Max. Tn ieder geval kan ik u zeggen dat het vermoeden van mijn vrouw, dat uw doch ter ontvoerd zou zijn, juist is. — - Maar hoc? riep de dame uit. — Per vliegmachine, antwoordde Polly en terwijl zo sprak legde ze een stukje metaal in de hand van haar cliënte. - Wat denkt u dat dit is? voegde ze er ;(ean toe. Mijn man vond dit op het gras 'veld in het park. Mevrouw Chepstowe bekeek het stukje metaal nauwkeurig. — Wel, het is slechts een gewone spaak naar het me wil voorkomen, zei ze, nadat ze er .eenige oogenblikken naar had geke - ken. — Oh neen! viel Matmaddox haar in de "rede— Niet precies een gewone spaak. Het is de spaak van een wiel van een vliegmachine. Kijk goed, en u zult zien, dat er do naam van een bekendo firma in . vliegmachines opstaat. En mijn vrouw en , ik hehben bovendien duidelijk de sporen kunnen onderscheiden welke- door de wie len" van de vliemachine in bet gras zijn gemaakt. . Mevrouwt keek «eer verwdöderd, toen «ij inderdaad den naam van pen fabriek yan vliegmachines las. — Maar waar is nu mfltf I-ind? vroeg «e. TJ hebt al zooveel gevonden, kunt u "óok mijn kind niet vinden? — Ja, ik denk het wel, -zei Polly op een toon van ƒ zelfvertrouwen, maar ik ben bang dat we zullen moeten w__ct__cn tot 'üe volgende post. — Er is juist een gebracht, antwoordde mevrouw Chepstowe, maar ik heb de bus nog niet geopend. — Laat u het dan dadelijk doen, dan Zullen we waarschijnlijk nu wel een me «Jedeeling van de ontvoerders hebben, zei Polly.terwijl ze met hun drieën in het huig wandelden. Het bleek dat Polly's» Woorden juist wa ren geweest, want onder de verschillende brieven was de volgende: „Indien u uw dochter levend terug wenscht, zend dan een boodschapper met 500.000 gulden naar no. 27, Beacon Lane, Londen. Er was ook een kort, met potlood ge Rchreven briefje van het meisje zelf: „Ze brachten me hier per vliegmachine en ik maakte een mooien tocht mee. Ze vingen me door achter me te kruipen, ter wijl ik na hot thceririnken op het gras «peelde en wierpen me een zak over het hoofd. Maar ik ben nu een beetje ban.*., omdat ze dreigen honden op me te zul len loslaten, vanneer u het geld niet «tuurt, dat ze verlangen". ;*ouw Clepstowe wendde zich tot Pollv en greep haar bij de band. jj — Goddank! riep ze. Uw eerste stap is reeds juist gebleken door den brief van mijn dochter. En nu bobt u het adres, waar u het arme kind kunt vinden. Ga dadelijk als 'tv blieft, mevrouw Madmad dox. met uw man, neem het geld mee en breng mij het kind terug — Ja, we zullen gaan, mevrouw Chep stowe, viel Matdaddox haar in do rede, maar ik denk, dat we in staat zullen ziin uw dochtertje zonder letsel terug te bren gen en zonder geld te storten. Met de-ze woorden wendde Max zich naar de auto, zette die weer aan en vijf minuten later waren ze me' hun beiden «■weer op den terugweg naar Londen. Hst eerste, wat ze deden, was, op hun bureau on den plattegrond eens even na te gaan, waar de Beacon Lane liep. Het was een nauw straatje in eon wat twijfelachtige omgeviifg, vlak bij do rivier, doch zonder aarzeling besloten Polly en hij er naar toe tegaan, zonder eenige andere bescher ming dan hun revolvers. Het was al bijna donker, vóór ze ter plaatse kwamen en het duurde eenigen tijd voor ze het bewuste huis vonden. Ze verzekerden zich nog even, dat hun revolvers in orde waren en daarna stap ten de beide detectives het slecht onder houden houten trapje op, dat- naar de voordeur leidde. Polly belde aan. Een oogenblik later werd de deur ge opend, het leelijke gezicht vên een man verscheen. — Wat wenscht u? vroeg hij met een grove stem. — Ik kom namens mevrouw Chepstowe naar aanleiding van uw brief, antwoord do Matmaddox en de deur werd onmiddellijk voldoende wijd voor hem geopend om binnen te gaan, maar zou weer dichtgeklapt worden, voor Polly ook kon binnentreden. Polly merkte, wat in de bedoeling van den man lag en zette gauw haar voet bin nen de deur, zoodat ze binnen was, voor dat de man haar kon tegenhouden. Nu het den man duidelijk was, dat Max met alleen binnenkwam, liet hij een schril ge fluit hooren en liep haastig de gang in, waar hij door een deur aan het eind er van verdween. Een oogenblik later weer klonk het onheilspellend geblaf van hon den en in het nu volgende oogenblik kwa men drie groote buldoggen de nauwe gang invliegen. Eén er van kwam op Max aanvliegen en zette zijn tanden in den biceps van den detective. Maar Polly was vlugger. Haar revolver sprak. „Pang, pang, pang!" . De drie henden lagen té krimpen op den grond. De wond van haar man bleek niet ernstig;Polly verbond die met eep zakdoek. Daarop ging hij met bijzondere waakzaamheid verder bet huis in, ge volgd door zijn vrouw. Ze hadden elk een revolver in de band en Polly droeg een electrischen zaklantaarn, om den weg te verkennen. Samen bereikten de twee de tectdves de deur, waardoor de man ver dwenen was en die nu dichtgegrendeld bleek. Het was maar een lichte, slecht gemaakte deur en het kostte Max slechts weinig moeite, om die te forceeren. Een steenen trap was zichtbaar aan denJinde ren kant en een oogenblik later waren Max en zijn vrouw die afgegaan: zo be vonden zich in een verlaten kelder. Polly pn Matmaddox keken rondom zich hoen, nauwelijks in staat hun oogen te geloo ven want ze badden duidelijk den man die deur zien ingaan en nu was er geen epoor van een mensch te zien m den kei der. waartoe die deur toegang {.af. Langs cle muren van den kelder stonden vier groote vaten en de detectives kwamen tot cle conclusie, dat de man in een van die vaten moest zitten. m. Kom uit het vat, riep Matmaddox, ifi ?%. zal door elk or van een kogel jagen! * Zij luisterden aandachtig, maar er kwam geen geluid uit één van do vaten. -Wanneer je je niet vertoont, voor ik tot vijf geteld heb, zal ik een schot lossen in elk van de vaten, riep Matmaddo» en hij begon onmiddellijk- zijn bedreiging uit te voeren.Eén — twee — dri-e — vier — vijf. „Pang, pang. pang, pang!' Max ledigde het magazijn van zijn revoi ver in de vaten en Polly stond klaar ©m den man te vangen, wanneer hij uit een der vaten te voorschijn mocht springen. Maar tot hun verbazing werd er geen kreet van pijn gehoord vanuit één van de vaten. Het eenige wat gebeurde was, .lat er vloeistof kwam uit het gat, dat in elk. vat door den kogel was gemaakt. Haastig gingen Polly en Max «aar de vaten, om die te onderzoeken. Elk vat was geheel met water gevuld, maar m drie gevallen lag op de oppervlakte van het water een laag stof. De beide detectives concentreerden on middellijk hun aandacht op het vat, waar in zich geen stof bevond. Juist onder aan dit ééne vat bevend sich een kraan, wolke Polly omdraaide, teneinde het water er uit te laten stroo In'minder dan een minuut was het vat leeg» en Matmaddox ging. na Polly te heb ben verzocht goed uit te kijken, in bet Polly had slechts een paar oogenblik ken te wachten of haar man kwam weer voor den dag met een stuk hout, in den vorm van een halven cirkel in de hand. Polly begreep onmiddellijk, hoe de vork in den steel zat. Matmaddox had de helft van den bo Wem van bet vat los weten te maken. «_. Vlug Polly! zei Max. Er is een weg Vanaf deze plaats, welke loopt door don bodem van het vat. Aan den bodem van het vat verscheen een zwak licht en Max boog zich voorover en tastte zorgvuldig door de opening. Er was een kleine ijzeren ladder aan den muur daar onder bevestigd en Max zette zijn voet op de eerste trede, Polly wen kend hem te volgen. Een paar seconden later had het paar den voet van de ijzeren ladder bereikt en nu bevond het zich onder een gewelf. Van hier uit liep een kleine tunnel, van waar uit een zwak licht zichtbaar was. De detectives gingen den tunnel in. tel kens staan blijvend om te luisteren en kwamen ten slotte plotseling aan een bocht. Om den hoek kijkend, zag Matmad dox in een verlicht kelderachtig vertrok op een wankelen stoel aan een tafel een meisje zitten dat — dacht Max —on getwijfeld Gertrude Chepstowe zou ziin, terwijl aan den anderen kant yan de tafel een man mot een gemeen gezicht stond. Max wenkte Polly hem te volgen <"*n plotseling stapten de defectieve tegelijker tijd het vertrek binnon. — Handen op! schreeuwde Max, zijn revolver richtend op den man, die bij b°t meisje stond, terwijl Poll - haar vuürwa non richtte op een anderen man, die zien nog in het vertrek bleek op te honden. Met kreten van angst en verbazing de den de mannen, zooals bun bevilea -vaS en eenige oogenblikken later lagen ze !iei den op den grond met de boeien om de polsen en de enkels gebonden mot touw. Het kleine meisje sprong op en liep naar Polly. — O. wat bon ik blij, dat u gekom?n bent! riep zij gelukkig. Ik heb ze nog niet laten merken dat ik bang was, maar ik was het wel heel erg, vooral wanneer ïe dreigden honden op me los te laten, wan neer mama het geld niet zond. De beide mannen bleken een paar schel men te zijn, die hun bestaan vonden in af persing en ontvoering en ter zake van rie ze delicten dan ook reeds gezocht werden door de politie. Hun schelmstuk was heel goed in el kaar gezet, want ze hadden het kind uit haar moeders tuin per vliegtuig ontvoerd en hadden het systeem van de vaten uit gedacht, om hun schuilplaats te bevei ligop. Wanneer zij de- hoofd-verblijfplaats wenschten binnen te gaan of te verlaten, dan lieten zij het water stroomen uit het speciaal-gemaakte vat en door de éénc helft van den bodem af te schroeven, wa ren ze in de gelegenheid in of uit te gaan. Wanneer de bodem weer hersteld was werd het vat automatisch weer gevuld, om hun spoor geheel onvindbaar te ma ken. Het was inderdaad goed overdacht, maai; het uitzoekings-vermogen van Da ring en Co. werd er toch niet door over troefd! ---