Een waagstuk. Toen Aslang een bloeiende maagd ge *°rdeu was, kon het in den omtrek van al zeer onrustig toegaan. lederen vV°Dd hoorde men daar de flinkste en *na_ dat. de oude boer maar eens goed j?o^ kijken Zondagsmiddags als de J cc jonge menschen, wanneer vader zijn 'aaT>je deed, stil over den heg samen ï^den te praten. i ,0?! t de lente in het land kwam, moest (le '^S de kudde op de bergen weiden.Als ij», ol' ''an in de dalen haar verzengende Sf,, v*rspreiddo en daarboven op de rot K,.j ■ het heerlijk was, de klokjes der ïi,, Ilfin hun zacht geklingel deden hoo jj >'Je schaapshond blafte en Aslang haar n op der. hoorn blies, hoo-MW'rd het den jongelieden, die dit °m■ h" °n het I'fcVP raeisi° zagen, droef d.n ,et hart En op den eersten Zaterdag dPri £osl;en. sloop de een na den ander tov^'I. op. Maar nog spoediger dan ze bc.» jWkomen waren, vluchtten zij naar Cen' v"ant daar ho^en stond een ii, '■ °h wacht en ieder, die het waagde Re* Ju nabijheid te komen, werd ontvan 0 een wyze> d*c hem levenslang de toen er opeens iemand op >-. v^wam. ?W Pat moet ge van mij hebben? zeide '■* het fai zijn tegenstander een klap oor di? at dat *iet *lem Sroen en BePv » "- Dat O 0?Gn werdfids 1 zult ge spoedig te weten komen, dan « -ander- Thor een slag achter jnnek gaf. Dit was Aslang's broeder. ts Kn r *3 nummer drie, zeide de vtïoa r^d en ging Thor eveneens te lü'. f^öie. r tegenstand Thor ondervond, > sicv1" «racht hij ontwikkelde. Hij sloeg in eb iJ}P-t>n' dat het daverde; hij wend !iv'*&e_i£8 ZiCn en vermeed zoodoende t?"5 to»~ klap; maar toch werd hij vreest Kf. Reti?r_!alteM- De onde Kriud m°est la > ik k 3n: "Met een dapperder knaap tft> s!iaPj* gevochten". k «r to Werd hardnekkig voorttrezet J*ab\- sl°tte bloed vloeide, toen riep *iia*_ïlrï ïs het genoeg, en zich tot Thor mompelde hij: — Als ge aanstaanden Zaterdagavond, ondanks den tegenstand van mij en mijn jongens, op de hoeve kunt komen, zult ge het meisje hebben. Thor sleepte zich zoo goed en kwaad als het ging voort en thuis gekomen,ging hij spoedig naar bed. Er word clen volgen den dag heel wat gepraat over het ge vecht op den Husabyberg. Maar ieder zei de: — 't Is zijn eigen schuld, wat heeft hij er ook noodig. Eén was er slechts, die dit niet zeide en dat was Aslang. Zij had dien Zaterdagavond vergeefs op hem ge wacht, en toen zij hoorde, wat er tus schen hem en haar vader was voorgeval len, begon zij bitter te huilen en .zeide bij zichzelf: — Als ik Thor niet mag hebbon, breekt er geen gelukkige dag meer voor mij aan. Thor moest den geheelen Zondag te bed blijven en ook 's Maandags voelde hij wel, dat er nog geen denken aan was, om op te staan. De Dinsdag brak aan, eeh schoone dag. 'Het had des nachts geregend Het venster stond open; een heerlijke frissche berglucht stroomde naar binnen; in de verte hoorde men het zacht geklingel der schaapsklokjes, maar daar boven uit weerklonk een welluidende vrouwenstem o, waarlijk, als Thor's moeder niet in de kamer geweest was zou hij gehuild heb ben. Het werd Woensdag en nog lag hij te bed; Donderdags over legde hij bij zichzelf, dat hij, zoo eenigszins mogelijk, des Zaterdags weder geheel beter moest zijn en geluk kig 's Vrijdags kon hij weder opstaan. Toen dacht hij aan hetgeen Aslang s vader gezegd had. „Zoo gij kans ziet aan staanden Zaterdag hier op de. hoeve te komen zonder dat ik of mijn jongens het kunnen verhinderen, zult gij hot meisje hebben". Hij zag herhaalde malen naar de Husaby-hoeve en dacht bij zichzelf— 't Ga, zooals het wil, ik moet er ko men. Zooals wij reeds gezegd hebben,was er slechts één pad om op don berg te kp men, waarop de Husaby-hoeve gelegen was; maar een flinke kerel moest wel kans zien daarboven te, komen, zelfs al was de gewone weg voor hem versperd. Als hij bijvoorbeeld eens daar om die landtonp heen roeide, dan zou hij mis schien daar wel naar boven kunnen ko men; het is v/aar. het was daar vreese lijk steil, zóó steil, dat de geiten, die an ders op de bergen niet bang zijn, er nau welijks tegen op konden klauteren. De Zaterdag brak aan en Thor verliet reeds des morgens zi.m huis. Het was een mooie dag: de zon bescheen het geberg te en in het bosch was het al leven en vroolijkheid. Des avonds toen de zon was ondergegaan, steeg er een dikke nevel op, die de bergen bijna onzichtbaar maakte. . . Hij keek naar boven in de richting van de Husaby-hoeve; alles was doodstil — toen sprong hij in zijn boot en roeide om de landtong heen, Aslang, wier dagtaak was afgeloopen, zat vóór haar woning. Zij dacht er aan dat Thor dien avond wel niet zou komen, en in zijn plaats misschien an deren, die haar onverschillig waren. Zij maakte den hond los en zonder iets te zeg gen, liep zij een eind verder. Zij ging nu zoo 'zitten, dat zij in het dal. kon zien., maar daar er een nevel was opgekomen, was zij niet in staat daar iets te onder scheiden. Zij zocht daarom een andere plaats, en zonder er zach rekenschap van te geven, waanom zij zoo deed, zette zij zich neder op een met gras begroeide plek aan de jijde waar het fjord lag. Er kwam vrede in baar ziel, toen zij zoo ver over diten oneiudigeu oceaan kon zien. Toen zij daar zoo zat, kwam zij in een stem ming, dis haar tot zingen drong, zij koos een weemoedig Mcd met lange gerekte tonen, die ver over de bergen weerklor, ken. Het zingen deed haar aangenaam aan en toen dan ook het eerste vers ten einde was. begon zij opnieuw. Als zij het tweede vers gezongen had, was het juist, of er iemand heel in do diepte antwoordde. Wat zou dat kunnen zijn? dacht As lang, liep naar het overhangende rotsblok. sloeg haar arm om een daar staanden ber keboom en keek zoo naar heiT&den. Maar zi! zag niets, het fjord lag daar zoo kalm, alsof het uitrustte; geen enkele vogel scheerde over het water. Aslang ging terug en begon weer te zin gen. Weer kwam er antwoord en thans scheen het dichterbij ais de eerste maal. eoho kon het toch niet, zijn. Aslang boog zich opnieuw over de rots heen. En toen zag zij benoden tegen den rotswand een boot, die daar scheen vastgelegd te zijn; zij leek niet giooter dan een note dop, zóó diep was het. Aslang keek nog eens rond en zag toen een pelsmuts en daaronder een gestalte van een man, die tegen de bijna naakte rots opklom. - Wie zou dat kunnen zijn? zeide As lang, terwijl zij den berkebcom losliet en terugging. Zij durfde op haar eigen vraatr geen antwoord geven, daar zij maar al te goed begreep, wie het was. Zij wierp zich neder op het gras en hield met beide han den de grashalmen vast, els was zij het, die zich moest vastklemmen, om niet naar beneden te storten. Maar zij trok de wor tels uit, begon te huilen en hield zich iederen keer opnieuw vast Zij bad den goeden God hem Ie helpen, maar opeens vreesde zij, dat wat hij deed, een roeke loos waagstuk. God verzoeken, was en dat hij dus geen hulp van boven kon venvach ten. '— Voor ditmaal! bad zij, verhoor mij voor dezen eenen keer en help hem. En toen omarmde zij haar hond.alsof dit Thor was, dien zij moest vasthouden.Het scheen haar toe, alsof er geen eind aan den tijd kwam. Daar sloeg de hond plotseling aan. Wan, wau, klonk het, terwijl hij tegon Aslang opsprong. Wau, wau en daar kwam de muts boven den rand van de rots te voorschijn en Thor la.sr in haar armen. Zoo bleef zij wel een minuut lang liggen zonder dat eon van beiden een woord kon spreken. Toen de oude Hnsaby hoorde wat er ge hicurd was, spraik hij een hartig woordje tot Thor om hem zijn waaghalzerij ondier het oog te breugpn. maar daarop gaf hij een klap op de tafel, d \V»t Ul"de vann^ til Wordt er van mij verwacht t 3 tra^00 hoelen toon. t l*a wat uit het veld geslagen ach °$>." letg. antwoordde hii od veranderden v l_r v'^ieiriand bewonderde meer trots, waar h Orm terug'iouding dan de hertog n^i^is*?* ma-ar hii bewonderde die hp^erktp . n lüet zeer wanneer hij zo S^elf la z^u echtgenoote tegenover «tl^to»8 nu drie maanden geleden, dat «ti, ,van Ormond een der voornaam «* «traV*" het rijk, de schoone Spaan in _*enuJin iuanita. Silvara had bemind hiM b^f ?U hadden die drie maanden K *** hUe"land doorgebracht en nu was ü^'anrt e jonge hertogin '» £>* h, sekornen.5ekornen. zo-' < zü haar ware _. *en de Srcote wereld hun glinsterende oppervlakte en ze tot gruis vertrappen en hem dan binnen roepen en toonen op hoe hooge waarde it zün juweelen schat. Zü stond op en begon de kamer op en nee.r te loopen. Zij zag er nu uit als een codin des toorns, met haar trptsch hoofd achterover geworpen en haar roode hp Zn vaneen gescheiden, terwijl haar don tere oogen van onderdrukten hartstocht schitterden. Zij klemde de witte vingers ineen tot de kostbare ringen diepe indeu kingen in haar zachte handen maakten, —Ik dacht, dat ik van den draf kon leven, cl.e voor de zwijnen is, riep zij. ik dacht, dat weelde en pracht mij voldoe j ning schenken zouden eu mijn hart dorst naar geluk en liefde, zoo sterk, dat ik er zelf van schrik. Hoe zal ik mijn leven doorkomen? Hoe zal ik do vervelende, lange dagen doorbrengen? Was ik maar . dood! Daar stond zij, zich heen en weer wie gend en steunde: — Och, was ik toch maar dood! En toch had zij alles en zelfs meer dan^ zij ooit verlangd had te hebben. Het eenige Was dat zij -Vaar kracht had over schat en zich boven aüe vrouwelijke zwakheid verheven had geacht Terzij daar istond met dien Irek van ontevre denheid op het gelaat, kwam de kame : nier terug. De oogen van het meisje rustten op de ' kostbare juweelen. Met moeite weerhield ' zü een kreet van bewondering. — Wel, zei de hertogin ongeduldig.we t is er? — Mijnheer Anatole. wacht en vraagt om hoe laat mevrouw hem morgen heb ben wil. — Monsieur Anatole? zei de hertogin ' op vragenden toon. — De kapper, mevrouw. Er kwam een vermoeide uitdrukking op haar gelaat. — Morgen is een vervelende dag, mom pelde zij, daar wordt steeds over gepraat. Zü stelde nu een uur vast en Heloïse vil de de. kamer verlaten. — Wacht, zei de hertogin, neem die dia gen mee. Zü wees naar de diamanten terwijl zij snrak en een soort uitdrukking van ent > zag kwam op het gelaat van het meisje. ' — Doe re in mijn juweelkistje, zei zn maar gaf geen aanwijzingen om ze goed te bewaren. — Ik heb nooit zoo iemand gezien, tei het meisje, men weet eigenlijk niet, waar ■ zij pleizier in heeft. Daar ligt nu een ja j pon, mooi genoeg voor een vorstin en zü werpt er nauwelijks een blik op, hier ; zün juweelen, die een prinses zou kunnen dragen en zij geeft er niet om. Waar zou zli toch wel om geven? Een sarcastische bittere glimlach knil de de lippen van du schoone, jonge nerto gin, terwijl zij naar het meisje keek «... de uitdrukking van ontzag op haar ge laat zag. i —Ik ken er den prijs van. mompelde 1 zij, en zij niet. Voor haar stellen zij t^n ' veel geid voor. en voor mij beteékenen vrijheid, geluk en liefde. Toen trachtte zij zich bezig te houden met te denkeu aan haar triomf van de.i ' volgenden dag, hoe haar donkere, prachiï ge schoonheid zou afsteken bij de blo Engelsche dames, maar zij kon zich/.;:!? niet, zoo ver brengen om er eenige bestelling voor te voelen. Zij gaf er niet O".. - Wat kan mij het heele Engelsche hof schelen? vroeg zij zich op bitteren toon af. Eu als iedereen mij nu al prees en bewonderde, wat dan nog? De deur ging open en lady Montfalccn werd aangediend. Zij kwam met waa.rdi gen. bevalllgen tred binnen en stak hasr hand aan de jonge hertogin toe. -— Wat zie je er neerslachtig gn var moeid uit, zeide zij. Wat heb je tóch >;e daan met jezelf? Je moet morgen je bc.m « jour hebben. ' . Lady Mootfalcoa was in dien tijd de belle van. de Londensche groote wereld. Zij was niet juist, mooi. maai had e,n voornaam gezicht en bekoorlijke manie ren. Zij was meer populair den eenige da me rn Londen. Haai- te kennen was at; een open aanbovelingsbrie. in *Vo groote wereld. Haar woord was wet. als zij eer. mode volede. wc^rd die algemeen a_n?e nomen, als zij iets afkeuKïe en ienu onmogeli.ik vond, werd men nergens out vangen. Lady Montf.il.rou verbrak nooit een re gel dien zij&elf ge-maakt had. Een daan was om nooit een dame aan het hof voor te stellen wier uchooiihei_f haar geen eer aandeed. Voorgesteld door lady Monlfaleon betee kende. bekend om haar schoonheid. Wan neer het bekend werd, dat een da^ne door haar zou voorgesteld worden, werd de voorname wereld uit haar apathie opg» wekt. — Weer een, schoonheid! zeiden de hee ren tot elkander op hun rlnb. — Een mededingster fluisterden _e da mes onder elkander. Vergeefs trachtte de moeder van een'lee lijke dochter de sympathie \Vu lady Mont falcen op te wekken — nooit verbrak zij haar regel. Teen de hertog van Onyoiid niet veel hoffelijke woorden haar verzocht lijn echt genootc voor te stollen, keek zij hem glim lachend aan. — U weet wat men zegt over mijn regel «eide zij. ~ Daaromtrent koester i,k geen vre^, antwoordde hij, ik kan io_<_er grootspraaJ* verklaren, dat ik mijn echtgenoote voor de schoonsto vrouw in Engeland houd. — Dan is er gjeen bezwaar» antwoordde b teen zij aan de jonge hertogin voor dd werd, wenschte zij zichzelf in stilte geluk. Zij zal de belle zijn van den soason, ' zeide zij. Wij hebben mooie blondines in overvloed, maar de hertogin van Ormond gelijkt op een van do prachtige portretten van Paul Veronese. Zij ziet er uit alsof zij uit een portretlijst gestapt is. n was zeer nieuwsgierig de nieuwe schoonheid to zien. Lady Montfalcon zou nomen zijn geweest als de ertogin meer belangstelling had voor de voorstelling, maar toch die koele, vorstelijke onverschillig Öeid i "tje. Dezen morgen was zij gekomen om de :hikkingen te treffen. Men zal zich verdringen om u te sien. zeide zij. de menschen zijn zoo ver langend naar u. het zal u toch niet verle — Neen. zeide de hertogin, dat niet, ik 7j>o gauw niet verlegen of bang. I.adv Montfalcon stelde nu haastig eeni ragen omtrent het hoftoilet — de dia 10, en de hertogin' antwoord Imen toon, maar met zoo lijrstellinjr, dat lady Montfal on te letten. Wat zou haar belangstelling toch kunnen opwekken? dacht zij bij zichzelve. — Morgen krijgt u een médedingster, zeide zij. en een machtige, naar men zegt. — Bat zal mij h- laarcv zijn, — Lady Adelaide Carew wordt aan het hof voorgesteld en zij moet bijzonder mooi zijn. De kleur stierf weg van het schoone ge laat der Spaansche, haar witte handen, die den waaier vasthielden, beefden, zelfs haar lippen werden wit. Zü stond op, wol niet haastig, maar toch minder kalm dan haar gewoonte was. — Die bloemen hebben zoon sterken geur, zeide zij. ik boud nooit van helio trope in een kamer. Wat zei u van mijn médedingster, lady Montfalcon, wie is het? —- De echtgenoote van lord Carew van Brooklands. Hij is een der meest gefortuneerde en knapste mannen in Engeland. Zij was een pupil van zijn vader, geloof ik. — En wordt dus lady Carew morgen voorgesteld? vroeg de hertogin lang zaam. — Ja, ik heb haar juweelen gezien, die zijn prachtig, u moet niet geëclipsecrd worden- U schijnt zoo onverschillig. Het schoone gelaat werd met een hoo gen blos overdekt, de roode lippen beef den. — Ik bon niet onverschillig, zeide zij, en ik meet niet geëcpliseerd worden, iat zal niet, u kunt op mij rekenen. Is lady Carew zoo buitengewoon mooi? Haar welluidende stem klonk treurig, maar dat bemerkte lady Montfalcon iiiat. — Dat geloof ik wel, ik heb gehoord.dat de menschen er verrukt over zijn, maar zelf heb ik haar niet geziep. — Zij is jone: zeker en heel Kelukkift nietwaar? Hebben zij elkander lief? — Dat is nu ook een oudcrwetscho vraag. Ik weet het niet, daar denken de menschen niot over. Zoo iets zou ik noort vragen, geloof ik. De roode lippen beefden, toen glimlach te de hertogin van Ormond kalm. — Wjar denk ik toch aan, zeide zij, en hoe kan ik zooiets vragen — Omdat zij jong en mooi is, zal haar echtgenoot haar wel beminnen, maar de liefde van een man, lieve hertogin, is soms niet van langen duur. --- DE TWEE BRUGGEN VAN STOLWIJK. Wielrüders en iwendelaais, die in de vacantiedagen aan 't toeren gaan, \iinden óók in de streek tusschen Gou da en Schoonhoven, aan de boorden van het aardige riviertje de „Vlist",waarlangts mooie grintwogen liggen, een prettig doel 'voor hun dagen. Een der aardigste dorpen in dit do mem van de Krun penerwaard is Stol wijk, zes-eu-een-halven kilometer Gouda. Het dorp heeft een zeke/fe vermaardheid door zijn zuivelproduc, ten, de Stollksche kaas hijvoortoeold — Stolwijk heet in den vol'kemond Stolk — is beroemd,. Oók trotsch is het dorp, dat het'de ge boorteplaats is van den bekenden paeda goog P. J. Prinsen, die als directeur der Haarlem&che Kweekschool, vele jaren het Nederlandsch onderwijs heeft beheerscht, Onze teekenaar geeft een bijzonder hoek je van Stolwijk: twee bruggen, nijna naaöt elkaar, die over do VHst de beide wogen langs een bmncnkanaal met den heinveg Gouda—Schoonhoven verbinden. --- Een vermakelijk hotelhouder. Het stille Klaten op Java-bezit oj» het oogenblik een beroemdheid in de gedaan te van een hotelhouder, die niet alleen iv liet plaatsje zelt voortdurend leverschuu dingen te. weeg brengt, maar lot over de grenzen daarvan. Er is In heel de Vorsten landen geen planter, die hem niet keni en de vermakelijke verhalen, die over hem gaan, zijn legio. Te drie uur 's middags arriveert een reiziger in het hotel. — Zoo. mijnheer A., wat komt u hier doen? vraagt de beminnelijke hotelhou der. — Wel, logeeren, natuurlijk. — Logeeren, zegt u. Logeeren? Durft u mii om drie uur 's middags te komen las tig vallen? Er komt niets van in. Als u on een behoorlijken tijd was gekomen.zou ik geen bezwaren hebben, maar nu kom ie er niet in. De reiziger roept zijn clementie in, hij werd opgehouden, belooft een ander maal on een behoorlijken tijd te zullen komen. Enfin, voor ditmaal mocht hij, er dan in Een der jongens brengt den reiziger op diens kamer een bordje rijst met een stuk gedroogd vleesch. — Is me dat eten? vraagt hij. Roep den toewan besar. De jongen komt terug met de bood schap, dat de groote heer niet wil. De rei ziger heeft honger en vergenoegt zich met den schralen maaltijd. 's Middags, op weg naar de badkamer, ontdekt hij den hotelhouder. — Vrij ongepast van u, meneer A., om mii te laten roepen en daarom kwam ik niet. Ik begreep ook, dat je over het eten wou gaan mopperen. Eerst laat komen en dan nog mopperen. Ik geloof,, dat ik je een anderen keer de deur zal weigeren. — Maar beste heer, het was niet te eten. — Zoo, en jo hebt het tot den laatsteu korrel opgegeten. Denk je dat, ik gek ben om voor zoon enkelen gast te guan uitku len? Neen man, dat doen wo niet. Van avond krijg je ook niks bijzonders, tenzij je aan mijn vrouw vraagt of je met ons mag eten. Een andere reiziger gaat naar do bias coop, maakt daarna een wandeling eu keert te twaalf uur naar het hot-1 terug. Alles potdicht. Hij klopt aan, nog een?, brult ten slotte, maar er wordt niet open gedaan. Eindelijk haalt hij een paar keien en beukt daarmee zoo geweldig op de deur, dat heel Klaten naar buiten loopi. Ten slotte klinkt een woedende stem ac}< ter de deur: „Wat moei eram_Mi. Aïlfo is bij hen in de weer voor de voorbereidinj;. Maak d:it je hun vcor.">ro l;nifi bei /iet je oogen open — luiste» *lijg terug. Meld je vertrek aan de wacht Ik geef je drie kwartier voor de opdracht. 'Houd j_ taai! Hij is van plan er pa» oo uit ip gaan als zijn wil zijn zenuwen de Vaa* is — zijn ontroering heeft neergekaTivpt, van te vo ren zich schrap heeft gezet tegen elke re Hes-beweging, en al 7ijVi spieren onder dat bedwang heeft,dat n dergelijke tocht eiseht. Al wel! Het is zoover! I_,ij kan gaan. Geen maan, geen ster. Begen. Fijn, licht ak mist. Dan glijdt hij heen, over de leuning van de loopgraaf. Ken aard zak plompt van de iersch«n Behing, waarop zijn voet steun zoekt —, valt in dof gerucht. Hem doorvaart geen schok, doch ne^r — «rekt hij zich. Voor luchtig. Zoo ligt hij, bewfcgingstil, enkele tellen — begint dan to kruipen, kalm-vlug Een vijftien meter scheidt h«_ van de voorpost: dat is de weg. JV schildwachten hebben hem niet. gehoord. Ha, die zelfvol doening heeft hij! Fluisterend roept bij hen aan, drukt hen op het iiart, de aan dacht van de vijandelijke voorpost vast te houden, geeft zijn signaal ep, drukt hun de lianii, en is weg —- naar rechts.... 's Middags heeft hij van sim borstwe ring af de bres wel gespeurd,in dien flank van „hun"' versterking, waarofT ï>uze ka nonnen gietertje hebben gespeeld Het punt van aankomst is gekozen Nu langzamer kruipen. Geen gedachte is er aan het gevaar, dat toch uitsluitend zijn leidsman is — en elk zijner bewegingen, ook d» geringste, regelt. Hij weet, dat zün le*e;i afhangt van zijn behendigheid in het rakelings glijden ia.--.gs den grasgrond, dien hij met heel __jn lichaam bcmeesterl En heel zijn zenuwkracht spant zich iv het verlangen, niet meer te zijn dan 'n stuk leven, Eielloos bijna, met dien grond, die hem at en dien hij verdedigt 'n Oog^nblik stilte - nog deftig meter. Eerst onderzoekt h -ij gele gen terrein, proeft de lucht, Ïing van den wind, zet zn aandacht over de wiegeling ian een varen, vangt een verre zucht, die tegen het weeke regen gordijn deint. - bakent 3>jn onderzoe khigsveld af. — dan vreet zijn blik al dieper den gezichtseinder in.di breedt Spiedt verder. — doordringt 'Ie bewegingloosheid. van 'n vim houdt star een steen in 't oog. .hen hij meende te zien verschuiven en een punt. dat lijkt zich uit te zetten, op te rechten, grooter te worden, menschelijke gedaan te aan te ta Ie vallen. — en weer uit de schaduw op t? leven. Zijn waarnei dingen lijkt zich te ver scherpe belast "n boomstronk, doov.'.'o. truikgewas, ontleedt elke bc.» cm een gebaar lijkt, onl rafelt de vezelen van ren vergezicht. snuift uit elk koeltje den geur die het medebrengt. Zijn blik knaagt de witte we meling van 'n mistwolk uite^i en weegt onthult en ontle' pig e*- driest ven pupil, alle schimmen, waarmee zijn ver ; beelding. — die hij nog steeds 1e Klit ren tracht, — de lokkende duisternis be ! volkO Hij ziet. held-r nu; hoort, zonder hallu ; cinat_e. En heel de onmetelijke wereld 1 van het zwarte zwijgen is zijn. j Hij bezit haar. Geheel. .eling schiet een vuurpijl op uit | de vijandelijke loopgraven e_i werpt rond ! om zich een dek van licht eu kaliuta, «Affl ! een meer in maanlicht. Op slag — is zijn bloed als gestold. Maar geen kogel fluit. — De vuurpijl wankelt; dooft weg. Dan — begint hij — tegen den nacht in, die hi rfwartheldjver somberd lijkt, voor zijn oogen. — genepen door de kwelling van den vTblindeuden sten-eg:, aam, — opnieuw den , tocht, op zijn g€sch*_im^e ellebogen <-n knieën, waarvan hij de wonden niet voelt Hij is nog slechts een stuk spiedende na 't _,een gerucht, geen . geruisch, zucbt ontgaat hém De van zijn gespannen zintui een. gaat voor hem uit, omhult hem — .it hem, is i-_aühii*er da« rijn om en schrander brein, dat in gevo* 'm waarhemingskracht onderdoet scherpe lichamelijk doorzicht. -;. nu kent hij, in den verhoogden i.icTie, de ware macht, daar . De ontdekking slaat hem met verba -. Innig voelt hij zich gegrepen door i voilcjioCjhtb-id met heel de wereld i eindeloi '-trillingen — en zijn Beid metjhet zwoegend» duistere Wa natuur, dio hem aan haar bor-t praiigt. De tijd, gaat voorbij Hij glijdt, kruipt, hijscht zich omhoog. pakt zich vasti en weer vooruit, houdt r halt, — vreezend, dat zn hart, dat •ii de vochtige aarde klopt als hamer tegen aambeeld, — gehoord wordt Maar daar is de wal ! Eindelijk AH mocrelyk! Droomt hij? Hü had hem niet gezien. Hoe kan dat? Waar dacht hij 'i hij de moddersloot doorkroop? Hoe heeft hij dien Duitschen wjicalpóst langs weten te komen: hoe heeft hij dien ftapel palen, de hoop ijzerdraad, dien war boel van mandenwerk, al die havelooze, door boTTiriK-uregan ontredderde versper rings den ach; gelaten? Do becldvn. die straks zijn wijd-ziende oogen vulden, zijn weggevaagd. Ook de herinnering eraan. Dat i 9 't toppunt, 'Hij vindt r . ende hart6toelnelijke zelf terug — liggend tusschen twee kautoo len, do borstwering gedrukt, waarvan de zware aardzakkan boven uitpuilen, op twee pas van de bres, •He hti bereikt heeft, zonder te wetenjioe, --als uit gewoonte, — en waardoor zt!n . nu, de volgende minuut, do bewegin van den vijand volgen gaat.-.. Hij Is er! O, wonderlijk, ontroerend raad f oï! En een weeke trots, — een zaoht sim pel geluk zijgt in hem Maar de opdracht, is begonnen Hij vergeet 't andere. Luistert.... Vlot vertaalt hij de korte bevelen — rangschikt de gesprekken, ook de eenvou-' tte woorden on de belangrijkste zin nen; hij weet al, dat do aanval pas den enden morgen, bij 't aanbreken van -zal plaats hebben; hij noteert.ont lt, pikt hier en daar 'n gezegde, daar 'n klacht, 'n vloek op; of vangt 'n gelach, of 't verspringen van 'n metaalveer, om - warrelt, opstijgt of valt, uit de loop :( en hii proeft uit honderd klankbe on de bijkans onziehtbre bedrijvig heid, die hij, stukje voor stukje, onver »id weer optuigt tot de juiste werke Hij richt even ' t hoofd op. Nog 'n weinig hijnsel van pijpen en cigaretten ziet hij. Hij speurt 'n machinegeweer; — tracht van de bediening te raden, haar aats; — onderscheidt granaten, bij Mapels, ziet do mannen niet, maar telt de geweren in do rotten. Dreunende stap pen. Er komt dus een nieuwe troep aan, gewapend. Hij wil probeeren de amunitie kisten te tellen. Niet noodig; hij hoort zoo den plof der ronde houten lichamen, 'en schok der aardzakken, het ge rs van het ijzerdraad. — Maar....dat vlechtwerk, —do vijand is dus voor tgenblik alleen Bezig met het herstel .werk van den aarden wal; hij bere zn oor in den grond, de pun ten.waar het steelsche mijnenwerk plaats ft, waar de aanleg van de sapes en da mijngangen geschiedt, die het aderwerk der luisterposten doorboren; gretig drinkt hij de indrukken van 't duidelijke gerucht in, vult zijn schat a__n,stopt als een vrek, den wclvoorzienen buidel in zijn geheu . — is nog altijd bereid tot meer grijpen en vasthouden. Hij snapt w-eg, hij kaapt, hij stapelt op! 'tls of zijn hart, zijn ziel, zijn begeerte, alles wat gloeiende kracht in hem is, in zijn ooren leeft Nog eens hoort hij, nog altijd, zooveel hij kon, — met ijskoude drift Hij luistert.... Zwaar van 't geheim, dat hij den ndteht, brokstuk bij brokstuk, ontrukt heoft, en dat zich nimmer meer uit zijn geweten als mensen, zal kunnen wegwisschen, waagt hij zich aan de gedachten van óm terugtocht. Want hij is nog niet gered. Hij moet te rug. :iu achteruit met de hand aan den revol hét oog naar dan naasten schuilhoek met voeten, die tasten, die de versperring schuiven — zoo zakt hij in de mod der — in het water van de wagensporen; hij maakt zich plat, klein ~r komt, dank zij de handgranaten door het kruiswerk van prikkeldraad haakt zich op aan de iken, glijdt voort, hurkt een oogen . hijgend-mstend in 'n poel hervat zijn lange, moeilijke oefening in het ach '•aartsch terugtrekken, stoot op een ge en boom, werpt, er zich achter heen, ra et den nêüs in do brandnetels. — juist op het moment, dat een zoeklicht mét zijn glansbundel de vlakte afbesemt — 't Was tijd-... Een schot knalt; _ tweede, 'n derde, tien, twintig — honderd geweren knette ren, ais lucifers tegen glaepapier— De lichtbundel zoekt 't, terrein af— Zonder zn hoofd te bewegen, slaat hij de oogen op, volgt den lichtstraal. — ziet den haard, en herneemt zijn taak; van vol maakten.bijkan.s automatisch en opmerker Volgt zn eenige plicht. — die tot tic laat si e minuut zal zijn, dio van goed werk man, goed soldaat. Een doffo slag, alsof de bast van 'n noot gekraakt, werd, raakt diep den boom. die hem verbergt, „'n Ketser' overspat hem met vochtige aarde; en de korreltjes bezor gen zijn hals 'n onaangename gewaarwor ding; hij proest even zacht voor zich heen. In een oogwenk heeft h!j zijn laafcsten afstand gemeten. Dan fluit \,jj zijn signaal en rap,- zonder aarzeling, voordat een tweede vuurpijl opstijgt — of dat de Duitechcrs het in hun hoofd krijgen, de een of andere granaat te werpen, knielt hij neer, strekt zich, springt en is met een sprong in den „darm* van den wachtpost, klimt over de sloot, klimt to gen den wal op en valt in de loopgraaf. De vijandelijke lichtbundel, die hem zocht, kqm't te laat. Zijn hypnotiseerend groot, elecirisch oog en boosaardige nachtuit, mag schitteren, donker, — snuf felen, splonheeren, — zijn blik ontdekt niets meer. 't Is te laat! In de loopgraaf is de man van 't kasteel aan "t vragen geslagen: — Ban jij dat Guyott — Jawel. — Terug van de reis naar Panama* — Jawel. — Is de sergeant er niet? — Neen. Waa-röfti? — Is er wat, vannacht? — Neen. Gbeienavond. Dan gaat hij recht op „het hol" van den kapitein toe. — Vijf-en-dertig vrijwilligers van 't ge niekorps zeg je, om de draden door to snijden? — Ja, kapitein, om vijf uur twaalf...»,, Beiersche manschappen. — Vijf uur twaalf — En vijf-en-twintig op den „Groenen heuvel", om tien minuten voor halfzes. — Tien minuten voor halfzes. — De officier luistert.laat zich dicteeren, schrijft op, stelt vragen, noteert de ant woorden, herstelt een enkele vergissing in de schatting, onderteekent dateert, onder streept het offieleele uur en sluit den brief dien hij naar den commandopost laat brengen, door een verbindingsagent Dan staat hij op, drukt de hand -van den man.dio staat te wachten en gaat naar de telefoon. — Dank je. Guyot Goeden nacht! HIJ gaat naar zijn „nest", kruipt er bin nen, half gebukt, steekt de spirituslamp aan, die hij vroeger gemaakt heeft.op het depot, veegt zijn vuile' handen af aan zijn zakdoek, haalt een papier uit zijn zak, uit den ander een potlood, gaat zitten,zet zn ransel stevig als lessenaar op zijn schoot. en, terwijl de kameraden snurken, schrijft hij den brief, dien hij voor den aanvalaan den wielrijder wil meegeven. „Mijn lieve vi-ouw". Niets buitennissigs, sinds mijn vorige briefkaart, we liggen hier immers nog al tijd in de rust Prettig gehuisvest als ik ben bij die boeren, waar ik je al eens van verteld heb, maak ik voor m'n pleizier van die aluminiumdingetjes, voor do kin deren. Als ze altijd door zoet. zijn, en veel van vader houden. Maar toch valt de tijd me lang, — ver van je af, lieve Nancy. Ik troost me maar met de gedachte, dat ik gauw met verlof ga —het laatste, stellig voor de groote bevrijding: als het waar is, wat de kranten volhouden, dat er bongers nood in Duitschland heerscht en in Oos tenrijk en Turkije nog erger. Laten we dus maar blijven hopen, zonder veel te klagen. Wij kunnen nog naar ons genoegen eten. De Boehes houdon zich tam, lijkt het in onzen sector, die de rustigste wordt van het hcelo front en ons de reputatie be zorgt: van „Jan Schuilevinken". Als je moeder ziet, zeg dan, dat ze lich warm kleeden moet. De eerste koude da gen zijn gevaarlijk en op haar leeftijd moet ze duchtig oppassen. Zeg 't 'r vooral zachtjes — dat ze niet boos wordt Geef haar een t»en en vader ook, zooals ik jou er ook stuur, voor elke wang ecn^net veel liefde. . ÏEAN. P. S. De brieven van Pierre en Claire doen me machtig pletzier.Laten ze me dik wljls schrijven. Vader houdt heel veel van zijn kinders, en bedankt te van harte hoor! ---