AVONDBLAD. Derde Blad. Medische Kroniek. Loodsvergiftiging. Op het hygiënisch congres te Berlijn had ik het voorrecht kennis te maken met den Leipzlger hoogleeraar in de hygiëne, prof. Hoffmaun, en in oen van onze gesprekken hadden wij het over de quaestie van de 'oodvergiftiging. Zulke kennismakingen zijn voor mij altijd de groote bekoring van congres, omdat ze mij, veel meer dan de gewone zittingen, gelegenheid geven een an ander beter te leeren begrijpen en zaken -prake te brengen, waarin ik bijzonder Belang stel. Deze prof. Hoffmann was voor zulk een doel ook buitengewoon geschikt. Hij was een zeer eenvoudig en beminnelijk man, steeds tot een praatje bereid, on als men bij hem maar het een oi ander wetenschappelijk onderwerp aanroerde, plonsde hij direct met den ondervra- In do diepste diepten van het vraagstuk neer. om hem van alles te onderrichten, Wat men er met menschenmogeüjkheid van zou kunnen willen weten. Een van die gesnrekken liep over de stofbestrijding, tn dat werd bijzonder interessant door do omstandigheid, dat ik er den grooten bestrijder Van dat kwaad, dr. Guglielminetti, den secretaris van de Ligue contre ia poussi!:re, iv betrekken kon. Het contrast tusschen die twee was werkelijk zeer merkwaar- I dig. Guglielminetti had juist een voordracht over zijn geliefkoosd onderwerp gehouden, lr- allerlei talen, en met grooten zwier, zooals hij, wereldmedicus, dat doen kan, maar *oen hij bij prof. Hoffmann aanlandde, raakte hij letterlijk ontsteld van den om- Y*ng . dien het vraagstuk onder diens behandeling verkreeg. Dat er zoo ontzaglijk "■"eel aan die toepassing van teer en westrujnite en al die andere zaken vast was, had «ij blijkbaar nooit kunnen denken. Hij haalde er toen op zijn beurt weer eenige vrienden in, uit Polen en andere streken van Europa, allerlei mannen, die zoo even Riet hem in discussie waren geweest, en die k[j nu in kermis wilde brengen met iemand, die zulk een diepe studie van de zaak gemaakt had. Studie? kwam prof. Hoffmann daartegen op, geen sprake van. Hij gaf rnaar eenige indrukken, op grond van de ervaring die hij van het teren van wegen gekregen had, en naar aanleiding van wat ieder, die zich daarmee bemoeide, natuurlijk zelf ook bedenken kon. En dan ging het weer naar de diepte, over de physische en .chemische bijzonderheden van net teer en van den weg, dat het een heel college werd en Guglielminetti's hoofd er blijkbaar van oml'ep. Maar in die gesprekken hadden wij het dan ook over de loodquaestie. Daarover was tot dusver, naar de professor meende, moer gepraat dan gewerkt, en daarom had hij. £ijn eersten adsistent, dr. Schmidt, opgewekt het vraagstuk eens experimenteel onder handen te nemen. Wat die gevonden bad, had hem de zekerheid gegeven, dat het gevaar toch lang zoo groot niet was als men altijd had gedacht. Hij zou mij het stuk, dat de adsistent juist bezig was te schrijven, wel zenden als het verschenen was, dan kon ik er alles van lezen. Dat stuk heb ik nu dezer dagen ontvangen, en ik wil er maar spoedig wat van "meedcelen. Die loodquaestie is hier tegenwoordig zoo aan de orde van den dag, dat alles, wat tot een goed begrip er van kan bijdragen, van belang moet worden geacht. De grondslag van het, in het hygiënisch instituut te Leipzig ingestelde, onderzoek vormde de voor eenige jaren gebonden korreiing van de roode bloedlichaampjes ten gevolge van de opneming van het lood in het bloed. Hetzelfde ver schijnsel, waarover onlangs in de Tweede Kamer gesproken is, bij de behandeling van de begrooting van landbouw enz. De bedoeling van het onderzoek was namelijk te konen tot een zoo vroeg mogelijke herkenning der Vergiftiging, omdat alleen daardoor het kwaad met succes bestreden kan worden. De Tsehijnselen, die daarvoor vroeger gebruikt Werden, waren onvoldoende. Zenuw- en spierpijnen en verlammingen, die tot dat doel morsten dienen, komen te veel voor om altijd zekerheid te geven, en het werkelijk v°or loodvergiftiging karakteristieke verschijnsel, de loodzoom aan het tandvleesch, ~ömt pas veel later en kan ook wel eens ge,.?* ontbreken. De korreiing van de bloedncnaampjes geeft echter, zooals ook door dr. ülooker rn de Tweede Kamer werd opgewerkt, geen volkomen betrouwbaar kenteeken, omdat ze ook bij andere ziekten voorkomt. Er moet dus, als ze geconstateerd wordt, nog een nader onderzoek plaats hebben, maar verder kan men ook uit het aantal van'de veranderde bloedlichaampjes eenige conclusies trekken. Een zorgvuldige telling leerde een aantal van 100 op het millioen bloedlichaampjes in het geheel, als een vrij betrouwbaar grensgetal kennen. Bij een vergelijkend onderzoek tusschen arbeiders, die op de een of andere manier met lood te doen hadden, en anderen, die daar bij hun werk nooit mede in aanraking kwamen, bleek dat een aantal tot honderd toe geen conclusies toeliet, maar dat het verschil aanstonds duidelijk werd, wanneer men daarboven kwam. De aanleiding tot het maken van dit onderscheid werd gegeven door het onderzoek" op het dier. De onderzoeker bad allereerst na willen gaan hoe dit zich hield bij een systematische toediening van lood, en vooral ook willen zien wanneer het de karakteristieke verschijnselen in he- bloed ging vertoonen. Daarbij was toen gebleken dat bij een konijn na een zekere, niet zoo heel kleine, dagelijksche gift lood in zijn voedsel of door otiderhuidsche inspuiting gedurende een minimum aantal dagen van 10 in het laatste en 14 in het eerste geval de korreling gevonden werd, maar da» dit overigens op don verderen toestand van het dier nog met den minsten invloed behoefde te hebben. De dieren bleven geheel gezond, op een na, dat na 17 dagen onder duidelijke verschijnselen van lood vergiftiging stierf. Het bleek dus dat inderdaad de korreling als een eerste verschijnsel kon worden opgevat, en dat er nu ook bij den mensen naar moest gezocht, wanneer dit verschijnsel kon geacht worden aanwezig te zijn. Daartoe werd een aantal arbeiders, die geregeld met lood in aanraking kwamen, onderzocht. Door toedoen van dezen kwamen er weer anderen, zoodat er zich ten slotte niet minder dan 546 voor het onderzoek hadden beschikbaar gesteld. Van dezin waren er 15 die duidelijke verschijnselen van vergiftiging vertoonden, 6 die als waarschijnlijk vergiftigd moesten worden aangemerkt, 224 omtrent wie men in het onzekere verkeerde, en 301 die geheel gezond schenen. De eerste groep had de korreiing zonder één uitzondering; bij één, die dan ook ernstig ziek was, zelfs tot een aantal van meer dan 1000 op het millioen. Van de 6 uit de tweede groep waren er 5 die het verschijnsel vertoonden, van de 224 mogelijk zieken echter niet meer dan 41 percent. Bij twee van deze kon de aanwezigneid van lood in het lichaam ook reeds worden aangetoond. De 301 gezonden eindelijk vertoonden een percentage van 5.9, dus nog iets hooger dan de twijfelachtigen. In het geheel werd bij 397, dat is bij 72,9 percent, niets in het bloed gevonden. De onderzoekingen van 101 andere arbeiders, die niets met lood te doen hadden, toonden aan dat 2 ook het grensgetal van gekorrelde bloedlichaampjes overschreden, terwijl 14 daar beneden bleven en 94 geen veranderingen in het bloed vertoonden. Alleen het cijfer van boven de 100 dat bij de loodarbeiders een vijfmaal hooger percentage aanwees dan bij de anderen, kon dus een goeden maatstaf geven; de cijfers, die een ander resultaat, gaven, bleken zonder beteekenis. Dit heele onderzoek was dus, over het algemeen, ten opzichte van het gevaar van vergiftigd, inderdaad nogal geruststellend. Dat van 224 arbeiders, die s-eeus met lood te doen hadden gehad, en die als mogelijk ziek waren aangegeven, maar bij 10 dat vermoeden kon worden bevestigd, is zeker wel een bewijs hoe voorzichtig men met die andere verschijnselen moet zijn, en hoevelen als met lood vergiftigd zullen aangemerkt worden, terwijl het lood aan hun klachten doodonschuldig is. Aan den anderen kant dient erkend, dat de verdere resultaten van heb onderzoek, en vooral de 5.9 percent van de geheel gezonden, die de korreling in den voor vergiftiging vereischten graad vertoonden, van al te groot optimisme moeten terughouden. Maar in ieder geval hebben wij nu toch, naar het schijnt, in die bloedkorreling een middel gevonden, dat, juist toegepast, van groote waarde belooft te zijn en dus misschien in de toekomst de geheele zaak tot klaarheid zal kunnen brengen. Dat is iets, wat bij deze en al dergelijke quaesties altijd van buitengewoon belang moet worden geacht. Het gepraat er over, zonder den vasten grondslag van het weten, maakt de zaak haast altijd erger, dan zo is. Uit den aard van demenschelijke natuur is men veelal geneigd de dingen wat op te blazen. Dat nebben wij bij'de lepra srezien en bij de mijnwormziekte. en dat schijnt men nu ook weer te gaan doen ten opzichte.van het lood. Wat wij daar nu van weten, doet zien, dat men de zaak allerminst verwaarloozen map,, maar geeft toch ook geen aanleiding om al te hard alarm te roepen. Zóó gemakkelijk wordt een mensch door dat lood dan toch niet vergiftigd, en voor» a.V daarom niet, omdat het metaal niet, zooals men altijd dacht, in de geheele hoeveelheid in het lichaam achterblijft. Wij zijn wel degelijk in staat het, tot op zekere hoogte, weer kwijt te raken. De een zal dat beter kunnen dan cic ander, en daarom zal ook ce vr tinarbeid voor de versiftifin"- zepr verschillend zijn, maar de bewering, die men bteeas deed hooien, dat loou, eenmaal in het lichaam opgenomen, het nooit weer verliet, zoodat de kleinste . C. ) --- Schaak aan den Koning. DOOR Morice Gérard. 21) In de herberg van Welfold lieten wij onze paarden drinken. Schijnbaar achteloos vroeg ik, of er ook kort geleden ruiters waren voorbijgetrokken. De herbergier antwoordde, dat niemand bij hem had aangelegd. Zijn schuwe blik beviel mij niet, en Jk begreep, dat hij betaald Was om dit antwoord te geven. Terwijl ik hem aan de Praat hield, vernam Ducan Macalister op *ijn aanwijzing de waarheid van den man, lic het zware werk verrichtte in de herberg *n den stal. Een uur geleden waren er negen ruiters den weg afgekomen. Zij hadden in de her- t*ra iots gebruikt en de aanvoerder had *6U noo&je met den herbergier gesproken. Macalister had van den man nog het **n en ander weten te kri'gen, wat ik noodig had voor hetgeen ons te doen «ond. Hij had hem een flinke fooi gege[*?» die misschien wel gelijk stond met On« rcaanden van zijn loon. ik m*" Wl^ de herber3 verlieten, verdeelde r.,;_!"n troePJe op andere wijze dan bij het „{!;»,W °nztn fecnt- Ik Het Ducan Macans , fn D°nald Duvain vooruitrijden, !° J sde5de,reet mevrouw Lisle aan mijn rechterhand Haar kamenier moest vlrk achter ons blijven, en galker zou de achterhoede vormen. Ongeveer een halve mijl voorbij de herberg was een beukenbosehje; «a*r zou het wel geheel donker zijn, want •r zaten nog vrij wat bladeren aan de oooaién. Op die plek moesten mijn twee op ons wachten; het was veili&'e daar mijne laatste aanwijzingen te ge• **» dan in de herbc-rgj want ik was overtuigd, dat de herbergier gemeene zaak maakte met onze aanvallers, en ik wildo niet, dat hij hun een wenk zou kunnen geven. Ik wendde mij tot Ducan Macalister. „Hebt gij dat eind touw?", vroeg ik. „Ja, mijnheer". Hij liet mij het touw zien, dat ik aan Salker gaf. „Abc, blijf bier een kwartier wachten. Als de eigenaar van de herberg, die wij zooeven verlaten hebben, hierheen komt, bind hem dan zóó aan een boom vast, dat hij zonder hulp niet kan ontsnappen. Komt hij in dien tijd niet, dan voegt gij^u bij ons aan het begin van de Kruisheide". „Begrepen, mijnheer". Later zal blijken, welke bevelen ik nog verder aan Macalister en Duvain gaf. Mevronw Lisle lachte om het grappige van het geval. Het deed mij genoegen, dat zij nog zoo opgeruimd kon zijn. . „Dat is een prachtig plan van u, kapitein Lesterne* Ik hoop, dat het juist zoo zal gaan, als gij het n hebt voorgesteld". „Ik twijfel er niet aan", antwoordde ik. Opeens viel mij iets in. Ik keerde terug naar Abc. „Hang den mao niet op", zeide ik tot hem. Salker zweeg. „Verstaat gij mij V' ,(J», mijnheer". „Ik g» niet heen, eer gij belooft te doen wat ik u ze^, en meer niet". „Best, mijnheer", antwoordde Abc wre- Het was gelukki» voor den herbergier, dat ik op dit denkbeeld was gakomen; het redde hem het leven, al w,.s ook misschien de straf die Salker hem had toegedacht,, ruim verdiend. Na een half uur rijdens begon de weg nnar beneden te loopen. Aan weerskanten breidden de pijnbosschen lich uit. .Vóór ons lag een sombere pas, die op den muil van den dood geleek. Macalister en Duvain reden vooruit, met streng bevel, vooral goed op te letten. Ik volgde met de twee vrouwen. Mijn degen had ik uit de scheede getrokken om dadelijk gereed te zijn indien het noodig was, ofschoon ik op dit punt geen aanval verwachtte, omdat het niet zoo gemakkelijk ging paarden en manschappen te verbergen tusschen de boom», stammen als tusschen het kreupelhout erj de struiken verderop. Zoodra wij de eerste boschjes varenkruid Welkten, stapten dè beide bedienden af- Zij bonden hun paarden elk aan een boom en klauterden tegen de hoogte op. 'W. drieën hielden ons stil en wachtten af. Het was heel koud; de wind deed de boomtakken kraken, met een geluid, alsof er menschen hingen, in ketenen geklonken — een afschuwelijke gedachte met dat donkere ravijn voor mij. Een groote vogel waarschijnlijk een uil, want ik had er dicht bij de rivier een hooren schreeuwen, streek dicht bij ons neder, en vloog weer verder. Ik was blijde dat ik Diomed voor dezen tocht had gekozen; Sultan zou van schrik het ravijn ingerend zijn, en dan bad ik deze geschiedenis nooit kunnen vertellen. Diomed held zich flink, doe* mevrouw liele's paard steigerde even. Ik stak de hand uit om h?.ar te steunen, doch zij zat reeds weder vast in den zadel. Mijn hand raakte de hare aan, die ik drukte. „Hoed 1" zeide ik. „Ik ben niet bang". De aanraking vr.n onze handen gaf ons 'eêri gevoel van kameraadsehan. én tcV h°e vol miin hoofd was vau andere dingen,.. r*«ent ik o-n dit cogeiblik aai '-adv Lett'ee,. die mij ook door de aanraking van haar hand had getoond, hoeveel vertrouwen g' in mij stelde. Met mevrouw T.isle w-as het kameraadschap en moer met, Met Lady Let» tice was het misschien — welnu, alles. Vreemd dat dit mij nu voor het eerst door het hoofd ging, onder de ruischonde boomen, in het nachtelijk donker, dat alle gevaren voor ons verborg. Tegelijk hoorde ik den langzamen draf van een paard dat ons achterop kwam. „Dat is stellig Salker. Ik wil hem liever niet tegemoet gaan, omdat ik u en uw kamenier dan alleen moet laten; maar eigenlijk moest hij gewaarschuwd worden, dat hij zich heel stil moet houden". „Ik zal hem tegemoet gaan, mijnheer", zeide juffrouw Carder, terwijl zij haar paard Het keeren. „Uw kamenier heeft moed", merkte ik op. „Dien heeft zij in een harde school opgedaan", antwoordde mevrouw Lisle. „Zij en ik samen". De eenvoudige toon waarop zij dit zeide deed mij aangenaam aan. „Gij zijt nog jong, mevrouw Lisle", hernam ik. „Wie weet, hoeveel jaren van geluk en vrede u nor- wacb^n wr-nneer al deze wolken zijn voorbijgetrokken!" „Zoover durf ik niet in de toekomst te zien. Ik zie slechts helder en duidelijk één visioen en daarmee ben ik tevreden". „Én wat is dat?" vroeg ik. _ »,Het uur dat Jakobus, die mijn tante Het ter dood brengen, en ik tegenover elkander zullen staan". Dere warden -"erden zoo zacht gesproken, dat ik ze zelfs in de nachtelijke stilte nauwelijks kon verstaan: toch klonk er een vast besluit en eon krachtige vo'barding rit. „Oij kunt baten", zeide ik bijna onwille- Tegelük voelde ik tot welk een machtige Hefda hier h?rt in staat zou zijn. en het kwam mij onnatuurlijk voor, dat dit jonge, sohoone meisje geheel haar leven zou wijden aan de wraak. Mijn gedachten werden echter afgeleid „oor ue komst van juilrtaiw Caraer en Salker. De laatste stuurde zijn paard viak naast het mijne. „Ik heb uw bevel ten uitvoer gebracht, mijnheer," zeide hij. „De herbergier zal moeten blijven waar hij is, totdat iemand hem komt bevrijden." Hij voegde er niet bij, dat hij meer had gedaan dan ik hem bevolen had, en ik vroeg hem verder niets. Ik luisterde scherp, want ik verwachtte iets te zullen hooren. De tijd van afwachten, van niets kunnen doen valt mij altijd zeer zwaar. Ik moest vertrouwen op de handig, heid van mijn bedienden, om te volbrengen wat ik hun had opgedragen. Gelukte dit n et, dan moest er iets anders bedacht worden. Opeens hoorde ik iets kraken; het geluid herhaalde zich eenige malen, eerst aan de rechter-, toen aan de linkerzijde. Duvain en Macalister hadden de heide en de varens in brand gestoken. Het had sinds eenigen tijd niet geregend, zoodat alles gemakkelijk vlam vatte. , Aan alle kanten sloegen de vtom onv hoog. Onmiddellijk daarna maakten de twee bedfenden de tïzouden vooruitrijcten, eu leiVettZZeU hadden wij. met de paar» den Als het geen makke dieren geweest war'en, had ik het net durven wagen; maar zelfs hst rustigste paard is bang voor vuur, vooral wanneer de vlammen van alle kanten komen. Wij reden een eindje voort. De heide was aan beide zijden van den weg in brand gestoken. Wij hadden den wind achter, zcodat de vr.urgloéd steeds vermeerderde. Het was een eigenaardig gezicht, zooals de vlam. mende struiken den witten weg deden uitkomen en het vuur hoog opsloeg tegen de zwartblauwe lucht. Do opgewondenheid der paarden en het woeste tooneel hadden invlced op al de leden vau ons gezelschap. Abc Salker en Donald Duvaiu reden zoo snel, dat ik hun moest toeroepen, op ons te wachten. Wij mochten het middenpunt van de Kruishede niet bereiken eer het vuur zijn werk had verricht. Het vuur moest onzen weg verlichten, en tevens onze vijanden uit hun schuilplaats verdrijven. Volgens mijn berekening moesten de huurlingen, onder bevel van Dennis Grapthorn, die tweemaal met mijn vuisthad kennis gemaakt, wel half dronken zijn» en zou de spanning van hèt wachten hun zenuwen wel wat van streek gebracht hebben. De plotselinge vlammen, die naar Hen toe kwamen, zouden een pamek veroorzaken. Waarschijnlijk zouden zij meer denken aan hun eigen veilighed, dan aan ons. In deze veronderstellingen lag mijn hoop op een goeden afloop en het bleek dat ik met had misgezien _ Toen wij midden in de Kruisheide waren, zagen wij vóór ons iets bewegen. Aan weerskanten van den weg naderden ruiters. Het was juist licht genoeg, dat wij nog iets konden zien van hetgeen er gebeurde. Blijkbaar was er verschil van meenmg ontstaan. Allen spraken door elkander en het klonk alsof de paarden etc gerden. Nu kon Abc zich niet mear mhouucn. Met een schreeuw, hard genoeg om hem te kunnen hooren tot ver over de rivier, die door het ravijn stroomde, zette hij zijn paard in galop, en stormde, zijn zwaren knuppel zwaaiend, op de vijanden aan. Met den degen in de hand vo'gde Duvain hem. Alles ging veel gauwer dan ik bedoeld h"d, doch nu bleef ons niets an:'e-S over, dan ;zoö spoedig mogelijk te volgen 1 Ducah Macalister. z'ende dit er nergens gevaar was dan vóór ons uit, sloot zich bij ons aan- Hij en ik hadden echter geen groot aandeel aan het srevecht dat nu volede. --- Sociale Kroneik. Adviezen van de arbeidsinspectie in zake het vraagstuk van den arbeidsduur. — Bezwaren tcgrn een wettelijke regeling. — ltegeliag onderling door de betrokkenen. De minister van landbouw, nijverheid eh handel heeft, naar reeds met een enkel woord is meegedeeld, naar aanleiding van de motie van den heer Schaper omtrent de wettelijke beperking van den arbeidsduur voor volwassen arbeiders, aan de Kamer een systematisch gerangschikt uittreksel doen toekomen uit de adviezen van de inspecteurs van den arbeid, de commissie van onderzoek voor het havenbedrijf te Rotterdam en de tijdelijks controleurs van den havenarbeid te Amsterdam en te Rotterdam, betreffende de vraag, in welke bedrijven beperking van den arbeidsduur tot 10 uren per etmaal overwegende bezwaren zou ontmoeten en welke die bezwaren in elk dier bedrijfstakken zijn. De lezing van dit uittreksel doet reeds dadelijk zien, hoe groote moeilijkheden aan eene wettelijke regeling van den arbeidsduur van volwassen — mannelijke — arbeiders zouden zijn verbonden. Moeilijkheden die voor een deel misschien vrij gemakkelijk zouden zijn te overwinnen, en die soms, in overeenstemming met de opvattingen der adviseurs, wol wat al te broed worden uitgemeten, maar ook moeilijkheden, waarvan de oplossing zeer groot© bezwaren met zich zoude brengen. In zeer veel gevallen zouden de eischen van het bedrijf uitzonderingen op den wettelijken regel noodig maken. Het zou natuurlijk wel heel gemakkelijk zijn zoo. maar te decreteeren dat geen. arbeider langer dan tien uren per dag zou mogen werken, maar hoeveel belangen — ook belangen van de arbeiders aeif — zouden dan worden geschaad. Loven en bedrijf zijn te ingewikkeld om 'door een slgemeenen regel te kunnen worden beheerscht. In onzo tegenwoordige maatschappij blijft de vaststelling van een bepaalden arbeidsdag blijkbaar beter overgelaten aan werkgeversen arbeidersorganisaties onderling. Opmerkelijk is in dit verband bijv. hetgeen door de beide tijdelijke controleurs van den havenarbeid te Amsterdam wordt opgemerkt, wier meening het „uittreksel" aldus weergeeft : „Zij vermeeneh, dat het den wetgever hoogst moeilijk zal vallen een wettelijk vastgestelden arbeidsdag in het havenbedrijf aan te geven, op grond dat de uitzonderingen, die daarvoor moeten worden verleend, afhankelijk zijn van omstandigheden, die veelal niét te voorzien zijn en verband houdenmet bedrijfstoestanden, die telkens wisselen. ,In de geheele Amsterdamsche haven bestaat voor alle categorieën havenarbeiders, behalve die der schuitenvoerders, een vastgestelde arbeidsdag, vastgesteld in onderling overleg tusschen werkgevers- en werkliedenorganisaties, trouwens de meest wenschelijke wijze van verkrijging van een niet overmatigen arbeidsduur, welke bij krachtige organisaties ook voldoenden waarborg van handhaving zal geven". Dat is natuurlijk volkomen juist, maar niet overal en niet in alle bedrijven bestaan voldoend krachtige organisaties — van werkgevers en arbeiders — en men kan dus ook. weer begrijpen dat er velen zijn, die ter verzekering van een niet te overmatigen arbeidsduur voor volwassen arbeiders de huip van den wetgever verlangen, omdat anders in lange, lange jaren nog niets van een beperking van dien arbeidsduur zou komen. Maar, zooals gezegd, het uittreksel uit de der regeering toegezonden adviezen leert wel, dat een wettelijke regeling zeer elastisch zou moeten zijn en tal van uitzonderingen zou moeten mogelijk maken. Wat. de algemeene bezwaren betreft, wordt in de eerste plaats gewezen op de vermindering der productie en de vermeerdering van de productiekosten per eenhe.d product, die van de verkorting van den arbeidsdag in het algemeen het gevolg zouden zijn. De hieruit voortvloeiende bezwaren, zoo merkt een der inspecteurs van den arbeid op, zouden ach het meest doen gelden in de bedrijven, welke meer hunne kracht zoeken in de hoeveelheid product, dan in de hoedanigheid daarvan — en in d.e bedrijven, welke met hun product internationaal moeten concurreren. „De ervaring heeft geleerd, dat daar, waar de handenarbeid een belangrijk deel van den vereischten arbeid uitmaakt, die voor de vervaardiging van het product noodig is, verkorting van oen betrekkelijk langen arbeidsduur, binnen matige grenzen, geen vermindering van productie behoeft mede te brengen, maar dat de verwachte vermindering dikwijls gecompenseerd wordt door het meer intensief werken van de arbeiders gedurende den korteren werktijd. In onderscheidene gevallen is de productie zelfs hooger geworden. De vraag is, waar de grens moet worden getrokken. Niet voor elk geval kan die geacht worden te liggen bij een arbeidsduur van 10 uren per etmaal, of bij nog korteren werktijd. In menig bedrijf toch kan de menschelijke hand slechts zeer weinig tot de grooite der productie bijdragen, maar hangt deze voor een groot deel af van den gang der machines. De taak der arbeiders bepaalt zich in hoofdzaak tot de zorg, dat de machines regelmatig doorwerken. „Bij het in hoofdzaak machinaal bedrijf •zou men de vermindering der productie kunnen compenseeren door bijplaatsing van machines. Daardoor zouden echter de productiekosten per eenheid product vermc/r--deren". . , . Ook dit is natuurlijk volkomen juist; door een meer intensieven arbeid — mogelijk geworden doordat de arbeider beter is uitgerust en frisscher is — kan in vele gevallen niet alleen bij de productie een vergoeding 1 worden gevonden voor de verkorting van den arbeidsduur, in vele gevallen zelfs neemt na verkorting van den arbeidsdag, de ervaring leert dit, de productie toe. Maar, dit geldt natuurlijk niet voor alle bedrijven. Waar de machines het eigenlijke werk doen, zal de verkorting van den arbeidstijd de productie doen verminderen. Om die op dezelfde hoogde te houden, zou dus vermeerdering, hétzij van het aantal machines, hetzij van het bedienende personeel, dat dan in meer ploegen moet werken, noodig zijn, hetgeen een stijging der productiekosten i-ou beteekencn. Én deze gevallen zal men dus bij de bepaling van den arbeidsduur rekening hebben tê houden met de internationale concurrentie en een zonder de noodige voorzorgen en overgangsbepalingen ingevoerde wettelijke regeling van den arbeidstijd zou de in. dustrie in gevaar kunnen brengen, Dit toont weer eens duidelijk van hoe groot belang het is bij de arbeidswetgeving aan te sturen op internationale regeling — dit toont ook hoe moeilijk het is voor alle industrie en bedrijf een algemeene regeling te treffen, daar men om da industrie niot in gevaar te brengen, toch altijd het oog zal moeten gericht houden op den buitenlandschen mededinger, en de omstandigheden waaronder deze werkt. Veel zal verder ook afhangen van het arbeidersmateriaal zelf. Zoo trof ons bijv. de opmerking van een der inspecteurs, dat op hem de Nederlandsche arbeiders steeds den indruk hebben gemaakt, liever, mits met voldoende rustpoozen, kalm aan lang te arbeiden, dan zich in te spannen gedurende korteren werktijd. Ook hiermee dient men bij de beoordeeling vin de quaestie van den arbeidsduur rekening te houden — verkorting van den arbeidsduur moet vergoeding vinden in een meer intensieven arbeid, zooals bijv. de Amerikaansche arbeid.T levert. En bet is de vraag of de Amerikaansche arbeidsmethode in ons land, voorloopig althans, ook bij de arbeiders zelf instemming zou vinden. Om misverstand te voorkomen, mag hierbij echter, nog wel eens uitdrukkelijk gezegd, dat dit natuurlijk niet geldt voor den onmenschelijk overmatigen arbeidsduur, die nog in sommige bedrijven bestaat en die zeker verkort kan en moet woraen. In het bijzonder worden a's bedrijven, waarin beswaren bestaan tegen de invoering van een algemeenen tienuren-dag genoemd de fabrieken met z.g. continu-bedrijf, waar de ioop van de bewerkiug eene onderbreking niet toeiaat (bijv. beetwortelsuikerfabriekcn, stroocartoniabr.eken, gasfabrieken euz.), fabr.ekeu met coi,t.nu-bedrijf tevens seizoen bedrijf zijnde (oliesiagenjen en aardappelmeel!abrieken); seizoeubedrijve» e. d. Bij een regeling van den arbeidsduur zal men steeds bepaald de aandacht moeten scheuken aan deze bedrijven, aan die welke in samenhang staan met andere bedrijven en aan die welke afhanke.ijk zijn van natuuren weersgesteldheid. Uitvoerig worden in het „Uittreksel" deze versckillejide bedrijven en de bezwaren, d.e daar tegen een invoering van den tienuren-dag moeten worden ingebracht, beha ndeti. Het is ons natuurlijk niet mogelijk hiervan een uitvoerig overzicht te geven, wij zouden dan het geheele verslag dienen af te drukken. Ons doel was dan ook slechts de aandacht te vestigen op de belangwekkei.de gegevens die hier bijeeu gebracht zijn voor e.n nadere bcstudeering van het vraagstuk van de verkorting van deu arbeidsduur. Uit den aard van de zaak is hierbij natuurlijk haast uitsluitend het licht gevaLen op de bezwaren die tegen de invoering vau een westelijke regeling te dezen aanzien pleiten. Over de wenschelijkheid van een verkorting van overmatig lange arbeidstijden zal zeker ieder het vrijwel eens zijn; aan de groote maatschappelijke waarde van een dergelijke verkorting, die het gezinsleven zal bevorderen en de betere ontwikkeling van het volk in de hand zou werken, twijfelt niemand. Maar men dient ook de belangen der industrie zelf in het oog te houden. Een wettelijke regeling die met alle belangen rekening houdt, zal bu.teng-Avoon moeilijk zijn, dat geldt zeker voor aile wettelijke regelingen van dezen aard en de meest idea.e toestand zou dus onderlinge regeling door de belanghebbenden zijn. Zulk een regeling zou mogelijk zijn waar krachtige organisa.ie zoowel van werkg-vers als van arbeiders bestaat. Wat dan te bereiken is, toonen ons verschillende collectieve arbeidscontracten, waarbij ook een regeling van den arbeidsduur werd vastgesteld en die, ontworpen door de betrokkenen zelve, met de eigenaardige belangen van het bedrijf konden rekening houden — beter dan dit zou kunnen geschieden door een van ambtelijke zijde ontworpen algemeene regeling, die toch nimmer, zou de regeling niet geheel illusoir, worden, met al de bijzondere eischen van een bepaald bedrijf voldoend rek:n:ng eou kunnen houden. Organisatie dus en nog eens organisatie, dat is het vooral noodige de hulp van den wetgever moet niet het doel van "ons streven zijn, alleen, k->n het met anders, een middel, dat slechts in den uitersten nood dient te worden aanvaard. --- BINNENLAND. Mr. K. W. A. Beukema. † AMSTERDAM, Vrijdag 10 Januari. Maandag is te Konstantinopel na een koitstondig lijden overleden de waarnemend con. ul der .Nederlanden aldaar, mr. li. W. A. Beukema. De overledene wions verseheiden zeer onverwacht is gekomen, is slechts '60 jaar oud geworden, Mt. Beuiceina was ziju loopbaan aangevangen als tolk bij den conaulairen dienst. Hij had ecu schitterende carrière voor zich JNa te Utrecht iv d» rechten te hebben gestudeerd en daar te iijn gepromoveerd, werd hij oiiinidile.iijk geplaatst als tolk uij den tonsulairen dieust te Ömyrua, vanwaar hij betrekkelijk spoedig werd overgeplaatst naar Konstantinopel. De heer Beukema studeerde eeni-en tijd te Berlijn om zich daar te bekwamen in de Oosterscne talen enz., van welke de kennis hein als tolk bij deu consulairen dienst in de Levant nuttig zou kunnen zijn. De N. R. C, waaraan wij het bovrnstaaiide ontleeut-n, vertelt in haar sportrubriek nog het volgende over mr. iiaukema: Wet diep leedwezen zal hier te lande in sportkringen de tijding worden >eruomen, dat Karel Beukema te i-.un=.Untniouel aan een konstouUige ï.leüle üeU'ekut-JUii^lotiißi.ugißüver^deii. Üeukeuia is slechts bü jaar oua geworden: liij was in de sportwereld «eu bekende eu zeer odU-JLde liguur. b.lids eouige jaj'el). eerst te bniyrua luier te Koilslautiüope., geplaatst by' den .\eueilandseoeu ooiisuUiiieu dieilat, trad liü tiert la~.t«tuu tijd als epoituiau uiet uieer ïüó op üeu voorgruud als vioeger. Maar ook de jongere generatie herinnert eieh üeukema nog als ecu veelbelovend ! cricketer en een uitstekend voetbalspeler. Herhaal» j de.ijk is bü op cricket- en voetbalvelden in de in» temationale wedstrijden uitgekomen. JUaar zya móeste triomfen heelt hjj gevierd als tennisst-eier. Talloos zijn üe prijzen .«a wedstrijden, talruk de kanvioensctiappen, die hy met het tennis-iaoket heeit gewonnen. In zij" beste jaren was er hier te lande niemand, die zich met hem kon nieten in het tennis-spel. r zijn z-i' talrijke vrienden zullen m dezen te Vioeg gestorven landgenoot met in dé eerste plaats den spoitsroan, wèl den eeuvouuigeii en bemmnelykeu man gedenken, die hy geweest ia. * BAARN, 10 Jan. Dé bevolking dezer gemeente vermeerderde in 1907 dcor geboorte met 197 en door vestiging met 997, alzoo totaal met 1194 zielen; dcor sterfte verminderde zij met 102. door vertrek met 873, alzoo totaal met 975 zielen. De bevolking nam derhalve toe met 219 en bodroe- 1 Jan. j.l. 8655 zelen. * EiVSCHuiDE, 9 Jan. In de hedenavond gche-uaea Raadsvergjdaring was ingekomen tea schrijven vau Geu. tit. iv hetwelk dit. college bezwaren oppert teg.n de nieuwe rig.ling van het pi'esenuegJü ver Ra-dJeden. Avy deelden vrager meae, dat dit georacüt werd van f 1 op f 2.50 met dien verstande, dat voor elke zitt.ng .19 x f 2.50 uit de gemeentekas zou worden betaald en dat het bedrag, dat vrijkwam doordat sommige kden de vergadering niet bezeciiten, o:ider de wèl tegen., t-ordige leden zou worden verd eid. Ged. St. hebben geen bezwaar tegen de verhooging veer elke zaling die word. bijge.voond, tot r 2.60; doch overigens blijve het bedrag in de gemeentekas. De Haad keurde de^e zienswijze stik» goed. ' In verband met de noodzakelijkheid om vóór den volgenden w.nier de machinekracht in de E.cc:riscke Centrale te vergroten, beikot de Raad alvorens daarover eene beslissing te nemen, over het g. heele bedrijf het oordeel in te winnen van een bekwaam deskundige, cpdat een besluit kunne worden genomen met een juisten blik op het hed.n en de t. ekennt van liet bedrijf. Aan B. en W. werd het nccdige krediet verleend vcor het inwir.ncn van zoodanig deskundig advies. Als adviseur werd benoemd do heer H. J. C. Grittêrs, directeur Van de genuen.efabrieken vcor clect.iciteit te Rotterdam. --- M.E.T. (INGEZONDEN) In nwe ochtendbladen van 7 en 8 Jannari plaatste u ïngezo^dt-a artikelen vaa dj heeren G. vau dor Horst Hzn. en F. Liefcinek JHzn., beiden tegenstanders der invoering hier .te lande van den iidden-Eui-opeescaeu t"jd. Wellicht wil u ook con plaatsje ais-aan aan eeuen voorstande-r dier invoering. liet komt mij altijd voer, dat de tegenstanders van. den .Middeet-EurojreeiCeien tijd de groote geiieieiijkheden daarvan niet uit eigen ervaring keniiea en dan tot g argumenten gebruiken, te dwaas cm ze ais ernstig gemeerd to kunnen opvatten. Waarom zou b.v. üsedsr.aüd's onafiaankeii vaar loepen door invoering vau dea Düii dan van d-en Engelsehen tijd? De heor Van der Horst noemt het eene waarheid als eene koe, dat docr invoering van den Midden-Europeeschen tijd de kestea voer \erlichting zuilen vermindereiT. zonder er op te wijzen, dat zulks, vccrai voor den van gre-ct belang is. Het ie echter ook eene waarheid als eene koe, dat bij invoering van d;n West-Europaesehen t';d de kosten voor verlichting zulten vermeerderen. Ik heb vele jaren iv een Duitsch grerssfcadje gewoond en daar de invoering van den Midclea- Eurcpeeschen tijd medegemaakt, w.iarbij de klok 37 minuten werd vooruilgeeet. Wel verre van hiervan de onaangename gevolgen te on» <3ervi._den, die ds heeren Van der Horst en Lieftinck er zich van voorstellen, iras mei algemeen van oordeel, dat de kleine nad'é'ea absoluut niet opwogen tegen de zeer groote voordeden. Als eenr» nadeel neem ik het feit, dat men in dea winter iets langer d-.n anders vóór zonsopgang, en dus bij kunstlicht, meet opstaan. Daarentegen heeft men het g-oete voordeel, dat men na afloop der werkzaam!'eden op kantoor, fabriek of werkplaats zooveel langer van het zonlicht kan genieten, aangenaam vooral voor hon. die na hot eindigen : bez'iheden gaarne eene wandeling maken of in hunnen tuin willen werken. Dan heeft de invoering, van den JJidden» Eurcpeeschea ti'd. nog een niet ta rurk-e-inea voordeel van hygiënischen aard. nairelijk dat men ongemerkt 's morirens vroeger opstaat en 's avonds vroeger naar bed 'it wel door eiken medicus ah bevorderlijk voor de gezondheid wordt aangemerkt. TJ dankend voor de plaatsing, Hocgac'Teid. H. YSSEL DE §OHEPPER. ---