Verzen van Limburgers. Aan mijn Popels. In Louwmaand. Nog zie 'k uw donkre kroon omdoomen, mija Reuzen, 't ernstig-zwijgzaam droomen van winterwee en wolkengrijs. Msar door uw slanke stammen rilt er, on rmd uw ranke kruinen trilt er een zucht van lentes paradijs. Da zal uw hoofd wear 't purp'r ompr&len, warvaji 't ontwolkt azuur zal stralen, en blonde Flora schirilc-gaan bj 't laaiend licht van 't blank gehemelt 't goud, dat door uw templen schemelt in 't zingend groen der popelblaan. Lv lommer zal 't gekoos weer streelen vn 't minnend paartje en 't vlind'rend spelen van 't woelig volkjen om uw voet: wig,zefir met bloos-rosé vingren — w top tot harp — zijn snaren slingiren voor Meierei'n van nymfenstoet. Reis hoor 'k door 't dor der twijge* fluistren rillend net devoot-beluistren uw profecie van; Dra-weldra! Pen dan mijn blonde velden hooren «ods glorie, _ gij, gij zingt uw koreji in lente'a nieuw Halleluja! -^S- _Z_M.II. --- 't Limburgsche „straotverke" om h„ f eigenaardig eens na te gaan, waarkin,i m nammg "Ken straatvarkea" feitelijk een uri t g 'genoemd worden van de maaaid Janume'er L!?"1"; daar dc Limburger aan dit woord een,7™ 'tlgeLmeene heteekeius hecht, niet van des ir^u, !ir e» die dus niet vrm, • werkzaam ls in eiSen kring. Of dit een ouw is of een man, het komt er niet op aan, nü, k neet een dusdanig buitenshuis fla"eerend wezen „ei straotverke". Laten we eens even teruggaan tot de Middeleeuwen. Te dien tijde werden op vele plaatsen n den lande broederschappen, genootschappen Cn Solden opgericht. Men had weversgiiden, reuenjkersgilden, schuttersgilden enz. Op vele plaatsen was er in de reglementen, van en of ander gilde, „regels" geheeten, eene be- J!' ? opgenomen, waarbij men zich verband °?r. e armen uit de plaats een of meer varkens a \ te. mesten, en dat wel ter eere van den H. AntomuS( abt) (17 Jan }| die in d 0 nide ra IVde eeuw leefde. Gewoonlijk vindt men 'dezen heilige afgebeeld met aan zij-ne zijde een varken, omdat de booze ten hem in die gedaante verschenen en hem Kweuien door te trachten hem over te halen tot aaanei wereldsche genietingen, welke bekoringen eente-r nooit lukten, en als symbool van de door nem overwonnen slechte neigingen in den mensch «elnu voor de vet te mesten varkens bij de k'Wen, waarvan wjj hierboven spraken, werd sta.. 1?keur gewoonlijk vrij weiderecht toege" „• D-w.z. de varkens mochten geheel vrij rondioopen door de stad om voedsel te zoeken en werden bovendien nog door de inwoners gevoed Ook m Frankrijk schijnt het vroeger zoo te zijn toegegaan. Waarom zeggen daar de men schim anders nog; „C'est Ie pourceau de St Antenne, voor een rondlooper, een schooier of een tv aP •'aat ziJndell klaplooper? Die Antoniusvarkens moesten overal zijn voor nen van eene bel, doch, daar ook sluwe varkenshouders hunne beesten, voorzien van eene bel, de straat op stuurden om hun kost zelf te halen, werd overgegaan tot den maatregel om de „St. ieurus-verkes" 1o merken. Dit geschiedde dan noor den dieren r&n tipje van de ooren af te snij»m or hun een ander „Sinte Antonius teyeken" lR geven. eena^,j!Cnmidseleeuwer vo'lld °°k hierop w«*r rri(eltjc' °P den duur droegen allo varkens d-nr 1„ ceü teekcn> zoodat al spoedig hier en zi-n^ raadshesluit van het plaatselijk bestuur Er wfJSch^wenda stem moest laten hooien. DuifcschZ!11 ,lu dia tijden b'J oxxze nahuren de ken*hif^ Plaateen, waar de stal voor die vartor werH a Wk, Was aangebracht. Aan den kosdra^n rti rde verzorging der beesten opgerondUe^n °Ve,rdag overal in en °^ de stad varkenPhS ™ hun voedsel te zoeken. Had een B'aeht £ Vr^I**^ Sewicht dan werd het gekerk aan fffidlJk^atlSÖ stukken gehakt en in de Velen 7,-u armS uit«edeeldbocinht™ a*no|J wel met mi' herinneren, nol van 1" Ia^n als eene na-historie overa 'wamdl , m dl?,n d geslachte varkens zooge liarSUli;;,r°eVen ****** rondgebracht door andSïSïïL.*?1 geestelijken, onderwijzers en andere autoriteiten der gemeente «eSL-SutV86. \CZer z"' -adeze kleine ophelna«* d* ft ' met vor meer behoeven to zoeken meen ireL?,^?-?1^ van °n» in Limburg alge- S\SrtS'J' gezegde; Hai (of zie) is eta m-^d- GER. KR. --- 'n Kienpartij. klaos 'ne lcW e Waore de awers bhj met Sinterve ze toes aw^ de kinder te kouPe= daan bleele. Dao woon! SJ°en Urn de taofel zitt° sPeuof Peek Freènnek e.paar cent kenielhunnekes zich kustelik en !? gekoch' dc kinder ameseerde van 't karakïor v«m £Wers koste noS debiJ veul 'Ne lotto mèt sfiJlT kinder liere kènneouch c begeerd kadokè W&°r V6Ur ** kinder In eusen tergcnwoordio-o^ de rolle bckaans umgedS geze&enden tied, zien noe in de Plaote van IT*™"1 Vayers kie" IJlè in de kaffees. 8 KID-der, en neet toes Ks me door de Mestrecchtoi- ~* m ceder stroat minstens e pair til geU' Zien Plakkaat op de roet steit: ? Dond/^'86 W°Vn «** Precies kiene" op 'n aanderX?*6 aV°Dd 8 avond künen voor wïd "* Weer: "He' ècldT;rLwoonrDdVnnTStreeCh is '* *«• '» 1 »a»te zoe E? beL T al VCUr de SPCUI' Wat it »waore? de kaffees6! konLa ff* f™ d° vinsters van euveraal woTzoen &nte' petriJze zuus fy«s te ouch ste* veur Plakkaat °ethink. Soms es zaog iech 2èile3w^ook e° Jas te make, ja twie ktny£8 è^nn *nnekurt met e paar * jus, en in 't middel loep hiel gemoedelek e spcebak! E speebak dat zou diech in deezen deuren tied wèl doen waltertande- Vreuger zaog ste in veul kaffees veur de roete vermelde: Speenvarken in gelei-: noe is 't speenvarken in 'ne kurref De vreemde, die hei komme en gein Hollans verstoon, moote wèl dinke dat de hèrbèrgeevs cuch poeliers zien. lech gaon uch ms de gevolge van kienpartij vertèlle.. * * * Fons en Annio zien nog neet lang getroud; ze zien zèlles nog ir. de wittebroedsweeke. Fons dcit nog alles, wie ze vruike 't 't leefste heet, en Annie kook nog altied de leevelingspeusiekes van hiiöre mstan. Es Fons van Z3 wèrrek kump, goon re soepeerc Annic baolt beuk in de biblejeteek. Nao de soepee zitte ze hiel knusjes sarne te leeze, totdat ze nao bed goon. Veur Annio, die altied geere geleeze heet, is t 'n idejalis lecve, en ze hoop dan ouch, dat 't noets ophilt. Met Fons is 't gèt aanders, dcc leus wèl geere, mè 'r kient toch nog liever, 't Zégge durref 'r netuurlek neat, want wat zou Annie raar opkieke, ès ze hoordt, dat r mie van kenijns, haose en petrijze ès van haör heel. Nein, dat noets. En toch.. Zen vrun hut-ben 'm zoe laam gemaak, en 'r kient toch zoe gtere. Mè op wat meneer? Zen vrun hubben 'm op 'n idee gebrach. 's Maondas smiddes kump 'r toes en zeet: „Leeveling, In 't veivolg moot iech twie aovende in de week naowèrreke; 't is zoe druk noe veur neujaor." — „Hee, mannie. moot iech daan zoelang wachte mit soepeere? Allein eet iech niks". — „Nein, Nieke, dat hoof ste neet; iech kom iers soepeere, dan bin iech nao 'n hallef eurke weer op me wèrrek." — „Hey denne petroen dat neet kinne laote?" — „Me, vruike, dink ms aon: dan krijg iech zoeveu! mie, 'n dat zèt iech zèllef op de pos, want ver moote spa ore, dat wètste wèl". — „Moot iech taan die twie aovende allein blieve?" — „Daan sjeete toch nog vief aovende euver ;m gezèll'g bejein te zien, en urn èllef oor e bin - 'fch truk'\ — „Urn èllef oore. zoe laat?" — Kom, zèt noe mèr neet zoe koed geziech! Kom hei en punn miech ins. lech spooj miech netuurlek zoe veul meugelek'' Dinsdes aoiens ging Fons nao de soepee oet zn hoes, wandelde e paar straote door en toen mèt groete stappe nao de Teene Sjotel, wie heer en zn vrun hunne stamkaffee geduip hadde. Wie 'r de deur inkaom, daverde den hiele zaol. Zn vrun bletsdr in hun han, stampde met hun veuj, dat huure en zien verging. Jao, ze hadden 'i gewonue, neg wèl in de wittebroedsweeke! Martin, den hospes, kaom druk aongeloupe. „Blijf der hei; kient der mèt? Binne e kerteer beginne ver". — „Jao, joo. haw diene mond noe ïnèr, ven aovend doon ieel mèt". De kaarte woerdte gegeeve, e jönske van e jaor 11 twèlef. 't aijdste van den hospes reep de nommers aof. Fedfiein waos op zenne kie-vief, mè Fons wout niks< Tegen èllef oore waos 't aofgeloupe, en lv er gaw nao hoes. Zn vrouw zaol. nog op. Dat had 'r wel neet feere, mè dao waos niks aon te doen. Donderdigs waos 't weer 't zèllefde deuntsje en zoe ging 'n week of drei laank. Fons beg-,8 wie laanger wie mie ambitie veur 't kiene te kriege. Annie kraog wie laanger wie mie 't smoor ia 't euverwèrreke van heure maan 'Nen Dondeidag aovend wont Fons e sp rt flink dik en blaank. 'n Posie speebak waor Fons zenne le»-.vclirgskos bij oetnummendheid. N^e waor 'r in zn nöpkes. Deen aovend mos 'r netuurlek good tiakteere. 't Ei drupke volgde 't cander Den accijns waor nog neet verhuug; mè wie t op 't »}>.'ija van de mèrret kaom, cagte m vrun: „Mè, Fous, wat geis te noe mèt 't speetbak beginne?" — „Natuurlek opeete! Veer kinne op cus kerteer gei vèrreko maste!" — „Dao hub-j ste geliek bij, mè wat zaal die vruike zègke, è.« tiech mèt zoe groet speetbak toes kumps?" — „Jè, dao zèks te gèt! Dat is ouch wocr, iech kin neet goon zègke, dat iech 't gekoch hub". — „Nein, dw begrip ze wèl, in zoenen deuren tied. Wèts te wat? Veer hubbe compassie mèt tiech, want ver weete, wie geere das 't its.... Laot Miirtin zn vrouw 't klaor make, daan geeve veer de brudsjes an t beer de bij en kommen hei Dinsdag 't tiech haiepe opeete, Diech krijs 'n dobbel posie van 't lekkers". — „Nein, hei in de kaffee wil iech neet; iecn bin veul te tang, dat men vrouw dan drachter kump'. — „Wil iech 't daan bij vs laote veerdig make? zag 't klei Tuurke. Mien zusters zullen 't wèl doen". — „Jè, mè wenie daan?" — ,',Nou, Zondag, twiede Kecrsdaag; is tat good?" — „J....0...0, dat is aofgesproke. Laote ver 't mèr zoe doea. Es 't in e partekeleer hoes gebeurt, velt 't ncit zot op. Mè wat vertél iech aon Annie?"--— -— „Bis tferus, vent, veer zallen 't wel in order make. Bokummer diech urn niks en vertél niks aon Annie, veer zurrege veur.alles. Veer mèt vs zèsse legge beijein veur de bruudsjes en 't beer, fn diech hoos mèr tob- te taste'". Eederein ging voldoon nao hoes, behalve Fons. Es dcc nao hees ging, had 'r altied vroeging. Zoe waos 't noe ouch. Er vond al, dat ze vruike neet mie zoe aordig waos; ze zag neet mie, „mannie", wat ze zof leef kos zegke, en ès z'm truk puunde, ging 't zoe kaaijd wèg; mè 'r dach: dat zal wel euvov goon, iech kin toch ouch neet altied toes blieve. Es iech Zondag mer good de deur oet kom!" Zondags smurreges had Fons nog niks gezag, mè aon t ee'.c woord 'ne hreef aofgegeeve. — „Dè", zag Annie, „wat is dat"? Fons deeg m ope en zag: „'t Is van menne baas." — „Van diene baas?" —- „Jao, iech hub tiech toch gezag dat 'r de hiel week op reis gewees is en Vriedag aovend pas toesgjkomme". — „En wat heet 'r diech daan noe te zègke? Mörrege zuut 'r diech toch weer?" — „Dat is 't sjus; 'r sjrijf miech, dat 'r Maondegmörrege in alle yreugtc wèg moot, en noe zou r geere ven aovend 't ein en aander mèt miech euverlègkc". — „Ven aovend weer wèrreke?. Noe, op Zondag?". — „Jè, dat is toch gei wèrreke! Hèts tiech dat cuch al wèuek?" — „Me zuu!; dat 't 'nen awe jonkmaan isl Wat moot iech noe ven aovend doen?" -— „lech zal diech urn 'n oor of zeve nao den hoes bringc'. — „Jè, 't zaal wèl neet aanders zien; iech bin altied 't keend van de reekening". — „Mè, vruike, durrefs te zoe gèt te zègk'c? lech draog iiech toch op m'n han!" — „Jao, zoelang es 't doort" — „Noe sjeij oet,! 't ls vendaog 't ierste koed woord, wat ver hubbe, en do fout lig bij menne baas en neet bij miech. Kom hei, geef miech e lekker muilkj, dan is de vrei weer geteikend". 's Aovens brach Fons zn Annie nao haör hoes, en wie 'r ïg dao aofgclievert hat, maakden 'r rechsumkier, w&nt 't hoes van Tuurke, woe 't speebak veerdig gemaak woord, laog aon 't aander md van de stad. Fons vond 't wèl neet zoc plezeerieg dat 't de zusters van '..'huur deege, want de aijdste waor vreuger nog 'n vlam van 'm gewees. Mè in 'n herberg en op Zondag, dat wou 'r neet; dao waore te veul lul, en zen vrun koste geine van s.olemaal 't uJj hun toes doen. Wie 'r insaoni, zaog 'r, dat 'r de léste waor. In de gaank sloond de kleinen Thuur met zen zusters. Neeve die stond Amedée met e groet bekèt in zen ban Aon den andere ka#.t Richard met Sjan an dao neeve de lange Pie. Ze waore aollemaol op hun paosbès èn hadde de hoeg sjouwe op. Fons wos gans verbouwereerd, mè ze leete 'm geinen tied, pakde 'm in f midde èn begoosto „Lang zaal hij leeve!" Wie ze oet gezoonge en gesproonge waore, gaof 'm Amedee 't bekèt, èn Tuurke deeg 'r aonspraok. Dao kaom gèt tn van: „Vrinden die je minden" en van „ontrouw voor een vrouw , mè 't woord weer good gemaak door: „We zullen alles vergeten door je speebak op te etc". Enfin, me ging aon taofel. Ze waos sjoen ge dèk; alles Honk wie 'ne spiegel, 't Bekèt woord veur Fons in 'ene vaas gezat, mè iers kraog ceder 'n blom droet veur op ziech te steeke; ouch de twie meidskes. 't Speebak kaom op, de bruudsjes w'aore gesmeerd; noe begoste ie te eete, of 't lecve devian aofhong. May, de aydste zuster van Tuurke, had 't wat lekker veerdog gemaak, -— zoe lekker dat ze haör de iereplaots aon taofel neeve Fons gaove. Dcc deilde ze beket mèt haör, wat in 'nen twiede vaas veur May woord gezat. * * # Annie wao 3 bij haör awers, mè ze verveelde . ziech. Haör zusters waoren oet, ze had al gèt mèt pa en ma vertélt, mè 't wou neet vlotte. Gelukkig kaouie haör twie zusters mèt haör broor in. •— „Dè, Annie, bis tiech hei?" zag Tiel. — „Jao, Fony heet miech hel gebrach; dcc mos nao /enne baas". — „Nao zennt baas?" reepe ze alle drei tegeliek. — „Jao, V is wèl vreemp op Zondaag, mè dcc moot mö.vrfge weer op reis". — „Gaank tcch!" zag Lies, „Er ging toch bij Tuurke Kaak in". — „Bij Tuti-ke Kaak? De bis gèk, keend!" — „Jao, ja.-, zeeker. Wilste 't neet geluive, vraog 't hun daan mèr". — „Jao, Annie, veer dachtc zeeker, dast' 't wis May deeg ope, en dao waore 'n deil hiere in do gaang mèt de staal op". — „Och, g?r hub ug verzeen, dat waos Fons neet!" — „Zeekf-r, Annie, 't waos FonBl" — „Fons is bij zenne baas!" — „Zenne baas ging de Sociëteit in". — >,W'èts te wat, Annie, gaank nao 't hoes van z'ne haas en geef de ein of aander kaal kommissie aof veur Fons". Bij Annie kaomc de waterlanders al op de proppc; üe kreet, kreet, snotsèllelaank. Pr, en ma wouwen haör truuste mèt te zègke: „ze hubbe ziech verzeen", mè 't hollep niks. Nao gèt euver en weer praote, ging Annie mèt haör broor nao de baas tou. Dao waos niemend ès de hoeshèlster, dio zag- „de is niemend hei gewees". .— „Mè, ' zag Annie, „er kump toch twiemaol in de weok euverwèrreke!" — „Mè nein, Medam, dao zeet ger mis bij. Eurc maan kump miech altied de sleutel bringe, ès 'r 's n.ovens wèggeit, en 's mörreges hoole es 'r kump". De broor van Annie voolt haören èrrem zwoer der weurde, en mms laog Annie neer. De hoeshelster. die compassie mèt 't jonk vruike had, haolde gaw odekolonj; haör broor leet haör water drlnke, èn mét ne zwoere zuch kaom te weer bij. Verleege bcdaankde ze de hoeshèlster èn ging weg, — „Noe mèr nao Tuur en May!" waos al, wat ze zègke kos. Wie ze dao waore gekomme, wis ze later neet mie. Haör broor béide, de deur ging ope, en Annie vloog wie 'ne briesende- liew de kamer in. lers bleef ze e paar menute stoon, mè wie ze May neeve Fons zaog, ceder en blom op èn e bekèt veur hun, toen kes ze neet niie. ie iemend gèt gezag had, vloo& ze op May aon, trok höar haor ceterein, krètsdc haör gezieg kepot, en toen wie 'n furie op Fons aon, Van twie kante heele ze haör teego. ie sjriewde zoe gewèldeg, dat ze gaans heis waor, en wie ze neet mie kos, veel ze op 'ne stool neer. Allemaol st< ndte ze urn haör. Ze probeerde haör de zaak oet te lègge» inè ze zag mèr niks ès 't woord: „politie, politie!" Op 't léste begoste de nianslui zèlles te lache en zagte. „Wat heet de politie demèt te make, rnedam? Eure maan heet bij 't kiene ierlek en rèchfierlek e speebak gewonne. Heij in hoes zien za zoo good gewees 't veerdeg te make, èn noe hèllepe veer 't 'm opeete, en daobij basta". Fons zag niks. Dcc doch, dat zn wittebroedsweeke noe hithmaol nao de maon waore. Annie pa'id? den èrrem van haör broor en ging. Haör léste woord waor: „Reske«r miech neet nao te komme, iech blijf hil' m'n awers". Dat ze 't lang vol heet g.ehawe, geluif iech neet, want iech hub hun al sarae onder den èrrem gezf.en, en 't .-aor beuterke bove. Mè Fons zaal wèl neet mie goon kiene! M, S, --- Onbekende misdaden door „Joh." Ze zaten met hun drieën om tafel, mijnheer Blink, diens vrouw en mevr. Evans die reeds eeni ge jaren bij de familie inwoonde. Ze was even in de vijftig, had zilver-grijs, golvend haar on haar lief, zacht, bleek gezicht had iets droefs. Dit kwam voornamelijk door de melancholische uitdrukking die in haar donkere oogen lag. Doch op dit oogenblik was er meer verbazing dan droefheid in die oogen, nu mijnheer Blink den naam had genoemd van den man, die hun dien avond zou komen bezoeken. „En heet hij waarlijk Leo Colson?" vroeg zij met een lichte trilling in haar stem. „Zeker, mevrouw, zoo heet hij. Hij is de compagnon van mijn. vriend van Galen. Zijn vader was een Belg, en zijn moeder een Zwitsersche. Hij zelf heeft lang in Zwitserland gewoond, heeft ar geloof ik, eelfs zijn. verloren. Maar dat is al héél lang geleden " Nog meer scheen de heer des huizes te willen vertellen, doch juist diende het meisje „mijnheer Leo Colson" aan- Statig en correct trad een elegant gekleed heer, een zestiger, het vertrek binnen. Hij was lang en mager, zijn gladgeschoren gezicht had iets listigs, en dezelfde uitdrukking las men in zijn oogen, toen hij even zijn gouden pince-ncz afzette. Nauwelijks had mevrouw Evans hem gezien, of zij werd doodsbleek, haar vingers trilden zenuwachtig en haar aandoening werd nóg heviger, toen de vreemdeling zich op een der stoelen, juist tegenover haar, neerzette. Gelukkig bemerkte het niemand, zelfs de gast niet, die al heel spoedig een ongedwongen gesprek met haar begon over het reizen in den tegenwoordigen tijd „Ja, reizen gaat tegenwoordig veel gemakkelijker dan toen we nog jong waren," begon nu mevrouw Evans, zich beheerschende. „'k Weet nog, dat, toen wij in het Berner Obèrland woonden het een heele reis was naar " „Wel, hebt u daar gewoond?" vroeg mijnheer Colson eenigszins verbaasd. „'k bracht daar mijn jeugd door", antwoordde de dame, „vanaf mijn twaalfde tot mijn zestiende jaar woonde ik daar met mijn moeder. En- . . • ne. ... de Gemmi ken ik door en door; aJle paden en paadjes en. . . .ne. . . . de gevaarlijke "punten, daar. ... e. . . . waar het edelweiss groeit . . . ." Strak keek zij den vreemdeling aan toen zij dit vertelde. Heel even had hij met een uitdrukking van schrik de oogen afgewend, doch hij herstelde zich spoedig en vroeg toen glimlachend. „Er is natuurlijk daar sinds dien tijd zeer veel veranderd?" „O, neen, bijna niets," was het antwoord. Men heeft alleen den weg op sommige plaatsen verbeterd en. verbreed en hier en daar hekken geplaatst. Zeker om meer ongelukken te voorkomen " „Ongelukken ?" vroeg mijnheer Blink. „Gebeurden er dan toen zooveel ongelukken?" „Neen, gelukkig zoo héél veel niet. En ik ge loof, dat er geen enkel meer heeft plaats gehad na dat vreeselijke, dat ik eens zag " „Maar dat hebt U ons nooit verteld! riep nu mevrouw Blink. ..Als de heeren het goedvinden?" vroeg mevrouw Evans. „O, natuurlijk, we willen het graag hooren'-" riepen beiden„Welnu dan" begon mevrouw Evans, „ik woon de in dien tijd met mijn moeder te Lovèche. Moeder was ziekelijk kon niet veel uH, daarom zwierf ik altijd alleen rond, overal, liefst over de bergen. En zoo kende ik weldra alle mooie plekjes en ook de plaatsen, waar het gevaarlijk is. Zoo had ik mij weldra een lievelmgspïekje uitgezocht" En dan tot mijnheer Colson; „U zudt het misschien ook wel kennen. Het is een bergspleet, dicht bij een kromming van den weg. In 't begir van den zomer groeit daar edelwedss. En in dien tijd stond er ook een klein, verschrompeld denneboompje. Die smalle bergspleet verborg mij voor de oogen der voorbijgangers, en zoo zag en hoorde ik veel, zonder zelf gezien te worden. Op zekeren dag, toen ik weer daar zat, had het den vorigen nacht geregend. De weg was glad en, drassig, en dit maakte dat er dien dag geen vreemdelingen voorbijkwamen. Doch toen ik een poosje gezeten had, zag ik een heer en een dame met vermoeide stappen naderen. Zij spraken Fransch. Toen zij het verschrompelde denneboompje waren genaderd, bleven ze staan. Ze wa ren nu vlak bij mij en toch konden zij mij niet zien. Daar riep opeens de dame; „0, een Edeiweisz!" Nu. die had ik al vroeger gezien en ik wist, dat het de laatste was, die daar groeide en dat ze dicht bij den afgrond stond. „Ik wil hem gaan p'ukken!" zei weer de dame. Maar de heer sprak; „Wees voorzichtig, 't is daar gevaarlijk." „Houd me dan vast," zei de dame, waarop de heer haar zijn hand reikte. Ze knielde nu neer op den grond, boog zich meer en meer over den rand, grijpende naar het bloempje. Doch terwijl ze alle aandacht aan haar gevaarlijk werk wijdde, trok plotseling de heer zijn hand uit de hare «stiet haar tegen den schou der' stortte haar in de diepte. Ik zag haar vallen, de oogen wijd geopend_ van ontzetting. Geen gil hoorde ik, geen geluid zelfs van haar val. Wellicht werd dit overstemd door het geruisen van den bergstroom daarbeneden. „En wat deed de man daarna, die moordenaar?" vroeg mevrouw Blink, die huiverde bij het vreeselij ke verhaal. „Wel", antwoordde mevrouw Evans, terwijl ze weer haar oogen op Colson verstigde, „wel, nadat hij zijn afschuwelijke daad had volbracht, sprong hij ontzet terug. Aschgrauw en pijnlijk verwrongen was zijn gezicht, hij stond en bleef staan bij het denneboompje, alsof hij niet van de plek vermocht weg te komen. Eerst toen er een poosje later een jager het pad af kwam, liep hij handenwringend op hem af en vroeg met bevende stem; „Ach, help me toch, mijn vrouw is zooeven in den afgrond gestort" „Volg me," zei de jager, „we zullen zien wat er van haar geworden is," en hij daaldo met den moordenaar het bergpad af. Nauwelijks waren zij heengegaan., of ik verliet mijn schuilplaats en plukte zelf het bloempje dat onbewust van zooveel treurigs oorzaak was. Dadelijk daarna zocht ook ik de diepte. Toen ik beneden aankwam vond ik iedereen bezig met het bespreken van het ongeluk, en men was reeds op wep naar den afgrotnd om dien te doorzoeken. Eindelijk keerden, tegen midder~ nacht, de gidsen met het verminkte lijk der vrouw terug, terwijl achter dien droeven stoet de echtgenoot liep, schreiend en handenwringend, een toonbeeld van smart en ellende. Nog dienzelfdfn nacht vertrok hij, het lijk zijner vrouw met zich voerend. „En hebt Ij daarna niet verteld, wat n hebt bijgewoond?" vroeg mijnheer Blink. „Zeker, maar niemand wilde mij gelooven. De smart van den echtgenoot was zoo héél groot geweest," zei men. „Én ik was nog zoo jong. en kinderen fantaseeren wel eens met die dingen..." Maar het bloempje heb ik al die jaren zorgvul dij? bewaard. .„ . . Wacht, ik zal bat even halea-. 't logt sinds dien. tijd tttsachen de bladen van mijn kerkboek. . . ." Dit zeggende verliet mevrouw Evans de kamer. „Wat een mensch toch al mei beleven kan," zuchtte mevrouw Blink zich tot haar gast wendende. En toen opeens; „Ach, lieve help, wat mankeert u, mijnheer Coison? O, mam kijk toch eens, hoe bleek mijnheer is, hoe hij beeft. . . ." „Voelt ge u niet goed, mijnheer Colson?" vroeg nu ook de gastheer. „Wacht ik zal u even een gias water halen. . . . ." „0 'k voel me opeens zoo ellendig," stamelde de gast met flauwe stem. „Ik heb dit wel*eens meer. Neen, haalt u liever geen water. De bocht zal me wel weer op orde brengen. O, 'k moet heusch naar buiten. — U vergeeft me wel .nietwaar? En. . .ne. . . . u wilt mij wel bij mevrouw Evans verontschuldigen over mijn plotseling, heengaan. Maar heusch ik. . . .ke . .■ .■ . hm-, tot later dus. . . ." „Is hij weg?" zee begon mevrouw Evans, toen zij even later met het bloempje in haar hand, weer de kamer binnentrad. „Jullie hebt zeker al begrepen, dat hij de moordenaar is! O, 'k herkende hem dadelijk zelfs al zijn er bijna veertig jaren overheen gegaan. En ik geloof mx ook, dat in deze wereld heel wat ongestrafte misdadigers rondloopen, die rustig op een praalbed sterven, door iedereen geacht en geëerd en wier graf is gedekt met een steen vol loftudgingea op een deugdzaam en opofferend leven hier beneden." --- GROOT MAASTRICHT. Do gemeente Maastricht is sinds 1 Jan. IÖ2O samengesteld uit de vroegere gemeenten Maastricht, <>ud-Vrocnhoven, St. Pieter en uit brokstukken der gemeenten Borgharen, Amby, Meergsen, Heer en GronsvcM. De engel van het stadswapen: „Toen ik één schild had vast te houden, ging 't goed, — maar zoon heel vrachtje op m'n ouden dag, — da's wel beetje taai !" ---