KIJKJES IN LIMBURG. (Nadruk verboden.) IN DE SCHOOL VAN DANIëL SELIS. We hebben in ons laatste nummer Arnoldus Beltgens ter schole besteed bij Daniël Selis, kosjer te Merkelbeek. Het was een uitkomst zoo dichtbij gelegenheid te hebben om onderwijs te ontvangen. Want ofschoon de bisschop van Roermond zijn onderhoorige pastoor op het hart druk te ta zorgen voor goed onderwijs, het was dien heeren niet altijd mogelijk te voldoen aan. den wensch van den kerkvoogd. Zoo moesten bijvoorbeeld in dien tijd — eerste vierdedeel der 18de eeuw de kinderen van Amstenrade naar Oirsbeek. ter school bij den ouden koster Pricken. Immers, om onderwijs te geven moet er iemand zijn die daartoe bekwaamheid en lust heeft. Nu hoefde de bekwaamheid in dien tijd niet zoo groot te zijn, men was met een heel klein beetje tevreden. Maar wie had er lust om zich dag op dag bezig te houden met een woeligen hoop kinderen? En woelig en onbeschaafd en ruw waren ze to di< dagen in veel grooter mate dan tegenwoordig, lek wil noff leever enen trop verlies huje, was fle uitroep van menig man, die 't had aangepakt maar spoedig zijn ambt ja neerlei, omdat zijn zenuwen er niet tegen bestand waren. De menschen van Merkelbeek mochten hun korter dankbaar zijn, dat hij hun woelige bengels tmder dak wou nemen voor de karige schoolcentjes die ze hem maandelijks brachten. Willen we even gaan kijken naar zijn school? Neen zie maar niet rond naar een groot gebouw 'dat in inrichting afwijkt van de andere dorpswoningm; tegenwoordig spreekt men wel ;ens van schoclpaleizen, in dien tijd kende men zelfs geen schoolgebouw. Maar we zullen de school toch wel vinden. Laten we langs de kerk links afslaan. Op een afstand klinkt u een vreem soortig roezemoes in de ooren. Als ge naderbij komt eu uw ooren da geluiden kunnen onderscheiden, hoort ge hoe de jeugd daarbinnen zich oefent in het leeren der letters door ze ieder voor zich hardop ta zeggen, hoe anderen bozig zijn «oor middel der abele spelkonste woorden te vormen, die ze straks zullen pogen te lezen. Als we brj de' school staan, hooren we een warrelklomp Van geluiden en ge zegt: hoe is 't mogelijk dat een menschelijk oor dat op den duur kan verdragen' Hoe is het mogelijk daar onderwijs te geven, te meer daar gij tusschen al die geluiden door muzietklanken verneemt of de jonge mensch jes elkaar voor de verandering zullen gaan plukharen! .„,.-, , 1 Het wordt meester Daniël Selis dan ook te machtig en g* hoort een zwaren stokslag op een tafel en den hardklinkenden roep: stil, hengele, houd de moele, ich kan mi n eige wuerd neet verstaan! Ge maakt de opmerking dat een onderwijzer die van béng 4%$ en moele spreekt, nog wel wat werk mag maken van eigen beschaving. En dat zijn dorpstaai ook de voertaal schijnt te zijn van zijn onderwijs. Dat ïs trouwens zoo. Nederlandsen hoort ge alleen als er gelezen wordt en dat lees- Nedeilandsch heeft een sterken dialectischen bijsmaak. Doch wat gij buiten hoort moge u niet afschrik- Behrikken binnen m de school een kijkje te gaan nemen. Noen, klop maar niet aan; de man zou het toch niet hooren. Doe de deur maar open en ga binnen. Gij, twintigste-feeuwer kijkt zoekend naar de deurkruk. Ge, vindt er geen. En daar staat ge voor de deur en kunt niet. binnen. Eilieve, ziet ge uit dat gaatje dat touwtje hangen? Trek daaraan en de deur gaat van zelf open Door de drukte en het geraas heeft meester u misschien niet opgemerkt. Ge staat in eèn woonvertrek zooals dat op onze dorpen voor een ge' woon, mensch tegelijk keuken en kamer is. Op een stuk of zes lage lange bankjes ziet ge een veertigtal kinderen, leerende, spellende, lezende hardop in hun hoekjes die op hun knieën liggen en waarin ze met hun vingers ijverig bijwijzen Als ze U opmerken,, staren ze u met open monden aan, de kleineren met bange gezichtjes ,de grooteren met brutale oogen. Pas op, gindsche bengal heeft 'n blad uit zijn boek gescheurd «n kauwt er een prop van; of die voor een kameraad of voor meester of voor den bezoeker bestemd is, staat nog af te wachten. Daar vliegt da prop in o lichting van den haard, waar boven het vuur aan dem zwarten haalketting de middagpap te koken hangt. Maar meester heeft het gezien; zijn Vrouw had hem trouwens nauwlettend toezi, aanbevolen. En heeft.hij de daad al niet kunnen verhoeden, de straf zal volgen. Hij grijpt een stevigen hazelaarstok in zijn nabijheid en gaat op den deugniet af. Maar deze heeft het gevaar bemerkt dat hem dreigt. Hij springt op in de ric fing van de deur, hij wil zich door haastige vlucht in veiligheid stellen. Maar meester die zijn kornuiten kent, heeft dat voorzien. Hij loopt ook naar de deur en vangt den bengel in zijn armen op. Een. volgend oogenblik zwiept het stokje door ae> lucht en een twintigmaal herhaald o wiee'-o W e! geeft te kennen dat de slagen doel treffen De tranen staan hem in de oogen als hij voor verdere straf in een hoek gezet wordt Maar straks veegt hij met zijn vuile handen zün tranen af en waagt het om te kijken en leelijko gezichten te trekken tegen zijn makkers en achter 's meesters rug de tong uit te steken. Hijgend gaat meester naar zijn papketel en viseht de prop op. We hebben nu gelegenheid een praatje met hem te maken, 't Is weer de ouwe ,slacht; me zou nog leever enen trop verkes h u]e En als zijn pastoor, Conrardus Cremers hem er niet toedrong, dan had hij zijn baantje al lang neergelegd. Maar de schoolcentjes bij de on brengst van zijn kosterschap kon hij goed gebrui- Wat hij de kinderen, leerde? ' -Hij leerde ze de letters; en spellen; en lezermij leerde ze bidden en den catechismus. Of bij ze>ook 'leerde schrijven? Dat kende hij zelf maar slecht. Dat kwam omnat zijn vingers stijf en stfaro. waren van het werken, want den heelen zomer door werkte hij zoo hard als iederl dorpsmensch en schrijven Kwam hem maar weinig te pa.s Wel had hem ac oude Pricken van Oirsbeek geleerd pennen te snijden van 'n ganzeveer en kon hij inkt maken uok gebeurde 't maar zelden dat ta dorpskroeg om schrijven te leeren. En die dat wilden gingen meest daarvoor maar de school van üirsneek ofwel naar Sittard naar de paters. ' Hoe het stond niet rekenen? Zeker, hij leerde ze tellen tot honderd, de knappen deden het tot duizend en nog hooger. Ook ■eerde hij wel de einmaol ein. Meer niet De boeren, hier, zegt hij, hebben geen van allen rekenien geleerd in school, maar als je wat met hen te «tellen hebt, rekenen ze dat het je groen en geel voor oogen wnrdt. Ge vraagt maar niet verder hoe het staat met onderwijs in de Nederlandsche taal, in Aard' 'ijkskundé, Geschiedenis^ Natuurkunde, Plant'n Dierkunde, Muziek en Teekenen. Meester Da- Wël selis zou u met open^mpnd aanstaren en friet weten waar je 't over had. En dan komt er diep medelijden in je hart m«t de jeugd in vroeger eeuwen, die in zoo treurige omstandigheden zoo gebrekkig onderwijs kreeg. Ooh, vroege er gerust wat meelij bij voor meester Selis en consoorten, die hun leven verbitterd© door een arbeid, waarvoor ze nodh de noodige voorbereiding noch de noodige bekwaamheid had den en waaraan ze dus niet konden geven een volle menschemkracht. --- De Woerzèkster. Ze waos groet, dik, had nog 'n sjoen kleur, zwart haor, enfin, ze waos op neur achenveertigste jaor nog e flink vroumes, én mms vond ze, dat za 't trouwgeld nog wêard waos. Vreuger, in lieur jong jaore, had ze dao zeide aon gedach, mè sinds enne korten tied had ze dao op beginne te prakkezeere. Noe waor 't 'n idéé fieks gewoorde, dat ze nog kos trouwe. Alles is zoe deur! Es ze nog eine kos kriege, dcc mèt heur mètwèrkde, dan waor vuur en leech veur 't zelfde geld. En woeveur ouch neet? Ze waos ei propel meidske, verdeende good geld en kos, ès 't trop aon kv.aom, noch in n hoeshawwe good poet octsteke. Virgenie waos joonk wies gewoorde en had op 't groet fabrik goon wèrreke, woe ze ziech noets veul van ander meidskes, laot stooh van j onges, had aongetrokke. Ze had mer altied ein vnmdin gehad, dat waos de krom Neele. Alloewel dat die al trouwbaar dochter hal, waore ze toch altied vrund gebleve. 't Idéé van trouwe vond ze mms zoe zaolig, dat ze daag en nach aon niks anders mie dach. Mè eine te kriege, dat waos nog köns veur e fat-60 'lik meidske, wat noets bij nach en ontied euver straot had geloupe, en dat wouw ze nog neet doen. Ze had wel ms huurs zegge, dat era vaöl waore, die eine oet de gezet gekrege hadde. Noe had ze zieeh van, tied tot tied de Limburger bij Neele gehaold; die waore dao op verabonneerd. Neele wouw wel ms probeere hedr oet te vèsse en vraogde of ze e nuij kamer zeukdc, mè Vifgenie leet niks los. Ze kos good leze en sehrieve; 'dat hnd ze vreuger in de ermesjaol bij de zusters gelierd. Es ze zoe eiu advertenzie z.».og, woe bove stond „Ernstig gemeend," dan zou zp dat wel opknappei Mè aochèrm, ze had al zoe déks gesrhreve en e portret gesjik, mè dao kaom mer gein antwoord. Heur portrètte waore bijna op, en 7.1 had ers zieeh twèlf laote make! Ze stong zoe sjoen drop heur haor good opgemaak, heur sjoen grijs bloes aon, woe dcc prachtige witte zjilée in stond, 'n sjoen broche aon, en 'n kèttel mèt horloge, enfin za waos op 't portret in de puntjes. En nog ka en. niks! Neele vond, dat Virgenie sleg begos oet te zien. Die zag al aon heure maan en heur dochter: iech weet neet, wat men vrundin sjeelt; iech geluif dat ze gèt inwendig heet; ze begint erg mager te weurde." Neele waos bekommerd en vraogde Virgenie zoe lang oet, dat ze eindelik troet brach: „Jè, wètste wat miech zoe akelik maak? lech bin altied allein! Kom iech smiddags toes, iech bin allein; kom iech 's aovens toes, iech bin nog allein." „Es 't dat is," zag Neele, „zal iech aon menne maan vraoge of ste bij vs ïh de kos kma komme; ver zien zoe lang jaore vrundinne gewees, iech geluif dcc zal dao niks te.ge höbbe „Och nein," zag Virgenie, „dat doon iech neet geere; dat is vaöls te lèstig veur bij uch." Neele zag niks mie, mè wie ze later bij haör toes chreuver spraok, toen zag ein vaan de meidskes: „Wèt geer wat, meer? Eur vrundin mos eine maan höbbe, dat waos 't beste veur haör." D&t waor 'n idéé, dao stum.de 't hiel hoeshawwe vaan Neele mèt in. Mè wie zouw ze noe nog eine kriege? Greet, die op trouwe stond, vond 't Leste middel oet. „Meer, ès ze ms na o vrouw Donders in ;t stra-ötsje ging, dan wèd iech, dat ze daadelik wis, of ze nog kans had." In dal Greet nog aon 't vertèlle waos euver van alles wat door de woerzckster verspèld en oqtgekomme waos, kaom Virgenie de deur in. „Zoo, bis tiech dat," begos Meer: „veer waore sjua euver diech bezig." "Nou dan is 't al good, dat iech gekommc bin.' „Jao,.mè de wèts wèl: gèt slechs zèkke veer neet van diech, Mè wetste ms wat, meidske, diech moos zien enne maan te kriege." „Enne maan kriege! dao bin iech te aaid veur!" „Zwieg noe stil, de bis nog e flink wief! De bis wel gei jonk blötja van 18 jaor mie, mè de bis 't trouwgeld toch nog wèl weerd." „Metint geer dat?" „Jè, zeker meine veer dat, veer höbbe zelfs al geprakkezeerd, wie ste eine zous kriege. De wets, veef tèlle diech alsof ste van de familie bis., Greet zag sjus; de zous ms nao vrouw. Donders in 't straötsje goon." „Nao de woerzekster? Nein, dat durref iech neet!." „Wel, gekke fluit, ver zalle mèt tiech goon. De bis neet da ierste en ouch neet de léste die nao vrouw Donders geit. Huur ms, mörgenaovend komme veer diech hoole, iech en Greet, en dan goon veer." Zoe gezag zoe gedoon. 's Anderendaags saovens kaom Neele mèt heur dochter, èn mèt hun dreie ging ze nao vrouw Donders. Virgenie,. die noets dao waos gewees, verschrok al, wie ze de groet e zwarte kat zaog, en wouw trok, mè heur twie bcsjèrmers trokke heur mèt !n. Vrouw Donders lag heur de kaart en verspelde heur, dat ze in kort en deil geld kraog, en dat dao oug ennen hier waos, dcc op heur loerde, mè mie koos ze ne-g neet zegge. \ Ze ginge sarno nao 't hoes van Neele truk, en dao woord euver niks anders ès euver 't verwach gold gesproke. De maan van Neele zag heur, ze moos zieeh ms bedinke; misjien waor eine euveren-teuver-Grampeer van heur nog ms nao Amerika gegaange. en tot ze nOe dao van zou erve.. Mè Virgenie kos zieeh niks bedinke en ging nao hoes in 't zaolig bewuszien, dat ze veul geld kraog. Noe kaom de maan ia 't vergeetboek. Einigen tied later, wie ze enne mörge nao t fabrik ging, vond ze op straot 'n sjoen broche, ze' wans 'n ièrlik meidske, en dao ze toch langs 't noliaie-beróo, kaom, song ze dao de broohe bnnge. Den deendei- dcc, stief van de slaop dao zaot, schreef hewre naom op én naom de broche aon. Einige dao? denao waos 't hiel plein (want ■'t wans op zoe pleintje tusflë véér klem straot sje s dat Virgenie woonde) gans verbouwereerd, toen 'n sjieke voituur 't plein opkaom en. stel heel veur 't hoes, woe Virgenie 'n achterkemerkel had. 'n Deftige daam stapte oet en vraogde nao juffrouw Jansen. Virgenie kaom bezwijt den trap aof. Dat moos ms 'n tant oet Amerika zien! „Dat bin iech, Mevrouw!" „Aog," zag de daam, „dat deit miech plezèer; geer höb euver einige daog \'n broche gevonde en bij de polizie gebrag." „Jaot, Mevrouw." „Noe, die had rêch verlocé, en dao 't zoene groête souvenier van Mannier zaoliger is, geef iech uuch dat, veur eur ierlekheid te beloene." En ze gaof Virgenie e breefke van 10 gulle. . Virgenie. bedaankte Mevrouw «n cinj? weer nao' bove, mè ie 't en half oor later, waor, wis 't hiel plein al van 't geld, wat Virgenie gekrege had, en dao woord zoe vaöl gefuitf deen aovend, tot nog e paar breefkes dabij woorte opgemaak want 't waos' sjus deen dmg kèzjem gewees. M. JL (Slot volgt.) * --- De weg naar het succes. door Velatus. 11. Het officiëele gedeelte van den eere-avond was achter den rug en een vroolyke gezelligheid heerschte in den kleinen kring der genoodigden. Lucié had zich zooveel mogelijk hersteld en zag glimlachend aan hoe Annie zich opgewekt heen en weer bewoog tus9chen de jong%re leden van het gezelschap, die ze met grappen en plagerijen overstelpte en op haar beurt door hen bestormd werd; tot ze in bescherming werd genomen en ver dedigd door Hans Grooteveen, wat ze zich genadig Met welgevallen. Zelf werd Lucie in beslag genomen door Karel van Dorssen, een fattzrig jpngmensch, die zoo juist door Annie fijn op zijn nummer was gezet om zijn opdringerigheid, wat groote hilariteit had veroorzaakt. Ilij vond het nu geraden, tijdelijk uit Annio's omgeving ypeg to blijven, en stelde zich daarom voorloopig tevreden met het gezelschap van Lucie, van wie hij wist, dat ze gewoonllijk ds grootste drukte ontwe Zooals altijd had Lucie haar best gedaan om de milde schatten harer aangeboren lieftalligheid over dé aanwezigen rond te strooien. Karel kroeg er nu ruimschoots zijn deel van. En hij genoot bovenmate en Lucie verdacht hem er van dat hij in zijn geest luchtkasteélen opbouwde. Hij wist toch, dat zij een goede part ij "was; hij had veel contanten noodig en haar bruidschat zou groot zijn Lang blbfi Karel haar trouw. Hij schertste en vleide haar, en Lucie van haar kant trachtte met aandacht te luisteren om aldus haar verdriet althans voor een oogenblik te vergeten. Ofschoon een gesprek met Karel daarvoor weliswaar niet het middel bij uitnemendheid was, slaagde ze toch vrijwel in haar opzet. Tot ze, opziende, plotseling Alfons en Maiie op het tennisveld ontwaarde. Ze spoelden samen tegen Annie en Hans. Beide partijen schenen zich kostelijk te amuseeren en naar Lucie dadelijk ontdekte, meer onderling dan met het spel. Een tijdlang' stond zo toe te zien en de melancholieke trek op haar gelaat nam vormen aan. Dan nam ze een ktoek besluit. Overwinnen wilde ze allo harteleed, dat haar kwelde; zich sterkm meest ze, zich harden, hoc pijnlijk het middel ook zijn mocht. Ze troonde Karel mee naar het veld, on liet zich in een der luie stoelen neer, zóó, dat ze het liefdesspel van Alfons en Marie cnopgenierkt ken gadeslaan. Zco zat ze, en pijnigde zich met den ilik van Marie, die zich om niDts scheen te bekommeren en met ai het gedurfd», waarop de „suffragette" -— zoo noemde Lucie haar in haar mijmeringen — ziel) steens beroemde, haar partner aan zich poogde te verbinden; en van Alfons die Maria's tegemoetkoming zeer 'op prijs scheen te" stellen. Karet gaf allerlei opmerkingen en grappen ten beste, doch kon slechts zoolang succes hogen, ais zijn de verloofden rankt-. Teen hij ever dat onderwerp was uitgeput, scheen Lucie geen ooren meer voor hem te hebben. H; cht stond strak, en zi] pijnigde zich met de gedachte, hoe Alfons, do opene, eerlijke Alfons^en toe komen kon om te dingen naar de hand van dat coquette, i rige meisje, dat niets vrouwelijks aan zien had en dat nooit een goede vrouw voor hem Worden zou. Karel verveelde haar, en het liet haar koud dat hij dat opmerken zooi; ze gaf zich nietnie minste moeite," hem dat te verbergen; op zijn grappen on vragen gaf ze geen antwoord. Urenver wenschte ze hem weg om alleen'te zijn ml haar ge-dachten, met haar verdriet. Karel dacrit zich dus spoedig uit de gratie en zocht gelegenheid om ponder opzien haa* te ontkomen. Die gelegenheid werd weldra geboden. Want op een oogenblik, dat het spel wat vurig was. liet Alfons plotseling zijn bat vallen en gebaarde pijn- ' lijk met zijn rechterhand. Lucie hoorde*hem roepen, dat hij een paar vingers had opengestcoten i een uitstekend stukje ijzerdraad van de omheining. Van verre zag ze dat er wat bloed uit de wonden vloeide, Haar eerste gedachte was., te gaan helpen en ze rees op uit haar zetel, om dadelijk weer daarin terug te vallen. Ze miste den moed om haar voornemen ten uitvoer te brengen, toen ze Marie zag toêsnellén en haar hoorde vragen, de gekwetste hand te mogen verbinden. Van - ; Lucie lijdelijk aan hoe ze haa r fijne zijden zakdoekje om Henri's bebloede vingers wond, om ze daarna met een verliefden blik naar AKons oogen liefkoozend te streeleu. Dan merkte ze op, dat Alfons zijn bat overreikte -aan Karel, die, dankbaar gebruik makend van deze gelegenheid om van Lucia bevrijd te worden, t, sp ! dadelijk overnam. Marie scheen zich met Alfons-te willen terugtrekken, doch Lucio hoorde hoe Alfons dat niet wenschte. „We hebben met onze tegenpartij gewed, dat w» winnen zuMcn," hoorde ze zijn welluidende stem zeggen. „We zijn op het oogenblik in de minderheid, en als jij nu opgeeft, dan hebben we onze eer voorloopig ingeboet, en dat treft dan jou het meeste want het was toch jouw schuld, dat we achterraakten." Intusschen was Lucie van haar plaaggeest verlost eh alleen gebleven met haar smart. Lang duurde dat niet, want weldra kwam Altfons, die nog wat was blijven toezien naar het voortgaande spel, zich naast haar neerzetten. Hij vertelde wat van zijn ongeval, dat hem verder meespelen belette, om dan plotseling bezorgd te vragen, of ze niet wel waa ..Uitgelaten, zooals vroeger ben je tegenwoordig nooit meer." zei hij ietwat verwijtend, „maar zoo stil en afgetrokken als vandaag, heb ik je toch nog zelden gezien. En je ziet ook bleeker dan gewoonlijk?" 1 Lucie wendde hoofdpijn voor, waarop Alfons haar voorstelde, een wandeling te maken in een 'dicht beschaduwde laan, „Dat zal je goed doen," meende hij. Lucie huiverde bij de gedachte met hem alléén te moeten zijn. Toch rees ze op en volgde hem, Ook die sniart wilde ze dragen om met hem samen te zijn op het oogenblik, dat zij op het punt stond, voorgoed van hem gescheiden te worden.. Moest zij zich ook door dit middel niet sterken voor de toekomst? Maar daarbij ze had gezien, hoe Marie voortdurend spijtige blikken naar Alfons had geworven toen hij met.haar, Lucie, bij het veld te praten zat. Mocht zij nu niet scheppen in de teleurstelling van haar, die haar - wederkeerig een nog grootere teleurstelling gebracht had, onbewust wellicht*, maar dan toch niet minder pijnlijk? — Of liever, was het niet haar recht, haar plicht misschien, dm Alfons zooveel mogelijk xaf te houden van het meisje, dat toch nooit een goede vrouw voor hem worden kon? wandelden, sg voort, Lucia He! zich lieiden als een kind, zonder zich rekenschap te geven, waarheen ze gevoerd werd. Tot ze eensklaps aan den vijver stond, die den tuin omsingelde, en in verbinding stond met het kleine meer, dat aan haars vaders landgoed grensde. Een roei. boot lag daar gereed voor een'tocht. Toen ze weifelend naar hem opkeek, ontdekte ze in zijn oogen weer dienzeltden gloed, dien ze 's morgens daarin had gezien- Onwillekeurig sloeg ze de oogen neer e.i bloosde diep, toen ze voelde hoe hij haar hand greep. „Kom," hoorde ze hem zeggen. „De avondzon is niet sterk meer en de koelte op het water zal je goed doen. Wie weet, of je niet je geheeie hqofdpijn daar achterlaat, als we terugkeeren.' ' Werktuigelijk stapte ze in de boot. waar Alfons zich tegenover haar zette en de riemen greep. Hij was een goed roeier en het bootje gleed zacht en vlug over het spiegelgladde watervlak, dat zich niet onder een avondkoeltje rimpelde. De stilte en de schoonheid der natuur werkten aanvankelijk kalmeerend op Lucie's gemoed. De statige populieren en forsche eiken met de breedgekruinde kastanjeboom en, van de tuinen, die de eene zijde van het meer begrensden, en de torentjes der villa's en kasteelen, die daarin gelegen waren, Iteken haar, zooals ze daar voor haar oprezen overstroomd door het rozig licht der avondzon, als behoorend tot een spookjesland, «een feeeiieke schoonheid, zooals men zich die nauwelijks droomen kan. Ze verzadigde zich aan het gezicht ervan, genoot, zooals ze in lange niet genoten had Tot dnt opeens de storm in haar binnenste mei nieuwe woede losbrak. „Hoeveel schoener zou dit alles nog zijn, wanneer het hart het geluk bezat, waarnaar het nu vergeefs smachtte; hoeveel liefe■, als er niet die strijd moest gevoerd worden, n haar liefste wenschen en verla-^ens," knaag in haar. Weg was de schoonheid, weg het genot. Slechts lijden bli. lijden, te grooter, naarmate het geluk grooter had kunnen zijn. i.het gezichtje-, dat een oogenblik gestraald had vau reine vreugde, toonde weer de ïnelancho- Wo, duidelijker dan ooit. Alfons merkte het, staarde haar even vragend aan. volgde dan haar blikken, die afdwaalden naar den oever, waar bloemen bloeiden frissche bloemen, de eerstelingen der nieuwe lente. -Eensklaps klaarde zijn gezicht op. Met een enkele beweging stuurde hij zijn boot naar den wal. Hij had vergeetmijnietjes gezien, in menigte aan t\a\ waterkant. De schoonste ervan zocht hij uit om ze Lucie te overhandigen, die ze aannam en ze dan achteloos naast zich neerlegde. Dan stiet hij de boot weer ai, doch liet de riemen rusten, vergewiste zich, dat zij buiten het ge-, zicht waren, en zette zich dan naast het meisje neer. „Lucie", zeide hij, en zijn stem klonk zoo warm en innig, dat zo hevig begon te blozen. „Lucie, mag ik je eenseen vertrouwelijke vraag stellen?" Zij antwoordde niet en hiela de oogen neergeslagen. „W at wilde hij toch van haar, hij die zijn hart voor een ander had ontsloten, en wiens liefde voor haar dood was," vroeg ze zich af. Doch Alfons drong aan. „Ik zou zoo gaarne we ten," vroeg hij met nog mnder stem, „waarom je Qwooruig zoo stil ca verdrietig bent. Is er iets dat je kwelt.... ot ?'' Hij wachtte even. Toen het antwoord uitbleef, greep hij haar hand en streelde ze teeder, wat za> ai,s willoos toeliet „Zou je dat mij niet, kunnen zeggen?" fluisterde hij, en ze voelde, dat zijn gezicht kort bij het hare was, en haar krullen raakte. „Je weet toch," antwoordde ze eindelijk, „onder welke omstandigheden mijn moeder stierf „Ja," mompelde Alfons. „Maar dat is toch niet iets, dat ge je als schuld moet aanrekenen, «n waarover je biijvend moet treuren — Lucie, neen ik denk, ik vermoed, dat je over iets anders treurt. Mag ik dat andere niet weten," Nu trok Lucie zich biuusk terug van hem. „Neen," zei ze, „neen," en haar stem klonk hard en koud". Kwel me niet!" Een ookenblik zal Alfons stil naast/haar. Dan boog hij zich opnieuw tot haar over. „Lucie, vroeger zijn we jarenlang goede vrienden geweest. Weet ge nog, hoe kort het geleden is dat we samen speelden en stoeiden en elk." " deelgenoot maakten.van ortxe groote vreugden en onze" kleine smarten?? Toer. waren we kinderen Zouden we nu, nu we in den bloeitijd van ons leven zijn, niet evenzoo kunnen doen met de grootere smarten, die ons treffen?" Weer zweeg hij en keek smachtend op haar neer Hij zag tranen parelen, op haar wangen. „Toen ik dezen morgen bij je kwam, heb ik je met vage woorden voorspeld, wat ik heden doen wil. De verwonding van mijn hand heb ik als middel aangewend om- zonder opzien met jou samen te kunnen zijn, Lucie, voel je niet, dat Ik je een groote vraag stellen wil, en geef je me zelfs niet het. antwoord op de kleinere?" Weer greep bij haar hand en hield die stevig vast. „Jarenlang heb ik me de toekomst gedroomd met jou aan mijn zijde. Eerst naden dood van je moeder, of beter, na.je rouwtijd ben ik gaan twijfelen, of die droom werkelijkheid worden zou. Jij zelf was de oorzaak van die folterende onzekerheid. — Liefste, toen ik vanmorgen zeide, dat ik heden mijn geluk wilde vervolmaken, bedoelde ik riets anders, dan met jou een eeuwig verband te sluiten, een verbond van liefde en trouw, onder Gods zegen, door den priester aan het altaar over ons afgesmeekt. Mijn succes van gister had me overmoedig gemaakt, en ik voelde me zéker van je toetemming. Lucie. mag ik hopen, dat ge me genoeg lief hebt om dat verbond met me te sluiten?" Zoo ontstuimig wierp het meisje zich thans aan zijn borst, dat Alfons het evenwicht meende te verliezen. Het was een imnulsieve geweging, het eenige middel, daf haar op dat oogenblik ter beschikking stond om uiting te geven aan het, geluk, dat zijn openbaring haar gebracht had*maar zij was antwoord genoeg. Eerst na géruimen tijd. kon ze fluisterend zijn naam noemen. Hij drukte haar nu vaster in de armen zijn nieuwe, zijn liefste bezit, en boog zich naar haar over om zijn lippen op haar vooorhoofd te drukken. Toen schrok ze echter plotseling terug. „Alfons!" klonk het angstig. „En Marie dan? Maria'" Een luide schaterlach van Alfons deed haar' al haar angst vergeten. Zü voelde, hoe hij haar tot zich trok en haar Kbofd:e tegen zijn schouder legde. Dan fluisterde hij: „Is dat misschien het antwoord op mijn eerste vraag? Het kleuren van Lucie overtuigde hem, dat zijn gedachte juist was. „Zij heeft zoolang op je gehoopt, "lachta ze nachtjes „en ik dacht.... , Dat ik van haar hield? — Arme, liove Lucie, wat moet je wel geleden hebben, jij met jouw groote, teleurgestelde liefde" En dan bezorgd: . Dat is eigenlijk mijn schuld geweest; ik moet wel blind geweest zijn. dat ik de oorzaak varl je leed niet bgrepen heb." „Maa* zij was zoo lief voor je, en eik was " "oneindig veel liever. Verontschuldig mii niet, lieve. Ik had moeten inzien, dat mijn toenadering tot haar, jou van me vervreemde. Em. toch, ik heb nooit met teedere gevoelens aan baar gedacht. Het was of datgene, wat me in mijn ideale vrouw zou tegenslaan, me tot haar trok. Maar heusch. kindje, heb je werkelijk gemeend, dat ik het klatef goud niet van het echte zou onderscheiden? Marie ia een vrouw, die je aantrekt om met haar te gekken en te.schertsen, niet om met haar het leven in te gaan. De booze plannen van Marie zouden op mijn beter inzicht nooit kans van slagen hebten gehad. Voor mijn toekomst had ik heel andere plannen. Van jou heb ik altijd gehouden, van jou, omdat ik wist. dat in jou,'alleen goedheid en liefde wonen kunnen; van jou, omdat jij mijn ideaal waart van jou. die nu spoedig mijn liefste, heerlijke vrouwtje zijn zult." Een tijdlang zate ze nog sa.men, genieteira' van hun jong geluk. Dan greep Alfons de riemen. „\an nu af gaan we samen werken om Jou droeve stemming voor een betere te doen plaats maken.-' juichte hij, „En nu naar huis om de blijde tijding bekend te maken, en het lange gezicht van Marie te zien" Maar Lucie schudde haar kopje, „Neen. weerde ze af, „nu niet, nu niet." „Wanneer dan?" vroeg Alfons teleurgesteld. „Als op den dag van je promotie!"-„Hé! Waarom zoolang?" klaagde hij. „Omdat ik zoo gaarne weer een normaal opgewekt mensch zou zijn, voor dat onze verloving bekend wordt. En dan kan je Marie wat op haar f&as co voorbereiden," lachte ze. En ten .slotte; dan volgt je promotie wellicht eerder, dan anders het geval zou zijn." Dat laatste gaf bij Alfons den doorslag om in haar voorstel toe te stemmen. „Wat dat betreft, zeide hij, „heb je ongetwijfeld gelijk. Want nu doe ik geen dag langer over mijn proefwerk, dan beslist noodig ia" Alfons hiel woord. Zijn proefschrift werd uitgebreid en kostte veel tijd. Doch.hij werkte gestadig en hard, voortdurend aangemoedigd door Lucie, die hem bijna dagelijks wist te ontmoeten, zonder dat hun beider geheim ontdekt werd. Alleen Marie Daehnans, .die zich door Alfons zeer zag verwaarloosd, kreeg achterdocht, doch vond geen aanleiding om haar verkrppte woede daarover te luchten. iclijk ging het proefschrift ter perse, en kort nadien zag Lucia haar Alfons „cum laude" gepromoveerd, tot zich komen om haar aan de we« reld als zijn toekomstig vrouwtje voor te stellen. Dienzelfden dag had Lucie in hei geheim een telegram verzonden naar een bekende uitgevers^ firma. Toen ze van het postkantoor was teruggekeerd, greep ze van haar schrijftafel een klein pakje, dat zij open maakte. Een m«oi gebonden en prettig uitziend boek kwam te vooorschijn. „Ron'an door Lucie Vervoorde,'' las ze met oen gelukkigen, triompheerenden glimlach. Dan sloeg ze het boek op het titelblad open en schreef daarop een paar regels neer. Zoo wachtte ze Alfons af. „Het was een mislukking op den dag, toen we elkaar weervonden" zei ze, toen zeJiem had. gellukgewenscht en het boek overhandigde. „Dank zij dat zalige oogenblik, wordt er nu een welslagen van verwacht!" Vandaag gaat het de wereld in." Verrast had Alfons het boek van haar aangenomen, dat hij voor een geschenk aanzag, toen hij plotseling haar in de armen sloot ..Lucie, jij" juichte hij'opgetogtn. „Mijn engel, mijn schat, mijn.... romanschrijfstertje." Hij sloeg nu het boek open. „Fons meus fortunae f ons" zoo las hij, en dan „ik do bron van al jouw -reiuk? — Dieveling. jij doet je naam toch nog mser eer aan dan ik den mijne, want jij bent veel meer dan een lichtstraal; jij bent een zon van geluk voor mij." En opnieuw vinp^hü haar In .zijn armen ot>. --- GEMENGD NIEUWS. „Maria Reapaan" te Ottersum. Een uurtje trammens van Nijmegen, waar da Niers door het vredige landschap van Noord-Limburg stroomt, ligt het klooster „Maria Roepaan" toi heden weinig bekend in Nederland, doet wij 1 en zijd befaamd in Rijnland, Westphalen en in alle Duitsche landen zoo schrijft de Gld. Ket was voor den oorlogeen der meest bekends kostscholen voor duitsche meisjes, en honderden duitsche vrouwen hebben haar roomsch-katholie, kf opvoeding aan de „Zusters der Godelijkr Voorzienigheid" te danken.: De oorlog heeft ook deze bloeiende, instelling neergeslagen. Wat 'n jammerlijke geschiedenisl Toen de zusters der Goddelijke Voorzienigheid wier moederhuis in Munster ligt, door den kul^ tuurkamp uit Duitschland waren verdreven en ia het gastvrije Nederland om een onderdak zochten weeseen bevriend geneesheer u-t Venlo een he scheiden hoeve te Ottersurn aan, die voor een ornsje te koop zou zijn. Het was 'n hoeve met 'n herberg eraan en de eigenaar was tegelijk veerman, mzooverre hij de reizigers met zn roeiboot over de Niers zette. Vandaar dat de herberg „Roepaan" heette. — de menschen van den overkant riepen immers steeds den veerman aan „haal over, haal over". Een oud zusterke vertelt nog van den tijd, dat her. klooster gevestigd was in de hoeve „Roepaan'i een oud bekrompen gebouw, in welks schuur dt zusters bijelkaar hurkten om er het dagelijksch werk te doen, terwijl de regen door de gaten van het dak viel en de uilen'ïn de hanebalken krasten. De naam „Roepaan" is gebleven en uitgegroeid tot „Maria Roepaan". De oude hoeve en herberg zijn verdwenen en daarvoor b, langzamer hand verrezen een komplex van gebouwen voor een internaat van meer dan twee honderd kinderen. Vóór den oorlog ontvingen 220 kinderen er hun opvoeding. Nu kunnen de Duitschers m3t hun haast waardelooze marken een hollandsche opvoeding niet meer betalen en zoo is heel dezr grootsche inrichting leeggeloopen. Als uitgestorven liggen de groote gebouwen nu langs den' weg en aan de Niers en de landelijke omgeving klatert niet meer het vroolijke kindergeluid van voorheen. Troosteloos loopt men door de leege za-' ten en klassen en door den wijdschen tuin, d.t verlaten is als het huis. De duitsche paters Jasuïeten in Sittard hebben hehel hun hebben en hoven verkocht, moedeloos geslagen door den lagen markenkoers. Maar de Zusters van Ottersurn verleggen de bakens en her beginnen den arbeid van veertig jaren her. Uit Duitschland verwachten zij den eersten tijd geen hei meer, zij keeren hun blikken naar Nederland Ons land heeft weliswaar geen behoefte aan goede opvoedingsgestichten, — die zijn er te kust en te k'cur, maar huishoudscholen, ingericht volgens de eischen des tijds met gediplomeerde leera)'essé.n, die bestaan er nog maar weinige. Zoodra de stand van de Mark hopeloos werd, hebben zij drie Hollandsche leden harer Congregatie naar Amsterdam en Den Haag gezonden om er, de noodige diploma's te halen en deze drie hebben thans hare studies voltooid en hare diploma's in den zak. Dadelijk ging men nu .een stap verder. Terwijl een deel van 'de groote gebouwen wor< fe-^.n ingericht voor kostdames, verandert men 'n ander deel tot een komplete huishoudschool. Er is ruimte genoeg en kosten worden er niet gespaard. Het meest moderne kookgerei vindt men in den grooten keuken, de nieuwste waschinrichting de zalen voor de droge wasch. liet mangelen enzi enz- De meest onhandige meisjes kunnen hier tot volmaakte huismoeders worden opgeiweekt. En de dria leeraressen zijn bevoegd om \weez anderen tot leerares op te leiden en .tot de noodige examens voor te bereiden. Reeds hebben zich vijftien leerlingen aangemeld (Van welke drie voor den kursus In de huishoudkunde. Het begin is er da?., Wij wenschenr da moedige zusters van harte een goed welslagen en hopen, dat zij haar mooie '.onderwijsinrichting langs dezen nieuwen weg mo•gen brengen tot den bloei, waardoor voorheen het herbergje van den „Roepaan-' is uitgegroeid tot het belangrijke gebouwenkomplex, dat thans aan de slanke Niers het vredige landschap van Noord-Limburg inblikt. ---