BUITENLAND. Wereldpolitiek. LXVIII. — HET SPEL ACHTER DE SCHERMEN xxx Maar, heeft men al eens gevraagd, waarom nu eigenlijk houden Engeland en Italië aan Duitschland en Oostenrijk de hand boven het hoofd? Gedurende den oorlog hebben Britten zoo- Wel als Italianen in even ruime mate blijken van feilen haat tegen het Germaansche ras gegeven als Franschen en Walen; en waarom verkeert nu bij de eenen, na den oorlog, de wrok in toegeeflijkheid, en scherpt hij zich bij do anderen op? Zijn de Italianen dan minder hartstochtelijk dan de Franschen? Zijn de Britten zooveel edelmoediger dan dezen? Dat valt toch niet aan te nemen. Inderdaad niet. En wie meent,' dat de zachte Engelsch-Italiaansche politiek jegens Duitschland —Oostenrijk door naastenliefde wordt ingegeven, 'doet goed zich van dat denkbeeld los te maken. Humaniteit philanthropie en altruïsme zijn mooie slagwoorden in de diplomatie, maar zij dienen slechts om de éene ware drijfveer te bewimpelen: het egoisme. Clemenceau had wel gelijk, toen hij driejaar geleden in de Fransche Kamer sarcastisch zeide : „Oui, je Ie saia, nous vivons dans vn tempß oü fes mots ont une grande puissance. Beaucoup, même des gens de grand esprit, croient que certains mots ont vn pouvoir libérateur." („We leven in een tijd, waarin woorden veel vermogen. Zelfs knappe menschen meenen, dat er ta sommige woorden tooverkracht schuilt") Engeland en Italië'kunnen trouwens moeilijk de ware reden hunner politiek ontsluieren. Ze maken die met welluidende leuzen voor hun volken aannemelijk, maar de diplomaten weten wel beter, wat het eigenlijke motief is. Handelsgeest, zal men zeggen : de zorg om de firma Berlin, Wien & Co., G. m b. H., niet dood ta drukken, daar er nog een goede klant uit kan groeien? — Ook dat. Maar er zit méér achter. Onze lezers kennen de Engelsch-Amerikaansche verwijdering, het koersen van Frankrijk naar Amerika, en dientengevolge weer de Engelseh— Fransche spanning. De toestand is van dien aard dat een botsing tusschen Engeland en Amerika zelfs door een blad als de Parijsche Eclair onvermijdelijk wordt geacht. Misschien kan ze tien of vijftien jaar verschoven worden, zegt het, maar komen doet ze. Einde volgend jaar zal de Amerikaansche oorlogsmarine reeds machtiger zijn dan de Britsche. Welnu, hier steekt de sleutel op het slot van het raadseldoosje, Engeland vertrouwt Frankrijk niet Frankrijk hoopt, door Engeland ten, onder te brengen, weer als vroeger de beheerschende mogendheid in Europa te worden. De "Eclair is zelfs onvoorzichtig genoeg om uit te laten, hoe frankrijk, door zijn strijdmacht ter zee, in het bijzonder zijn duikbooten, ter beschikking van de Vereenigde Staten te stellen, de Engelsche marine zou kunnen beletten het Vereenigd Konink rijk te verdedigen. Wat Engeland hiertegenover te doen staat, is duidelijk : zich van dien hinder vrij te maken door Frankrijk elders de handen vol werk te geven Daarom, en daarom vooral, wil Engeland Duitschland niet vernietigd zien; willen Engeland" en Italië het zelfs weer versterken door een toetreding van Oostenrijk toe te laten; willen ze het financieel en industrieel wel zoo verzwakken, dat het geen bedreiging voor hèn meer kan vormen; maar tevens willen ze het voldoende op krachten houden, om het ingeval van een nieuwen wereld oorlog tegen een — alleenstaand : zwak — Frankrijk los te kunnen laten. Ziedaar ook de oorzaakvan den blinden angst jte.- Fransche diplomatie voor het — niet denkbeeldig — Teutoonse- gevaar. --- DUITSCHE BRIEF. (Vafi onzen correspondent). Onder rood dwangbewind. — De tweede verjaardag der republiek, 0, . „ -üitLUN, 8 November 1980 fiotseling is een zekere meneer Sylt, leider der ■ra,üica.e arbeiders .d.w.z. Communisten), in hei gemeentelijk ölectriciteitsbedrijf 'te Berlijn een geworden. Door toedoen van du Heerschap, dat van Russisch geld leeft, werd Plotseling, zonder Voorbereiding, een wilde staking gepioeJanieerd, waardoor Berlijn weer eens zonder J.cht, telefoon, verkeersmiddelen kwam te zitten,-waardoor dus heel het economische leven der millioenenstad werd stopgezet. Voorwend sei der staking: loonactie, werkelijkheid een po htieke krachtproef. „Over lijken" wil de man gaan, om zijn doel te bereiken. De tijd is reeds lang voorbij, dat men zulk een uitlating als leeg gedreig beschouwde. l>e vastberadenheid van éen mam is m dezen tijd voldoende, om het leven van heel een stad tot stilstand te brengen, om Egyptische duisternis in avoudlijke cm nachtelijke straten te doen ontstaan, om ziekenhuizen efi allerlei instituten van volksgezondheid in doodelijke verlegenheid te brengen. Vele menschen en dingen mogen te gron de gaan, als ze het pech hebben, juist stroom of kracht te behoeven, wanneer meneer Sylt ter stak-ng oproept. Dat doet er niets aan toe. Alles heeft te gehoorzamen, te bukken. „Als ik op den knop di uk, springt heel Berlijn!" En inderdaad, Berlijn springt. De Rijksregeering, de Pruisische regeering, het socialistisch ge rneentebestuur, — alles springt In andere republieken zou men Sylt eenvoudig in het roode dorp stoppen. In het nieuwe Duutschland stijgen zulke liguren in één nacht tot aanzien en ontzag. En men wijkt voor zulke individuen achtoruit, aldoor meer. ook al hebben leiders van dat slag hufl invloed op de arbeiders door nóg zulke, ondemocratische middelen, zelfs door onzedelijke middelen verworven. Met lieden van dit soort onderhandelen Rijksmini.sters, Pruisische ministers en Berlijnsohe burgemeesters. .... en bereiken niets. Ondertusschen gaat het om 't zijn of niet-zijn der hoofdstad en tevens van het Rijk. Men laat liever de burgers in het donker loopen, laat hen liever uren lang te voet sjouwen, laat liever zie ken in levensgevaar komen, dan dat men het verbruit met een man als Sylt cm zijn spiesgezellen. Voor deze lieden bestaan geen contracten-, geen be middelingen, geen medemenschen. geen geineen- Schap. Zij voelen zich als 'de meesters van het Berlijnsrhe huis, dat helaas staat onder „onafhankelijk-soaialislisch'* bewind. daag treedt de .wet ia werking, die alle Berlijnsohe voorsteden met de binnenstad totl Groot-Berlijn vereenigt. G-een mensch behoeft er over i_ twijfel te zijn, wie er in het stadhuis zal bevelen. Nu is het wel waar, dat de geheele arbeiderschap niet zoo optreedt, dat het alleen maar de spartacistisch-bolsjewistisch-communisti'sche elementen zijn. Maar alles buigt zich onder hun dwangbevel. Een percent terroriseert negefl-ennegantig, en- deze 99 percent laten zich terroriseerenl Als men deze lieden maar hun gang laat gaan, als de overheid met hen inplaats van met de ernstige arbeiders onderhandelt, dan is het eigenlijk overdaad, cm zulk een kostbaar bestuur als dat der stad Berlijn 'im. stand te houden. Waarom laat men niet liever den heelen rommel aan meneer Sylt e— consorten over, en laat men hen niet, zooals nu alleen voor de genoegens, ook voor de iasten der heerschappij opdraaien? Wij zouden dan alleen wat sneller daar aan komen, waartoe wij, als het zoo door gaat, toch zonder genade zijn veroordeeld: den ondergang. In ieder geval moet er .verandering komen. De ervaringen, die nu overal worden opgedaan gaven aanleiding, om het stelsel der centralisatie der bedwjven van eerste behoefte te herzien. Want hot is een onduldbare slavernij deir gemeenschap wanneer een handvol gewetenlooze elementen millioenen in hun bezigheid en bestaan kunnen hinderen. Zou het dam. niet beterzijn, berouwvol terug te keeren tot de pctroleumlamp, het olielichtje en de pomp en alle technische uitvindingen der laatste 50 jaren af te schaffen? 'Wat hebben wij aan al die technische heerlijkheden als wij elk oogenblik er voor moeten vreeze—, dat men ze ofis afneemt? Fr fr fr Al stakende en onder bewind van een slappe regeering vieren wij den tweeden verjaardag der republiek, der volslagen bankroete, door partijhaat v-arscheurde Duitsche republiek. Er zijn thans nog twéé soorten van menschen Jn Duitschland; a^n den eenen kant staan zij, die als groote of kleine revolutiewinstmakers oneindige sommen — of deze aan hen toebehooren of niet — door hun vingers laten glijden; die dag in dag uit de luxezaken plaüoopen en hun leven slijten m restaurants bij de schuimende wijnen en do uitgelezenste spijzen. Aan den anderen kant de millioenen, voor wie de vergeefsche strijd tegen den nood eiken dag automatisch wederkeert; die onder het bewustzijn van fantastische prijzen, welke zij niet kunnen betalen en van reuzefisommen, dio zij niet bezitten en tóch noodig hebben, naar ziel en lichaam tot volledige afmatting toe lijden. Er zijn graden in deze laatste categorie-, .van den correcten ambtenaar, die onder zijn laatste, fijn-opgeperste pak de echamelheid van zijn bestaan verbergt, van den kou-lijdenden kunstenaar van den hongerenden rentenier tot de proletariërs lamüie in de achterbuurten ioa, die in stompzinnige gelatenheid ds voleinding van haar noodlot af wacht en de onoplosbare wowingkwestie door reek sen van sterfgevallen oplost. Dt*e L>. chen ziji klassen van elkander g arbeiders .burgers, aristocraten en p: zijti in alle twee te vinden. Menig groot ondernemer wordt door zwaarder zorgen geplaagd dan vele zijner arbeiders. De oude standen bestaan iwet meer. De beste bestandueelen van het volk behooren tot de onder den voet geloopcn klasse. Zóó staat het, nu de republiek haar derde jaar begint. Wat moet het worden, als nog verder dan tot nu toe door arbeiders ien ondernemers, regeerenden en geregeerden het botste egoisme tot drijfveer van alle doen en laten wordt gemaakt"' Aanleddlng tot gelukwenschem bestaat op den tweeden verjaardag der republiek alles behalve. Integendeel '• W. F. --- De partijen der orde. De gehouden gemeenteraadsverkiezingen doen zien, dat de Italiaanseeh fiatie in haar geheel rich tegen de revolutie verklaard heeft; van de ongeveer 6200 gemeenten zijn er ruim 4000 veroverd door de partijen van Öe orde. Vn.n 20XJK) gemeefiten is het bestuur in socialistische handen gebleven, waar volgen-; de bladen echter geen communistische nelgingen overheersohen. Deze laatste schijnen alleen in Bologna te heben ge-' zegevlerd» --- BELGIë. De kabinetserisis. i Volgefis de „Etoile Beige" mag men aanfiemen, datCartoft de Wiart zoo goed als geslaagd is met de vorming van een kabif.et Indien er werkelijk eefi ministerie Casten de Wiart aafi de Wetstraat zou komen zetelen, zou dit voor Nederland geen gelukkige keuze beteCkenen. ' J _ m .m Carton de W. is eefi Waal, van wien de Vlamingefi filets te verwachten hebben, en die door zijfi kortstondig gezantschap ifi den Haag op verre na niet van zijfi afitt-Hollafidsche gevoelens be keerd la Overigefi3 is hij een militarist, die de Fransche regeering als leider van België's lotsbestemming -iet anders dan welkom kan zijn. --- Duitsche markten. Daar de Duitschers de zes milliard marken, ene zi, tijdens bunne bezetting tn omloop brachten, niet voor francs Willefi inwisselen heeft de regeering besloten alle onder beslag liggende eigen dommen van Duitschers in België te verkoopen. --- ENGELAND. De loksten van het geld. Hat 'sorialïsl'sehe parlementslid urace neen de betrekking varï staate-advïseur bij de mijner, aangenomen Vermoedelijk zal hij deswege uit di partij moeten treden. Nog offangs verdedigde hij de zaak der mijnwerkers tegenover regeerint; en mijneigenaars. Thans komt hij in dienst van den Staat legen een belooning van gOOO gulden per maana. --- ITALÏë. Uit het Vatieaan. Z H de Paus heeft een particutier onderhoud verleend aan markies Mae. Swifiey een naamgenoot van den bekenden doode, — du» door de lersche geestelijkheid afgevaardigd is om de lersche zaak bij den Paus te verdedigen^ Hij zette den Paus uitvoerig den verachrikkeiijken toestand in zijn land uiteen, smeekte hem tusschen beide te komen en een eind te maken aan wat hij een schande voor de christelijke beschaving noemde Mae. Swiney bracht ook een bezoek aan Mgr. Gasparri en andere kardinalen. Fr fr fr De stakifig van de zaalwachters der musea in bet Vaticaan is geëindigd, zonder dat zij iets meer bereikt hebben, dan wat hun was toegezegd, n.l. een loonsverhoo{?mg met ingang van 1921 en een toelage van 300 lire dit jaar. De musea zijn weer gwpend. --- Vredesverdrag verloren geraakt. De staatssecretaris der V. S., dhr. Colby, zoekt sedert eenige weken naar het Amerikaansche plaar van het Vredesverdrag van Versailles dat nergens te vinden is. Ten slotte heeft men het particuliere archief van Wilson doorzocht zender dat men een spoor van het verdrag heeft gevonden. Men heeft wel i, waar eopieën van het Verdrag, doch het origineel Kijft zeek. --- BINNENLAND. Een roode teeleg. De politieke re<: h6t Hbld. waartuur dat de sociaaldemocraten blijkbaar voor hebben, niet moetefi meedoen. „Het zal voor de vrijzinnigen ifi do Kamer zaak zijn, veel aanleg efl beleid te fcoonefi bij het algemeen debot over de Staatefoegrootiog, welke eerdaags aafi de orde gesteld woedt. Als niet ifi de "ring vertegefiwoordigdefi staan zij uiteraard meer kritisch tegenover haar dafl de reentschefi. Maar als politiok-verantwoordelijkefi en als ftietrevolutiofinairefi moetefi zij er zich voor hoeden in 't vaarwater van de polHiek-ofiverantwoorde lijke revolutionfïaire groepefi te worden gezogen. Er zal, vooral in defi strijd om minister De Vries, wellicht meer gespeeld kunnen -wordefl dan eefi Mifiieter van Financiën. „Wij vertrouwen dat de vrijzinnigen dit beseffen. „En dat zij, vrij in hufi critiek, hun eigen weg zullefi kiezen." .Zullen de vrijzinnigen dezen goeden raad opvolgen? Meer behoeft, gelijk ons voorkomt, Wet beducht te zijn dat geheel liberaal-liflks de sociaal democraten in hufiften toeleg sullen steunen. De Liberalen mogefi dan geen medestafiders zijn van ons christeWjik ministerie; men mog* toch van heft verwachten, dat zij objectief gefioeg zullen kunfien oordeel en, om althans niet ifi 3e kaart der weinig verantwoordelijk!ïeidsbesef toofiende soc. dem. te spelefl. Ifitusschen Is de liberale schrijver van het Hbl. ook nog goed te sprekeft over het kabifiet. Voor hem dus dubbelreden, o mtegefi het kwaadaardig en oflverantwoordelijk plannetje van de S. D. a. P, te waarschuwen Hij schrijft: De hoofdzaak vafi Het Kabinet, die men zou kufiflen kwalifioperen als 't likwideerefi van den oorlogstoestand en het geleidelijk terugbrengefl van normale, maar nieuwe omstandigheden, heeft het, tot nu too, onzes inziens over 't algemeen bevredigend vervuld. Niet het minst is het geslaagd (en niet hot mifiste geluk heeft het gehad) in het negatieve dool van dio taak; het afweren vafl al wat fiaar revolutie zweemt. Ook in positieve richting echter velt eefi belangrijk credit te boeken: Do Achturefiwet, het Vrou-^enki—.wht het tijdig voorbereiden van de Grondwetsherziening, hot verhoogefi vafi tal vafl loofien, en het instellen van een Staatscommissie betreffeflde het productie; systeem. Het Kabifiet kafi met dit oordeel ▼afi den poMtiekefi tegenstander tevreden zijn. En indiefi alle politiekers zoo eerlijk warefi als deze, zou eefl p]aftnetje, gelijk dat van de socialisten, nimmer, kaft* op verwezenlijking hebben' --- Tijdbeedd. „Hoongelach," staat er in 't verslag. En inderdaad, zegt het Fr. D. het is 'n paskwil neen, veel erger: het is een sohandaal die publieke vertooning in Arastei-am» welke men een penbare vergadering gelieft te noemen van het ..Scheidsgerecht", werkzaam wanneer aan gemeentewerklieden straf opgelegd is. 't Geldt dè staking inzake de anti-Revolutiewet Omdat in Den Haag de afgevaardigden des gansenen volks 'n wetsvoorstel behandelen, dat Hun niet zinde, gooiden in Amsterdam honderden gemeente-arbeiders 't werk een dag neer. Wethouder Wibaut steunde he