Reclame-annonces (Onder verantwoordelijkheid von den inzendez der annonce.) --- DE BESTE 2 cents cigaretie. [9217 NIET TE OVERTREFFEN. --- Over Limburgsche Vokskunde XXI. ft.-"e St. Maarten, Sint Martinus, Sint Marten of bi»te Mertendag, op 11 November, is door ale e6-vven heen tijdens het christendom een der ■Beest geliefde feestdagen geweest. Met hem sloot Jlet oude feestelijk jaar en begon het nieuwe. , Wij hebben dit tijdperk in vorige bijdragen den 'e-er duideüJjk gemaakt. Doch waarom op dezen da- de merkwaardige vereering van dezen heili*>e? Het antwoord op deze vraag laten wij hier eens een neutraal geschiedkundige geven, als hij zegt: •■De heilige Martinus werd omstreeks Sl6 na Chr ■? Saburia uit Heidensche ouders geboren. Op leeftijd verliet hij zijn ouders en zei clen heidenschen godsdienst vaarwel- Hij werd nu ?-tech_meen en liet zich op 18-jarigen leeftijd Ijoopen. Later stichtte hij 'n klooster, niet ver van roitiers, voerde hiermee 't geregeld kloosterleven 'n Noord-Gallië in en werd na eenige jaren be"*°emd tot bisschop van Tours. Hij stierf pLm. *^ jaar na Chr. Hij is een der eersten geweest, *»n wie de Roomsche Kerk openlijke vereering toekende, de heilige, die zich door zijn ijver-voor 06 uitbreiding van het Christendom in Frankrijk even verdienstelijk heeft gemaakt als hij algemeen -fcëerd is om zijn nederigheid en <'eugd." Ook in ons land is hem, evenals in zoovele streken van den aardbol eene buitengewone yereering 'er> deel gevallen, vooral in 't zuiden van ons land ls St. Maarten ongemeen populair. Op vele plaatsen in Limburg, o.m. te WEERT, WIJK-MAASTRICHT. VENLO, BEEGDEN, HORN -ÏNNE, NEER, vereert men hem als patroon der Parochie. Een ~root aantal feestgebruiken heeft zich ln den loop der eeuwen om dezen Heilige geweven; "et eene nog al eigenaardiger dan het andere. Waar nu zijn 't de geleerden niet eens, in hoe verre de groote ,populaire vereering van voornoemden heilige al die feestgebruiken verklaart. Laten wij ze eens even zooveel mogelijk opsom- Btte». om ze daarna, 't een na 't ander, Ce revue te* laten i_asseeren. Wij kennen: Het St. Ma, lensvuur; St. M_rtinus*Vbnd; S. Maartensdronk; St. Maartens-vogel ; St. ''■trtensgans; St. Maartenswijn; St. Maartens-aard; St. Maartens-iiedjes. Wat weten wij nu van een en ander, d.w.z. ge-ruikalijk in onze Limburgsche geweten? Het St. Maartensvuur heeft zich in onze provincie tot heden nog 6taande gehouden. Wij kunden hier niet lang stilstaan bij de vraag : Is het St. Maartensvuur van Christelijken of van heiden-B.ehen oorsprong? Of dateert het nog uit heel oude '-den, waarin zij zeuden ontstoken zijn uit feestvreugde over den val van het heidendom hier te lande? Voor een en ander is veel te zeggen, doch de H. Je behandeling zou vele kolorr.men eischen. Wij wille., daarom sleehls aanhalen het oordejl des Meeren Se.hrijne , als zouden de diverse feestvuren oorspronkelijk met geen bepaalden tijd van het jaar in verband staan, en ontstoken zijn, telkens als men de godheid iets te vragen had of haar dank wilde brengen. Maar mettertijd heb ben zij zich bij de hoofdofferfeesten gevoegd, en zoo krijgen wij dan onze St. Maartensvuren. Kerstvuren, enz., die vrijwel alle met de bekende groote offerüjden der Germanen samenvallen. hl Limburg worden de St. Maartensvuren op St. M. avond nog algemeen ontstoken, vooral van •Midden-Limburg tot Zuid-Limburg. En er wordt °°k nog druk gefakkeld door de om het knappeng,e vuur ronddansende knapen#Ja, soms hr^le af, ta,r»den ver door 't yeld wordt de brandende fakj „°i toorts gedragen en gezwaaid. ZoVn wandeling met die lichtpunten do^r de zwarte du.s-lefnis vertoont in de verte sioi3 e„j fmi'.astiscn In de omgeving van GREVENBICHT n°ernt men dat jongens-vermaak „flakkeren". In de laatste jaren echter gebruiken de knapen ook uitvindingen, om licht te verspreiden. Men maakt lichtballen van uitgeholde pompoenen raPen .knollen en plaatst daarin kaarsjes. Ook lampions worden erbij gebruikt. In VENLO worden de vuren vervangen door brandende kaarsen. Op dien avond maken daar de feestvierenden (en wel oud en jong) ecu groeten kring en springen en dansen in de rondte er lustig op los. In 't midden van den ring staat een brandend kaarsje, waarover de kinderen beurt om beurt trachten heen te springen. Al rond dansende zingt men daar: Sintermerter vógelke Hêt ei road kögelke En ein blauw startje. Hoepsa, Sintermarte! Niet minder eigenaardig is het te vernemen, hoe in vele plaatsen in M.1.. o.a. te' NEEBITTER. HUNSEL enz. c'e voorraad voor den brandstapel ( = Sint Martesveur) werd verkregen. De schooljongens trekken daar eenige dagen vóór 11 November met een kruiwagen de huizen langs om brandstof. Daarbij wordt gezongen 't zonderlinge rijm, (een eentonige terts-melodie) j i» Sint M: .te is einen arme m.~n, Dai steultj al waat 'r kric.c kan, Gaiftj mich estebleef get veur "'t. Marte met ein aor! Na dat zingen komt een der huisgenooten óf met een takkebos (daar „krik" genaamd) óf met turf, óf met aljerhand stroo aangedragen, wat jp den kruiwagen geladen wordt. Alle brandbare zaken, zijn welkom, desnoods oude stoelen, versleten deuren, etc. Nu komen de knapen ook wel eens voor 'n deur, waarvan de eigenaar, niet meeaade met die pret en dien zang, ze eenvoudig ge-loten houdt. Zoon „geere" (= gierigaard) Wordt dan terstond begroet met de klinkende serenade: ,-Girregirregits geuftj neemes niks, Girregirregits geuftj neemes niks!" Al deze verzamelde brandstoffen worden ergens penter heg of oud huis of in een schuur bewaard, totdat li November of St. ïtfaarten-avond aanzoekt. Dien avond wordt alles te hoop gèbra■:•!.'. P eenigen afstand van 't dorp in 't veld, alwaar d_n s.^vonds bij 't ontsteken vaders, zoons, Lroev?« kinderen en zusjes .tegenwoordig zijn. Atoeder de vrouw blijft thuis en bereidt de wnfa?' waarin volop-,,bookeskook" (=boekrnaa! } WOrdt -'ebro-t, welk zeer gewild avonda_ gezamenlijk wordt gebruikt, zoodra het oude ziin pi 6 yol^e van 't --Sinter Martesveur" terug tehfflniVJ> '-ordt da-r-ij .verhaald van de vermet 7ii« r_,*_:ia , toeren' f'je dze of gene l_..aap S nltnJifïe} ,vmet veul baQJ'! <=veel banden) f _ei -re-d heeft uitgehaald -pnai,_. der brandstof zingen: Sint Merten is eine brave man, Dè numptj ;\-aat hè kriege kan, Struë, hout, terf, Mèt ein dikke koregerf, En ein krik van rummelsdik. As 't gekrik hètj; Weit ich, det ich ein fakkel höb, 't Veurke motj gaón branje. Er zijn dorpen, waar de jongens den allerhoogsten top in de omgeving opzoeken, om daar den brandstapel te ontsteken, zooals in OIRSBEEK, AMSTENRADE e.m.a. Ook waren er voorheen plaatsen, waar de knapen op de vier hoeken een hoop brandstof lieten vlammen, zooals te TEGELEN. En ook op eene uitgezochte hoogte. Het is dan indrukwekkend bij donkeren avond van zoon hoogte uren ver de inkerende St. Maartensvuren te zien gloeien. We hebben er wed eens meer dan twintig geteld. Wat . etreft het trakteeren dien avond op boekweitekoek, melkpap en een gebraden gans, daarover gaan verschillende legenden. Er zijn er, die weten willen, dat de heilige het boekweitzaad hier heeft gebracht. Anderen beweren, dat de ganzen St. Marten door hun gesnater hebben bekend gemaiakt, dat hij benoemd was tot bisschop en dat hij zich toen in een ganzenstal zoude verscholen hebben. . 's de g__ns wordt geslacht, wordt vooral op de kleur van het borstbeen gelet. Is dat bijzonder of buitengewoon wit, dan vermeldt of beter voorspelt zulks een strengen winter. *tS »P -t- Van de overige gebruiken als de St. Maartensdronk, St. Maartensgaard, St. Maartenswijndrinkern en speciale St. Maartensliedjes hebben wij hier in onze gewesten nooit veel gewag hooren maken. We zouden wel nog een aantal kolommen kunnen vullen met allerhande feestelijkheden op dien dag en dien avond in de overige provinciën van ons vaderland, alsmede in Duitschland, België en Frankrijk. Dat ligt echter :det in onze bedoeling. Weten onze Limburgsche belangstel- Jenden in hunne woonplaatsen nog oude of bestaande gebruiken te vermelden, zoo houden wij ons steeds beleefd aanbevolen. Hun zij medegedeeld, dat vanaf dit onderwerp wij nu den bekenden volkskaiender in het cpsom men der gebruiken en feesten zullen volgen. Rmnd. G. KR. --- Ingelkes make! Daor waor 'n weis. Haör vader waor in de geyagenes gestorreve, en haör moujei. leep de boer op met in einen arrem Door in 'ne sjaal gedread, en jn den aandere 'ne kurref met rijstartele, knuip, kam, zcip, enz. Wie Door zeeve jaor ajd waor, ging haör moujer met 'r in de groete bouw woene, woe ze e paar jaor later storref van den tifes. Door woord aor-genomme door 'n vrouw van 'n aandel» kamer, die kernpassie met 't sjaop had en sjus e meidske verloren had van dezellefden awerdom dat e kameraödje van Door waor. Nao sj___l ging Door neet; haör moujer had 'r noets gesjik; noe hoofde ze ouch neet te goon; mè ze mos de straot op urn te beedele, en owee! es ze 's aoves neet genog toes brach, dan kos ze zonder eete nao bed. Door waor e bretaoll nes en leet ziech tat neet lang weflgevaJle mè verhuisde nao 'n aander vrouw. Noe ging ze nao 't febrik en wie ze cent genog verdeende, heurde ze ziech e keemerke eh ging op haör eige woene. Van dankbaarheid waor gein spraok, mè wee zou h&ör dat gdlierd hubbe? Ze wemekde van 's mörreges zeeve tot 's aoves en daan ds Staat in, woe ze niet haör kameraote den hielen aovend Weef op i n neer drente'e- Sondes ging ze nao St. Pieter danse. Gekook eete had ze noets; 't waos mer altied 'n boteram. Wie ze zestien jaor waor, begos ze te vrije. lers met eine, dcc bij haör aon den hove werrekde toen met 'ne sjcrresliep, Hater met 'nen Oosganger. Op 't leste bleef e pottemanneke aon haör plakke. .'t' Waor noe serrejeus, mè veur aofwisseling hadde ze, van tied tot tied, groete ruizing, en wijl ze nao niemend hoofde te kieke en e keemerke met meubelikes had, troude ze mer. ümdat ze allein waor, troude ze bij haöre leeste oet. 't Waor middel in de zomer. Ze had e wit bloeske, e kort rökske, e paar geel sjeun aon, woe ze deks' met had goon danse op St. Pieter. De manneleke leede van de trouwpertij, inkiluis hiiöre maan, drooge basjeroene, hoeg zijje patsje, en eine had ncg-wel 'ne roeje zakdook urn z'nen haals geknuip. Ze stonte aon de deur te kieke. De naobers loerde ouch neusjeereg oet, wie urn den hook twie vojture aonkaome, woe 't hiel stelleke introk, das te zegge: den aonstaonde wou bij zn leeste zitte, mè wie z'm beduidde, dat 't neet maagde, kroop 'r weer droet en met heum mos mer aflles droet. Nao get ruizing, woordt, zoe 't sjijnt, alles weer bijgelag en ginge ze, wie aie fetsoenleke luij, heer in de ierste, zij in de leste kouts. In 't nao hoes komme, waor ze ziech, zeeker ms bij vnundinne goon laote zien, want de broedegom waor 'n haaf oor. toes, veur dat de broed kaom. Wie de twdede kouts aonkaom, spoojde ziech de jonge maan in zn humpsmouwe nao de deur, neet veur zn vrouw te verwelkomme en te heilepe, mè urn de koetsieer 'n dröpke te sjinke. Enfin, ze waore getroud, en dat waos 't princepaolste 'n Tiedsje denao .waor Doon moujer van e jöngske. 't Waor ieder e lömmedke es e keend. De weisvrouw geideupte 'm gaw, en 't ingedke vloog nao den Hiemel. Aoch, zagte de naobers: 't is 'n ingalke- Kom, dao zuüle 'rs nog wel mie komme! Door ging noe weer truk nao 't febrik, dao vond ze 't plezeereger es toes, en wat zou ze toes doen?. Köbe heij wel (liever jrekook eete gehad es 'r rm twelflef oore toes kaom, mè Door zag: dao kömp niks van in. lech hub me leeve laank gey gekook eete gehad. lech zal Sondes koke. Zoe gmg 't e jaor laank, — toen booj ziech 'n twiede kinneke aon. Woe zafl iech al zn kledsjes vandan hoole? zag Door; die einege deukskes, die iech had, hub iech verkoch. — Koup neuje, zag' Köbe. — Dat kins-te begriepe! lech dao cent aon geeve! dan hads-te 'n deil bakskes minder. — Sjei noe oet, doeg neet ofs tiech ze neet lus, de sjuts ze ouch neet de neeve. — Dat zeks te good! Wat heet 'ne mms wie veer aanders? Mè iech zaal wej aon deuk zien te komme! 'n Veertien daog laank had ze 'n deil rieke luy naogeloupe, 'nen toustand gesjèlderd, woe de hèllef van geloge waor. Ze had vief-en-twinteg gulle bejein getroggeld. Dao vaan gaof ze veer gulle oet veur 'ne kinskörref; de euverege twinteg woordte den ierste Zapterdag al ppgeboemeld.; 1 Einige weeke Jater woord 't kinneke gebore. 't Wao'r weer e lömmelke, mè toch get beeter es ! 't ierste. Wne 't 'n week of dreij ajd waor, brach Door 'm ' 's mörreges nao 'n vrouw, die veur fiefteg cent per daag 't keend heed tot 's aoves. Door vond 't wei hieQ lastey. Noe mos ze smurreges 'n halilef oor yreuger op, urn 't keend aon te doen en te bringe. Zonder dat, had ze 't toch al hel genog; 't keend beukde de haEef nach. Es ze dat a_J_emao_j geweete had, hey ze zeeker neet getroud. Wie 't kinneke veer maond waor, giny z'm ms 's mörreges in de bitterste kaw bringe en had vergeete 'm in de sjaal te dreye. Ze waos al bij de hawvrouw, wie ze 't merrekde. Wie z'm 's aoves truk haolde, zag die yrouw, dat 't wörrempke neet good waor, dat ze dn daag denao mer mos van 't febrik toesblieve, want ze wou 'm neet hubbe, es 't kraank waor. Mopperenteere kaom Door met 'm toes. 's Nachs woord 't wie Danger rwie erreger, en wie ze 's anderendaos met 'm nao de seksiedokter ging, zag dcc dadedek: „Vrouw, dat keend heet 'n zwoer kaw; iech goïuif neet, dat iech 'm doornaoi.'-. Drey daag later zagte de na#bers: „'t Is weer 'n ingeüke!" E paar jaor laank [eet ziech dn oejevaor neet mie zien, Door werrekde weer op 't febrik, dronk met en zonder haöre maan, gnng Sondes daöse en maakde zoeveul meugelek alle pretsjes met, mè 't sjijnde toch^ dat haör dat leventsje op den doer toch begos te verfeele, want wie nao vief jaor nommer drey kaom, waos ze ech Mij. Van te veure had ze gezörreg, dat 'n yrouw van 't zeülefde pertaol 't keend door den daag heel; ze mos .wel twinteg cent mie geeve,, mè ze Hoofde in noe neet zue wied te ora^è eu te hooie Die vrouw heejj veul, yan 't wiech; zij zeilef had gein, en noe truusde haor dat. 't Sjaöpke kaom good bij. .Wie . vief weeke ajd waor, en 't op 'ue Zondeg toes waor, kaom Köbe smoorzaat nao hoes. Wie z'u vrouw dat zaog, waor ze zoe gifteg es 'ne kriekel. Dao kaom ruizing, en ze klopde zioch. Door had 't keend op haoren arrem, en zoe kraog 't Je idaag mei, ne sjoon, dcc veur de moujer bestump waor. De hersekes waore (,e--raak, en nao einege daog Koste de naobers ze^-e: „Dat is weer 'n ingeleke"! Wie 't veerde mos komme, zou Door hiell gooa deveur zöi_ege, en dao ze neet mie van 't sterreK.-ste waor, gir_6' ze mer neet werreke en zou 't kinnek zelles oppasse. 't Woord in Juli gehore, m 't hartsje van de zomer. Ze hadde mer, ei keemerke. Door laogimet de hoegste temperatuur onder drey gelaende wöte deekes met 't pas gehore keend neeven haör. De jufferouw had gezag, dat de vinster ope en tw_e deekes aof moste. Wie ze wey waor, zag 'n aw taant van haöre maan, die haör e paar daog kaom oppasse: „lech g'aon gaw de vinster sleetel Moot 't kinneke weer 'n trek kriege? Dat wief met haöre zawefl van veerse loch, wet neet wat ze zeet". Tant deeg 't keend oet; ze .vond, dat die nuyerwetse wiever de kinder niks aondoen. Waos tr. neet veur ziech doed te sjagreneere, en de kinder te doen sterreve? „lech zafl dat sjaop ms aondoen. lech kin 't wel, iech hub genog kinder gehad", mè za vergaot te zegge: dat zrs zes onder de grond had ligge. Ze doog 't keend 'n hummeke aon, e lijfke, n'n dook, nog 'ne Kouwe baoje, dao op 'ne witte fleneliae, euver de kop, woe ondet e ketoune en e wölle mutske. De lange flienale winded woord neet .vergeete. Toen ze dcc good vas urn 't keend had g.wdnd-d, naom ze de groeten dikke sjaal, woe de moujer ziech indreyde, es ze in de winten vre. febrik ging, doog dcc euver 't köpke en lag 'm good drm gemoffeld onder de drei deekes, en dat bij de groetste hits, die me ziech kos veurstellle. Wieske kracg ouch dadelek de fles, want Door vond dat veul gemeekoleker; dan maakde ze ziech neet zoe aof. Veur de res van den daag knaog V'ne prop in de mond, das te zegge 'ne lap woe sokker in wooïd gedoon, en woe t dan mer mos op zoeke. Door vond 't wel neet ptezeereg, dat de "es neet good zuver .ing, -O» '*■ is pers«is mer allfel zuver meiaek, zag ze, dus dat is zoe erreg neet. ES 't keend niks oet de stop kracg- probeerde ze zelles ms, dan mos ze 't wel dadelek oetspeije, mè dat zal wel zoe moote -ien, dach ze 't Doorde neet lang, of 't keend had ze köpke yol sjuliverkers, mè ze dach dat 't neet maagde aolgedoon weurde. 'n Kameraotse had haor dat gezag, en daodum heel ze ze köpke mer good werrem Es ze tied had, doog ze 's mörreges 't keend los, of zoe neet 's middes, zoe had 't toch eederen daag 'ne zuveren dook. 't Keend woord kraank. Ze zagten haor dat t van 'n koej hand geraak waor. Den eine raojde haör dit, den aandere dat, en de bussel probeerde alles, totdat de naobers weer koste zegge: „'t Is 'n ingelke". De dom Door heet noets gean kinder mie gehad. Gelukkeg ouch! want op die meneer komme in Mestreech twiehonderd ingelkes per jaor. M. _. --- Reclame-annonces Vraagt uitsluitend : FüTÜRA SIGAREN S-garenfabriek „FUTURA" __ VELDHOVEN (N.-BR.) --- URINEZUUR EN DE NIEREN. Overtollig urinezuur is de werkelijke oorzaak van rheumatiek, ïachias en ..pit, en het kan zoowel de oorzaak als het gevolg zijn van nierzwakte. Zware, moeilijk verteercare spijzen, alcohol, overwêrking en nadeelige gewoonten leiden tot de vorming van een dusdanige hoeveelheid van dit vergift, dat de nieren overweldigd worden door de overspanning om het uit het bloed te filtreeren. Voorzorgen en matigheid verminderen de hoeveelheid urinezuur, vergei-akkehjkcn de taak der nieren en voorkomen, dat niet-gefilti _erd urinezuur zich in de aderen, spieren, zenuwen en gewrichten afzet en kri-t&lhseert. Deze voorbehoedende maatregelen kunnen worden aangevuld door tijdige versterking van de nieren door Foster's Rugpijn Nieren Fillen. Dit speciale niergeneesnriddel verschaft succes, zelfs in gevorderde gevallen van nieraandoening en verschijnselen als rheumatiek, steen, spit, ischias, niergruis, nierwaterzucht,! nier- en blaaso'ntsteking «n urinezuur-vergiftiging. Foster's Rugpijn Nieren Pillen werken niet op de ingewanden, doch louter op de nieren en blaas. Antiseptisch, voorbehoedend en genezend, wordt dit niargeneesmiddel alom aanbevolen als gevolg van de uitmuntende resultaten, die men ermede behaalde. Te Maastricht verkrijgbaar bij Ch. Daniëls, Kleine Staat 7. a f 1-75 P-r doos. Toezending na ontv. v. postwissel. --- De oplossing *) door Velatus. II (Slot.) „Nu?" vroeg Willem Kalkers vol verlangen, toen hij eindelijk in de avondschemering naast Else zat in het intieme prieeltje, die een der aan. trekkeiijkste verblijfplaatsen van den tuin harer ouders vormde. ..Zeg me eerst, of je het boekje hebt gelezen, dat ik je straks heb aangeboden?" „Och ju", zeide hij. „Daarvoor, kan ik je niet dankbaar genoeg zijn. Ik heb het geheel doorgewerkt en kan niet anders zeggen,dan dat bet me ten zeerste voldeed en nog verscheidene malen onder mijn oogen zal komen. Het is een heerlijk boekje, dat in staat iq zelfs de somberste gedachten te verdrijven, en wellicht vind ik daarin een leiddraad voor het geval ik me nog eens waag aan eigen werk. Ik bewonder je keus en breng je mijn besten dank voor dat mooie geschenk...". „Genoeg, genoeg !" viel Else hem met een geheimzinnig lachje in de rede. Het doet me plezier, dat je mijn klein geschenkt zóó op prijs stelt". • En nu uw meening over mijn product !" Het meisje antwoordde niet dadelijk en de jongeman concludeerde daaruit, dat het haar niet erg was meegevallen. Verwondering teekende zich daarom op zijn gelaat af, toen eindelijk haar algemeen oordeel kwam. „In het algemeen is het me niet tegengevallen. „Niet tegengevallen?" herhaalde hij met een zucht van verlichting. „Neen. Het viel me zelfs mede. Er zijn verschillende goede eigenschappen in ; het motief is goed, de indeeling keurig, de karakters scherp geteekend. , „Maar wat wil die uitgever dan nog meer?" verbaasde zicli Kalkers luid op. Else lachte haar zilveren lach. „Pardon", zei ze, „er zijn nog andere eischen te stellen, wil een boek gelezen worden". „En die ontbreken?" „Mag ik-ronduit spreken, zonder dat je me onuitstaanUaar vindt?" „Natuur'l|K ! Dat is toch volgens afspraak !" „Welnu dan. Als ik je boek lees en zelfs als ik hier of daar een onwiljekeurige bladzijde opende, dan treft me altijd de gedrukte stemming, die er rondom de hoofdpersoon heerscht. Zelfs in zijn gloriepunt' staat hij nog in matte, douwe omgeving. Bovendien voel ik bij het lezen altijd zoo iets als militair regiem. Elke zin lijkt een soldaat-in-gelid, elke alinea een peloton, elk hoofdstuk een regiment en het geheel een legerparade, alles zoo strak en correct, dat men tusschen de gelederen touwtjes kan trekken zonder een militair jasje te raken. ' Willem lachte zuurzoet. „Het beeld is meer kostelijk dan vleiend. Verder !" „Ik zie erin een versterkte burcht op hechte grondslagen, waarop iedere vijandelijke pijl moet afbreken. De logische beredeneering is zoo sterk, dat men er geen spelt tusschen kan steken. Hoofd stukken hebt ge gewijd aan een juridische argumenteering van de goede daden van je poppen. Want, onder ons gezegd, je figuren zijn meer poppen, die je slapen en wakker worden, staan en zitten of liggen laat, dan menschen die hun eigen leven weten te regelen". „Ik ben toch ook de bewerker !" voerde Kalkers oppositie,- „En ik dien toch wel de regeling te kiezen!" „Goed. Maar stel nu tegenover het jouwe eens Beatrice's boekje. Het is een losse greep uit het leven. Een korte schets met één hoodfiguur, rondom welke enkele andere zijn gegroepeerd. leder beeft zijn eigen leven, vreugde en leed, doel en streven. Maar geen dorre redeneering vindt ge er. Hier een zin, die je doet meehuilen, daar drie woorden, die je doen schateren van plezier. Geen diepgaande karakterstudies en toch ziet ge de menschjes van stonde af aan als het ware in levenden lijve voor je. Een woord, een gebaar lees je van hen en je kent ze, innerlijk en uiterlijk, zooals ik jou en jij mij kent". „Talent, dat ik niet heb", zuchtte Kalkers. „Dat je wel hebt, en dat je ook kunt gebruiken, als je je maar eenmaal hebt leeren ontworstelen aan je sterke redeneer-methode. En begrijp je nu, waarom dezelfde uitgever, die Beatrice's werk gaarne de wereld instuurde, het jouwe niet aannam. Hij is natuurlijk op de eerste plaats zakenman en beoordeelt de leesbaarheid van een boek, voor hij zijn stap zet...". „Ik begrijp nu volkomen!" klonk het neerslachtig. „Maar hoe kan ik me beteren?" „Wel, laat ik je ook een goeden raad geven. Probeer eens, je met Beatrice in verbinding te stellen". Verbaasd keek hij haar aan. „Die ken ik toch niet, en hoe zou ik haar schuilnaam kunnen doorvorschen. En bovendien... het wotfdt dan toch te laat voor mijn doel. Weet je, Else, dat ik er bijzonder prijs op stelde, mijn boek binnen drie maanden voor de étalages te vinden? Waarom dat? Met het oog op een gunstig seizoen toch niet?" „Neen, met het oog op jouw verjaardag. Ik had gehoopt je dan het eerste exemplaar versch van de pers te offreeren 1"- Een lieve blik van het meisje was hem een groote belooning voor zijn welgemeende bedoeling, doch zij ging er niet verder op in, „Dat zal nu niet meer mogelijk zijn", ontweek ze, „Wellicht komt er echter een andere, betere gelegenheid... En wat betreft Beatrice, die ken je heel goed „Werkelijk 1" Hij betrapte zich erop, dat hij zich den geheelen avond telkens opnieuw moest verbazen en bloosde over de jongensachtigheid, waarmee hij dat deed. „Volkomen waar 1" ging Else door. „Zoo juist hebt ge me een openbaring gedaan, die me zeer welkom was. Ik zal eenzelfde openbaring doen tegenover jou. Beatrice bracht jou haar eersteling met een gelijk doel als je van plan waa tegenover haar". Het volgende oogenblik had Kalkers haar in zijn armen genomen., „Beatrice, dat ben jij ?" fluisterde hij verrukt. „Ja", antwoordde ze, toen ze zich weer had losgewerkt. „Is het wonder, dat ik haar boekje zoo hartelijk verdedigde?" „In dit geval zal ik Beatrice's hulp gaarne aannemen", bekende hij overgelukkig, „...als ze althans daartoe genegen is?" „Volgaarne l"i verklaarde ze, .„echter ondei^ voorwaarde, dat we hard werken zullen 1" * * * Toen Willem Kalkers 's avonds op zijn kamer nog eens de geschiedenis van den dag in gedachten doorleefde, moes* hij zich opnieuw verbazen over den goeden loop der zaken, die zijn slecht begonnen verjaardag tot zoo gelukkigen feestdag had gemaakt. Maar grooter nog was zijn geluk en dat van zijn 'vrouwtje toen ze eenige maanden later op den dag van hun huwelijk in de étalages der groote boekwinkels hun eersten saambewerk. ten roman te prijken zagen staan,, * Nadruk verboden. --- GEMENGD NIEUWS De onttroning van den spoorweg. In Engeland heeft dit proces al verren voortgang gemaakt, wordt de trein verdrongen door de auto, zoowel voor vervoer van reizigers als van goederen en thans zien we in Frankrijk hetzelfde geschieden, schrijft het Ctr. gr was en is gedeeltelijk nog een sterke belemmering: de toestand der wegen, die in den oorlog veel geleden hebben en slecht worden verzorgd. Maar het was diezelfde oorlog, welke de groote beteekenis der auto voor sne! vervoer in 't licht stelde en toen na den vrede duizenden dezer wagens in'particuliere handen kwamen, ontdekten ook fabrieken en zaken, dat veel sneller, secuurder en thans ook goedkooper per auto dan per trein kan worden verzonden. Per spoor duurt het dagen, voordat de goederen zijn gehaald van huis of winkel of fabriek en naar het station gebracht, in den trein geladen, ter plaats van bestemming gekomen, weer afgehaald of thuisbezorgd. Door dit telkens overladen van wagen in trein en van trein in wagen lijdt ook het artikel en is veel duurder emballage noodig dan voor de auto, die de goederen voor da deur opneemt en voor de andere deur weer aflaadt. Ook zijn er bij autovervoer veel minder moeilijkheden met personeel en met de zoo vertragende en irriteerende ambtenarij en papierderij der spoorwegen heeft men in 't geheel niets te ma-' ken. Een auto kan goedenon meenemen voor tal van tusschenüggende plaatsen en ook. gemakkelijk zoo noodig een omwegje maten, terwijl de trein aan zijn lijn is gebonden. "° regeering is met buitengewone energie bezig om den toestand der wegen te verkfnTn £oTnïl ,'oede eigenschappen heeft. In de eerste pl_a! wel heeft men geconstateerd, dat tabtk een ut.ne? mend ontsmettingsmiddel is. Blaast men tó" aki rook over strooken papier waarop een aanwip dat d_ ?^fh* fijn/ dan Zal men waarnemen 1. _■„ tabaksrook deze gedood heeft. Voorai is tabaksrook een schitterend hulpmiddel om da rnlCl' -»en re dcoden De microben, welke de nekkramp veroorzaken en ook de cholera-bacillen zijn eveneens geen van beide bestand tq-en de werking van tabaksrook, zoodat het gebruik maken van tabak in vele gevaülen «en voorbehoedmiddel blijkt te zijn tegen deze gevaarlijke ziekten. Volgens onderzoek van den Parijschen geneesheer Puntoni blijven de laatstgenoemde bacillen onder den invloed van tabaksrook hoogstens 5 minuten in leven. In tijden van epidemieën kan dus de rook van een sigaar, sigaret of pijp een ontsmettingsmiddel vormen. OpzienbarAdcn moord -- Te Antwerpen heeft een opzienb.renden moord plaats gehad Drie» mannen kwamen 's avonds een café aldaar binnen en bestelden wat et-en. Toen de bedienende keiler zich even naar de kamer achter 't café ba gaf, hoorde hij plotseling een gil en terugkeerend vond hij één der drie gasten op den grond liggen, het hart met een dolkmes doorboord. De twee meigezellen van den vermoorde en twee vro- zich insgelijks in het café ophiel den, waren verdwenen. Op het slachtoffer wer-, den een geladen revolver, een dolkmes, een zak. lantaarn en verschillende andere voorwerpen gei vonden. Een vrouwenportret, dat ifich insgelijks uaa ut.A Suijodsdo ap joj appj I ujag £0 „vriendin" van den vermoorde. De vrouw dia bij den moord betrokken bleek .heeft verschil lende inlichtingen gegeven, die tot de ontdekking en arrestatie van het viertal ,dat zich op het) oogenblik van den moord in het café bevond hebben geleid., Een strijd met een leeuwin — Te Londen zijn bijzonderheden bekend geworden van een stout stukje, verricht door een lid van de Zuid-Afru kaansche politie in Noord-Transvaal. Hij was op patrouille toen eenige Boeren hem een leeuwen' welp toonden, die zij pas hadden gevangen cd hem waarschuwden, dat de leeuwin in de nabijheid was. De beambte reed verder en ontdekte spoor, dat hij volgde in het struikgewas. Hij kwam tegenover een leeuw te staan, die hem blijkbaar wou bespringen en zonder aarzelen nam hij het dier op den korrel en schoot het doodt Het volgende oogenblik sprong een leeuwin op hem toe, beet hem in den rechter-benedenarm' en sleepte hem van zijn paard. Zijn geweer werd buiten zijn bereik geslingerd en gebroken en zoo! moest hij zijn aanvalster ongewapend en met slechts een hand bestrijden. Hij begreep dat zijn haar te doen stikken en dit litte hij te doen door haar neusgaten te grij zoodat het dier den muil moest openen eu, loslaten. Er ontstond een wanhopige worsteling maar hij hield vol en vocht met vertwijfeling om zijnleven. Al vechtende kwamen man en leeuwin op den weg, waar iemand, die voorbijreed den strijd" ehcuwde; deze snelde naar het naburige poli, tiebureau om huip te haien. Toen de politie ter;-plaatse kwam, lag de politieman bewusteloos on der een boschje aan ecu kant van den weg en da\-in te vermoeid o:n zich te bewegen,aan den ren kant. De politiebeambte deelde mee, dat hij erin geslaagd was de leeuwin tot loslaten te gen door haar neus dicht te houden en haar, ; de maag te schoppen: Hij had echter gevoeld dat hij uitgeput raakte en was onder het boschje gekropen om eenige bescherming te heöi ben als zij weer kwam opzetten. Zijn arm was gei heel verbrijzeld en moest op dezelfde plaats wor, den geamputeerd, met het gevolg, dat hij ten slotte aan zijn verwondingen overleed. Kent ge de plukw.., die bij het 1 evvaren van appels geldt? Artikel één zegt, dat ge alleen volkomen gave?' vruchten moet beworen. Afgevallen en zelfs maar( een heel klein beet;; gekw-tste appels gaan zesr spoed steken het andere fruit even-I eens aan. In de volgende artikelen d zegd, dat ;■- nooit voorzichtig genoeg kunt zijn' warm