RecJame-annonces tOnder verantwoordelijkheid »an den Inzender der nnnonce.) njjijjjj" --- WILHELMINE. Een overvloed van de laatste mode ok dellen, met practische beschrijving en fcnipp-j-onen, vinden onze lezeressen in Het Nieuw* W*&i blad, tweemaal per maand veiscbtjnenii, welke nitgave bij de administratie onzer courant verkrijgbaar is voor 95 cents per kirapgf U L 25 franco per post). --- LIMBURGSCHE VOLKSKUNDE. CIC. Behalve Aasterberg bij Echt ligt er ook nog «en gehucht „Aast" bij Grubbenvorst, waarvan de menschen aitijr1 gedacht hebben, dat het eens de woonplaats was van vreemdsoortige geesten, zooals Alvermannekens e.a. die door het volk a.na.oog met , Asen" werden genoemd. Maar ook dit gehucht „Aas" valt geheel buiten deze volks «tymologie. Wij kunnen daarbij in eenen adem noemen Asbroek bij Boggel en Budel, As in de gemeente Hunsel. Asch in Gelderland, en Asch bij Aarle-Rjxtel, Achdonk (N.Br.) Ask-end in Gld., Aseloo (Üverijs); Asenraay, e.m.a., waarin „as". ..asch," „ask", ..asen' overal een zelfde oude Btara is voor „esch" (is boom). En wat zal de lezei dan zeggen van de oude, dwaze volksmeening, die ons eens ter oorc kwam omtrent de afleiding van de buurt „Adam" bij Venray? Een heel naief boertje rad 't altijd voor beslist zeker gehouden, dat in die omgeving het Paradijs heeft geleden Zelfs toen we hem voorstelden eens te willen denken aan oude taalslammen, door geleerde geschiedkundigen hiermede (met Adam) verge'eken, fen die zeggen, dat „ad" ontstond uit een üud- Germaanschen stam. die ..mutsaard" en ook „eed" beteekende en „am" kon afgele'd worden uit het ouden „,ang", dat „weide" beduidde, ja koen was de eenvoudige man nog niet bevredigd Zóó vast wortelt i-ich nu eenmaal de volksetymologie, en de uitgegroeide stam blijft eeuwen en eeuwen voortbestaan. Zoo lag er vroeger (en misschieu bestaat ze nog) eene iand-bez.ttiiig, d.i •enige H.A. met eene boerderij bij Beeguen ondei den nauiu vau Apenbroek „Zou het waarhe.d kunnen zijn, mijnheer vroeg ons eens iemand, dat daar iv de bosscüen in over-oude tijden „apen" gewoond hebban?" Trots mijn vermoeden, dat in broeken en vennen toch moeilijk de apen zouden kunnen gedijen, trok de landman zijne schouders op eji uilte de veronderstelling, dat de heele were.d in latere eeuwen'Moch zoo geweldig veranderd wat en 't dus ook mogelijk zijn kon, dat die beesten eenmaal van visschen en kikvorschen konden geleefd hebben. Want ook onze voorouders aten hoofdzakelijk visch, terwijl wij 't bij uitzondering thans nog doen." Ik kon 'en goedigen man . in ook niets anders vertellen, dan /at er van meende. Of dat ,apen" nu is ontstaan uit het Indo-Germaansch „ap ' (is weide) uit „apa" (Is vloed- of stroomnaam), of in verband staat met de af.eidingen der Mnd. woordenboeken, waarin deze stam beduidt: heide-paal, heide-water, water uit de heide komend, het komt èr niet op aan, doch. met den d.erennaam ,^ap ' zal liet in geen geval iets te maken hebben. Daar. na begon mijn zegsman het ouae dwaal -begrip toch eenigszins los te laten, wat ons oprecht verheugde. , . . Heeft er beslist bij Kerkrade ooit eene kerk tusschen bosschen of hout gestaan? Deze vraag is al zóó vaak gesteld. Daarop moeten wij ja eu neen antwoorden. Immers, de oude heidenen hielden hunne godsdienstoefeningen onder reusachtige e..;en. Dat is, ook vo:gcns Facitus, nu eenmaal eene uitgemaakte waarheid. De eik was bij hen een „quercus" (vanwaar ook het Fraiisuhe cnèiie is eik). Uns Neder.andsch „kerk" voor plaatsnamen is dan ook de „quercus". Weshalve wij gerust mogen beweren, dat, al was de quercus dan ook geen gemetse.d keik-gebouw, het godsdienstig beginsel lag er dan toch in opgesioten. In Ekkelrade echter heeft dit „ekkel" niets met „eik" te maken, wat eveneens vellen' veronderstel.en. Hier is „ekkel" eenvoudig eene kromming eene bocht. (Vergei. het Duitsche Eek.) De inwoners van het gehucht Haanrade, bij Kerkrade, verdiepten zich ook in gissingen omtrent de afleiding van hun buurt-naam. Een dier vele voiksmeeningen vernamen we vroeger wei eens. En deze zinspeelde op een tijd, dat daar in de streken door de eersle mijnwerkers (de Domaniale kolenmijn te Kerkrade was immers de eerst geëxploiteerde mijn) geregeld jaarlijks hanengevechten werden gehouden. Of dat nu echter hanengevechten zijn geweest, of het zoogenaamde gebruik „haan s.aaii" kunnen we ons niet goed meer herinneren. In elk geval speelt on»e kukeluku volstrekt geen 10l in de* afleiding. Het „haan" voor Haanrade ontstond uu den Ohd. vorm „hagan," dat een soort doornstruiken om een ingesloten bosch, waaruit volgde, dat de haag eene omheinde plaatsis Vooral de buurtnamen worden meestal onbarm. hartig etymologisch gefolterd en verwrongen. Zoo zou in de onmiddeiijke omge^ng van Brunssum voorheen langen u.- eene afdecl.ng der gevreesde Bokkenrijders hebben genesteld. Op do plaats, waar nu het gehucht KLING ligt, zouden de brutale roovers des avonds eene koord hebben gespannen over den wegl, waaraan zij bellen hadden bevestigd Volgde iemani bij avond dezen weg, dan liep of reed hij onwillekeurig tegen 't koord, zoodat de klingelende schellen v->or den in hinderlaag liggende Bokkenrijders het sein was om hun schuiihoek te verlaten en op hunne prooi los te gaan Zoo zou dit plaatsje daarom eerst Klingele later Klinge en eindelijk Kling gedoopt zijn Dat er Bokkenrijders meer dan eens hun slag hebben geslagen, zal -1 buiten kijf zijn, maar toch is dit Kling niets anders dan het Ohd. „Chlinga" met de beteekenis van smalravijn, liefst met eene ruischende beek, of eene dalvormige insnede, welke bodem-gesteltenis dan ook au nog daar in de buurt op meerdere punten seconden wordt. Baarlo(o ) Welke schrijver heeft ook weer over dit dorp een verhaal in ue wereld gezonden waaria hij de plaats, met een oud tintje Bardelo of Bardeloo heeft genoemd? Was het met de Limburgsche noveileu-schrijver Emile Seipgens? Zeker weten we 't niet. Doch daardoor gingen de inwoners' op alle mogelijke manieren aan 't gissen over dat „baai". Men behoeft echter h.erointrent in 't geheel niet ver te gaan • Want dn „baar" is mets anders dan een Oha. stam, die eenvoudig; baar, (bar bloot, kaal. onbebouwd, woest beduidt. . . Meer noorde ijk in Limburg ligt het plaatsje Geisteren, en toen men vernam, dat hierin een oude stam „geest" zat, werden door velen wederom allerhande verhalen opgedischt over in de buurt zich vertoonende booze geesten m den ouden tijd gewoonlijk met ijselijke en spookachtige bedoe inge.i. Een volksverhaal was volaoende om de fantasie en het bijgeloof in lichte laaie te zetten. Doch er komt hier toch ook inderdaad een „geest" bij te pas. Maar oen heel onschuldige „geest . Leest maar Het „geist" van Geisteren is ontstaan uit „gest" van het Od. Fricsehe gest, gast, of het Mnd. gest £eest ,is droog, onvruchtbaar land-Geisteren's inwoners 'aten zich dus maar 'et bang maken voor dezen aiom vorschijnenden „geest", doch zij werken mnar dapper op hunne akkers door. En de ingebeelde gevaarlijke „geest" wordt nog wel eens een goede, welkome „gast." We hebbon wel eens hooren beweren, dat de menschen van het gehucht Dubroek bij Maasbree voorheen niét wisten, hoe ze eigenlijk den naam van woonplaats moesten schrijven. De een zeido Dubbroek en zinspeelde op een groot, dubbel broek of ven; een ander meende Dupbroek (Dup voor Döp); een derde schreef Dvi- of Duubroek; een vierde Doebroek, enz. enz. En ieder oogenblik voerde de postbode eenen verkeerden of zelf-uitgedachten plaatsnaam aan. Het meest eehvoudige middel zal dus waar zijn, dat de inwoner van 't gehucht onthoude, dat het „die" of „dub" ontstaan is uit 'n Keltischen stam „dubo", met de be teekenis van donker of zwart, en voor eene gemak, kelijke schrijf- en spreekwijze zouden wij ten slotte willen adviseeren voor „Dubroek." De gemeente Neer zou vs~ oudsher bekend zijn om hare handige, goed geschoolde visschers op de Maas. En voornamelijk zou de visscherii mtge oefend zijn geworden met een groot net, dat den naam droeg van „waai" zoodat dë buurt, waai de meeste visschers metterwoon gevestigd waren. den naam kreeg ar. de Waai. Aldus eèn afleiding, ons indertijd door iemand uit de buurt ver strekt. Het bedoelde visschersnet heeft hierin echter Groene stem. Want „waai" is het Ohd. wag, waf Is bewogen water, ook «il diepe poel of meer. V'odrorr. GERIT. KR. --- ZONDAGSVERHAAL. „Dit.” Zij hield de band omk'emd van haar zoon Marcellus, en heelemaa! wit in haar wijde zijden peplum, spookachtig in de bla. we na-ht waarin de taxlsboomen van de Via Appia. geloken on dooden die zich voor hun graf hadden opgericht, begaf zij zich naar een glooiing van bot terrein wanr het zand eon kleine lichte vlok toekende or hot donkere gras. Maar plotseling stond zii stil... een groot lawaa* liet zirh hooron... het kwam van den kant van het graf van Cecilia Metolla. Zü hurkte in elkaar tegen een monument en wachtte.... Hot lawftói groeide aan, word rurnoe rig... een troop saven die honderden runderen naar Rome dreven kwamen voorbij. En Faustina herinnerde zich dat dien avond in de stad groote feesten van Jupitor Capitolinus gingen beginnen. Het lang strekken duurde een goed kwartier, dan viel de rrooto stut" weer in. Faustina zette haar wandeling voort en waarde zich steeds dieper in de vor'aton campagne naar een «soort groef, omplant mot magere oliifboomon. Zij weifelde niet. niettegenstaande de donkerte. en nam, onder verschillende kleine paden ju'sl dat wat zij hebben moest tot daar waar een licht glimpte, heel flauw tusschen de gele steenen. ;.: .< x — Zijt ge het... Venantius? vroeg zij fluisterend. . Een grijsaard richtte zich op.. . . «... — De vrede van Christus zij met u !... En. En met uwen geest!... Fausüna k'emde haar kind vast tegen zlrh aan en daalde een lange trap af, die steil naar beneden ging onder den grond. De prijsaard gin~ naar boven, sterk maar voorovergebogen, a'sof het voortdurend verblijf in de Catacomben zijn schoudes had gekromd. _ En uw draagstoel?... vroeg hij. —Ik heb zo gelaten b:: het graf van Caius... Zal ik vanavond alleen ziin? — Ja!.... de diaken hebben de samenkomst de chrislenen op morgen bepaald.... — Ik ben toch vandaag willen komen, want het is de gedenkdag.... — Drie jaar a 1!... zeide Venantius. — Voor mij is het: gisteren. * * * Zij kwamen in een lange gang, droog 'en warm waar het licht van een lamp langs de muren gleed... Aan weerskanten van de gal-erii lijnden zich glorieus de graven en de wit marmeren gedenkplaten, lichtten in de schaduw. — Daar, zeide de grijsaard, stilstaand. — Het is daar... herhaalde de weduwe... Zij knielde op den grond en het voorhoofd tegen een zuil, verzonk zij in gebed. Al drie jaar.. . het was hierheen dat zij hem bracht, hij, die de ziel was geweest van haar ziel... Oh t dien dag! toen hij op de schouders der christenen naar beneden werd gedragen langs deiuelfden trap, dien zij zoo juist had betreden... Zijn arm lichaam verscheurd.... bloedloos.... gema.en door de tanden, der wilde beesten, Ziin hoofd alleen was gespaard gebleven en scheen zich nog als in een laagte afscheidsbeweging naar haar toe te buigen... Grooteren schat dan hem |... Zij had dien nooit op aarde bezeten... en nooit zou ze er zulk een ooit meer bezitten.... Hoe goed herinnerde ze zich nog dien verlovingsdag, toen hij haar even bewogen als zii zelf, zijn üeide bekende! en dien waarop de Apostel petrus hun bevende handen had gezegend, vereen,gu voor de eeuwigheid Ais zulke uren in een nienschenbestaan zijn doorleefd dan kan God alleen er nog andere inbrengen. Slechts kort had hun aardsche geluk geduurd... Naaiwelijks was het zoo groot geweest als de edelsteen die zij aan haar vinger droeg... en als uie edelsteen zou hei altijd schitteren in de donkerte van haar leven.... Christus, Die liefde is. had deze scheiding gewild.... dat Zijn heilige Wij gesLhieddei Eindelijk verhief zich de weduwe weer. Hei graf van haar echtgenoot was het derde hoog. Met haar bronzen lampje lichtte ze bij en herlas het opschrift: Hier rust Septimus Gestorven in de vrede van Christus en voor Christus De vijfde van ven ka.eniier van November Peinzend staarde zü naar de letters en de letters schenen ook haar aan te zien. De doodgraver had de holten met rood ingevuld, zoodat het leek op 't bloed van den martelaar, dat door 't marmer naar builen drong! lle.t kind wilde ook lezen... Faustina nam het in haar armen en ti.de het op zoodat züne kleine hoofdje de hoogte van den grafsteen bereikte. _ Waarom is vader gestorven?... — Voor Christus!-.. ja, dat weel ik wel, maar m:in vriendjes hebben mü gezegd, dat, als hij maar een kon-el wierook had willen strooien op het altaar van Minerva, Cesar hem begenadigd zou heïiben... — Dat is z00... was het ernstig antwoord der weduwe. . . _ Dat ia toch niet veel: een korrel wierookt... _ Dat is veel door wat dat beteekent. • i- - Faustine plaatste haar zoon voor zich en keek hem strak in de klare oogen. Luister Marcellus!... Uw vader was senator; hij bezat in Rome een paleis en een villa in Tivoli. hii bezat mij vooral. Een oogenblik zweeg ze als zr.g ze een visioen... toen hernam ze: _ Hij had ook u en hij beminde ons beiden meer dan alles in de wereld. Gelooft go me, mijn zoon dat als de wierookkorrel niet was geweest, dat iiw vader hem dan niet zou hebbon geoffern on het altaar van Mmorva?.... Gelooft ere dat? Zes 't mü !... Antwoord mij... _ Dat is zoo. zeide Marreüus. — Gelooft pc dat hij niet leed toen hij ziin vrijgelatenen znp weenen... toen hij u voor de laatstee maal omhelsde. Toen hij mi.i. van nit de arena in de verte zo-ht on de bftnken van net a,nphiteater? Ge'ooft ge dal men zoo maar zich zelf en rl* zimen aan rfe vernietiging prijs geeft.... dat men zi h a's het hart uitrukt voor iets waaraan men tv.; ; Neen.... Hü had de Godheid van den Ch-istus herkend in de wonderen en in de leering; van Pe-1 trua, en Petrua had met eigen oogen Christus aan* schouwd. Dat dit bewijs u steeds staande houde ten tijde der bekoring. Toen zij weer van uit den grond boven kwamen, was alles een schittering. Het geillumirieerde paleis van Cesar Augustus lichtte hel in de donkere nacht; de tempels der goden; vooral dat van Juniter Capitolinus, fonkelde met duizenden lichten. R Heel Rome scheen van af zijn zeven heuvelen de toekomst uit te dagen.... En heel klein in die stille uitgestrekte campagne vergeleek het kind de ellendige groef waarin het Christendom in zijn opkomst was met de reuzenstad, die zijn po.sslag deed aevoelen tot aan de uiteinden der wereld. — Gelooft ge niet, moeder dat onze martelaren voor niets zijn gestorven dat niets de macht der Cecars ooit zal overwinnen en dat Rome altijd heidensch zal blijven?.... —Ik geloof aan den Christus, Overwinnaar door de Waarheid en de Liefde.... — Maar.... slechts op het einde der tijden?... — Morgen reeds, misschien... — Maar waardoor? — Door: „dit". En terwijl ze dit zeide nam de weduwe niet een priesterlijk gebaar het kruisje in haar handen dat zij bij zich droeg en verhief het omhoog tegen den hemel, rood van schittering. — Amen antwoordde het kind, dat het kruisteeken maakte met diepe, denkende oogen. -. pierre I'Ermite.) --- BRIEVEN VAN LEWIEKE. Het is al een oud smoes-je dat op 't mom-ent de heéle wereiü sport is. Met deze sport heb ik natuurlijk altijd voetballen bedoeld, en tot voor kort was ik 'nog steeds van oppien-je dat voet-ba! de eenige sport was. Tan.s ben ik echter van een ander inzicht in deze hoogst gewichtige aan-gelegenheid gekomen, hebbende ik gekontstat-eerd dat er tot sport nog iets veel voor-namers behoort on wel het visschen n . of hengelen. un-iangs was in de buurt van ons dorp een vergadering bekend gemaak waarpo ge-in^fielt eerd waren alle mensche die het goed meende met het vissen van frelle in dé Geul; L'w weet wel wat frelle zijn nietwaar? dat zijn Van die visse die in onze Geul zwemmen met zoon grijs zwembroekje aan waarop ze roode tipneie hebbe. Toen ik dat vernam denk ik zoo, daar moet je heen Lewieiie, als kieper van ons tweede ellef-tal en als verslag-gever kan dat in-tres-tant weze. Ik ben dor heen gegaan en ik moet zegge dat het aardige mensche waren die lui van de hengel-sport en ook die aan de deur stonge, veel aardiger dan onze baai aan het gemeente huis als er raads-ver-ga-dering is Ze liote me dadelijk binne, en Lewieke mocht óp een stoel gaan zitte! En er kwam een meneer bij me in zijn tiouwpakkie en vroeg me wat ik wouw gebruike en hij bracht mij een r,anja, wablief? Ik zag er veel voorname en def-tige hecre zitte, veel fijner dan ik ooit op onze metsch heb gezien en ik moet het tot mijn schande bekenne, dat ik een heel hooge dunk van dat soort sport heb gekrege. Een affe-kaat (niet van die lekkere uit een flesch, maar een echte) opende als voor-zitter de ver-gadering en toen begon een menaer die Brouwer heete te praten en zei dat ie van de minister was gestuurd. Dat is dus een sport daar bemoeit zich een min-is-ter mee' Ik schaamde me dat ik ranja dronk waar die meneer van de minis-ter Brouwer heete en ik vond het gek dat een brouwer over hengelen sprak waar wij een mini-ter liebbe die toch een visser is, en dat die ei niet over kwam prate, die had er toch als visser meer verstand van dan een brouwer. Die meneet Brouwer verte.de toch nee' veel in-tres-tants van de visserij van de frelle en van de zalm die dus behalve hier in blikjes in de winkels ook in onze Geul is, en van de meivlieg die je in April had om de frehe plezier mee te doen en dat ze daei later zalm van maakde, en als daar nu mee Degorme werd dan hadden ze later geen zalm en veel vijven en zessen en dat de hengelsport op de Geul niet mocht beginnen voor Juli. Maar de affe-kaat-voor-zitler had ook nog wat te zegge en je kon ?oo zien dat ie met van vandaag of gistere was. Hij zei dai lui al W jaar d« h^n^..sportte. oefende en dat het van de heeren in de Haag niet goed gezien was om eerst in Juli te late be- Rinne dat de mensche hier stonke te springe om zoo gouw mogeük te hendelen. Een andere meneer haalde er zeifs de bol-ze-wikse bij en was bang dat r re-vel-luize kwam als de kleine man (welke keine man zei die meneer niet) niet diiek kon beginne. Toeri zei d|e meneer Brouwer dat ie het aan zijn baas de min-is-ter zou zegge en dat ze dan al 15 April zouwe kunne beginne. En toen riepe ze allemaal hoera en klapde in de hande en dat vong ik zoo 'leuk dat ik ook mee deed. Maar ik had toch liever gehad dat ze al op 1 April badde kunne gaan hengele, want vroeger stuurde ze mij ook wel eens pp i April uit om wat te hale, maar fiouwe kul of ZOo, en als ik dan thuis kwam had ik nog niks als pijn aan me voete van het loope en werd ik nog wat uitgelaehe ook. Maar ik ben toch met mijn zoer-na-list-ieke verstand tot de kon-kuis-je gekome dat de hengelsport het voor-naamste is voor de menschen. Komt er iemand van de min-is-ter als de aardappelen niet lukke of als onze hennen de pups hebbe, of ais de mensche andere narisheid hebbe? Ik liep daar zoo over te prat-kies-eere en toen ik tuis kwam sprak ik sebiet met pa over. Pa zeg ik, ik ben op de ver-gadering van de hengel-sport geweest wanr iemand van de repreoring hoof gesprake on ik geloof dat het wel en het wee van ons l«nd afhank van het hengele Ja, jonge zei pa. hengele is oen oude en algemeene 'sport daar zal je in je leve nog meer van hoore en ook dit jaar al. Wat zal er gehengeld worden naar Kamer-zetels, zei r>a en naar raadszetels en naar al'erhahde baantjes. En dan gaat het mes aas waar je nog nooit van heb gehoord. Voor de frel mag je nu de meivlieg gebruike en dan de peering of de kunsvis, dat bopaa'd de wet maar de hengelaars voor zetels hnnge de onmogelijkste dingen aan hun angel, 't Ken veel van hen ook niet scheele of 't een meivlieg. een peering. een baantje een belofte of wat ook is, als er maar mee gevange word. Do frel word ook lekker gemaakt mot een visie dat eigenlijk geen visje is en is ze gevange dap wond ie gehang©. ledereen is in het hengele nat-uurlük niet even glad, zei pa. daar heb je nu bijvoorbeeld in Frankrijk een beroeps-sport hengelaar die Herrie-joot heet, die heeft in p'aats van een frel nu een koelokop gevange. En hier in ons land *ijn de mensche die op de afschaffing van do zomertijd visse en al meende beet te hebbe, toch met lecge hando naar huis moete gaan. Ja zei ik tege pa wat zal Truus nou blii zijn, die ken nou een uur langer van de nat-uur prof vet-teere, maar ik meende toch dat de tweed* kamer het had afgeschaft. Heeft ze ook, zei pa, de volks-ver-tegenwoordi ging schafte af maar de Ie kamer keurde dal niet goed. En nou komt toch weer zomertijd. Als die Ie kamer dan de boel weer niet goedkeurt wat de 2e kamer wel goedkeurt, waarvoor hebbe we die Ie kamer of die 2e nog noodig vroeg ik. Dat weet ik ook niet zei pa. Nou als hij het niel weet wie moet het dan wete? --- GEMENGD NIEUWS. Een groote daad van Abraham Bredius. Dr C. Hofstede de Groot schrijft aan de N.R.C. Nu dig (18 Apm) n»d rt, waar p Abraham Bredius ver van het vaderland, zijn zeventigs'.en verjaardag yiert, mag ons volk nog wel eens herinnerd worden aan de wijze, waarop een van Rembrandt's grootste scheppingen, de David en Sau.l voor Nederland terugverkregen werd en thans reeds meer dan vijf-en-twintig jaren een bron van het hoogste kunstgenot voor de bezoekers van het Mauritshuis vormt. Het stuk op de Rembrandt-tentoonstelling van 18.98 die ter eere van de inhuldiging der Koningin 'werd gehouden, door de Parijsche kunstkoopersMrma Dmrand Ruel ingezonden en maakte zoowel bij Hare Majesteit als bij het gros der bezoekers, zoowel bij de artisten als bij de kunstkenners de grootste bewondeeing gaande. Van dit succes wilde ik tegen den afloop der tentdonste'ling gebruik maken en het schilderij voor Nederland terug te winnen en legden daar om aan mijne medeleden van het Dageüjksch bestuur der Vereeniging Rcmbrandt het volgende voorstel over : De vereeniging zou tot den koopprijs, die ongeveer honderdduizend gulden bedroeg, één vierde gedeelte bijdragen. Zij zou aan de tentoonstellingscommissie, dre over een zeer ruim batig sado beschikte, het bijdragen van een tweede vierde deel bijeen te brengen en tèn slotte de regeering voorstellen het voor het laatste vierde deeleigendom over te nemen.z De eerste vraag was dus, of de regeering op het aanbod, een schilder , dat een ton waard geacht werd, voor vijfentwintigduizend gulden te aanvaarden zoude ingaan. Ik herinner mij nog als den dag van gisteren de vergadering van het Dagelijks bestuur van Rembrandt ten kantore van den toenmaligen voorzitter Jacob Ankersmit, waarin het antwoord van de beide adviseurs der Regeering, de heeren J. Ph. van der Keilen en Jhr. M. V. E. L. de Stners z«m worden meegedeeld, Het was teleurstellend Het eene telegram luidde: ik voel voor de zaak niets, het andere: volstrekt niet warm voor den aankoop. Alle bestuursleden waren het er over eens, dat onder dergelijke omstandigheden van het geheele plan nie's kon komen en men wilde reeds ontmoedigd naar huis gaan. toen Bredius het woord nam en mededeelde, dat hij het schilderij dan maar ze'f zou koopen en aan het Rllk in bruikleen geven. Hij zou door het afschaffen van paard en rijtuig zijne jaarliiksrhe uitgaven zoo beperken, dat deze gekapitaliseerd, het voor den aankoop noodige bedrag zouden vormen.) Zoo is het gebeurd en het schilderij hangt sedert 1890 e's bruikleen van Dr. A. Bredius in het Mauritshuis. Verscheiden jareri later logeerde de Amerikaan sche staa'magnaat Charles Schwab in het Hotel des Indes in Den Haag. Hij was door de schoonheid van het schilderij zoodanig getroffen, dat hij het wenschte te koopen en door den gérant telegraphisch bij den toen buitenslands vertoeven den eigenaar liet aanvragen, of het stuk te koop was. Niet tevreden met het ontkennend antwoord liet hij na thuiskomst van Bredius aan diens huls door don portier van het hotel bevestiging ervan vragen. Het was nog vroeg op den morgen en Bredius liet van uit zijn slaapkamer door zijn bediende de gearaagde bevestiging geven. De portier liet op dezelide wij*_> terugzeggen, dat de logé er een zeer hoog bedrag voor wilde bieden. Bredius liet antwoorden, dat het stuk ook voor een zeer hoogen prijs niet te koop was, zelfs niet voor een mui,oen. ioen de portier terug liet zeggen, dat de logé er misschien wel meer dan een millioen voor wilde geven, was het eenige bescheid van de zijde van Bredius : „smijt den vont de deur uit". Op deze wijze werd een van Rembrandt s pakkendste scheppingen eerst voor ons land terugge wurmen en daarna er voor behouden. Val9«he speler-moordenaar. — De Berlljnsche politie arresteerde een week of drie geleden een jongen man die in de omstreken van Berlijn wan delaars UA hazardspel poogde te verleiden. Nu is gebleken dat de gearresteerde niet alleen een valsche speler is. maar in 1921 in de nabijheid van Köiiiiujshutte in Opper—Silezié ui ge zelschap van drie kameraden twee kooplieden had vermoord en uitgeschud. Door electriciteit gedood. — Te Alhi is een soldaat, die in een telefoon-centrale poet had, terwijl pin tiental andere soldaten al loopend draad voor een leiding afrolden, doodgeslagen. De tien manschappen werden met kracht .tegen den grond geworpen en bleven bewusteloos liggen. _ De oorzaak van het ongeval was, dat een sol. daat üen draad in aanraking had' gebracht met een lijn, waarop 25.000 volt stond. Hevige ontploffing _ Een bericht uit Meibourne behelst, dat een geweldige ontploffing vermoe.ioliik van benzine, den winkel van een electncion te Piehmond (Victoria) in de lucht heeft laten vliegen, en in de buurt een paniek veroorzaakte, In den winkel waren op het oo«renhl.k van de ontploffing een vrouw en drie kinderen, die vermist worden. Vijftig winkels zijn aanmerkelijk beschadigd. w Bandieten begonnen dadelijk te plunderen en gingen hiermee voort, tot de politie verscheen schat W°rdt °P V6le duizen,l6n Popelen go- De storm in Engeland. De storm heeft beel wat schade aangericht in Lancashire, chesnire en lerland. Van verschillende huizen verden stukken van het dal: afgerukt en veje Doornen werden ontworteld. Verscheidene zeeslepen diè sn^fn" n'°ud Van de Mersev ten an*er lagen verspeelden hun masten en andere zonkln cJL estmorland ging de storm vergezeld van sneeuw,, hagel en onweer In lerland heeft de bliksem veel schade gedaan Totdusver weet men echter slechts van een doode, die het slachtoffer is geworden van een huis in aanbouw, dat instortte. --- PARIJSCHE MODEBRIEVEN. HET VOORJAARSCONSTUUM DER PARISSIENNE. Het voorjaar in Parijs is nu gekomen met rassche schreden. Hebben ve zoo nu en dan noc eens een kouden winderigen dag, waarop ue met graagte onze bont omslaan, andere dagen zijn daarentegen zoo zacht zoo heerlijk voorzomersch reeds, dat 3 zonder mantel kunnen uitgaan. ledereen zet zich al buiten in de parken en p'einen in 't zoinetje te koesteren. Maar, zich in R*"oie, teere voorjaais nten steken, dat hebben totnogtoe alleer. de boornen en struiken hier gewaagd. De Parie draagt op 't oogenblik zwart *n slankè, lange, nauwsluitende mantel van zwarte zi