LIMBURGSCHE VOLKSKUNDE. CCXV. We heDea in Limburg eene buurt Breinder bij ■ Schinne. en eene anuere Bnenshoek, kort bij 7 Veuray üver de naanisaUeidmg ioopen de mee- ( nuigeuuog al uiteen. Men noemt ons ook een < BreuüCf bij Gratheru. dat onder dezelfde etyinolo- J gie kA gebracht worden. Maar dn gehucht of i deze uurt kennen wij niet. Kan 't wellicht eene hoerehol'stede of een ander minder merkwaardig Puntzijn? Wel bestaat er eene Brensche Hei dij t Mieio. En eenige buurten Brink in andere pro- i vincén. We zullen deze alle met elkander verge- i lij ka. , Bt woord „brink" beteekent in oud-Nederl. . hoiite, en als wij ons niet vergissen hebben onze Oolel. naburen langs de grens ook dat woord in üi( beteekenis. 'i het oude Welsche of Waliische dialect ' (Veiscn is ook een Germaansche aanduiding voor d' Kelten, later ook voor de Romeinen), dat veie od-Duitsche en Nederlandsche woord heelt over- ■ gnomen, is „bre" het adjectief „hoog" en als Hibstantief hoogte, berg, in het meervoud „breon" (fit te spreken „brien"). Daar is bryn- en bren, ok wel bern, een heuvel. Van dit „brynn" kwam Jïyncyn (heuveltje). Cyn is hier het verkleinwoord „Kijn", ons tegenwoordige „ken". Uit dit •at-ryncyn" laat de taalkundige Wachter het ' Woord „brink" ontstaan. Daarom schijnen de heu- V-els, die doorgaans door onze voorouders als plaatsen van samenkomst gekozen werden later den naam „brink' aangenomen te hebben. Veel later werden ook in iager gelegen landen groene pleinen tot vergaderingen uitgekozen, zie de vele •.brink" in 't noorden van ons land. In de oudste tijden, zelfs bij de Gothen was •.brink" ook een berg. De wortel van dit „brink" a§t dus in 't voornoemde „bre". Moeten we dezen stam „bre" ock niet terugvinden in den Zwitserschen bergtop „Brenner"? En kan door omzett'ng ons woord „berg" daaruit niet zijn ontstaan? Want dat „berg" een oud Keltisch woord is, zelfs Vau vóór Christus geboorte, schijnt men te kunverklaren uit i-Umus in ziju Hist. Nat. I, rin staat gesciireven : „Bergoinates, euam ne prodente aitius, quam fortunatius, Sitos". Van dea stam „bre" leidt men het Waliische a.brig" (= verhevenheid) af. Uu de hooger gelegene buurten Breinder en Brieuslioek moeten vrij dus vermoedelijk afleiden, dat ook deze „brein" en''„brien" verband houden met het oude „brynn" (zijnde een heuvel). We vinden in ons Hmburg verder een „Echel" bij Helden, ook een „Echel-hoek", e^n „Echelsche hei", riet woord beteekent „hoek", evenals het duitsche „Ecke". Bij Kiliaan vinden we Egghe, Eek, als oorspronkelijk beduidende eene scherpte. Zoodat daaraan het Inadbouw-werktuig, dat dient tot breking der aardkiuiten, van scherpe punten is voorzien en „egge" heet, zijn naam ontleent. (Vergel. verder nog de diernaani „eechel" (bloedzuiger) met scherpe zuigsnoet). Er wordt verondersteld, dat men hier moet zoeken naar een ouden wortel „ac", die zoowel in 't Keltisch als in 't Latijn iets puntig», iels scherps aanduidt. Het Latijn heelt toch ook een woord daaruit gevormd, dat „ascia" heet, waarvan atkomstig liet oud- Fransche „achon", het oudere Duitsche „axt" en ons Nederlandse!) „aks' voor bijil. We zouden hieraan nog willen toevoegen, dat een Latijnsch Woordenboek ont toont. „acus" (= eene naai-, stik- of haarnaald), „acer" (scherp), acuo, aculeus (angel eener wesp of bij en voorn van stekelige planten). De verandei mg nu van a in e moet niemand hinderen of verwonderen. Deze wijziging komt in oudo talen zeer veelvuldig voor. Tot zoover dus de buurten „Echel". Bij Tienraai ligt het genuent Megelsum, naar Welks naam men ons vraagt. ledereen zal kunnen aannemen, dat het voorheen zal geheeten hebben „Megels-heim". .Maar dat „niegeis". We zuilen meaeueelen, üoe wij erover denken. Er bestaat een oud-Keitiscn woord „magus" of a.iiiaguni'. De geleerde Pontanus zegt ons, dat ..niagus" oorspronkelijk een huis was, of ook al etue plaats beteekende, waar een geheel geslaciit te zaïiien had gewoond of nog woonde. De geograaf Aiting meent ook, dat magen, megen, meien in namen vaD piaatsen dezeltde beteekenis draagt. Doch er zijn ook geleerden, die „magus" in 't algemeen vuoi een woon-, verblijf- of verzanieipiaais houden, en daarom liet i-rarische „maij>ou" daarvan aïieiden, en er mede in verband brengen tiet oud-l"ranscne „machan" (=schuur zonuer dak). Hieruit zijn, volgens Wachter oude bastaard- Woorden ontstaan, ais machale, niaehaiium, ma- L'liüi.uin, ïiiacnai en jnze besproken ouurtnaam ••megel" (d.vv.z. het eerste dcci). Volgens vezen dan ook liet oude Maciilen (= Üuu-Mecheien) hiermede sterk verband houden. Deze meening is ook I'orsteinann toegedaan, waar hij1 zegt „inahai" = verzamelplaats, en later weer MegeJsum en Mechelen zijn ontstaan uit i.machai.", terwijl in de oude Mnd. woordenboeken te lezen staat: „magale" = „berch darmnen Kom in lech schüne". In den Klzas sprak men voorheen ook van „machielles", dat waren daar kleine huizen. De buurt Macharen bij Megen in Noord-Brabant draagt deiizelfden naams-oorsprong. Wie kent de beteekenis van Mi duels-brug bvj Roermond! Vervolgens zijn alle Limburgsche buurten en ge huchten, waarnaar men ons vraagt, zooals: Maarhezerhutten, Maarsliaal; Maerland; Maris; Moerslag; Moorveld, Moordijk (N.Br.), Het Moer (id.) euz samengesteld uit eene (eerste) benaming, die •.moeras" beteekent, en die in deze plaatsnamen zmver kwalitatief optreedt. Ten slotte willen we nog een en ander mededeelen over de streekbenainingen „Hees", zooals de Limburgsche „Voorste Hees" bij Sevenum; „de Hees" bij Neeritter; en een groot aantal dezer benamingen in Noord-Brabant: Hees, Heesakker, Heesbeen, Heesboom, Heesch, Heeseind, Heeselt, Heeskamp, Heeze, enz. We hadden er vroeger al met een enkel woord °ver gesproken omdat Eörstemann zich er eenvoudig afmaakt met te zeggen: de benaming ontstond Wit het middelalt-latijn hais, heisa, zijnde boschwoud en moerassig bosch. Andere geleerden, denken met het oog op de merkwaardige oudheid van vele dezer plaatsen, dat men „hees" moet afleiden van de Hessenweer anderen van den afgod Hesus, zijnde de -^ïars der Germanen. Aiting zegt in zijne Notet Germaniae Inf. bl. 88. sprekende over een heel oud „Hese": sunt lanien. paudis. quibus „Eese" appellatrio eo trac■-u, quo et Carolo M. memoratur „Fornhese" non nrooul ab Hemi ortu." Daaruit zou men ook kunnen opmaken, dat dit •■Eese" een appellatieve benaming is voor „paludis" (een poel, een moeras). En ook, dat het met ».sch" en „aseh" in verband staat, omdat men 'lees ook wel eens Heesch vindt geschreven. Maar bet zou ook wel gemeenschap kunnen hebben met bet Grieksche „asis" limum, waarvan eenige geteerden het woord „wase" (-= slijk, modder) aflei- i rbij heeft men echter ter aangehaalde plaatog venen, en ook den nanm van I.aag-Hees. TOp weer Heêswijk. Of Hees nu hetzelfde 's. als Hesia bij den geleerden Du Canie, waar «ij zegt: „adscendendo per veteren sepem, et sic per vetus fossatum, et haïcium, usque ad ,jHesiam" extra boscum"? Wij zouden 't niet durven bevestigen. Het is niet onmogelijk. Maar er is dan hier éón bezwaar, nl. dat dan Maarhees, Moorhees, Moerhees, Broekhees eenigszins pleonasmen zouden vormen. De meest aangenomen afleiding is daarom, (afgaande op oude stukken, waarin die naam als grond- en streekbenaming voorkomt.) aan Hees de beteekenis te geven van „weide", omdat in zoovele plaats namen de vochtige grond eene groote rol speelt. „Eesch" vindt men daarbij herhaaldelijk voor „weideland," en men weet ook, dat de „h" eertijds gemakkelijk gep'aatst werd voor namen, die met een klinker beginnen, en waarvan wij er vaak aan gegeven hebben. Hiermede wenschen wij voorloopig onze bijdragen over naams-afleidingen te beëindigen. Vlodrop. GERH. KR. --- ZONDAGSVERHAAL. Ten doode geknakt. Sedert een jaar was Mlle Jurnier in haar vaderland teruggekeerd en dikwijls zat zij in treurige geda-ehten verdiept. En toch was zij in het eerst zoo gelukkig geweest. Zij had een eigen woning, een eigen dienstbode, eigen kennissen. Nu was het naar beurt te bevelen, van haar die haar leven lang had moeten gehoorzamen. Op zekeren dag echter was haar huisje keurig schoonge- ( maak., en opgesierd, en er was niets meer te. doen; toen ontdekte Mlle Jurnier. dat zij eigenlijk niemand ter wereld bezat. Haar bloedverwanten ? Dood of onverschillig. Haar vrienden? Oude mannen en vrouwen, alleen en werkeloos als zij. Een man, kinderen ? Reeds lang had zij de hoop opgegeven ze ooit te bezitten. En toen was er nog zulk een schat van warme liefde in haar oud hart. Toen herinnerde zich de oude juffrouw eenigen harer leerlingen, drie zij liever had gehad dan de overigen. Zij schreef ze lange, viartelijke brieven. Maa-- de antwoorden waren kort en beleefd, haastig geschreven als ec-n onaangename plicht. En naarmate de banale brieven kwamen, werd de arme Jurnier treuriger. Op zekeren dag verzocht een harer vroegere leerlingen haar, eens over te komen. Reisgeld wrrd bij het verzoek gevoegd. Den volgenden morgen was Mlle Jurnier reeds op weg. De buren, geïntrigeerd door het haastige vertrek, kwamen naar liet musje om bijzonderheden te vernemen, maar men zag slechts een salon, waarvan do stoeien met hoezon waren overtrokken en de lamp mrt gaas omwonden. De oude achtergebleven meid Wist nergens van. Wat goid de uitnoouigiiig wt d.e overkomst aan Mne. Jrmer gtdaan ? Haar vroegere leeriinye was getrouvvü met 'n prins van rxu-^isehen stam en lillu v-en kleine, dien zij wilde toevertrouwen aan haar gewezen leermeesteres tijdens een groote reis, d.e zij met haar gemaal wilde ouüernemem Zij bezat de overtuiging, dat de kleme nergens een zoo goede verzoigmg zou ontvangen als juist bij naar. Na een uijdje hoorde men, dat Mlle. Jurnier terug was. üniiiiddellijk kwamen de buurvrouwen om zich op de hoogte tè stellen. Daar wachtte haar een groote verrassing. Midden in het salon stond, tusschen de kotts-jare bibelots een wieg, versierd met mlle, linten en kanten. Mlle. Jurnier stond er glimlachend bij, legde den vinger op de lippen en fluisterde op teederen toon : —St 1 St! Weest stil alsjeblieft, zij gaat slapen. Op achte'oozen toon vervolgde zij : — Het is een Russiscn prinsesje, dat aan mijn zorgen is toevertrouwd ... het helje is nog zoo klein... nauwelijks twee maanden oud. Kijk eem* hop mooi zij is, net een bloempje. Zij tilde voorzichtig het fijne kanten gordijn op en men zag een klein kinderkopje uit een mutsje komen. Een der vrouwen waagde ep te merken : — Maar beste vriendin, hoe heb je op uw leeftijd, in uw positie zulk een zware verantwoordelijkheid op je durven nemen. En dat nog wel zonder iemand er van u\ voren over te raaaplegten. MUe Jurnier glimlachte alleen, als een bewijs hoe gelukkig zij z.ca gevoelde, dat haar leven nu niet meer zoo ieeg was, al was het dan maar tijoens net ijuiieniaiidsch verblijf der ouders. In gezelschap van de haar toevertrouwde kleine bracht zij neerujke dagen door. Het meisje keek niet haur groot*"*, mooie, donkere ougen onbeschroomd rond en was vo->r de eenzame oude juffrouw een nooit uitgeputte bron van ongekend geluk. Mlle Jurnier leerde alie dwaasheden, alle kinderlijke aardigheden, alle angsten, allo verheven toewijding eener moedir kennen. Doch zij was onhandiger, roerend onhandiger dan een jonge moeder. Want de vijftigjarige had niet meer die buigzaamheid van geest en telkens was zij ten einde raad. Dikwijls sprong zij 's nachts overeind en ging op haar bJcote voeten, half g» kleed, naar de wieg waar net kindje zich misschien had blootgewoeld. Welk een aügst toen de eerste tandjes moesten komen. Maar ook welk eon heerlijke vreugde, wat een ongekende genot gens. Dikwijls zat Mlle Jurnier naast de wieg en vergeleek haar tegenwoordig leven met het vroegere. Wat een verschil . Neen, neen nooit had zij kunnen vermoeden dat zon klein wezentje zoon groote plaats in huis zou innemen. Nu was het leven pas de moeite waard. Vroeger gingen de dagen langzaam en onóeiee het in het doodkist/je, dat met geparfumeerde zijde gecaptioneerd was. De kamer was vol óloe men, die een bedwelmenden geur verspreidden: vol witte rozen, leliën, tuberozen en reseda. De bezoekers konden het er niet uithouden, doch Mlle Jurnier was er ongevoelig vooi. Toen kwam de dag der begrafenis. Pt> ouders ofschoon hun reis dadelijk onderbroken, konden niet tijdig hun kleino moer bereiken Mlle Jurnier i-iad te lang gedraald met het bericht, zij was Mijven hopen op herstel, op gezondheid, op jeugd. Buiten viel de sneeuw in dichte vlokken; maar al waren zij in nog veel dichter massa's neergevallen, zij hadden Mlle Jurnier niet kunnen beletten haar Bloempje zelf naar haar laatste rustplap+s ta brengen. Zij reed met het doodkistje in een rijtuig naar net kerkhof, onbeweeglijk, zonder de minste ontroering met haar hand rustend op de plaats waar het aangebeden krulkopje lag. Het kistje zonk neer in de groeve, de vreeselijke kuil werd dichtgemaakt en was in korten tijd met sneeuw bedekt. Zij ging heen zooals zij gekomen was, zwijgend en ongebogen, als een standbeeld. Slechts toen zij thuis gekomen was, en men haar de gebruikelijke deelneming wilde betuigen, smeekt 6 zij met nauw hooroare stem naar alleen te laten. ' Toen sleepte zij zich als een gewond dier naar de sneeuwwitte wieg. Nog steeds geen tranen. Zelfs toen zij de kleine witte schoentjes op het tapijt zag, de stukjes speelgoed, het laatst gedragen nachthemdje, zel's toen weende zij niet. Haar oogen waren strak als van een houten p0p.... Eenige uren verliepen. Toon waagde de oude dienstmaagd het, haai wat eten te brengen en naar te storen in haar rust. Toen deze Mlle Jurnier onbewegelijk in haar vermoeide houding zag zitten wilde zü haar wekken. Maar de oude jongejuffroUw was dood. Wat moest zij nog op aarde doen nu Bloempje was heengegaan 1 N H. C --- MASTREECHSE VERTELLINGE. Lorre. Mevrouw Zeure woende ailein op e groet kerteer, 'n maog wouw ze neet hubbe, die zou neet ' veul bij miecn te doen hubbe, waor altied haor gezekde, en veur gezelsjap hub iech haör neet ' uudig, iech hub genog aon m'ne Lorre, daodoor ' had ze mer aliein 'n werrekvrouw veur 't groof werrek, 't etc kraog ze van e good koshoes. Menie* waor einige jaore doed. Es mevrouw n n tied laank, tege dn eine of andere 'n deil : koed óver haöre maan gesproke had, zag ze mms: Kom laote v'r oetsjeije want over doeje, gei koed! Mevrouw Zeure had neet onder de pantoffel mè onder de knoet gestande; zoelang es ze mèt haören hier gemaol getroud waor gewees. Wie 'r dan ouch, nao n krankde van 'n veertien daog, haör mèt ze fertuin ailein leet, losde ze n'n deepe zuch van verlossing, leet 'm ierste klas begraove, zörregde veur ue nudige breeve „pour faire part," ontvong de condoleances van vrun en kinnisse, droog deepe rouw mè vont ziech ein van de gelukkigste wedevrouwe van Mastreech. Oet 't hoes wouw ze neet goon, mè veur 't ailein te bewoene waor 't haör noe te groet. Daarom verkoch zn deil meubele en wouw 't ierste kerteer verheure, mè noe kaome de meujelikhede. 'n Maan wouw ze neet in hoes hubbe, dao had ze sjegrijn genog van gehad. Dao kaome op haör advertensie genog jong dochter of mema's mèt volwasse dochter, mè es z't haos aceoord waore, sprong 't altied aof bij de vraog: Gr hub toch gein biest*? — Jaowel v'r hubbe 'n kat of n'n hond mè dan kaom ouch dadelik 't antwoord. Dan kin iech uch neet gebruke, iech huh m'ne Lorre en dao wèl iech gein ander bieste bij. Op 't léste kaom 'n wedevrouw oet Indië mèt 'n döchterke van e iaor of twallef, 't waor 'n hiel stel mevruike, haöre maan, n'n Hollander waor in Indië gestorreve en had haör opgelag nao Holland te goon opdat de kinder koste studeere, ze had behalleve 't meitske nog twie jonges tusse de daartien en vieftien jaor. De zuster van hSöre maan had zoen kompassie mèt haör dat die ziech de twie jonges had aongetrokke en bij hitör in Amsterdam leet studeere, daodoor waor ze mer mèt Nonnie ailein, ze had kat noch hond en heij geere bij mevrouw Zeure gewoend. Mevrouw Zeure had haör ouch geere bij haör, dao ze wel zaog dat ze neet veul leid van dat mevruike zou hubbe, ze zaog oet of ze veur eederein bang waor. 't Meitske zaog 'ne rakker oet, mèt tic zal iech korte wétte make es ze miech get in de vev lèk, dach mevrouw Zeure! Ze verheurde naör dan 't onderhoes, omdat zij liever bleef bove woene, mè dn hoof heel ze zellefs, dat waor hcïör veuls-te plezeerig in de zomer, en Lorre waor zoe geweend alle daog e paar eurkes in de loch te stoon. Alles ging good en wel, ouch Nonnie waor ordentelik braaf mè op 'rie gooie kier wie 't mevruike e paar maond dao woende, heel mms 'n kouts veur de deur stM, woe oet twie jonges stapde mèt e paar koffers. Mevrouw Zeure, die van bove, achter de gordüne dat, gezeer had, hoort 'ne feilen trek aon de be1. "t Paai*"eitske deeg ope en dao vloge de jonges de deur iv. Wat zaiïe v'r noe hubbe dach mevrouw Zeure, mè ze zou 't gaw genog ondervinde. De twie jonges waore door hun tant nao hoes gesjik, dao z't neet mie mèt hun kos volhawwe. Dao zaot dat arrem mevruike noe mèt die twie vlegele opgesjeep! en wat veur jonges waore 't? Ze waore nog gein twie daog toes of mevrouw Zeure wis al dat ze nog gein vleeg metrus leete. Noe waor 't mèt haör rus ouch gedoon, de koejonges waore zoe astrant, dat ze al de blomme aoftrokke en het hiel hoes demèt bezeijde! Minse en bieste, alles woord door hun geplaog. Wat waor mevrouw Zeure koed! mè mèt dat arrem mevruike had ze de groetste kompassie. Van tied tot tied es z't hun ma te bont maakde kaom ze tussebei, mè woort naturelik door de jonges oetgelach. De maomi Augustus kaom aon en mevrouw Zeure zou geere op reis goon, dat had zeeder jaor mèt menier gedoon en wouw ze blieve doen. F.in zaak zaot haör mer dweers, 'n vrundin, woe Lorre onder deen tied altied bleef, waor dit jaor gcstorreve, noe wis ze neet woe ze mèt deen arremen hals mos blieve. Ze prakezeerde ziech gek mè vond gein oetkoms. Mevruike van onder, woe ze h&ör sjegrijn aon vertéld had, zag: — Es gr 'm iniech ms leet bewaore, de jonges zien de lasten tied hiel braaf en iech zou 'm good verzörrege. — Mevrouw leef, iech dank uch veur eur gooi attensie, me dat geit slech want Lorre zou eur s neet verstoon, ze spreke zoe slech Mastreechs. Dè en m'ne maan zaoliger, dcc 't vs gelierd heet, zag sjus dat veer 't zoe good spraoke. Geluif iniech, 'r zou vs toch wel verstoon! Mevrouw vond geinen anderen oetweeg en waos wel verpliech Lorre in hoes te hawwe, te minste es z'op reis wouw goon. \\ ie de kouts veur de deur stond en de koffers trop, kaom ein van de jonges mèt Lorre op z'n'a arrem tot aon de kouts dat mevrouw 'm nog ms kos adie puune. Dat vond mevrouw zoe aordig en zoe leef dat ze mèt e verliech hart vertrok. Koelik waor de kouts de straot oet of de jonges begoste wat ze neumde de moderren opvoeding van Lorre. Bij zoen aijd mms is 'r mèt z'n'n tied achtergebleve! Veer zalle zörrege dat 'r bij is es mevrouw truk kömp. Hun ma heel haör hart vas en stond doezend angste oet, mè wie ze zaog dat ze good mèt 'm waore, woort ze gerus en leet ze geweerde. De maond ging verbi: en dn daag veur dat Mevrouw truk mos komme, vreve ziech de jonges in hun han en zagte. Noe is zn opvoeding voltrekke ! Gr zalt ms zien, ma, es mevrouw mörrege truk kömp!. Dao stond de kouts veur de deur, de koffers woorte aoigelaoije en mevrouw reep al: — Lorre, Lorre, woe hifi. te jong? kom heij, jong, heij is de vrouw! Km van de jonges kaom mèt Lorre aon en zag — 'r Heet dn hiele mörrege in zn kouw gezete opdat 'r noe kos komme goojen daag zegge, 'r is hiel braaf geweest 1 — Dat deit miech plezeer en geer hub good veur 'm gezörreg, 't zuut good oet! Mevrouw ging mèt Lorre nao bove en de jonges zagte aon hun ma dat zn kemissie gonge doen en nog al laat toes zouwe komme. Mevrouw Zeure doog ziech oet en wouw beginne oet te pakke, me wat waor te doen? Dao vloog Lorre van dn eine stool op dn andere wie 'ne wèlle! Van de taofel op mevrouw hüore kop, op de kaskes ,ne vaas kepot! de sjoen lamp öm en reep mer dn hielen tied: Awwe zaatlap! awwe zaatlap! lekker hè! 't Is lekker, awwe zaatlap. Nog 'n dröpke jao? Vn alles veel in stukke, Lorre de slaopkaomer in, tege de spiegel op, woe r' zn eige portret in zaog en wie langer wie koeier door woort en wie lange wie helder reep awwe zaatlap, 't is lekker hè? 't is lekker? Mevruike van onder en Nonnie vloge dn trap op en vroge wat te doen waor? mè mevrouw Zeure waor zoe drommels giftig dat ze haöre pereplu en peresol, die ze bejein in haör hand had nao hunne kop goojde! Die twie maakde ziech gaw oet de veu. Lorre maakde 'n hiel verwoesting, 't goojde nog 'ne boterpot vol boter öm, toen vloog 'n trommel mèt meel van de taofel aof woedoor 'r gans wit woort denao vloog 'r de kleijerkas in die mevrouw gaw achter 'm sloot en woe z'm 's mörreges nog slaopend vond, mè haör kleijer waore 'n ruine, verrete en versjeurd! De koejonges hadde Lore alle daog e bitsje sjenever gegeve en 'm liere zegge — 't Is lekker hè, awwe zaatlap? 't is lekker en dn daag dat mevrouw tniK kaom 'ne ganse beker vol. Dn daag denao stond 't onderhoes te heure • en deze kier mogte 't ouch luij zien mèt kat of : hond M. s --- GEMENGD NIEUWS. EEN LUIPAARD ONTSNAPT. HET ROOFDIER NOG NIET GEVONDEN. In den nacht van Zaterdag op Zondag is uit een der kooien van den Jarclin d'Acclimatation in den N< ord-westelijken hoek van het Bois de Boulogne bij Parijs, een luipaard ontsnapt. Het i'ier was pas drie maanden geleden in Ahessynië gevangen, met 400 andere wüde beesten naar Europa gezonden en bevond zich ternauwernood vier dagen in den tuin. Het was er in geslaagd zich onder de deur van zijn bok door te wringen, die nog vel te zijner eer extra met ijzerdraad versperd was. Zoo kwam bet in een binnengalerij, waar het geruimen tijd moet hebben heen en weer geloopen om toen met één sprong door een glazen deur heen in den .vin te komen. Vervolgens is de luipaard over het twee meter hooge hek van den tuin gesprongen en zoo in het bosch gekomen. Daar is men dadelijk op ja-cht gegaan. Een Maleische dierenoppasser had de leiding, bloedhonden en Deensche doggen moesten het dier helpen opsporen en men maakte zelfs een val met een levend Fchaap erin. De luipaard liet zich echter niet verschalken. Eindelijk, 's middags om zes uur, sloegen de honden aan. Loos alarmi Zy hadden een konijn te pakken . Na het invallen van de duisternis is de jacht, met stallantaarns ter verlichting, hervat. Menig jager, pan de duisternis niet gewend, kwam in een greppel of vijver terecht. Enkele malen klonk een schot,, doch steeds bleek men zich vergist te hebben en men is er nog niet in geslaagd den vluchteling op U sporen. Het beest, dat nog niet geheel volwassen is. meet 42 c.M. hoogte en is 2 M lang. --- ReclEime-3nnOnCCS. (Onder verantwoordelijkheid van den inzender der annonce). Good-Hope Cement Contractant voor Limburg : M, V. Bouwmaterialen voorheen Van de Venne & Van der Sluis, Stationstraat 62, HEERLEN — Telefoon Ne 50. 6*15 --- Noorsch Missielied. Klachten klonken op langs Noorsche kust, Zuchten van gebroken zielerust Stegen steeds omhoog naar 't God'lijk Hart : „Ach, vanwaar ons hart geheel verward?" Stroomen van gene, uit Jezus' hand Vielen op 't gezegend Norenland, Licht en kracht gaf Zijn Liefdezon, Die den nacht dfcr dwaling overwon Hoog verheft zich thans een lied van lof, Hooger streeft de bêe naar 's hemels hof : 'n Bêe om 't ware Licht voor ALLER hart, Dat in duisternis gedompeld werd. Kap. FRANS SMIT. Giften voor de arme Noorsche missie, inzonderheid voor het noodzakelijk te bouwen kerkje te Stickiestad, worden dankbaar aanvaard door kapelaan Frans Smit te Wolvega. - 8994 --- De moord op prof. Rosen. In verband met den moord, onlangs te Breslau op prof. Rosen en diens portier gepleegd, zijn de pleegdochter van den geleerde en haar man in hechtenis genomen. De pleegdochter is, naar men weet, de dochter van de reeds gearresteerde huishoudster. Zij wordt, evenals haar man, verdacht van medeplichtigheid en zal tn elk geval de noodige voorbereidingen voor de misdaad hebben helpen treffen. Beide gearresteerden zijn gisterochtend verhoord. Ze ontkenden echter hardnekkig. De verklaringen van den man en die van de vrouw zijn intusschen in menig opzient met elkaar in tegenspraak. --- PARIJSCHE MODEBRIEVEN. SCHOENEN BJ DE ZOMERJAPONNEN. Misschien hebben de ijdeltuiten onder ons zich wel eens afgevraagd, wat voor schoentjes ze wel bij haar zomertoiietten dragen moesten, 't Is dan ook werkelijk niet zoo gemakkeiijk, om bij de teere japonnetjes dezen zomer keurig' geschoeid te zijn. Vroeger zouden we er witte kousen en schoenen bij aangetrokken hebben, maar die zijn nu niet meer, „bonton." Witte kousen worden heel veel niet meer gedragen, maar verschillende tinten roze, beige, ecru en okergeei. Hierbij passen natuurlijk geen witte schoentjes, wel echter, wanneer het heldere wit een beetje getemperd wordt door een kleine garneering in een andere kleur, in beige, bruin of zwart. Natuurlijk is ook heel aardig een blauw, rood groen of lila tintje, maar dan moet men er wel zeer voor zorgen, dat dit in overeenstemming is met de kleur van de japon, terwijl bruin, beige en zwart bij elk toilet gaan. Anders is men bijna gedwongen, er bij elke japon bet verschil bijna niet zien een paar bijpassende schoentjes op na te houden. Het elegantste staan natuurlijk schoenen van wit suède met gekleurde leer-garneering. Daar deze echter duur zijn en niet heel sterk, neemt men ook vaak linnen schoentjes op dezelfde wijze met afstekend leer versierd. In een goede kwaliteit geven deze schoenen zóó goed de illusie van suède, dat een leek het verschil bijna niet zien kan. --- HOEDEN KNIPPEN. Als ge bij een Fransche modiste binnengaat, kan 't gebeuren, dat ge bij haar niets vindt als reuzengroote hoed-vormen van fluweel, vilt en stroo. Ge besluit hierui , dat alleen groote hoeden iH de mode zijn en dat ge uw zomerdagen door zult moeten brengen onder een grpot hoofddeksel. Maar ge zijt een beetje t« vlug in uw oordeel geweest De modiste past u den hoed op, neemt een groote schaar, knipt, maakt insnijdingen, -iaat stukkei. om, buigt en wringt. . . tot ge op uw hoofd ïog maar een heel klein hoedje hebt, dat echter zeer speciaal naar uw gezicht gemaakt is en u bijzonder goed staat, ook zelfs zonder de minste garneering. Onze beide eerste teekeningen geven u 'n paar aardige exemplaren van zulke „geknipte" hoedjes. --- SCHEMERLAMPJES. Een gezellig schemerlampje is iets waar elke vrouw Jong of oud, bijzonder op gesteld is. Er zijn zelfs dames, die er graag meerdere van zulke lampjes op na houden, groote en kleine, lampjes van verschillende kleur en model, eenvoudige en mooiere, voor feestavonden bijv. of gezellige theemiddagen, voor zomer en winteravonden, voor verschillende stemmingen, zelfs Aan deze behoefte kan men heel aardig tegemoet komen door, in plaats van meerdere lampjes, alleen verschillende kapjes in voorraad te hebben. De geraamten van dit kapjes kunnen we kant en ,!aar kloopen. Er rest dan, nog alleen ze te overtrekken, wè.t iedere vrouw wel gelukt. Allerlei leuke ideetjes kunnen haar nierbij te pas komen. Een kapje met raffia-garneering en hangende houten kralen is b.v. heel aardig voor tuin of serre. Kapjes waardoor zacht donkerrood of bruinachtig licht valt, zijn goed voor de slaap kamer, mooiere van teer roze of lila zijde met oudgoud-galon kunnen goed voor den salon dienen. Ook het kapje van onze teekening zou beel dig zijn voor dit doel. 't Heeft een heel sierlijk modelletje, dat overtrokken is met vieux-rose zijde, gegarneerd met smalle bandfluweeltjes in pastelt^auw. Op de vier hoeken hangt een groote matgouden kraal. WILHELMINB. Een overvloed van de laatste mode-modellen. met practische beschrijving en knippationen, vinden onze lezeressen in „Het Nieuwe Mc-deblad", tweemaal per maand verschijnen'te welke uitgave bij de administratie onzer courant verkrijgbaar is voor 95 cents per kwartaal (1 1.25 franco per post> ---