VERZEN VAN LIMBURGERS. Meiweer. Ruwe wind- en regenvlagen bonken met verwoede slagen alle panden van mijn kluis. 't Blijft maar klettren op de ruiten,, en de plassen groeien buiten, 't Weer heeft heden wis abuis! 't Is er in 't geheel niet Meiïg, en ik zeg het dan ook vrijïg : heel de boel is in de war I Grauwe en donkre wolken jagen op eikaar in zonder sagen. 't Is voor Mci toch al te bart Boomen knarsen, takken zwiepen al maar door bij "t nijdig piepen van den wind door 't treurend groen. Stralen gutsen langs de stammen neer der boomen, die, als lammen, machtloos met zich laten doen. Daar op eens begint het grollen I Zware donderslagen rollen zonder poozen op elkaar. Nijdig knettren bliksemschichten, vliegen door de lucht, verlichten heel den omtrek hel en klaar. Eindlijk dan versterft het razen, en beslaan mijn vensterglazen, fleurt het weer een beetjen op. Maar het blijft nog lang onrustig. Langzaam, langzaam wordt het lustig, komt het Meiweer boven op. W.-Mstr. p, VAN WEERT. --- Jonpo moeder: „George, 't is toch eigenlijk 'n s'hande' Bibv tien maandon, nog geen enkel tand ■n jij tandartsl" (London Opinion). --- LIMBURGSCHE VOLKSKUNDE. Volksietterkunde. X. Voor intellectueelen is er in de geheele volkskundige studie geen belangrijker deel dan de zoogenaamde „Volksietterkunde". Immers vanaf °nza allereerste levensjaren kwam een groote letterkundige schat erbij te pas om ons, kleine kleuters, stil te houden en te vermaken. Was 't toch moeder niet, die het wiegeliedje zong of ons •Wet een knieliedje in slaap suste ; was 't vader hiet, die vertelde van Klein Duimpje, Sneeuwwitje. Gelaarsde Kat, enz.? Totdat we later onder elkander al raadselvragen begonnen te stellen, en hog wat grooter, ons voor den Zondags-cent een Prent-blaadje naar den dorpswinkel gingen halen, °*n in den kameraden-kring zoo menige tooverge- Schiedenis verder te vertellen. Ach ja, onze geheele handel en wandel, al onze fcesprekken zijn nog heden ten dage doorspekt hiet gezegden en spreekwoorden,waarvan wij vaak ven oorsprong of soms ook den zin niet meer Kissen, en die voor een groot deel zijn overgeërfd van onze voorvaderen. Het aanhooren van al die herhalen, zooals sprookjes, sagen, legenden, "Spreekwoorden, volksliederen, raadsels, enz. ; v°oral des avonds rondom den haard door ouden *an dagen verteld, is ons toch nog zoo aangenaam. Ja zelfs de oude liedjes zijn in wezen der *ttak verreweg de beste. — Daarover later meer. D e Verhalen. Alhoewel zij van ouds met door het schrift zijn overgebracht, toch zijn M** zoogenaamde „kindergeschiedenissen" bijna JJ&veranderd van de oudste tijden tot ons gekomen door de gesproken literatuur. Volksverhalen *«Jn : sprookje, sage of mythe. . Velen kunnen dit alles nog niet goed uit elkander houden, merken we nog al eens: het •Pro o k j e hoort ln alle landen zonder onderscheid, bij alle volkeren, in alle tijden. Meestal £evat hei een wondergeschiedenis zonder aanduiding van plaats ol persoon- Het begint immers gewoonlijk aldus: „In den tijd, dat de beesten $?_ spraken" ; of: „er was eens een koning, en *"* koning bewoonde een kasteel", enz. De naam *&n dien koning en de plaats van dat kasteel li*n eenvoudig onbekend Het sprookje is aan ruimte noch tijd gebonden ***• zwerft rond, raadselachtig vaak in zijn oor*Pron t raadselachtig in zijn plotseling verdwij- ', nu eens geblakerd door den troplschen *°nnebrand, dan weer verkleund door de striemende noorderkou en wind, maar toch steeds het aanminnig blonde volkskind, de weldoende fee, <|'e hutten en paleizen mei haar hemelgaven bin«enzweeft. De verrassende overeenstemming der sprookjes 01 de verschillende landen berust op de gemeen''"nappelijke denkwijze des volks ; deze toch is de openbaring der volksziel, de rijpe vrucht van den algemeen wenschelijken drang naar het wonderbare uitleggen der natuurzaken. De Sage is verbonden met eene plaats, met •san persoon, ook met speciale gebruiken, dikwijls °ok met een bepaalden tijd. Daarom spreekt men ■""an plaatselijke- en persoons-Sagem Hoe ontstond zij ? Geleerde volkskundigen zeggen daarover het volgende : Is de herinnering steeds i» actie; het volk «er. nert zich gebeurtenissen, uit eigen leven, daden, voorname personen, en 'ï^indt ze vaak met belangrijke plaatsen. 3 **°- Is ook de fantasie altijd actief : reeds bij ƒ„ eerste mondelinge overlevering speelt de .^tasie hare rol en vervormde daardoor de ontdane Sage. Deze vervorming is grooter naarmate 3 tijd den verteller en dein aanhoorder sterk Jwijdert van het historisch feit v 30. Maar ook de overlevering blijft werkzaam: werden door velen met woorden Ultgedrukt en door den mond overgeleverd. Nu zijn er verschillende Sagen : bijv. Godeni^gen, ook mythologische genoemd Dat zijn de r^gen, die met het oude bijgeloof in verband **-aan ; d.i. uit de tooverwereld, de geestenwereld, r 6 wonderen van dieren en planten, de oude Romeinsche en Germaansche goden. Dan : de duijelssagen, die een overgangs-groep vormen tus*chen de mythologische en de christelijke legen- pl* : namen van den duivel, werken of hande- Jpgen van bezetenen. Verder: echte christelijke als Christus-, Maria- en Heiligensagen. , Tön slotte nog : Historische Sagen, weer ver?eeld in persoonssagen (van personen die bestaan pbben of van denkbeeldige wezens); plaatssagen aan gebouwen, straten, rivieren, ber*eö, moerassen, enz.). Het Sagengebied moet men _eelal vinden in de aan elke plaats eigen om«6ving of ligging of bijzonderheden. Zoo heeft in -en bergachtig land iedere steen, elke rots en j-euvel zijn helden- of spookhistorie. In mijnstre- £eri bewoonde vroeger de duivel ook de putten; de zeekust regeerden dwergen, elven en Meerminnen in hun wonderrijk. •j *n Limburg verbleven hoofdzakelijk allerhande geesten en kaboutermannekens, k Wat de legende betreft, deze is, zooals Dr. pom. e.a. ons loeren, ons in menig opzicht dierbar. Op de eeuwenoude muren van het nooit T«rouderd christendom groeiden ze welig als het ®.'*oos groen» klimop. Een frissche geur van poëlc en geestelijk leven waalt ons tegen". . Een mooie schildering van Dr. Brom. Maar nu 's en was dan ook het doel der legende niet anjers dan te stichten, en het is door alle eeuwen "•""Wezen, dat zij een weldadigen invloed op de gereld der middeleeuwen heeft uitgeoefend. Maar :jet historisch bestanddeel, soms uitsluitend de Persoon van den heilige, of het'geloof aan of het j6rtrouwen in dien persoon, is vaak met allerlei antastische verhalen, soms ook met sprookjes''otieven verbonden. Veelal berust de liegende op chHftelijke overlevering, en oude godensagen berden ook wel eens op heiligen toegepast. -De.Spreekwoorden. Lang vóór de verspreiding van bet schrift in de vroegste beschaaft;;, waren de spreekwoorden al de dragers der F'-Ppen van zedenleer en wijsheid. d De gezaghebbende schrijvers der oudheid had**eti een groote voorliefde voor spreekwoorden, "'M blijkt o.m. uit de rijke verzameling, die Eras"us uit hun werken putte. Langen tijd gold het aanwenden van spreekwoorden in de beschaafde r^gaugstaal als teeken van ontwikkeling en rjrftaak, waar <». leidende, de intellectucele stand ?aar streefde, inde scholen werden zie aangeiecrd, zelfs priesters namen ze tot onderwerp "«inner predikaties. De ingenomenheid onzer •ocirouders met de pittige volks-aphorismen, vin*.en we h . bij ons terug in onze oude ta'JlJ'cn, meubelen, glas- en aardewerk en meer ■ huisraad, waarop ze gestikt, gebeiteld of üilderd staan. De eerlijke burger van dien yid zag gaarne die slagwoorden om zich heen, tn zijn geliefkoosde lezing waren de boeken van ■ Cats en Pater Poirters. .pc Engelsche schrijver Isaac Israëli geeft in '* " werk : „Philosophy of Proverbs" ook eene *eer mooie omschrijving der spreekwoorden. Hii r.n n.1.: ..spreekwoorden worden niet bestudeerd of gebruikt in het. gesprek, se;| wij onze kennis uit boeken halen, maar in wijsgerig tijdvak blijken ze tallooze onder , ' !vn aan de bespiegeling en nieuwsgierigheid i 'i'cdon. Oritsfaan in verschillende tijden, be{JP'.den deze memorialen der gebruiken, gebeur,e«if,f_en en denkwijzen een groote aantrekkings voor historische zoowel als ethische stu }_.n- Spreekwoorden omvatten de wijde sfeer van **1 menschelijk bestaan ; zij nemen de kleuren t*"n, van het leven en vaak zijn ze de kleurige re&ken van bijtende satire, weelderig van humor, naast sierlijke beeldspraak en teeder gevoel. Zij geven ons den diepen kijk op het huiselijk leven en openen het hart van den mensch in de verschillende omstandigheden, waarin hij zich bevinden kan. Al gaat een spreekwoord ook van mond tot mond, toch wordt het gedurig verjongd of neemt althans een ander gewaad aan, steeds overeenkomstig den aard, het karakter, de levensverhouding, de sociale groepeering der taal- en cultuurgemeenschap. Het krijgt eene locale kleur, en kleurt ook weer de taal van den spreker op overeenkomstige wijze. Het is juist deze verscheidenheid van inkleedin**. die zoo eigenaardig en belangrijk is. Een voorbeeld moge zulks ophelderen : het denkbeeld in den zin „nutteloos werk verrichten" wordl nagenoeg bij alle volkeren uitgedrukt onder den vorm van : „iets te brengen waar het reeds voorhanden is". De Nederlanders b.v. dragen water naar de zee, de Engelschen naar den Teems, de Duitschers naar den Rijn, de Grieken droegen uilen naar Athene, de Hebreeuwen brachten olie naar de stad van Olijven, en de Perzen brengen peper naar Hindoestam. De plaatselijke kleur wordt bij ons op eene bijzondere wijze geschetst: het Nederlandsche volk leeft voor een groot deel van en op het water ; vandaar joo menige spreekwijze daarop neerkomend of ermede in verband staand, wat elders weer niet het geval is; hij spreekt b.v. „het anker uitwerpen"; „aan boord klampen"; „op Gods genade ronddrijven"; „de gasten stapten in het bootje, en staken lustig van wal*; „wie gescheept is, moet varen"; „de wind zit ln de zeilen"; „een oogje in het zeil houden"; „driemaal is scheepsrecht"; „met een nat zeil thuis komen"; „het zeil strijken voor iemand"; enz. Zoo zal de boer meer dan de stedeling zeggen : „hij Is te dom om de ganzen te hoeden"; „maak dat de ganzen wijs"; „het bier is niet voor de ganzen gemankt"; waar de N.-Nederlander spreekt van een „dom wijf", daar zal de Limburgsche landman heel vaak gebruiken „ein dom schroei van e vroumes"; daarvandaan ook, dat men vele spreekwoorden heelemaal niet meer hoort gebruiken» omdat ze door een of andere omstandigheid b.v. wijziging van levens-, rechtsen andere toestanden in het gedrang komen. In oud« tijden b.v. toen nog onthoofd, onthalsd, opgehangen werd wegens bedreven misdaden, waren er spreekwijzen in zwang, die men thans zelden of nooit meer hoort, b.v. „de kleine dieven dansen op 't schavot, de groote in de beurs"; „het zal hem zijn besten kraag kosten"; „iemand aan den hals straffen"; enz. In den spreekwoorden voorraad spiegelden «n spiegelen zich dus steeds de levenswijsheid en de geaardheid van een volk af. We zouden er hier tallooze voorbeelden van kunnen geven, maar de ruimte laat verdere bespreking niet toe. GERH. KR. --- ZONDAGSVERHAAL „De anonieme Suffert”. door H. VANER. Jam Schapers was bedrijfsleider bij 4e firma Valens en in die kwaliteit had hij een leven als een muis ln een volle graankist. De eenige bezigheid des heeren Schapers bestond hierin, dat hij 's namiddags tegen vijf uur ettelijke tientallen malen zijn handteekening moest plaatsen onder de brieven, die verzonden werden. De gelukkige kerel had werkelijk den heelen lieven dag niets anders te doen, zelfs al had ie het gewild. Maar, zóó'n actieve gedachte was trouwens van Jan Schapers niet te verwachten. Jawel, hij had vroeger wat gestudeerd, althans gedaan alsof — maar de carrière, die hij nu met zoon uitheemschen ijver vervulde, was zeker niet de vrucht van die studie. Och, je moet maar geluk hebben in de wereld ; of is 't misschien geen geluk, als je in je familie een oom hebt, die niet alleen waggelt van rijkdom, doch die bovendien nog eenige atmosferen luier is dan je zalf de eer hebt te zijn ? Jan Scnapers was één van die gunstelingen van Mater Fortuna, Maar, men mag dan ook al van Schapers denken wat men wil, men zou hem nooit hebben kunnen verwijten, dat er geen „muziek" in hem zat. Hij had waarlijk een hyper-romantische natuur. Hij zal er wel mes geboren zijn geweest, maar de ontwikkeling ervan had ie ongetwijfeld te danken aan de ijzingwekkende verhalen, met welker verslinding hij den kantoortijd placht te dooden. De laden van zijn deftige bureau-ministre, de kleerenkast en een alcoof op den zolder der ouderlijke woning, het was alles letterlijk volgepropt met Nick Carters, John Raffelssen, Buffalo Bills en een menigte andere soortgelijke geestesproducten, welker titels alleen reeds in staat zijn je eenige welgedane „nachthengsten" te bezorgen. Het spreekt vanzelf, dat het lezen van dergelijke flodderromans, met een passie als Schapers dat placht te doen, zijn invloed doet gelden op iemands geestelijke gesteltenis. Het gedachtenleven van dezen jongeling was dan ook als bezwangerd van overpeinzingen van de meest crimineele en avontuurlijke soort. En dit had weer als vanzelf het gevolg, dat Schapers dagen doormaakte van diepterneerdrukkende-ontevredenheid-over zichzelf. Met een verbijsterende zelfkennis begiftigd, noemde hij zich van een groote maatschappelijke nul, parasiteerende op de verdiensten van anderen. Als Schapers een gewoon mensch was geweest mei. een klaren blik op menschen en toestanden, zouden deze zelfverwijten wellicht eenig nuttig effect hebben kunnen sorteeren, maar deze jongeling was nu eenmaal een uitzonderlijk sterveling, wiens geest bovendien nog vergiftigd was door het lezen van al die verschrikkelijke avonturen, die een gewoon mensch zelfs dreigen uit het lood te slaan. Toch hadden de zelfverwijten op Schapers invloed maar dan op een wijze, dat de stakkerd er nog een beetje beroerder aan toe raakte. Hij werd ontevreden over zich zelf, omdat hij ...geen held kon zijn I Hij benijdde die begenadigde personen uit zijn boeken, die door hun heldendaden het respect van hun medemenschen wisten te verwerven. Evenals zij wilde hij worden ! Hij wilde bekend worden onder de menschen, hij wilde hebben, dat zijn naam op aller lippen zou komen. Als hij over de straat licp4 moesten de voorbijgangers hem met ontzag aankijken en in zijn verbeelding hoorde hij de menschen op straat bij zijn nadering elkaar reeds toefluisteren : „Dat is Jan Schapers, je weet wel 1" Daar moest het heen ! Jandorie, wat had hij er aan, om altijd tusschen die muffe kantoormuren te zitten, zonder dat de buitenwereld iets van zijn bestaan afwist ! Dat moest veranderen en dat zou veranderen ! Langen tijd nadenken bracht hem tenslotte een lumineus idee. Hij moest zich zelf een anoniemen dreigbrief schrijven. Als die dan nog Ln'de krant kwam, waarvoor hij wel zou zorgen, dan was in één keer de aandacht van het publiek op zijn persoon gevestigd. En dienzelfden middag schreef hij — in verdraaid handschrift — den volgenden aandoenlïjdreigbrief : „Mijnheer Schapers, „Ik ben ervan overtuigd, dat ge cm natuurlijken dood prefereert boven een gewelddadlgen. Toch bestaat er .groote kans, dat ge binnen weinige dagen een gruwelijk einde zult vinden. Maar het is in uw macht den doodelijken klauw van het noodlot af te wenden, zoo ge althans van plan zijt te handelen zooals ik U gebiedend voorschrijf. „Aanstaanden Dinsdagavond om acht uur zult gij u begeven naar den derden boom van de tweede laan van het Stadspark. In de holte van dien boom xult ge een bedrag aan contant geld deponeeren van tienduizend gulden 1 S.lndien gij aldus handelt, zal u geen leed geschieden, doch, zoo ge weigert aan dit verzoek te voldoen, of, _0o ge het wagen durft den inhoud van dezen brief aan de politie bekend te maken, dan zult ge twee dagen na den dag van afspraak, dus Donderdag a.s., des nachts te 12 uur precies, door mijn hand den dood worden ingezonden, onverschillig waar ge u op dat oogenblik zult bevinden. De keus is aan U !" * * * Den volgenden morgen -met de eerste post ontving Schapers den brief en nauwelijks was de enveloppe verbroken,, of hij stelde telefonisch de politie met het geval in kennis. „Ik zal u aanstonds den brief laten bezorgen", zei Schapers tot den inspecteur van dienst, en ik geef u de vrijheid het schrijven onverkort aan de pers mede te deelen". Nauwelijks had de jongste bediende den bewusten brief bij de politie beaergd, of Schapers werd aan de telefoon geroepen. Het was de inspecteur van dienst. — Ik zou u aanraden, meneer Schapers, zei deze, en er scheen iets spóttends in zijn stem ; ik zou u werkelijk in uw eigen belang aanraden, deze zaak te laten rusten. — Hoe bedoelt u ? vroeg Schapers stroef. — Nou, ja, aarzelde de inspecteur, u wilde immers dien brief üi de dagbladen publiceeren. — Natuurlijk 1 antwoordde Schapers, een beetje verontwaardigd,, en dat moet ook gebeuren ! -— Maar, mijnheer, u zou u zelf — Basta, nijdigde Schapers, en hij sloeg met de vuist op de tafel, ik wil hebben, dat de pers volkomen wordt ingelicht! — Als u 't dan per sé wilt.... — Absoluut! Bah ! Hoe kunt u denken, dat ik zou vreezen voor de gevolgen ' — Dat denk ik heelemaal niet, meneer Schapers, antwoordde de politieman met een vreemden klank in zn stem. — Welnu, ik eisch publicatie 1 — 't Zal gebeuren, meneer. -fc * * Dienzelfden avond was de atadsrubriek van de plaatselijke dagbladen bijzonder belangwekkend. Zij publiceerden in extenso het aandoenlijk schrijven, dat Schapers zich zelf had toegezonden. Met de schreeuwende „koppen" en Interlijnen maakte het schrijven een overweldigen den indruk op het lezend publiek. Doch het knaleffect van 't sensationeele bericht kwam aan het slot. Daar stond in kapitale letters woordelijk : „Deze uitgelezen proeve van anonieme briefschrijverij, gericht aan het adres van onzen stadgenoot, dhr. Jan Schapers, was zeer beleefd en tamelijk „on-anoniem" onderteekend al« volgt: „Hoogachtend, p/p FIRMA VALENS, (inindleekening) JAN SCHAPERS. * * * Wekenlang heeft de spraakmakende gemeente van het stadje zich ten koste van den armen Jan Schapers vermaakt- Maar toch heeft de jongeling bereikt, wat hij bereiken wilde : hij is bekend geworden, zij het dan ook op een manier, die bij zeker zelf nooit zal hebben gewenscht. Men noemt hem nu algemeen : „De anonieme suffert!" (Nadruk verboden). --- VERHALEN IN DIALECT. (Heerlensch). Ea ich zoeë umkiek op de kingsjaore... Es ich zoeë umkiek op de kingsjoare da ving ich et dek wonder dat ezoeë veuël zake mich kloar vuer gen ooge stond dle al ezoeë lang geleje gebuerd zint. Me huët waal deks zage: „Och dat kink begrip dat neet doa is dat nog te kling vuer" of „dat zal dit waal gow vergèete zieë", en da mot ich bej min eeges dinke, dat is neet woar, cc kink onthilt mieë es me meene zow, en de vruit of et leed die ezoeë kingerhat truft weet waal deep begrave, mè kumt noa joare toch weer boëve en menniginne nat zie gans lèeve et leed mit zich gedrage wat cm in zing jonkheed getroffen hou en dat hèe noets vergete nat. Mit de vruit is et graad èvenins. Wat oze leeven Heer os doëva in oze jongentid hat gegèeve kan os later lèeve nog verscbuënere. ler mot ms cc paar vrung huëre kalle en lache es ze zich noa langen tid weer ms truk zint; wie die zich vruije en vertelle uever de klinste kleenigheed. Doa huët me niks angesj es : .iWitste nog van doe en doe of dinkste nog an dem en dem of erinnerste dich nog an doa en doa", dat zint da vertelsel kes doa is gee oetschejen an, doa zow de soep bei koëd wèede. Wie ich nog zoeë inne kleene jong woar van e joar of veer, vief, geschejden et dat ze mich bej ing familje geburchtenis heem neet koste gebroeke. Met ming ouwer zuster woeët leb doe bej inne ouwe nonk gebrag, dèe mit zing dochter, de tant wie vier zachte, op inne groeëte hof wonde, neet wit va Hèele. Dat woar iesj get vuër zoeë ne kleene bengel Die pèed, die keuj, die schoap, honder, schroete en de pauwe en al et angert wat al op zoeë in ne groeëte hof te vingen is. En dan altid get angesj, altid get nuëjts en uëveral moos ich bej zieë en alles wool ich wieëte. Urn dat ich nog ezoeë kling woar kreeg mich de tant waal oppen erm urn mich uever de gaar loate noa de bagge te kieëke; dat woar mich nog noets gebuërd zoeë get te zieë, mè es dan die groeëte kreem hoe l hoe I doog, dan sjnapde ich de tantum gen hoas en toch moos ich in ming neusjierigheed weer noa der sjtal JJoere, bis inne neuje hoe! hoe! mich vervierde en et mich ueveral kribbelde va vruijt en angs. Ich ka mich waal dinke dat de tant es oaves mennigmoal kopping hou alling van et a hueëre van al die vroage, en dat ze meuj woar van al de oetleksele en et drave mit mich doer sjuur en sjtel woeë altid weer get angesj te kieke woar. Dat ich mich doa de bee neet aafgesjlieëte ha van al dat loope, begriep ich huj nog neet. En es ich al vreug bej de tant oppene sjoeët i sjloap veel da gebuerden et toch nog dat ich iggen nach kladderdaatsj oet ge bet kootelde. Et woar jus iggene zoeëmer wie ich op der hof koam, en et wit jieëderman wat dèe vuer inne boereminsj e werk mit zich bringt. Der óas wor graad begos ; me wie nog ging zichmasjiene bestonge en alles, koare en terf mit de zicht moos aafgedoë wèede, koam doadoer nog mieë lèeve en verkier es gewuënlich op der hof, mit de mansluë vuer et zichteen de vrouluë vuer et binge die behoave de vaste knecht» en maë age werk woare. En ich moos natuurliek ueveral bej zieë. Ze zagte dan ooch allemoale dat ze neet gedoaë kreege wen ich neet doaë woar urn haak a te sjloa en te helpe, dat doog ich dan mit groeësten iefer, ueveral woeë et nuëdig en vuural woeè et onnuëdig kos zieë. En allemoale die neuj vrung die ich doe kreeg, van aaf der eu veest je pèedsknech, dèe et werk igge veld regeleerde, en der euëvesjte werkknech dèe oppen hof alles te kommendeere how, bis der verkesjong, dat woare allemoale vrung. Der euëvesjte pèedsknech heesjde Gradus en vuer dem how ich respek. Dèe kos mit die pèed umgoae es went et neet ezoeën groeëte deere woare, graad es wie ich mit de kat; dèe woar neet bang vuer de pèed, wat ich in der avank va mich eeges neet ka zage. Dat gong later uever wie mich der Grades e paar moal riejles gegèeve how, dat wilt zage, wie hèe mich e paar moal how op e pèed loate zitte, -woebej hèe mich da mit- e bee vas hooL Ich 'klee hupke mot mit ming kling sjtumpelkes op zoeë e groeët deer waal oetgezieë han wie in ne poekkel op e kamieëL Es dan der Gradus et pèed ms op mg bats sjloog en cm loot gower goaë, ich heesjde dat drave, dan hooi ich mich an de mane vas en kekde : „Ich val, ich val". „Nee jungske doe vils kiek cm maar goot tusje de oeëre doeër, zoeë lang este dat dees vilste neet". En ich doog dat en keek ezoeë sjtief tusje die pèedoeëre durch dat ich nurges angesj mieë a dach en der angs vergong. Inne gans angere sjlaag woar der verkesjong, der Vrines. Op dem woar mierendils inne aan 't roaze. Of dat noe wirklich zoeë inne sjtrop woar dèe allerhant doeëmgrroave sjtrieëk avong of dat hèe zoeë inne voeloer woar wie ze zachte dat is doer mich neet oet te make. Went dèe a gen' dusj woar aan et vèege da zow me gezag han dat hèe zoeë oetgehungerd woar es went hèe vuer zes gewirkt how en es hèe entlig der lèepel neerlag da kos me zieëker zieë dat et wirklich mit der beste wil neet mieë gong- Noa et èete gong der nonk mit os noa genne gaat i en da loog der Vrines onger inne boom iggene sjieëm, en es cm da der nonk reep urn os get kieësje aaf te plukke, da rolde zich der Vrines lank eweg et klieëf aaf; me zow gezag ha vuer de sjpiesvertèering, mè nee dat woar urn plaatsj te kriege vuer de kieësje. Wat vuer ing soat et beste riep woar broekde ver neet lang te vroage, dat wos der Vrines nog bèeter er de sjprieëve en musje, en urn op inne boom te klumme how hèe ging klaverkatte neuëdig. In en amelank woar der Vrines bis in der timp en ich stong onge mit ooge en monk oëpe te wachte bis der nonk op ms reep : „Vrines, wie is et kommede ter bouw ?" „J0a,... Joa... 4ch.... teuk noa de riepste". „Dat is neet lang nuëdig, werp mèr aaf en hóat dich an et fleute". Zoeëlang es der Vrines flutde gong et goot, es hèe evvel oetsjejde koame ooch ging kieësje. Bis vier ter da, wie der nonk minde, genog houë en der Vrines noa onge koam gerutsje. Dat woar minne twieëde vrunk. Et leefste van allemoale how ich ewel der sjieëper, der Drikus. Dat woar inne ejtille man dèe noeëts veuël weuët verloor en benoa neet lachde. Hèe woar bekans gans gries en hou inne sjtroeptige baat, doadoeër geleek he bow op zirme honk, der Mis en dat woar inne moesklurige stup, dèe zoeë loeës woar dat hèe de sjoaëp waal alllng hej konne drieve. Went ver ewel urges langs der busj zoote en der Drikes mit zing kniep oet cc of anger sjtuk hoot allerlej sjpieëlzake aan et fritsjele woar en ich cm da honderderlej onnuëzel vroage doog, da griemelde der Drikus waal en zoog hèe veuël jonger oet. Later han ich dan ooch wie ich ouwer woar de gesjichte van der Drikus gehoeëd. Dèe woar doe zoeë oad nog neet. mèr waal op ms veruijd wie bej en ongeluk dat cc pèed mit de kaar en al der doeër gong, zing jong vrou doeëd bleef en ooch z*e jungsjke va minne ouwer. Dat woar der dreejde en leefste vrunk. Woe. zins ze noeë ? Ich weet et neet ! Mèr deks dink ich draa en sjteed mich alles noa joare nog zoeë kloar vuer gen ooge es went et gistere woar. R. E. V. • --- PARIJSCHF MODEBRIEVEN. GROOTE- EN KLEINE ZOMERHOEDEN. Eindelijk is dan de tijd daar, dat we met een gerust hart onzen zomerhoed kunnen opzetten zij het dan, dat een critisch aangelegde geest ons voorbarig zal noemen. In alle étalage» liggen nu verlokkend de strooien hoedjes, in de meest verscheiden kleuren en tinten, in de meest verschillende modellen: k]okhoedjes, tulband- en baretmodelletjes, groote hoeden, eenvoudige kapjes toques, te veel om op te noemen. Heel veel mooie exotische en ook vreemde eigenaardige stroosoorten zijn gebruikt voor de vervaardiging van deze nieuwe zomerdopjes, fijn zoowel als heel grof stroo, mat zoowel als glanzend stroo. Sommige hoeden zijn uit twee stroosoorten tezamen gesteld, uit grof en fijn of uit glanzend en dof stroo. Om groote hoeden legt men meestal een band zwart fluweel. Deze boeden hebben bijna alle een sierlijke buiging in den rand. en op de plaats waar deze omhoog buigt bevestigt men aan de oi.'terzijde, vlak tegen 't hoofd aan, een fluweelen strik of rozet Dit staat snoezig en heel :hic en doet ons aan som mige buitengewoon flatteerende hoeden denken, die men ln dan ouden tijd droeg. Gewast lint wordt ook heel veel gebruikt als hoedgarneering terwij*. men gekleede hoeden graag afwerkt met een of ander veeren ornamentje, een pluim of aigrette. Een heel aardige en toch eenvoudige manier om een gekleurde strooien hoed af te werken is, dezen langs den rand met een andergekleurd lint te omboorden. Een vuurrood hoedje krijgt bijv. een omboordsel van zwart lint, terwijl om den bol een band zwart stroo wordt gelegd. Een groen hoedje wordt met lila omboord, een donkerblauw exemplaar!je met rood omwerkt enz. Maar de meest gebruikte garneeringen zijn linten en kokardes om den bol, slerspe.djes, gespjes, smalle leere bandjes e.d *_£ *4c )tc Behalve mantelcostuums worden ook heel veel gewone lange mantels gedragen, soms een ietsje korter dan de japon, die er juist even onder uit komt tippen Ze zijn gemaakt in een van de vele lichte modetintjes of wel ln de nieuwe nuances: roze-oranje, roze-grijs, roze-geeL --- VEELKLEURIGE COSTUUMS. Wie graag kleurig gekleed is, heeft op het oogenblik volop de gelegenheid zich met kleuren te tooien. Zelfs felle tegenstellingen zijn geoorloofd, mits men ze met smaak aanbrengt De samenstelling van donkerblauw met roze is reeds overbekend. Toch was 't een opvallend aardig japonnetje dat we laatst zagen in dit genre. De hals van het donkerblauw zijden toiletje was rond uitgesneden en met een zalmroze biesje afgewerkt. De smalle lange mouwen bestonden van den pols tot aan den elleboog eveneens uit roze zijde. Een breede soepele ceintuur van dezelfde kleur bevond zich rondom de heupen In bet midden van de blouse was een roze band gezet die halslijn met de ceintuur verbond. Vooral dpor de toepassing van geappliqneerde motieven kan men op lichte japonnetjes leuke kleurige plekken tooveren. Maar er is wel eenige vaardigheid toe noodig. Een zuinig vrouwtje dat denkt met een beetje prutsen iets moois te bereiken, komt soms bedrogen uit en het resultaat voldoet niet aan haar verwachtingen- In elk geval moeten we bedenken, dat zulke fel* kleurige pakje» niet voor de stad bestemd zijn Daar blijven we altijd min of meer stemmig gekleed, ook bij het mooiste weer. Maar in de badplaatsen, aan het strand en overal waar men voor zn vacantie of voor een ..kuur" heengaat zijn sterke kleuren geoorloofd, zelfs de kjeuren der Hollandsche vlag, rood, wit en blauw, zijn daar niet te bont Zooals het keurige costuumpj e van onze teekening laat zien, dat van donker koningsblauwe stof is, met een rooden rand langs het kraagjooze manteltje, de mouwen en den rok. De witte jumper is met rood lakensche motieven versierd, omwerkt met een blauw picootje. 't Smalle ceintuurtje is van rood leer en een roode band is langs den hals gezet. Een wit strooien hoedje met een donkerblauw zijden randje en roode garneering, een lange witte ejaal met een donkerblauwen rand aan de uiteinden en roode motieven maken van dit costuum een bijzonder smaakvol, tot in de kleinigheden doorgevoerd geheel, waarbij naar keuze witte of donkerblauwe schoentjes gedragen kunnen worden, tenzij men de voorkeur geeft aan de moderne schoentjes van gevlochten leer welke dikwijls in twee kleuren uitgevoerd zijn. --- ZOMER-IJDELHEID. Volgens de meening der Parisienne moet een vrouw veel meer aandacht aan haar zomer- dan aan haar winiertoilet besteden. In den winter met het schaarsche en weinig felle licht vallen de kleine imperfecties van het toilet niet zoo op. Maar in den zomer, in het volle licht van de stralende zon, wordt elke onvolkomenheid zichtbaar. Wie 't dan ook niet goed genoeg doen kan, om haar geheeie garderobe bij een fijnen kleermaker te bestellen, zorgt tenminste, dat haar zomertoiletten van een goed modehuis afkomstig zijn, of er uitzien alsóf. Een mantel met kunstige inzetstukken; en opgestikte zakken of een zeer gekleede mantel zonder kraag of revers, een fijn manteljaponnetje, heel eenvoudig gemaakt ln het genre van een tailleurcostuum, zijn de stukken welke wel het meest door een goede coupe gebaat zijn. Op ecu eenvoudig zomerjaponnetje steent 't weer iets minder nauw. WILHELMINE. Onze lezeressen, ctie uitvoerig wenschen Ingelicht te worden over de laatste mode zoowel voor dames als kinderen, raden wij dringend aan een abonnement te nemen op „Het Nieuwe Modeblad" Oit uiterst practische. Nederlandsche modetijdschrift, hetwelk ook een schat van gegevens beat voor handwerken in alle genres is bij de uitgevers dezer courant tegen sterk gereduceerden prijs verkrijgbaar. ---