LIMBURGSCHE VOLKSKUNDE. XVI. VOLKSWETENSCHAP. De dokter bij ongelukken. „Praatjes ! Allemaal praatjes I" antwoorde hem Qa dokter. „Toen ik gewaar werd wat er plaats vond, heb ik ze de keus gelaten tusschen hem en "lij ; wilden ze langer van mijn diensten gebruik •naken, dan moesten ze dien kerel in niets meer raadplegen en in geen geval iets van zijneprullen laten slikken". „Maar hoor eens Jansen, ga jij maar met het recept naar mijn huis en neem het geneesmiddel taee. Doe alles zooals ik je gezegd heb. Ik moet ftog even hier bij een patiënt binnen loopen. Mor-en kom ik nog eens kijken. Dag Jansen 1" „Dag meneer de dokter,, * * * Het was nog heel vroeg. Enkele menschen van «et dorpje, waar dokter Lmsen woonde, trokken er met hun akkergereedschap op, uit, om hun velden te gaan bewerken.Zij liepen bij een vijver voorwij en bemerkten er twee mannen, die schijnbaar 'r> een hevig gesprek zich bezig schenen te houden toet een voorwerp, dat in het water gelegen, al hunne aandacht trok. Nader bij gekomen, blijken "et ook twee arbeiders 'e zijn, eveneens op weg "aar hun werk. Al voortloopende hadden zij een schuitje zien drijven, zonder iemand erin, wat hun- Ie bevreemding wekte ; en toegesneld naar de Plaats, waar zij het zagen, vonden zij tegelijk het üchaam van een drenkeling, dat op het punt was 'laar de diepte te zinken bij een laatste machteloo*e paging om zich boven te' houden. . In hun eersten schrik stonden zij als wezenloos ; doch toen zij het lichaam zagen wegzinken, heeft een van hen toch de tegenwoordigheid van geest fiaar het schuitje te ijlen, dat inmiddels naar den »ant gedreven was, dr ar in te gaan en naar de plaats des onheus te roeien. Doch hij kwam te laat; de watervlakte had zich reeds boven den ongelukkige gesloten. „Had ik nu maar een broodmetkwikge>- Vuld?" roept hij angstig uit, „dan kon dit op het ,*ater drijven, om de plek aan te wijzen, waar de drenkeling gezonken is. Lieve God of had ik taaar een kaars, dan kon ik die brandende Jn het brood zetten, om de plaats te vinden, waar hij nu ligt!" klaagt hij jammerend. En nu het beste doende, wat hij in deze omstandigheden doen kon, neemt hij ijlings een haak, in het schuitje Aanwezig en gaat op voorzichtige wijze beproeven den drenkeling te vinden. Tot zijn onuitsprekelijke blijdschap gelukt hem dat eindelijk, en weet hij na •veel inspanning den ongelukkige boven te krijgen. Nu, met zijn last in het water en het hoofd zooveel hogelijk opheffende, tracht hij den walkant te bereiken, vanwaar hij niet ver verwijderd is ; eindelijk is hem ook dit gelukt! . „Wees gewaarschuwd, Driek !" sprak degene, die aan den wal was gebleven ; „gij moogt het lijk *>iet geheel op het droge leggen en er niets aan doen vóór de' politie er bij geweest is ; ik geloof Waarachtig, dat het Jan van de „scheper" is ; hij Was hier zeker weer aan het stroopen ; nu ! hij heeft er zijn bekomst van ! — Weet je, wat we kunnen doen?.... hem een poosje met de beenen opheffen, met het hoofd omlaag, om het water, dat hy ingekregen heeft, hem te doen overgeven !" Juist wilden de twee hieraan gevolg geven en •en de beenen van den drenkeling reeds om- Woog, die levenloos voor hen lag uitgestrekt, teen 'stoord werden door.het rollen van een rijtuig, Vaaruit spoedig dokter Linssen was gsprongen, Mie van een nachtbezoek huiswaarts keerendwn. de verte reeds vermoed had, wat hier voorviel. In «en oogenblik was hij op de noodlottige plek ! „Houdt op kerels 1" riep hij met krachtige stem ; •>,wü je hier een moord plegen, waar wellicht nog «en leven te redden is? Leg hem nu neer en maakt «jn halsdoeken ziin bovenkleeren los, dat hals en horst bloot komen"! Vlug wat! krijgt dadelijk dat voetenkleed daar uit mijn rijtuig !.... Goed I rolt. het nu op en maakt er een kussentje van ; voorzichtig hem omgekeerd ; zoo, nu dat kussen onder «jn borst- wat meer op de rechterzij; trek jij nu dien arm onder zijn voorhoofd, dan zakt de tong toeer naar voren en de opening van de luchtpijp Wordt vrij ! Goed zoo !" Men bemerkte echter geen teeken van leven meer! „Hij is zoo dood als ne Pierling !" sprak Driek. „Neen, niet zoo gauw den tooed opgeven!" antwoordde de dokter. „Nog meer °P zijn rechterzij ; hou jij zn hoofd vast! Goea *oo i daar komt al wat vocht naar buiten ; maar toch nog geeu ademhaling ; de mond en de keel ?ijn nu toch vrij 1" Daarop prikkelde de dokter de keel met een grashaynpje, hield hem een flesch je toet vlugzout onder den neus, liet hem de horst Wrijven tot zij begon te gloeien en besprenkelde baar dan weer met water alles te vergeefs !De drenkeling gaf geen enkel teeken van leven, „mj ls ver weg !" mompelde de dokter. „Leg hem weer voorover, als zoo even ; nu tangram half omgekeerd en dan dadelijk weer voor«ver • voorzichtig ! goed zoo ! ga maar voort 1 Vijftien maai in de minuut! Dat bevordert de ; wanneer hij op de borst ligt, woidt d« lucht door de zwaarte van het lichaam uitgedreven en door hem om te keeren, wordt die drukking verminderd en stroomt de lucht weer naar de longen. Houd het hoofd goed vast en zijnen arm f' goed onder ; ik druk hem telkens bi] elke om- gelijkmatig en snel op den rug tusschen 4e schouderbladeren ! - Ga nu met mijn rijtuig spoedig in de naaste woning wat dekens en een toatras halen ■ zeg maar, dat ik er goed voor ben, «to neem tegelijk wat brandewijn mee.doch zoo snel ?'s „bruintje" loopen kan, zonder je nek te breken 1" De levensgeesten keerden echter ook na deze bemerking niet terug ; waarop de dokter weer iets beproefde. Hij legde den schijndoode plat ?P den rug met het hoofd iets hooger dan de voelgentijd daarmede bezig geweest oeiu hy tot > groote vreugde niet alleen M^S*^ maar ook de verdoofde levensgeesten g* den drenkeling ! Ormuddellijk hicl^hn met _?« kunst-bewerking op ; en daar het rijtuig m» S*en aangekom enwas met al 't noodige gevoljd Sr >n mbenigte nieuwsgierigen,wikkelde hij hem Jachtig in de warme woüendeken het hem maar o-oed.dat ze weer tuis zijn, nou lees je daar teminste niets meer over m de gaaszet. Ik ben wel eens beniewd waddof er weer komp as de Olimpiade gedaan is, want nu staat alles daar met vol. In 't midden van Limburg heef 't hard gewaaid en zijn huize en boomme allemaal kapot gewaaid, 't Is maar goed dat er geen mense bij verongeluk zijn, want 't is zoo al erreg genoeg. 't Is anders wel eens goed dat hier en daar een frisse wind begint door te waaje, maar hij moet niet ie. fors zijn, dan word 't niets goed. Die windde koomme nu wel weer los nou 't weer op de verkiezinge aangaat zeg Pa en met 't fruit gaat 't ook goed. 't Weer werk nog al roet ervoor. Maandag zijn we met de Antoniusvereeniging na Beemeïe gewees met de paatter. 't Was er lollig en ik mag met Pa misschien de vollegende week na Botterdam na de Nenytoo das een tentoonstelling van van alles. Ze gaan voetballe voor 't Fransiskuspatternaat. En dan zul je zien dat allemaal de voetbalders er naar gaan. Kindria speelt tege Ake en 't is voor een poed doel, dat wat Paatter Victorius de vorige keer heef gekrege bij zijn jubjleejums en voor 't Fransiskuspatternaat. NIKKELAKE. --- ZEVENTIEN REINILDAKINDEREN Ln de SINT SERVAAS 12 AUG. 1928. Bij hun doopsel. Nu zijn de bolsters gebroken nu draagt gij rijke vrucht ; 't heilig woord is nu gesproken, het duister is gevlucht. Des doopsels wateren vloeiden, wit werd uw zieiekleed, de reinste bloemen ontbloeiden • vrucht van des Meesters leed/ Met hunkrend popelend harte zaagt ge uit naar dezen stond. dat gij na duiatere smarten den Meester eind'ujk vondL l Nu zijt gij nauw verbonden met Jezus en Zijn Kerk; gezuiverd van alle zonden door 't loutrend doopsel-merk. Bewaart uw zielen zoo zuiver, als op deez' blijden dag, dat zelfs geen zondige huiver haar schoon besmeuren mag. Bidt heden innflg en vurig voor heel uw Vaderland, opdat de Vader gedurig het leide met Vaderhand. Bidt dat zij allen hervinden den waren Schaapsstal weer ! O ! dat zij allen weer minden denzelfden God en Heer. JOS. SCHRIJNEN, S. J. --- VERHALEN IN DIALECT. 'T GENNEPERHUS. (Noord-Limburgs c h.) Now za 'k is vertelle van heel vroeger hm. Dor leefde op 't Genneperhus ennen aaide graaf mit en eenige dochter. Ze hiette Grabilde. 't Was en heel schone dame van vijf en twintig jaor. Ze was de lieveling van 'rre aaide vaoder. Den kos alleen mer loope mit twee dikke stok bi-j zich. Mar ze wonde ze mo-j 0p 't sterke, trotsche kasteel. 't Was roondum hof, mit hooge böm, ver-af droomde de zwarte grachte, as stille wachte van 't schonrie slot. En den eene kaant klaoterde de Niers tussche hooge oevers en van den aandere broesde de Maos nevve de dichte wilgestruuk. En heel, heel vex lag eeuwig reustig de wie-je Maskemp. Grabilde hiel van 'r schonne, stille laand. Ze rij 'r te peerd o wer ü*e verre weie, en joeg mit valke op weelde ende ien de störmige herfst Sommers wier dr geveest op gele snuuk oonder de witte lelies op de grachte, 't Was en goed léve op 't aaide Genneperhus. En den aandere kaant van de Maos wonde dor urges bi-j Cuyk nog enne graaf, den enne eenige zoon had. Mar de twee aaide heere ware Jang gen goeie vriende. Sins jaor en dag was dr veete tussche die twee. Had nie, op enne weelde, doonkere naacht in October den heer van Cuyk Grabilde's moeder vermoord? f Was ennen diepen haot tusschen de twee grave. Nooit ware dan ok de jongelu-j bi-j en gewest. Op enne schonnen dag in September, toe de druve begos&e te blauwe en dikke appels spiegelde en de gruunbemoste böm, stoond Grabilde rechtop ien en bootje, dat zaagjes schoerde nevve de dichte wilgestruuk en de kaant van de Maos. Ze was heel alleen, want roeie kos ze as 'nne echte schipper. Languut lag op den bojem van den boot enne groote, rooie hoond. 't Beest sliep. Mit nne lange staak dowde Grabilde 'r bootje vort. Ze zong -en 'r zang schaalde ovver 't stille waoter. Opeens heurde ze van den verre overkaant 'n zaagte klagende stem. Ze hiel den boot stil. De groote hoond beurde de zwaore kop op. 't Was en mo-j vremd lied, da gedrage wier op en zuchtend wiendje. Grabilde was verrukt, 't Was 'n lokkende mannesten!, die kos galme as en torenklok en klage as de sturmwiend ien de schouw. Toe tokkelde ïeneens 'nne cither mit en lieflek wier de stem. Grabilde stuurde den boot nor den aandere KcLclTl-. Speurend loerde ze dor de wilgestruuk... de stem zong zaagt en wier as 't zwakke gekir van droomende hooltdoeve. Grabilde hield den aojem ien Zaagt plofte ze de staak in de groond en den boot stokte stil. Mar 't lied knapde af... de wilgetak gmge uiteen en vlak bi-j 'r stoond enne schonne jonge man. De hoond sprong waeld op en schor baste zien zwaore stem tege de vremde meens. Hi-j lachte kalm en Grabilde hiel 'm de moond toe. „Meug 'k mit vaore, ovver 't bleenkende waoter?" vroeg hi-j. Zien blauwe ooge glaansde r tege. „Wie binde?" gaf ze zaagt. De zanger van dit schonne laand!" Grabilde dowde den boot nor de kaant en licht wipte ie dr ien. Hi-j greep de lange staak en stuurde stroomop. Zaagt streke de takke nevve 'r gezicht Hi-j zong en minnelied mit klaoterende stem. Zi-j vuulde zich woonder goed. Toe 't Genneperhus ien zicht kwam, hiel hi-j den boot stil. „Wa Ut 't schon;" zei hij: „'t mot zuut zien dor te woone." Zi-j kreeg en kleurke as de sterappel ien den grooten bongerd. „'t Is dr goed" zei ze. „Wa... wonde dr toch nie? Beende de., dochter?" Hi-j ze 't mit en stem die kioonk vol hoop en toch wer mit engst. „Ja", 't Was 'r eenige zegge. „Dan... mug 'k wel 's ierf de hove kieke?" Ze knikte: ja. Toe stuurde ie nor wal. zong zaagt en lied mit iets van 'n heilige smeekmg, emdelek boond ie 't bootje vaast en enne dikke paol boove de gracht, Waoterlelies schommelde op de gölfkes as kleene wiegskes.... len 'n moj priejeeltje stoonde ze te Weke nor 't forsche slot. „Meiske" zei hi-j: „Zol de zanger hier nie mugge blieve woone?" „Wie binde, meer as de zanger? Toe boog z'nne kop nor urnleeg. „As 'k was van 'n slot as dit... zol 'k dan mugge komme?" Toe was 't dat ze zei: „Kom terug, as de druve wer blauw zien, as de appele wer spiegele ien de zon." Hi-j drukte zien lppe op 'r haand, sprong ien 't bootje en voer weg ouver de glinsterende Maos. Mit volle stem dreunde zien lied... en van 'n hoog punt keek z'm nao, tot ie wegi sprong tussche de wilgestruuk. * * * 't Jaor ging urn. Dag en dag stoond Grabilde uut te zien nor 't wiegend waoter van de Maos. En op 'nne dag kwam 'n bootje, dat de vorm had van 'n raanke meeuw, nor 't hooge Genneperhu». Grabilde liep nor de paol ien de gracht en schommelend wiegde wer de witte lelies op de kleene gölfkes. Hi-j sprong en wal en haandien haand liepe ze nor 't moje slot. „'k Zal ow vaoder spreke," zei hi-j „en hope." Midde ien en kamer zai den aaide graaf en 'n zwaore toffel. Blaank was zien lang gezicht en zilvergries de haor. Zien haand bibberde wor ie ze hiel. , De twie kwame binne. Hi-j beurde langzaam de grieze kop op en begreep drek wat 'r was. „Wie binde?" vroeg ie mit holle stem. De zanger boog zwaar de kop. „Ik vraog.de haand van oe dochter, ik, de graaf van Cuyk..." Grabilde deej enne stap terug, ze wier bleek en slikde wa wèg. — „Vort! moorderszoon-" breulde den aaide : „vort ut mien gezicht!" Mar genne stap deej ie terug. „Nie ik heb ooit iernes kwaod gedaon, mien vaoder vergèt van verdriet urn den misslag van vroeger hm." „Ha! ha!" krieste de bevende moond van de graaf: „got hm en zeg dat hi-j me wèr het laote lache!" Geboge ging de zanger wèg. Grabilde brocht 'm nor de gracht. „ 't Zal nie mugge. Vaarwel!" zei hi-j mit doffe stem. Mar zi-j beurde hoog de kop umhoog en tot afscheid ,was 't wat ze zei: „Kom terug as wèr de druve blauwe en de appels wèr spiegeleien de zon!" Toe voer ie weg en 'n bittere, klagende stem schreide over 't glaanzend waoter der Maas.. Wèr had de snèj hoog gelège op de weie van de Maoskemp. De kerse hadde geblöjd en de nachtegaal gezonge ien de dichte struuk urn 't slot. De druve begosse te blauwe en de rooje appels glaansde in de zon... En bootje schoot de Maos over en Grabilde waandelde mit kloppend hart nor de gracht De zanger sprong en de wal en 'nne aaide, meens zat bibberend te zien 't meitje... De zanger hielp 'm en de kaant en mit 'r drieje ging 't nor de kamer van den aaide graaf. Dr was en diepe stilte dor, en de matte ooge van den graaf begonne te schiftere. Eén woord kwam dr over zien lippe: „Moordenaar!" De vaoder van de zanger kroomp ienèn. Toe waggel de ie nor ziene vijand toe, viel vör 'm nèr en sprak: „Vergeving, eenkei vor oonze kiender." En toe ie 'm, zoo zag, de gebroke man, toe ie 'm zag krupe en zien vuut, toe vuulde ie dat ie toegève mos! Efkes knakte de kop nor urnleeg, toe kos ie nog bibberend zegge: „kom dan, en lot ons vergeve!" En toe 's aoves en bootje ging ower 't spiegelend vlak van de Maos, galmde en mannestem vol bli-je jubel en geluk. En van en venster uut wuufde Grabilde nor de straolende Zanger tussche de wi'lgestruuk.; --- Telkens wat anders! MERKWAARDIGE GETALLEN. Wij gaven . , , een voorbeeld, hoe ia de getallen 192, 384, 576 alle eenhedjen (cijfers) van 1 tot en met 9 voorkomen, terwijl Ï84 gelijk aan 2 _, en 5. i gelijk aan 3 x het „grondgetal" is. Tevens vertelden wij, dat er nóg 3 mogelijkheden waren, waarbij dezelfde eigenschappen optreden. Hieronder de drie bedoelde getallen! 219 273 327 (438) (546) (654) (657) (819), (981) Wanneer men de vier gevallen naast elkaar zet, zal men bemerken, dat de verschillende ge. tallen bovendien twee aan twee onderling omzettingen van elkaar zijn : 192 219; 273 327 384 438, 546 654. 576 657; 819 981 --- GRAVEEREN OP GLAS. Dit opschrift behoeft u niet terug te schrikken, want van het eigenlijke, moeilijke graveeren is hier geen sprake en de hulpmiddelen zijn eenvoudig. We nemen een sigarenkistje of maken een kistje van 25 a 30 c.M*. lengte Het deksel moet scharnierend zijn en goed gesloten kunne» worden. De naden en randen van het kistje moeten we beplakken met strookjes laken of viltpapier. Een der korte zijwanden nemen we er uit en in de plaats daarvan komen twee latjes, ■_. waartusschen een glasplaat kan geschoven wor« den, (zie fig. 1). Verder heeft men noodig een pond grove amaril en een pond jachthagel. De' eerste proef nemen we met een gewoon stuk glasplaat, dat we op maat snijden, ( zoodat deze tusschen de latjes in het kistje geschoven kan worden en de kist als zijwand afsluit. Nu moeten we schablonen hebben, die op zoon maat geknipt worden, dat de geheele glasplaat er door bedekt wordt. Alleen door het uitgesnedene is de glasplaat dus te zien. De schabionen worden op het glas geplakt en later met water afgeweekt. Nu doen we de amaril en de hagel in de kist en schudden flink, zoodat het de glasplaat raakt, op de gedeelten welke niet door papier zijn bedekt. Het uitgeknipte gedeelte komt dan als matglas op het overigens glad gebleven glas te voorschijn. Hoe fraaier schabionen, des te verrassender resultaat 1 --- EEN BESCHEIDEN VERZOEK. „Spreek ik met de firma Isaacstein en Co? Zoudt u eens op het horloge willen kijken,dat ik bij u beleend heb en me dan over drie en een halve minuut opbellen? Ik moet een ei koken." (London Opinion). --- ZONDAGSVERHAAL. HET NIEUWE PAK. door N. J. P. Smith. Het gebeurde in mijn armen tijd — natuurlijk. In de etalage van het nieuw-te-openen kleedingmagazijn stond het mooie, blauw-kamgaren cosr tuum, dat „zij, die daar op den openingsdag voor, meer dan een gulden besteeden" konden verdienen. In het stadje liep een meneer rond — gekleed als vVare hij den tweelingbroer van de pop in de uit* stalkast. Deze meneer moest door de koopers herkend worden, ten bewijze waarvan zij hem een bon met hun ingevulden naam en adres moesten overhandigen. U begrijpt de bedoeling: het zou mens schen op de been brengen om te kijken naar de etalage van de nieuwe zaak; men zou erover spreken... men zou zoeken naar den meneer. Die meneer was ik!... *** Toen ik om vier uur kwam aanslenteren om mij in het nieuwe pak te steken, stond er voor den nieuwen winkel reeds een heele volksverzameling. Het waren niet alleen kleine jongens, die de neuzen drukten tegen de spiegelruit, er waren ook zeer veel groote menschen, dia eens kwamen kijken naar „die gekke reclame". De eigenaar haalde mij met veel drukte en on. derscheiding binnen. „Ik was al bang, dat U het tóch niet aandurfde", sprak hij, „dat TJ zou wegj blijven. Het gaat goed ! Ik heb al heel wat messchen binnengehad, die wat kwamen koopen en een bon haalden". Ik zag dat het goed ging — keek eens naar de menigte volk voor het winketraam. In de paskamer lag h_t costuum klaar. 'C Was inderdaad een keurig colbertcostuum. StuK voor stuk nam ik broek, jas en vest in de hand — keek nauwkeurig na of er misschien tóch iets buitennissigs aan was, zoodat ik voor reclame zou loopen. Neen, zelfs de prijskaartjes waren er neu jes afgehaald — iets wat ik in den goeden oudeü tijd zélf wel eens vergeten had. Met een zucht hing ik m'n oude vale jasje aan' den koperen Weerhaak..* * * * 'k Moet eerlijk' zeggen, dat ik mij zoo lekker voéL de als kip, toen ik als een gentleman de kleedkamer uitkwam, 't Zou nog wel meevallen; het costuum zat mij alsof het voor mij gemaakt was. Toen zag ik de bende voor het raam en sloeg mij den schrik weer op het hart: „Kan ik niet achter uit ? — Zóó herkennen xe me natuurlijk direct 1" Maar achter was geen uitgang; er zat niets anders op» ik moest mij door de nieuwsgierigen eetf weg banen. Dan maar brutaalweg I Met een flinken zwaai opende ik de winkeldeur* „Pardon !" De lange vent, die dwars voor de deur stond keek even op — zag mij aan — üetnttj langs gaan.... Hel spel was begonnen I au * * Voorzichtig, alsof ik van voor de etalage retireerde, trachtte ik door den voiksoploop heen te komen, zoo weinig mogelijk vragend mij door te laten. Reeds was ik in het laatste gelid aangeland toen opeens een jongen uitriep; heb ie hem 1" Schel-scherp had het jong geschreeuwd g ik was ontdekt !2 De menschen keerden zich om — staarden mij aan. alsof ik zóó uit de apenkooi ontsnapt was. Ik probeerde een houding aan te nemen — verzocht kalm te mogen passeeren. Slechts noode werd thans aan mijn dringend-uitgesproken verzoek voldaan. Een meneer kwam op mij toe — drukte mij/een bon in de haiid, dien ik zwijgend in een der zakken van het gloednieuwe pakje liet verdwijnen. Een tweede volgde — nu kwamen ze los. — Van alle kanten drong het publiek met bonnen op mij toe. Ik probeerde voort te wandelen — waagde een poging, te zwaaien met den mooien stok-metzilveren-knop, dien ik van meneer-den-eigenaar in bruikleen had gekregen, 't Ging niet; steeds dichter werd de kring om mij heen. 't Werd benauwend. — Niemand stond meer voor de etalage ! In de verte naderde met vasten kalmen tred een politie-agent. Straks zou ik opgebracht worden — ingerekend wegens het 'veroorzaken van een volksoploop. Dat nooit 1 Ik zette mij schrap — sloeg links en rechts om mij heen — rende door de ontstane opening en... vluchtte, nagezet do.or een stel jongens, die riepen van houdt den dief 1 Als een paard-op-hol rende ik door, straat in, straat uit. Toen ik het eindelijk waagde om te kijken, waren mijn achtervolgers verdwenen. Lk keek op een klok — een half uur was ik op pad; drie lange uren moest mijn temptatie duren alvorens ik het costuum, dat ik aanhad het mijne mocht noemen. Vooruit maar weer. Langzaam slenterde ik door straten waar niemand liep. Toen bedacht ik, dat ik bonnen thuis moest brengen en zoetjes aan waagde ik mij in het drukkere gedeelte van het stadje. Van tijd tot tijd werd mij door een voorbijganger een bon gegeven. Soms bleef er iemand staan — keek mij na, kwam mij achterop en informeerde belangstellend, of ik de wandelende meneer was. Dan knikte ik — stak zwijgend de hand uit, kreeg den bon en iiep door. Ik had geen lust om te spreken — zwaaien met den wandelstok deed ik al, lang met meer 1 lk voelde mij eenzaam en verlaten. Als ik een kennis zag maakte ik mij uit de voeten. Zij hoefden niet te weten, dat ik voor reclame liep ! „Kunt U mij ook zeggen ?"... Ik knikte reeds — hield de hand op — maar vreemd — de juffrouw had het hazenpad gekozen. Misschien had het menschje naar den weg willen vragen 1 Eindelijk was mijn wandeitijd verstreken — kon ik mij weer bij de zaak gaan melden. Gelukkig ! Er stond weinig volk voor den winkel en het gelukte mij als een dief in den nacht, onopgemerkt, naar binnen te sluipen. Toen de baas „de oogst" zag, wreef hij zich de handen, 't Was goed gegaan; de reclame was uitstekend geslaagd maar... ik had niet weg moeten hollen toen die agent kwam. Die had het zaakje nog mooier kunnen maken. — Stel je voor, artikelen in de krant erover 1... Ik heb het nieuwe pak met een verwensching uitgetrokken en toen ik even later in m'n kale colbertje als vrij man door de hoofdstraat liep — het mooie verdiende costuum in een keurig pakket onder den arm — toen ben ik regelrecht naar een uitdrager gesjouwd, die het ver beneden de waarde van mij overnam... Mooie kleeren maken niet altijd gelukkig ! (Nadruk verboden). ---