DOOR LIMBURG, HET LAND DER KASTEELEN. HET KASTEEL BLITTERSWIJK. Ook t kasteel Blitterswijk in de wel uitgestrekte, maar dun bevolkte gemeente Meerlo behoort tot de versterkte adellijke huizen in de Maaslinie. Het dorpje van dien naam met 346 inwoners vol Rens de laatste volkstelling, is het overblijfsel der vroegere heerlijkheid Blitterswijk, waarover meer dan drie eeuwen lang de leden van het ridderlijk geslacht van Lijnders, het bewind voerden, kerst in 1788, toen Vrouwe Arme Ursulina baronnesse van Lijnden in het huwelijk trad met Jan van Walraven, graaf de Cocq van Haeften, ging de genoemde heerlijkheid over in handen van het geslacht de Cocq van Haeften. In 1819 heeft .Vrouwe Arnolda Margaretha Mackav, douairièr van den baron Barthold de Cocq van Haeften de heerlijkheid Blitterswijk weder laten erkennen gelijk die sedert eenige jaren nog vergroot was met die van Wanssum. Het wapen ervan bestono Uit een schild ivan zilver met bovenstuk getand in Het middelpunt er van was het huis te Blitters- Wijk. een zeer oud gebouw met de onmiddellijke kasteelgronden in den naasten omtrek, bijna 100 Zir „eï Blot met n markanten toren is geheel W?,«™ f om&even. nog eerder een ringmuur met werpgaten voor de verdediging het geneei omgaf als een sterke borstwering. In 1808 is wet gedeeltelijk vernieuwd en geheel vergroot. De Duitenmuur van 't kasteel is in cement opgetrokken ter dikte van ruim één meter. Ook hier was of is misschien nog een der beruchte stokken of blokken aanwezig, waarin de gevangenen van oen kasteelheer met de voeten werden ingesloten ,en van welke detentie wij reeds in een vorige kasteelbeschriiving (Blijenbeek I) een en ander hebben vermeld. Thans is het kasteel in zijn hoekige (vierkante begrenzing met een kleine, overbouwde binnen plaats de woonplaats der Fransche religieuzen, Idie zich hier hebben gevestigd, nadat de Van Blit terwijks, Van Lijnden's, de Cocq van Haeften's, van Hamelberg von Rupstein en Thissen's als haar adellijke voorgangers, — en van zeer ouden adel: Van Lijnden vangt in het adelsboek aan met het jaar 1312, De Cocq van Haeften zelfs met J 2651 — den omtrek meest met wapenen en adellijk vertoon hadden beheerscht De religieuzen wer ken daarentegen in stilte met de bescheidenheid der liefde en van den godsdienst, waarvan een hoogere wijding uitgaat Wat de naam Blitterswijk feitelijk beteekent, is niet bekend. Weinig betrouwbare etymologieën leidden hem af van Blitar, den Noordsche. of van litters-wick, een vervorming uit het Latijnsche ,vlcus ad littoram zijnde een wijk aan den oever (van de Maas). Het laatste woordenspel zal wel het meest gekunsteld zijn. Hoe het zij, kasteel en kerk zijn in dit eenzame dorpje beide zeer oud. De toren der kerk werd blijkens een opschrift boven den ingang gebouwd in het jaar 1455, terwijl ide oudste klok met het familiewapen der Van Blitterwijcks het jaar 1400 vermeldde, toen men deze met een jongere van 1509 in 1889 voor hergietmg naar beneden haalde. Ook de derde klok Js van 1509 en gegoten door Joannes van Venlo «n Joannes van Straelen. De oude familiën Blitterswijk en Van Lijnden hebben aan de kerk veel goed gedaan, en eveneens aan de armen. Zoo deed Vrouwe Anna van Bronckhorst, echtgenoote van Jaspar wan Lijnden een schenking van een jaarlijksche rente aan de behoeftigen van haar dorp, om daarvan het te bakken brood, dat op Goeden Vrijdag aan dezul . ken moest worden uitgedeeld, te bekostigen Ook bestemde zij voor hen twee malder rosl^H haar akkers op den Kuijveytsberg bij Wanssum. £?-i!ïl e Pe"°den. dat Mars ook hier zijn onheil stichtte mochten de dorpelingen het voorplein van het kasteel tot hun schuilplaats bezetten Waartoe nog in 1603 met den slotheer een aceoord werd gesloten en in ruil waarvoor de landlieden zie i verplichtten, om den voorhof voor hun heer ïte .nderhouden. ln denzelfden tijd schijnt ook de kasteeltoren te njn gebouwd, die in het front staat en waarvan het wapenschild de kwartieren van heer Dirk van Lijnden en Hel wiek Vijgh, uit het jaar 1619 ivertoont, zijnde een kruis der Van Lijnden's en de armen van de Vijghs. De familieportretten der genoemde oudere geslachten, die het kasteel be woonden, gingen bij (verkoop van het slot aan Mr Oscar Thissen, over aan de familie Mackay in het land van Maas en Waal en door huwelijk geparenteerd aan de Cocq van Haeften's. Hier was steeds de verhouding tusschen heer en .onderdanen hartelijk en soms innig, waarvan de vele welkomstgroeten in proza en poëzie getuigen die werden samengesteld voorgedragen of gezon gen, als weder een nieuwe heer of vrouwe het kasteel van Blitterswijk tot woning had uitgeko zen, of daarin door huwelijk zijn of haar intrek nam. Zoo die ter eere van den Heer Barthold baron de Cocq. van Haeften welke in dat jaar de Van Lijnden s opvolgde, die blijkens het gedeelte lijk hier afgedrukte poëem reeds 316 jaar lang te Blitterswijk hadden gewoond, 't Is wel wat pom peus en de dichterlijke kwaliteiten er ivan kan men niet te hoog aanslaan maar qua gelegenheidspoëzie kan het er mee door : Het Edel Lijndens oud geslachte, gunt ons hier een nieuwe Bloem, den Boom verliest toch niet zijn krachte, al stierf ook een Man van grooten roem : huyd' word ons een Heer gegeven dat dees' veele jaer regeert! den Ouden Adel lang mag leven. Blitterswijk dus gratuleert j (zij er mee geluk Triompheert, jubileert! gewenscht) t is de Deugd, die dus begeert, Wilkom alhier Gebiedend Heer I roept ons hert en stemme teer. Men ziet, het is geen voornaam staal van kun«i dat hier geboden wordt, doch de bedoeling der hulde van de eenvoudige dorpelingen was harte lijkheid, genegenheid, toewijding jegens hun hee ren en gebieders. En dezen leefden ook niet als die van Blijenbeek, om te vechten en te rooven, te ruziën en te procedeeren. Hun inboedel en leefwijze schijnen tot in de 18e eeuw vrij boersch, althans eenvoudig te zijn geweest en geheel in overeenstemming met de landelijke omgeving, hetgeen we o.a. mogen afleiden uit enkele door dhr. A. F. van Beurden Uitgegeven documenten uit dit kasteelarchief. Het eerste behelst de wijzen van cureeren en dokteren ten jare 1651, toen de heer van Blitterswijk ziek lag en er eerst „gemeesterd" werd met een chirurgijn uit de buurt, vervolgens met dokter Mandeville uit Nijmegen en de apotheker Arnold van Dael uit Venlo. Zij allen vermochten echter den dood niet te keeren uit den huize Blitterswijk, want de heer van Lijnden stierf in October van gemeld jaar. Toen moest hij naar 's lands w»js en overeenkomstig zijn adellijke afkomst „beaard" worden, waartoe het wapen aan de voorpoort met rouwfloers werd bedekt en verder de schilder zijn kunst moest praesteeren ten behoeve van het rouwen dier dagen in adellijke kringen. En het is diens nota, het tweede door den Heer Van Beurden gepubliceerde stuk, dat een treffenden kijk geeft op de plechtigheden ter eere van een geliefden doode. De schilder had nl. achtereen volgens de rouwwapens geschilderd, een buitengewoon groot blazoen om voor 't kasteel te hangen Met wapen en kroon daarboven, de 16 kwartieren op de kist, met een kroon van goud daarop, ver- Solgena g groote wapens mat kroon aan hoofden voeteneinde, 18 wapens van Lijnden de Aspermont met kronen, 16 kwartieren om in de kerk op te hangen met gouden kroon daarop, 3 standaards aan weerskanten met gouden kroon er boven, wijders de uitgesneden helm met het wapen van Van Lijnden de Aspermont geteekend en geschilderd en eindelijk nog vele andere bijbehoorende werkzaamheden verricht, waarvoor ruim 170 gulden in rekening werd gebracht. Ook de schrijnwerker had er zijn voordeel van, doordat hij f 70 kon noteeren wegens geleverde meubelen en gedane diensten. „In den nieuwen tymmer" d.w.z. in het nieuw aangebouwde deel of dito ingebouwde vertrek was weer wat meer huisraad; drie oude groenhouten stoelen. Op het saletje (saletien) boven den kelder was ook een vaste bedstede ingetimmerd met een kast Op de zg. putkamer stond een tresoir (vgl. ons medrn dressoir), zijnde van boven een besloten kast en in ditzelfde vertrek stond verder nog een overhemeld bed zonder gordijnen, alsmede een tweetal kasten, een open bedstede zonder gordijnen, een met ijzeren banden beslagen kist eveneens met ijzeren bandvatsels. Tn den „putkelder" bevond zich mede een besloten kast, waarmee al de nagelaten mobiele goederen in den huize Blitterswijk ten jare 1652 zijn opgesomd, doch zulks in verband met de boven vermelde omstandigheid, dat het kasteel toen vele jaren aaneen onbewoond zal geweest zijn. Want armoede hebben de heeren van Blitterswijk nimmer behoeven te lijden. Overigens kennen we Blitterswijk ook nog ln de schoone Limburgsche folklore, doordat hier sommige oude gebruiken langen tijd in eere bleven, als het Pinksterfeest voor de meisjes, als een hunner de Pinksterbloem voorstelt, het Bachusfeest der jongens in de Vastenavondsdagen, wanneer ook de haan gesmeten werd. Daarbij volgt het dorpsleven met zijn gebruiken en feesten van verre de vieringen der Kerk, doch in uiterlijke vormen verruwde het wel eens, waarom de drinkpartijen in de Vastenavondsdagen, het smijten van den haan, het maken van den Aschwoensdag tot een „vetten Woensdag langzamerhand afgeschaft werden. Doch overigens, als de kinderschare hier het „Pinksterbloem, gij zonneroem Gij hebt zoo lang geslapen" aanheft, mooier dan het Sittardsche Pinkstervers, al is dit in zijn dialect meer eigen aan het volk : Pönkste broet 1 De wien is oet, Tappe, tappe, bijer, dan volgt men gaarne den stoet, of geeft gulweg de leidsters van de Pinksterbloem de gevraagde gave, als zij ergens stilhouden en bloemen uitstrooien en beluistert men eveneens een zwakken nagalm van de Middeleeuwshe leisen en andere geestelijke liederen in het Blitterwijksche Pinkstergezang i „Daar komt die vurige Pinksterbloem aan, Daar komt zij aangegangen Met een schoon rozenhoedje op, Al met twee bloeiende wangen ! DU zingen de vogeltjes, jong en oud, Zij dansen en zij springen, Allé, Allé, goud amathée, Zoo fijn, zoo fijn als rozemarijn Pinksterbloem is opgestaan, Alleen, alleen ter ruste gegaan Al met twee bloeiende wangen ! Al met een gouden wagen, Al met een gouden zweepstok, Met een schoon rozenhoedje op, En al mijn geld en goed is op".; A. H. --- MASTREECHTER VERTELLING. De sjusten toen. 't Waor kèrremes en viemerret. Wie geweente atönge de keuj en kaver e bitsje op-ein gedrönge, vanweges de wiënig plaots, die ze hadde mèt al die kraome 't Waor e spektakel van belang; 't gejènk van e paar öllegers, die zoe vreug al stónge te musiceere — zeker van verveling, want geineneine kraom „drèjde", — 't gesjater van al de lui op de merret en 't levedig doen van de kouplm van keuj en kaver, slachters en viekouplui, die hun han mem sloge, z'ch get aon 'n qer vertelde en dan mms weer z'ch de ruk toudrèjde of zezch noets mie zouwe bezien, allewel ze eve later hiel kammeraotsjappelijk örgens achter 'ne pot beer zaote. Dao zien atied lui, die nao al die bedrijvigheid mèt plezeer kinne loere: jonk en aaid zuut 't z'ch ms geere aon. En dat waor ouch tgeval mèt menier Knoddel, dcc mèt zn han op z ne rük en 'ne wandelstek aon z'nen erm bommelenteere achter 'm. ceder kier de rundte maakde en de zaak ouch aonloerde. 'r Waor meugekeke, wie *r mms get achter z'ch hoord, boevaan 'r iers dach, tot t n kooi waor, die dao sjus aonkaom. 'r Sprong eve op zèij en loerde urn. Mè dao stöng 'nen hier m t zwart: hiel bedaard en hiel dik. 'r Loerde rech veur z'ch oet de merret euver, of 'r zwoer örgens euver naodach. Menier Knoddel dorf 'm neet vraoge, of 'r get gezag had, want dao liekende-n-'t hielemaol neet op, en r loerde weer veur z'ch. E bitsje denao hoort 'r weer dat vreemp eeluid, en *r drèjde z'ch weer urn: d n dikken hier in 't zwart stöng te zinge, met t waor gei wijske wav 'r zong, 'r bromde mer. Mè r heel mms op, wie 'r zaog, tot Knoddel nao m loerde. Menier Knoddel bleef 'm nog eve aonstare: of 'r 'm toch neet zou aonspreke, mè veur tot r beslete kös, spraok dn hier 'm zelf aon en vroog 'm, of me aon 'n kooi kös zien, es ze gong brolle Oet 't feit, tot menier Knoddel zoe wiefelde urn >emend aon te spreke, kin me gemekelijk beslete, tot 'r ouch gaw verpöpzak waor, es nen andere haöm aonspraok. 'r Versjrok z'ch, veural urntot deen hier zoo ongenadig dik waor, en in t zwart, en mèt e vreemp accent spraok. — lech... iech zou 't uuch neet kinne zeg:ge, zag 'r, gr zouwt 't ms aon... aon 'ne yakmaan mote vraoge; iech... iech w... weet 't neet De' zwarten dikken hier bedaiikte-n- m, en menier Knoddel zaog 'm wegwandele. Al zn belangstelling veur de keuj en de kouplui waor weg; allein dcc vreemde mms interesseerde-n-'m. En wat 'n vraog, of heer kös zien, wienie 'n kooi gong bölleke, -«■ en 'r loerde ms nao 'n kooi, of die t 'm zèg:ge kös; mè die knawwelde op 'n touw. Dn dikken hier stöng get wèijer veur n rèi] van e stuk of zeve keuj, die mèt hun kop euver de kèttel laoge. Opins zaog Knoddel de vreemdeling op 'n kooi aonspringe, die sjus haore kop op- Rtaok. Eederein zou gedach höbbe, tot die kool gong brölle, mè doordat dn hier op haor touspröng, brölde ze neet mè versjrok z'ch en trok aon de kèttel. of ze wèld woort Dat waor veur de stuk of zes andere 'n rèije urn beginne te brolle, en tót groete sjrik van Knoddel begos de vreemde( mina van de ein kooi nao de ander te loupe, gong mèt z'ne kop veur hun ope moujl stoon, wie 'ne biestentemmer, dcc z'ne kop in de mouil van 'ne lieuw wélt steke, leep dan hel nao 'n kooi, die e paar passé wèijer stöng, en kaom weer trok. Ongetwiefeld waor dcc mms neet good. Knoddel besloot 'm in de oug te hawwe en leep 'm stèllekes nao, wie 'r langzaam nao 't ander md van de merret wandelde. Of 'r wou of neet: 'r kaom wie langer wie korter bij 'm en tot z'ne sjrik hoort 'r 'm nog gestiedig bromme, deep, hiel deep; noe en daan 'n vreemde buiging, mè 't waor euver 't algemem toch gei minschelijk geluid. Knoddel kös z'ch neet langer, inhawwe: 'r mos en 'r zouw wete, wat dcc mms doog, en 'r snapden-'m sjus bij z'ne slipjas, wie 'i mms achter 't dook van e klei tentsje wou verdweine. Dn hier loerde urn. Knoddel waor al weer verlege en kös zoe gavv zn weürd neet vinde... „Menier, boev... v... veur bromp gr? ► Mie zag 'r neet. Dn hier beloerde-n-'m ms en begös önderins te Jache. — Es gr 't neet wèijer vertélt, zag 'r, wèl 'ch •t uuch wel zèg:ge; ich höb hèij in dcc kraom get raar bieste zitte, en dat moot nogal get geluid geve urn de lui te trèkke. lech höb wel *n gooi stum, mè 'ch mós de sjusten toen te pakke höbbe van, beveurbeejd 't kaaf mèt de twie köp, en. . — Aoh, is 't dat, veel Knoddel 'm al invle rèije, iech dach al! En blèij tot dat weer gei geheim veur 'm waor, ging 'r weer trok nao de keuj, de kouplui en de sis enters. --- BRIEF VAN NIKKELAKE. De vekansie is bijna om, Maandag begint de school weer en de broedder zal wel blij zijn as hij ons trug ziet. De voorrige week heb ik niet geschreefve omdat ik geen tijd had vanwege het op reis gaan met Pa na Rotterdam. Daar hebbe we van alles gezien. Er was tentoonstelling met kerremis. De ingang was heelemaal rond en met poorte in van sement en een klein treintje liep rontellom het trein waar alles op stond. Er waarre zaalle van scheeppe en ijzer en ook waar je van alles kreeg te etc en veel radeo. En in een klein zaaltje met zaaltjes m was de kunst, zei Pa. 't Was heel mooi. Maar er waarre gekke stoelle bij die scheef, waarre en waar je scheef, in moet zitte om rech te blijfve zitte aan tafels met aan een kant een poot en aan de andere een plank, 't Fijnste was de kerremjs met van aiderlei rootsjbaane en van alles. Ik wouw maar dat die de vollegende week hier ook op de kerremis kwaamme, maar dan moestte ze niet zoo duur z.ijn as daar. Ze zeie zoo dat er geen kerremis zou zijn vanwege de meneuver. Dat word anders mooi. Ze gaan vechte en schiette en van alles maar alleen maar voor spek en boone en bij ons kiijgge we een serzant die wordt ingekwartierd. Ze oef ene zich overal maar voor den oorlog en ik,heb ook geleze dat ze van alle lande bijeen zijn jjekoïnè en een pak voor de vrede hebbe getekend ivat wil zegge dat ze 't nouw eindelik met elkaar eens zijn en dat de ruizing gedaan is. Daarrom begrijp ik niet goed dat ze meneuver gaan make. Ze zegge wel zoo dat wij geen school hebbe dan om te gaan kijke, maar ik gloof 't niet, zoo vlak na de vekansie. Servee en Max is ook 'trug. Die zijir heel wijt weg gewees. Ik weet de naam al niet meer en ze hebbe mij wat moois metgebrach. Dat heet raketenoto. Dat staat op 't doosje. Das een klein otoke en om die te laatte gaan moet je er van achter twee bomme in doen en aansteke en dan begint 't te raaV'e en door de kaammer te vliegge. Ik hep alweer devoor op mene nek gegad, omdat Tant Trijnsje uit 't Kevinsje die juis tuis was van de allprage haar glas radja omgooide. En nu moet de Maasbrug weg. Ze begint te scheurre en te zakke. Jn Gronsveld zijn de bijlemannekes zich al aan 't oefene om steene om te hakke in plaats van boomme en die koomme as ze 't goed kenne hier de Maasbrug afbreké,. Ze zijn de oude dinge anders aan 't opknabbe hier. 't Oud stadhuis is heelemaal afgewasse en ze hebbe i r een nieuwe deur ingezet. Niet om er door te gaan, want er is geen kruk op, maar voor de 101. En nu gaan ze ook beginne aan de toren van Sint Jaan. Die valt ook in mekaar. Ze hebbe ook kerremis gehouwwe in 't Wjttevrouweveld en er was een slingermoletje waar heerre, in zaatte met hooge hoede en je kon schiette en van alles. Nu nebbe ze gistere weer overal meziek gemaak en gezonge vanwege de Koningin hare mei en 't was fijn op de Vrijthof om 12 uur, daar kwaamme de soldaatte allemaal bij elkaar en masjeerde langs de hoofwach. 't Gmg juis in de maat en de koninglijke arremenier speelde. Dat kenne ze hier goed meziek make. De Wieksr Eindrach is na den Haag gewees en heef de eertste prijs daar gekrege. Nouw hoor dat was mooi en ze moestte kamppe tege 11 vereehiginge. Ze hebbe ze ingehaald in koetse niet hooge hq,?de op, en ze krege veel bloeme. Alle vereeniginge van Maastricht hebbe hen koomme flisiteere en brachte bloemme met, en toen is nog een toernooi gewees voor zinge van Krescendo. Vroeger vochtte ze altijd op een toernooi en nu zinge ze debeij, en de Staar is na Beek gewees om ta-zinge voor de menister. Omdat ze niet allemaal ginge, ginge er maar 'n paar en van alle 13 ging er maar een. Ze hebbe toch gezonge as de Staar al was 't ze niet heelemaal en nu hebbe ze iemand gehuldig die lang uit Maastricht was en veel van meziek kent. Die woont nouw niet meer hier maar ze waarre hem toch niet vergete. Maastricht weet toch wel wat het met groote mense en bekende mense en mense die veel gedaan hebbe moet doen. Dat kan men wel zien aan de stambeelde die overal staan. Morrege ga ik met Servee met kijke na de tentoonstelling van de Kusnijverheidschool in 't muzeejum op de Vrijtof en daar is mijn neef ook op. Ik ben beniewd waddof ze gemaak hebbe allemaal. Daar ik ook 'ne broedder 50 jaar broedder die vroeger in Maastricht was. Pa heef nog bij hem in de klas gezete en Servee heef Duits van 'm gegad. As ik met Pa soms met moch gaan na de beijert, dan stond hij altijd bij de machine en moch ik met hem met na de bakkerij. Ik hoop dat hij nog lang broedder zal blijfve en nog eens van 100 jaar viert. Misschien krijgge we nu toch al een dag vrij, maar dan toch zeker. As hij 't aan de overste vraag voor de j onges van Maastricht, krijgge we het toch. NIKKELAKE. --- ZONDAGSVERHAAL. 808 SANDERS' AONTUUR. door HEIN VAN N IELHOVEN. —Toe, Bob, nou jij, ouwe jongen 1 Van alle kanten werd het geroepen en geschreeuwd : Bob Sanders moest en zou nu een 'nummertje ten beste geven. Maar de man, wien deze herrie betrof, schudde krachtig het hoofd. — Ik denk er niet aan, zei ie kalm. — En als ik het je héél lief vraag ? klonk de stem van de gastvrouwe, wier verjaardag de oorzaak was, dat vrienden en kennissen thans feestvieren. — Pardon, vervolgde Bob, met de hand om stilte verzoekend, — ik was nog niet uitgesproken. Ik wilde op mijn beurt aan de gastvrouw vragen of ik in plaats van een voordracht geven een avontuurtje mag vertellen. — Een avontuurtje ? klonk het van alle kanten — Is 't 6pannend ? vroeg een bewegelijk jong deerntje. — Ik geloof het wel, luidde Bob's antwoord. — Het verzoek wordt toegestaan, kondigde de gastvrouwe aan. Allen gingen zoo gemakkelijk mogelijk zitten en nadat Bob Sanders een nieuwe sigaret nad aangestoken, stak ie met zijn avontuur van wal. — Het zal ongeveer vijf jaar geleden zijn, denk ik Zooals de meesten van julie weten, vertoefde ik toen te Parijs, waar ik belast was met het maken van voorbereidingen voor het inrichten van een filiaal van de Hollandia Bank Op een morgen begaf ik mij naar het postkantoor, om een belangrijk bedrag aan contanten in ontvangst te gaan nemen. Men had het geld — ongeveer tienduizend gulden — per aangeteekende zending naar Parijs gezonden, daar de directie bevreesd was voor eventueele beroovingen in den trein, waarvan men in dien tijd veel hoorde. Ik voor mij vond dat zoon kwaad idee niet, want ik had zoodoende tijdens de reis geen bijzondere zorg te besteden aan mijn bezittingen:.. Ik kwam dus het postkantoor binnen gestapt.... Tegen overlegging van een legitimatiebewijs stelde de ambtenaar me in het bezit van de dikke enveloppe... Toen ik me naar een der lessenaars in de hal begaf, om de bankbiljetten te tellen en ze op te bergen, voelde ik, dat een paar oogen op me gevestigd waren. Ik keek op en zag dicht in m'n nabijheid een jonge vrouw van donker uiterlijk, die me opmerkzaam opnam. Maar daar ik de vrouw heelemaal niet kende, wendde ik me om en begaf me naar m'n pension. Bob stopte even en benutte de korte pauze om zijn drooggesproken keel met een dronk wijn te bevochtigen. — Ik was nauwelijks op mijn kamer aangekomen,, zoo ging hij voort, toen er plotseling hard op de buitendeur gebeukt werd, terwijl te gelijkertijd de electrische schel door het huis snerpte. Ik opende de deur en op hetzelfde oogenblik stormde een vrouw het huis binnen... Onwillekeurig schrok ik. De vrouw was zeer slordig gekleed en beur haren waren vreeselijk verward, maar toch zag ik aanstonds dat zij dezelfde was, die ik kort te voren op het postkantoor had ontmoet... Ik vroeg in het Fransch wat ze wenschte. — Ach, meneer, builde ze, terwijl ze op de knieën voor me neerzonk, laat roe even hier blijiven. Men zet me achterna. Zou het soms een dievegge zijn, dacht ik, maar tegelijkertijd richtte de vrouw zich op, en blijkbaar mijn gedachten radend, voegde ze er vlug aan toe : — Nee, meneer, het is niet de politie, die me achtervolgt, maar m'n man, m'n man, die altijd dronken is en me slaat tot bloedens toe. Ten bewijze van haar wooTden toonde zij mij haar pols, die de bloedige sporen van mishandeling vertoonde. — Maar wat wilt ge dan ? vroeg ik. In uw geval zou ik naar de politie gaan. Ik'kan u daarin zeker niet heipen. —• Ach, meneer, ik vraag u alleen maar heei even te mogen hier blijven, tot mijn man voorbij is. — Maar heeft ie dan niet gezien, dat ge in dit huis gevlucht zijt ? — Nee, antwoordde de vrouw, en dan aandachtig luistez-end naar het straatrumoer : „Stil,- daar gaat hij voorbij, hoort u niet die brallende stem? Ik moest me zelf bekennen, dat ik heelemaal niets hoorde. Maar. de vrouw luisterde aandachtig en allengs klaarde haar gezicht' op. Toen, voordat ik er op bedacht kon zijn, sloeg zij haar armen om mijn middel en kustte mij hartelijk op de beide wangen. — Niet boos worden, meneer, niet boos worden, zei ze, me loslatend, ik.heb u bedankt voor het redden cvan m'n leven. Anders niet. Toen opende zij de buitendeur en het volgend oogenblik was zij verdwenen — Ik kan u verzekeren, ging Bob Sanders, na een korte pauze voort, dat ik paf stond. Maar het duurde niet lang en spoedig was ik weer in staat logisch te denken. En toen schoot me opeens iets door het hoofd en tegelijker tijd tastte ik in mijn binnenzak. Mijn vermoeden was juist. Mijn portefeuille was gestolen. Er ging een schok door de luisterende feestgenooten. Het jonge deerntje kon zich niet weer hou den een snerpenden bakvischjesgil Ken beste te geven, terwijl de schoonmoeder van den gastheer vau louter verbouwereerdheid haar ,face a mam" op de kostelijke moccataart deed belanden. — Verschrikkelijk, zei een der gasten, die het eerst het gebruik over zijn tong weer 6cheen te hebben herkregen, zoo zie je eens, hoe geraffineerd die individuen te werk gaan. Ze had je natuurlijk in het postkantoor met al dat geld gezien, Bob, en is je toen gevolgd ? De aangesprokene knikte. — Dat spreekt, zei- ie eenvoudig. — Maar, vroeg nu de gastvrouwe, hebt u dat geld zelf moeten bijpassen, ik bedoel die tienduizend gulden ? — Welnee, antwoordde Bob, glimlachend. — O, dus de directie was zoo eerlijk om de schade zelf te dragen, oordeelde een ander. — Ook niet, was het antwoord van Bob, die geheimzinnig grinnikte. Nu was aller aandacht weer plots op den verteller gericht. — Maar, in 's-Hemelsnaam, wat dan ? waagde de gastheer te vragen. — Wel. zei Bob met een komisch onnoozel gezicht, er zat nog geen tien pop in die portefeuille, die tienduizend gulden had ik met enveloppe en al in mijn anderen binnenzak gestoken. De „face a mam" van schoonmama belandde ten tweedemale op de rampzalige mokkataart. (Nadruk verboden). --- GOEDE RAAD. Een bekende zangeres, na zich geëxcuseerd te hebben wegens een ernstige verkoudheid, zong : „Ik wil mijn harp aan de wilgen hangen.... aan de wilgen hangen ". Haar stem sloeg valsch óver in de hooge tonen. Toen riep een stem in de ze.al; „Hang 'm maar aan een tak lager l'- --- GEKRUIDE KOEIEN. Blijkens een Amerikaansch blad kan men vleesch het best kruiden door het levende dier 'n onderhuidsche inspuiting te geven met de kruiderij waarmede men het vleesch wil toebereiden. Het lam krijgt een muntaftreksel, ingespoten in de levende bout, ds koe een thymstroopje. --- PARIJSCHE MODEBRIEVEN. SPORTJAPONNEN. Het meerendeel der japonnetjes die we zo« 's zomers zien dragen, kunnen we met een gerust hart „sporttoiletten" nomen. Zooals ga weet, vallen onder dit genre alle eenvoudige, rechte japonnen, die zonder veel opsmuk gemaakt zijn. De rok is kort en glad terwijl de noodige ruimte verkregen wordt door enkele plooien. Sommige dezer toiletjes worden gecompleteerd dooT een kort jasje of langen mantel. Japonnetjes met lange mouwen zijn dikwijls voorzien van een aardig vestje. Dikwijls behoort er bovendien nog een kleine cape bij, die bij koer weer wordt omgeslagen. De sportjaponnen zijn voornamelijk gemaakt van fijne wollen stoffen, terwijl men ze voor den middenzomer ook heel veel Van linnen heeft vervaardigd. Zelfs degenen die in 't geheel.niet aan sport doen, ziet men zich tegenwoordig sportief kleeden. Alleen is haar japon dikwijls iets verfijnder en met meer fantasie gemaakt, dan het japonnetje van een echt sportmeisje. Als stof heeft men shantung 'of zelfs crêpe de chine gekozen. Soms bestaat het toilet Uit éen geplisseerden rok met een pullover van zijden tricot, van onderen afgewerkt, met e«n veelkleurigen band waardoor gouddraad is geweven. Daar geel bijzonder in den smaak is zagen we ook alleraardigste sport japonnen in geel en wit, eenvoudig van linnen of« voile, maar ook mooiere van gele en witte zijde. Hierbij een wit zijden sjaal, geborduurd met gele bloemen. --- AVONDTOILETTEN. Wil men werkelijk eens bijzonder mooie toiletten zien dragen, zoo moet men eens een avondfeest in het casino bijwonen. Wat al schitterende, kleurige en soms bizarre japonnen. Wat een overweldigende kleurenweelde, een pracht van stoffen, van exotische, zware tot spinragfijne weefseL Verschil lende japonnetjes zijn in zwart en rosé of in wit en rosé uitgevoerd. Vele toiletten zijn geheel van tule gemaakt. Op het aangesloten lijfje en d« wijde, als een bloem uitstaande rok is een heel groote brillanten gesp dikwijls de eenige garneering. Een grijze tulle japon is met een groótei toef lila bloemen-gegarneerd, een witte tulle japonnetje waarin de draagster, teer en gracieus,, en uitziet als de fee uit het sprookje, is met een bouquet granaat-roode rozen aan den schouder versierd. Er zijn ook tulle toiletjes in degradeerende kleuren, soms tezamen met tafzijde of fluweel verwerkt. Alle zeer vrouwelijk en gracieus. Anders, maar ook mooi zijn de aardige stijl» japonnetjes voor jongemeisjes, van tafzijde ir* pastelblauw, zachtgroen, grijs, xose, enz. Toiletten voor oudere dames zien we van zijden; mouseline met gouden streepen. 't Is alles evert mooi en rijk wat hier gedragen wordt en we hebben bijna geen oogen genoeg om te kijken. - Hefcifaoofd der meeste dames heeft gee»dsnrlera versiering dan .een keurig verzorgd ■_ kapselde, hoewel er soms ook een dubbele moer parels om gewonden is, afgewisseld door imitatie-diamantjes. We zien ook weer enkele avond-coiffures dragen, kapjeß van lichtgekleurde veertjes, van zwarte of gouden lovertjes. De mantels, die bij deze mooie japonnen behooren, zijn al even elegant eh chic, maar luchtiger en dunner natuurlijk dan de wintersche avondmantels. Soms vertoont de zijde, het eoepele fluweel of de zijden mousseline waarvan ze vervaardigd zijn, donker gekleurde streepen terwijl za , verder met glinsterende loovertjes, kleine diamantjes of kristalletjes bestïkt zijn. --- DOORSCHIJNENDE MANTELS. Waarom doen we eigenlijk ■ mantel om als 't een warme zomer-M dag is? Niet om ons te beschuttenH of warmte te geven. Maar alleenH om er gekleeder en eleganter uitH te zien. Daarom hebben de mode-B huizen mantels ontworpen, alleenH bestemd voor de elegantie. Ze zijnH van teere, doorschijnende stoffenß gemaakt. Een kanten japon heeftH b.v. een mantel van zijden voile dieH het fijne kanten toilet geheel laatH doorschemeren en die door z'nl zeer rosé kleur er nog een charmeH te meer aan geeft Dikwijls ookH ziet men op effen japonnen eenß mantel dragen van doorschijnendeß gebloemde stof hetgeen natuurlijkH heel mooi doet. Wordt zoo 'n man-H tel hoofdzakelijk 's avonds gebruiktH om de uitgaans japon te completee-H ren, zoo is ze heel dikwijls van zij-H den mousseline met groote bloemenH waarvan de omtrekken met heelß kleine diamantjes zijn omstikt Dik-1 wijls is de mantel met veeren, ofl lint gegarneerd, soms ook metß kraag en manchetten van lichtge-H kleurd bont In plaats van bont won veel een sjaalkraag genomen waarvan men de einden naar believen kan vaststrikken of los later, hangen. Voor oudere dames die niet graag meer m ei-n enkele japon uitgaan en toch niet te warm gekleed willen zijn, is zoo 'n dunne, djorschijnendu mantel een ware uitkomst. --- WILHELMINE. Dit uiterst practische Nederlandsche modetijdschrift, rietwem ook een schat van gegevens beat voor handwerken in alle genres is bij de uitgevers dezer courant tegen sterk gereduceerden prijs verkrijgbaar. De abonnementsprijs van Het Nieuwe Modeblad 2 maal per maand verschijnende in 16 bladzijden met telkenmale 2 gratie knippatronenbladen, bedraagt slechts f 0.95 per kwartaal, franco per post f 1.25. Onze lezeressen, die uitvoerig wenschen ingelicht te worden over de laatste mode, zoowel voor dames als kinderen, raden wij dringend aan een abonnement te nemen op „Het Nieuwe Modeblad" --- KUNSTENAARSARMOE. Fortuna was niet altijd genadig geweest voor groote kunstnaars en geleerden. De onsterfelijke Homerus liep arm en blind langs de straten en zong zijn gedichten voor aalmoezen. De geestige Plautus verdiende den kost met 't draaien van een rad in een molen. Xilander, een geleerde Griek, verkocht zijn aanteekeningen op Dio Cassius voor een bord soep. Agrippa stierf in een hospitaal. Cervantes stierf van honger. Tasso was zoo arm, dat hij eens van een vriend dertig stuivers moest leenen om een week te kunnen leven. In een aardig klinkdicht smeekte hij zijn kat, hem 't vuur van haar oog te leenen, omdat hij geen licht kon betalen voor 't schrijven van zijn verzen. Camoëns iliet zijn slaaf bedelen voor hun beider brood. ---