LIMBURGSCHE VOLKSKUNDE. XXI. VOLKSGELOOF. Het dokters-gezin bespreekt het bijgeloof. •Juist daarom, mijnheer, moest de regeering '"«j kanker met wortel en al uitroeien'1. _r^ .' mn Jongen, maar de knoeierij is zóó Kroot en zóó vindingrijk " v«n - komt u met Piet«rs eten ?" liet de stem v«7Z n dochter Nora zich hooren. •jWe zullen komen, kind I" spoedig was het huisgezin van den dokter om en een.voudig maar goed toebereide tafel gezeten, Virt" at ac oude neer' vo,?ens gewoonte 't Onze acier en Wees Gegroet had uitgesproken, werd zen n graaSte getast naar de opgedischte spij- Kaar I h' oDSel"kkig waren de aardappels niet vr'ftHet 's tocVl onaangenaam, Trina !" sprak meouw tot de binnenkomende keukenmeid, „dat «aar n et beter op gelet wordt; gij weet toch dal n (ne_r zo° houdt van goed gaar eten, en het is i°ch a.l meer gebeurd 1" lrina mompelde eenige verontschuldigingen en kloofde beterschap. j, p dokter sprak hierop in *t algemeen : „dit rengt me een voorval te binnen dat een beroemd wereldreiziger eens op zijne reis ln het Cordille?-j-gebergte in Amerika overkwam. Zijn beid. \vp en- hinKen aardappels over het vuur en in erJ''i dat het water kookte als een zee, zooals ,nze huismoeders gewoonlijk zeggen, waren toch e aardappels na verloop van verscheidene uren °_ even hard, als toen ze er in gebracht werden. ~en geheelen nacht bleef de pot te vuur, den oigenden morgen werd het water weer aan den kp gebracnt' maar ondanks het stoken en koen _ ,je aardappel werden niet gaar I De £'.De pot zal er toch wel geen schuld aan gehad aebben, sprak Nora ...Dat wist die reiz'ger ook wel beter, kind ! •"•'J schreef het verschijnsel toe aan zijn ware n.l. aan de geringe drukking der luch! P de groote hooart<\ waarop hij zich toenmaals °evond. Hij was 11000 Engelsche voeten boven dp oppervlakte der zee. Het water kan op zulk oen nooffte niet warmer worden dan ongeveer 192". lus 200 minder warm dan het kokend water in °ns land. Dij ons toch is de gemiddelde Kichtarukking 760 m.M. en kookt het water bij een van 212 o; maar op de hoogte, waar zijn g'dsen d. aardappels kookten, is slechts een Juehtdrukking van bijna 413 m.M.; en dat alleen Wa-s de oorzaak van het niet gaar worden". ..Dat wil ik nu graag gelooven, lieve man, maar *'s er slechts gienoeg brandstof onder den pot *as gedaan en het wat.r goed kokend (tehouden, dan jonden de aardappels toch wel gaar zijn geworden !" ».Het spijt me, vrouwtje I dat ik dit bepaald •fioet tegenspreken; bij een hitte van 192° worden Reen aardappels gaar en hoe sterk men ook pookte, het water zou niet warmer geworden zijn aan 1920. Daarom is ook al de brandstof verspild, jhe men aanwendt om water, dat reeds de kookhitte heeft, nog warmer te maken ; het zal wel s'erker verdampen., maar warmer worden zeker öiet r ..Dat' kan nu wel waar zijn", ging mevrouw j°ort, die juist een ongaren aardappel op zij' •egde, „maar toch had Trina wel kunnen zorgen, °at de aardappels gaar waren geweest; he| dek-6e' heeft zeker niet goed op den betel gelegen I" Mevrouw Linssen was juist als de meeste an%uere vrouwen, zij wilde gaarna het laatste woord hebben; de dokter hield zich daarom wijselijk .til, en verzocht aan Anna, hem het zout eens aan te Reiken. Dadelijk gat deze hieraan gevolg ; doch hoe het kwam, wist zij zelve niet best, maar het iQut l_g uitgestort op het tafellaken. „Dal voorspelt niet veel goeds!" liet de oude heer zich ontvallen . ..Hoe zoo, grootvader ?" vroeg Anna eenigszins kortaf, daar zij geraakt was door haar eigen onhandigheid. „Wel !'• sprak de oude heer, „bij de Romeinen werd de tafel als geheiligd beschouwd, zoodra het zoutvat erop geplaatst was. en bij het begin van een maaltijd bood men het elkander aan als zinnebeeld van liefde, vriendschap, trouw, eendracht *n vrede. Ook in de Westersche Landen werd bel als 'n zinnebeeld van liefde en vrede beschouwd en hieruit is het, geloof ik, te verklaren, dat de £°utvaten in vroegere tijden zoo bijzonder kostbaar en kunstig van zilver, ja van goud, soms toet juweelen werden vervaardigd. Het omwerpen vfn het Zoulvat of het storten van zout werd als een teeken van onheil aangemerkt. In vroegere tijden was het onder anderen te Amsterdam, de gewoonte, dat het hoofd des huis- Kezins zelf het zouivat op tafel zette met hel «mnulier : „Tre_dt toe» maar weest indachtig : De Zegen komt van God Almachtig". ...Doch ik dreef er den spot slechts mede I" *'ng de oude heer voort ; „het bijgeloof van vroe gere eeuwen heef', in onzen tijd geen recht meer van bestaan, hoewel hier in Limburg toch ook °°k menschen aan dien onzin gelooven". ..Daar kom je gelukkig af, Anna 1" zei Nora, terwijl zij haar vader het schaaltje met eieren aangaf; „anders was het gedaan geweest met de vriendschap, trouw en.... ..Neen, dank u Pa ! ik heb aan één ei genoeg; maar Pieters zal nog wel een ei willen gebruiken", wat deze'niet ontkende, terwijl hij Nora *net een vriendelijken blik en 'n vriendelik woord waarvoor dankte. ..Hoe komt het toch, Pa !" vroeg Anna, „dat *en'ge menschen nooit zullen verzuimen de schalen der eieren, die men gegeten heeft, stuk 'e maken; hel is of zij bij het tegendeel een groote sonde zouden begaan I" ...Uit niets anders, kind ! komt het voort, dan P" een onbewuste hulde, welke die menschen Afwijzen aan een oude bijgeloovigheid der Hodeinen ; — neen, die aardappels zijn van niidriag niet om te eten ! — Dat volk beschouwde *ersche eieren als eene heilige en geheimzinn>ge fifstandighrid. Daarom bedienden hun wicheictars er zich van, nie, onder het doen van vele jZyerinncn, geheime teekeus in de schalen van e"ln gemankt? eieren schreven, die in staat wa- Ten veel kwada te berokkenen. Om echter die °e'C'Overing te vernietigen, brak men de schaal, ' P- het kwaad, dat men te duchten had, was *afi'-door geweken ' Doch gij zult zelve inzien, dat "eze meeninK toen evenzeer bespottelijk was als het thans zijn zou". , "Ja, wel bespottelijk !" vervolgde de oude heer; ?n zoo zijn pr nog een menigte dergelijke dwaas«eden Gelijk Pieters nu zijn mes en vork kruiff'"»ff« oi>er elkander heeft liggen, zou dit aan- tot dergelijke opmerkingen kunnen geven. in»oen zou zeggen- doe het niet, want dat herdr rt aan 't kruis van Christus en van Sint An. 'e*. waarop beiden den dood ondergaan heb- Pr}- Neen, zou een ander u toevoegen, het dvd aZen a°n de kruisen, welke, ter herinnering In moord of andere ongelukken op de wegen hJtP°er eerden opgericht, terwijl een derde op e_n gezich' er vanzou schrikken, omdat hij er n toorbeduidenU van aanstaanden twist in Won -te zien. daar men bij een tweegevecht cetv," de wapens te krui ien. ken za' 'k onmiddellijk dit onheilspellend teecn vernietigen 1" s_rak Pieters; „wel niet door een geheimzinnige bezwering maar eenvoudig door ze in dezer voege te leggen 1" „Dat is wijs gedaan", zei Nora met ondeugende deftigheid; want men kan toch nooit weten!.. . hoe toevallig ook, maar een mes en een vork zoo gekruist, kon toch wel eens invloed hebben op ons alles levensgeluk, en dan zoudt gij het op uw geweten hebben, Pieters, en dat zou m. waarrijk voor u spijten !" Of nu het gebak, dat juist opgezet werd, zijn reukzenuwen prikkelde, of dat een gevatte kou er de schuld van was, hoe dit zij, is onzeker, maar toen hij met een buiging Nora wilde bedanken voor hare goede gezindheid jegens hem, begon 1 .. eenige malen sterk te niezen, zoodat dè dankbe tuiging achterwege bleef en de dokter daaruit aanleiding vond, om te zeggen: „Zie ! nu verbeter je de zaak althans voot Nora niet; het is toch immers waar", ging hij met nagemaakten ernst voort, „dat het iemands ongeluk is.wanneer er aan zijne linkerzijde geniest wordt f Socrates althans, de Grieksche wijsgeer bij uitnemendheid! — held het voor gewis en werd in zulk geval geheel mismoedig en voerde dien geheelen dag niets uit. Stond er echter een aan zijn rechter hand te niezen, dan ging hij met lust en vreugde aan den arbeid, want hij verkeerde dan in het vaste geloof, dat alles hem zou gelukken. Daarom maak ik mij wezenlijk bezorgd over je, Nora !" „Ja, Pa, en wat ik zoo verschrikkelijk vind : dat is nu de vergelding voor mijn goedheid !" GERH. KR. --- VERHALEN IN DIALECT. Kwakkerte schlaon ! (Z Itt e s j dialect.) Es i* zoo èns trok denk aan mien kindjer jaore wiej iq nog school goeng, dan kan iq dat nijt zoenger daobiej de verschillende schpee,!kes en tfermake diej in daen tied in schwoeng ware de revuuj te laote passeire. Dan kump mi<ï al dat kattekaod weier veur de geis. Och 't dijt toch zoo goud nog èns te dènke aan dat „Zoog hauwe"; 1) „Maesche schijte"; 2) „Verschtaeke", „naolaope oem dn Tol" 3) enzoowiejer, enzoowiejer, mer daoeuver later. Ie wil vandaag allejn beschrieve ei saort vermaak of jagschport, es iq 't zoo miime maag, die veer zoo noe en dan èns oethaolde. 't Doend erdi ars schmiddigs es gein school waor en die de luuj van de deirebeschirming op vandnntr noe waal nijt mee zulle aanbrvaele es creschik kèndjervermaak, dat waor 't kwakkertesrhlaon. Wiet geer wit is eine kwakkert ein van die leif gruin heeschkes die zich schprèmrentaere veuroet wirke en die m'n euveral aantrof woo water is en graas en die zoovöl biejdracre aan de verschennering van 't landschap, veural woo dames kaemme. Het program van aksie veur zoo'ne middec woort geweunl;k biej 't oetgaon van de school bewhnraoke en dan hals puver kop nno hoes. Veur rniddi. acte gunde me z'ch zoo effekes dn tied en 't léste hepke waor roe niit in de moendi verdwene of gauw ei krutske remaak en oenger vader of mooderlikke vermaninge die oes woorte naogeroupe, oem toch niit aan 't water te gaon. Tem luuj léstig te valle enzoowiejer, rende me de schtraot op. Zoo koos 't dan gebeure dat op zoon middig op de Baandeschbrök ein trupke echte Zittesche kaojoenges biejein koiime, ei sehtèlke waat in schtaot waar veur alle doem teun 5) oet te haole die me op daen aauwer kan oetdènke. Ware z'allemaol op 't appèl verschene, dan trokke veer mit eine kluppel gewaopend, ennige oug mit eine zak veur 't wildj in te doon, ein aauw achteelpan, ei potje mit boter en de neudige schwaegelkes 't Brouk aaf. Nao oengerwaeg de kuij van Amereka, het vaeke 6) van Fatter, de aenje va Ziebe of Koob nog èns te höhbe lèstig gevalle, kourae veer aan 't jagveldj aan. Wiet boufde v'r nijt te loupe want achter 't hoes van Drikske Halmans begoosten al de schlakke, en dan waar 't -tied schlaon mit de klöppel oppe groendj veur ze op te jage. Paaf! paaf! jeder schlaag einen .döoë, want kwnkkerte zaute dao mit den dikke. Es veer zoo op eine maeter aofschtandj vanein schlaonentaere pès aan 't kanteurke 7; ware, dan koos dr drop raekene. dat ènnige van oes, einen dikke kwabbel van 'die leif deirkes in de zak op hunne rök haauwe boemele. Dan trokke veer den Tüdderder waeg euver, langs Roefs de schwiensweij op, ei schoon plaetsche oetcre7uik woo nijt völ luuj koume. en dan aan 't werk. Dan woort de zak mit kwakkerte op 't graas oetpesehad, het pennemetske oet de tèsch, en dan schoongemaak! Dat goeng zoo: Baove de batse woort de kwakkert doorgeschnèe. dan 't velke pes oenger aan de teenkes aafgeschtruip en dan ue pan in wooin van te veure ein gouwe knao 8) boter b'aoven ein houtvurke geschmaeltje waor. En noe koender mig vriej geluive, es iq nog dèim wiej die schoon witte betskes in de boter gaar braode en iq zeen oes dao zitte te schmulle in de vriej natoer dan kump mig nog het water in de moendj. Q R 1) 'n Jongensspel waarbij gebruik gemaakt wordt van een steen of bal en een knuppel met dikker uiteinde. 2) Knikkers schieten. 3) Het huizenblok tusschen Markt, Put- en Paardenstraat. 4) Kikvorsch. 5) Kattekwaad. 6) Hek. 7) Het grenskantoor. 8) Dik stuk. Tante: „Wat is er liefje ?” honig te 'krijgen en toen kwam er cc« _y\ --- ZONDAGSVERHAAL. De papegaai, die bad. Jo Pietersen, inbreker van beroep, sfloop behoedzaam door den tuin recht op de pastorie aan, de bescheiden woning naast 't kerkje van roode brikken. 't Was 'n heldere winteravond en honderdduizend sterren, juist geteld, flikkerden aan den hemel, 'n Venijnig scherpe'oostenwind Dlies door de dorre beukenhaag. Jo Pietersen, 'n korte, gezette figuur met 'n mottige neus, dikke lippen en 'n breed litteeken over de wang, had zn avond wel gekozen. Meneer pastoor en de huishoudster zaten knusjes in 't patronaat, waar de jongens 'n uitvoering gaven. Jo wist, dat de pastorie verlaten lag en dat de bewoners 't eerste uur nog niet zouden terugkeeren. Rustig bereikte hij de achterzijde van 't huis, forceerde 'n kinderachtig grendeltje van de keu kendeur en liep binnen weinige oogenbükken mei katachtige schreden door de vreemde kamers en gangen. Zn zaklantaarn verkende 't terrein. Hier en daar nam hij voorwerpen mee, die hem toeschenen eenige waarde te hebben. Hier opende hij 'n deur en hij landde nu in 'n klein maar gezellig studeervertrek. De stralenbundel van de lantaarn ging langzaam in 't rond en bescheen boeken, schilderijen en goed onderhouden meubelen. Plotseling viel nu ook 't licht op 'n groote kooi, afhangende van den zolder. Er zat 'n slapende papegaai in met mooie roode en groene veeren, die in 't helle licht wakker schrok„ln nomine Patris et filii, et Spiritus Sancti Amen!" kraste 't beest met 'n lichte siddering van de groene vleugels. De inbreker gaapte; 'n rilling schoot door _'n sterk lichaam. Zooals veel menschen met 'n onrustig geweten was ook hij sterk bijgeloovig. Die geheimzinnige woorden uit de mond van 'n vogel schenen hem vol beteekenis. Hij ademde 'ns diep en waagde 'n stap nader bij, terwijl hij de kooi in 't volle licht hield. „Verlos ons van den kwade," zei de papegaai schor, „Gij zult niet stelen " „Gossiemijne!" riep de man uit, „de knul heefl verstand-" Met geweld keerde hij zich af van de kooi en onderzocht verder de kamer. Daar viel zn oog op 'n schrijftafel en hij .choot er haastig naar toe. Maar 't was lastig werken met zoon lantaarn in zn handen. Daarom ging hij naar 't raam, sloot de blinden en lkt de gordijnen neer. Daarna draaide hij 't electrisch licht aan. De kamer was helder verlicht en hij werkte v.ug en zenuwachtig. Letterlijk alles haalde hij ten onderste boven. Doch, toen hij wat maar draagbaar was, bijeengegaard had, was hij nog niet veel rijker dan bij den aanvang. Dientengevolge werd hij slecht gemutst en hij voelde behoefte zn woede op iets te koelen. Hij staarde naar de onbewegelijke papegaai, die rustig de ongeoorloofde operatie gevolgd had. — Vervloekt beest! stete hij en balde zn vuist naar den vogel. Lorrie bleef voornaam onverschillig.De verwaande buiging van zn kop, zn glazige, ondoorgrondelijke spleetoogen brachten Jo buiten zich zelf. — Ik geloof, dat jij weet, waar 't geld van je baas is, riep hij woedend. Waar is 'tl? jij... jij domme deugniet! — Leid ons niet in bekoring, gaf de papagaai droog terug. — Verdikkeme! 't Vervloekte ding is bezeten, 't 15... 't is de duivel, dat zweer ik- En 't Woed trok weg van zn gez;cbt en zn tanden begonnen te klapperen. Door 'n onredelijke vrees aangegrepen, wilde hij naar de deur loopen. Maar de papegaai hield hem vastgenageld aan zn plaats. — Dominus vobiscum! zei ze. — Wat vertelt ie nou weer? vroeg hij zich af. — Hij is nedergedaald ter helle, verzekerde de vogel. — Aai, mij! kreunde de- inbreker, bevend van schrik en met koud zweet op 't voorhoofd. Zei ik niet, dat 't de duivel was? Dan, gerustgesteld door 't zwijgen van lorrie, beson hij langzamerhand zn zenuwen meester te worden. Plotseling s«hoot 'n gedachte door zn hoofd. Als die voge. praten en denken kon als 'n mensch, dan zou hij hem zeker verraden aan den pastoor. Verbeeld je, dat hij aan den priester »e--gon uit te leggen: Kleine man met 'n mopneus, 'n snee over zn wang enz Neen, hij mocht hem niet levend achterlaten. — Dooie menschen klikken niet en dooie vogels evenmin, verklaarde Jo grimmig. Met zenuwachtige angst ging hij op de kooi af. Hij voelde de oogen van de vogel op zich rusten. — Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa! gilde lorrie. Gij zult niet doodslaan! Jö sprong achteruit. Dat helsche ding dooden was gemakkelijker gezegd dan gedaan.Wat zou i:ij doen? Hij dacht 'n oogenblik na. Daar viel zn oog op 'n groen kleed in 'n hoek. Ha, ha! 't Bleek 'n dekkleed te zijn, dat paste over o*, tooi. Zn besluit was nu spoedig genomen. Zoon wonder-vogel was zn gewicht in gou. waard. Hij zou hem meenemen. En zoo geschied- Veertien dagen zijn verstreken. We vinden Jo Pietersen weer bij de pastorie, maar nu sluipt hij met naar binnen. Neen, hij belt netjes aan! Hij draagt in zn hand 'n voorwerp, bedekt met 'n groen kleed. Weldra komt de pastoor in de spreekkamer en 't eerst valt zn oog op de gestolen schat. Blanke verwondering! ten? b6gint met neergeslagen oogen op te biechh,._7.ik^- b uw PaPegaai meegebracht, meneer, brengt hij er met moeite uit. -t ïs -n heiiige papegaai Hij heeft meer gedaan dan 'n pastoor klaar kan spelen, hij heeft me bekeert met zn preeken. En de andere dingen breng ik ook terug, k steel niet meer. K_»eHPa?toOr preste *'n,"p Pen op elkaar en probeerde streng te kijken. .Was 'n zwaar gebouwd, vriendelijk man met zachte blauwe oogen achter met goud omrande brilleglazen, 't Gez'cht van 'n berouwvonen dief met 'n vogelenkooi in de hand was hem te machtig. Zn levendige oogen tintelden vroolijk en zijn bewegeiijke lippen trilden. terwijl hij zn gelaatstrekken trachtte te beheerschen. — Hoe kwam je er op bij mij in te breken? vroeg bij zacht. — Dat weet ik niet juist, *ej de man schouder ophalend, 't Is zoo m n gewoonte mijzelf te bedienen. En 't was 'n dot van «n kans omdat u mcl „mevrouw" uit was. — Ik geloof, dat ik de politie moest waarschuwen. — Dat geloof ik ook, meneer, beaamde de man treurig. — Wil je belooven van nooit meer te stelen? — Ja, meneer, op m n woord, nou is 't uit. — Goed dan. Laat me nu m'n ouwe Piet 'ns zien. J'> zette de kooi op tafel. — Zie je, ging de pastoor vertrouwelijk verder, ik heb m'n vogel erg gemist. Niet dat hij zoo kostbaar is. Maar 't. iein gezellige kameraad. En... hij is werkelijk «hml — Als de duvel, meneer! verzekerde Jo. — Hé, Pieter, ouwe jongen, hoe gaat 't? De vogel beet naar de vingers van den pastoor en kraste hel: — Verd...! Je bent bezeten! Meneer pastoor liet haastig 't dekkleed zakken. — Hier neem mee, zei hij streng, 'k geef je 't schepsel cadeau en ik hoop, dat je 't beest in de toekoms* fatsoenlijker opvoedt. Een met gebogen hoofd, de afgedekte kooi in de hand, keerde de rouwmoedige inbreker naar zn huis terug. W. KLOPPERS. Nadruk verboden. --- BRIEF VAN NIKKELAKE. Nouw is 't gedaan met 't mooie weer, de blajer vallen allemaal af en ik hep smorgens heel vroeg in 't park kastanjele gaan zoeke en toen een hoop pootjes bedek metgebrach. 't Regent nouw den heele tijd en 't is saatoons een uur vroeger donker vanwege de klok <4ie ze weer hebbetrug gezet. Daarom hebbe we Zondag een uur langer moge slaappe en kreeg 'k Zondaggena- vond ook een uur vroeger süaap, maar' Emveevee heef ondag gewonne van Noowat As ze wille kenne ze 't toch nog en morrege speelt Feelliks in Venlo tege Luksemburg. , ■ . » ■ Ze kunjje nouw wel ophouwe met meziek te make op de Vrijtof want Zondag moeste die van Heugem di speelde elleke keer in hun hande blaasze om ze warm te houwwe, ander* kondde 7e niet goed blaaze. Ze kunne nou beter in een zaal meziek geve en ze zijn in Maastricht alweer aan 't kemeeUie speelle. Ze hebbe al een paar maal gespeeld van 't Kon nog erger. Pa en Ma en onze May met Servee zijn er na toe gewees en ze hebbe van alles verteld van allemaal die godde die metspeelde p.n van alles, 't Was heel mooi gewees en 't zou wel veel sente koste zei Pa want er waarre veel mooie kestuums bij en een pelisieagent Eerts wilde ze allemaal kwaad op me wordde toen ik de voorrige keer niet veel over hen verteld had, maar ik wis niet waddof 't zou worde en nouw zulle ze weü niet meer kwaad zijn, want nouw heb ik meer van hen verteld en morrege-aafvond speelle ze van de Maastrichter straotjong. Dat zijn ande re die dat speelle en een juffrouw speelt voor jong. Dat kan toch nooit ech zijn want die kan dat toch niet allemaal zoo doen as een echte jonge. Ik wouw dat ze mij dat hadde laatte speelle, en ik mag morrege er met na toe gaan. Ik weet niet waddof ik moet gaan leerre en Pa ook niet Ze wille hebbe tegeswoordig dat je van alles kent, want de voorrige week stond in de gaaszet dat er een leerling gevraag was om te verreve in een wasserij en die moe* op de muullo ge-eete hebbe. Toen Pa dat las zei hij zoo, dat as je op de Habeejès gewees was dat je dan dierek werd aangenome en dat de binnekort de jon"■e. die bakker wille wordde of kwafveur of zoo 'iets, zulle vrage oi ze op 't gimmenaabiejum gewees zijn. Dat zijn schoolle die nog hooger zijn as de muullo, maar tegeswoordig hoef je geen 10l te hebbe om naar school te gaan, want in Vrankrijk heef een direkteur van een school afgesproke gegad met een dokter dat de jonges van zijn school alle maal blindedarm hadde en moeste gerepareerd wordde. En dat kotsde veel sente voor de ouders. 't Is heelemaal niet pelzierig as je zoo maar voor de 10l gerepareerd word. Die dokter had zeker 'n verzaamelling van blindedarreme juis as ikzweegelemerreke en die plakde hij zeker in een kajée, maar de direkteur kreeg persente devaD, niet van de darreme maar van de rekeninge van «te ouders. Nu hebbe ze hem gesnap en das maar goed ook, verbeel je a® er eens een dokter kwam die beene bij elkaar hield of arreme, dan was 't heelemaal niet lollig. As 't no» e'ksterooge waarre zeg Pa was 't wat anders, maar ik mag metdoen met de vollekszangwedstrijd. De broedder heef verschillende jonges uitgezoch en een meneer gaat ons wat leerre. Dan doen we met voor prijs. Ik hoop dat ers veel koomme om met te doen, en de prijze krijge ze zeker. Veel zekerder rvs in Den Haag, waar Wieker Eindrag heef gezonde en een eertste prijs heef gekrege, want Noonk Juul was tuis en die vertelde aan Pa dat ze maar de hellef van de prijze hadde gekrege. Dat is heelemaal niet pelzierig en ze zijn nuw overal aan 't tpreke voor de verkiezing van de kaammers. Niet voor de Kaammers zelf maar voor de mense die drin koomme te zitte en in Maastricht is een vergaaddeding gewees van de Kaka, dat is van de katte- Ijeke die kiezen. Die hebbe veel lede, wel meer as duizend, maar er waarre er maar 50 daar. Dr andere kondde niet die aafvond, en as ze er met _auw waarre bij gewees was de Sintervaas afgebrand. Ze hebbe het gauw gezien en gelukkig was 't niet erg en 't eertste konsert van de Staar en de meziekschool is ook al gewees. Die gaan nouw saamme muziek maakke en wat ze verdienne word verdeeld, dat moestte alle voetbalkluppe, en kemeelliekluppe en van alderüei andere ook maar doen, dan verdiende ze allemaal wel wat. Ze hebbe op de Sjanderweg wat niews uitgevonde. Vlak voor den overweg zijn ze een slingermolentje aan 't bouwwe. Daar is een rond ding gemaak met latte omhoog en een paal in de middel en bove een lantaarn met peiile. Das voor rechs te houwwe maar ze zeije dat dat gaat draaje en dat er dan een agent kwamp in te zitte die overal wees waar je na toe moos. Dries uit de Brakke had gehoord dat ze er een kooi om maaHde om dat ze er nog ai gauw tege op zouwe vare en dan de plisiegeni 't niet pelzierig kreeg. Onze Mav is deze week 'n paar dage naar Roermond gewees en Servee heef bij ons gegeete en vanmiddag is ze met de oto irug gekoomme met Noonk Toon die had een klutsoog van een wegescheet, en ze hadde overweg peg gegad want in Geleen dat is ook een stad was de band gespronge en hij was stuk. Toen zijn ze laatter in Maastricht gekoomme en Servee meende dat ze nog niet kwam. Hij wa» al wel twintig keer aan de deur gaan kijke. Er zijn vee] feeste op 't oogeblik van keplaans en geestelikke. De broer van Dries uit de Brakke is op de Ambaclischool en de keplaan die daar Kristeüer geef was ook debeij en ze hebbe hem geflisiteerd en toen kreegge ze smiddags geen school en nog een paatter is nog langer in 't klooster Servee kent hem heel goed. Die is van de Kongkergaasie en die viert nu ook fees. Ik hoop dat ze nog dekser fees viere en nog vele jaarre, en nuw moet ik ophouwe want ik moet na 't lof. Dat is altijd zoo in Oktober. Dat is de maand van Selvrouw van de Rozekrans heef de broedder verteld en nu ga ik er eüleke aafvond met Ma na toe, maar nouw regent 't en moet ik mijn kebang aandoen "want de voorrige week hep jk onze May haare tompoeUs geleend en hem op onze Fok kepot geslaagge toen die achter de kat zat. Dat kotsde alweer vijf culde uit de spaarpot van NIKKELAKE. --- MESTREECHTENEERKES. 't Belastingbreefke. (Op de wijs vaan: „De Kökerèl.").. lech kraog me belastingbreefke toes En waor weer hiel kontent; 't Waor zjus wie 't veurig jaor zoevaól, Plus nog ei paar procent M'n vrow zach ouch: et veel nog mèt, 't Had nog mie kinne zien! En iech en zie veur lachde-n-ins Zoe zeut wie-e-azieru Noe goone veer lekker neet nao Luik. De foire die liet vs kaajt; E nui kostuumpke zit miech no« Zoe good neet wie m'n aajt; Vaan gein coiffeuse in gansch Mestreech Is noe m'n vrow kontent; lech onduleer noe zellevers Heür köpke permanent Sigare maag iech noe, Goddaank, Ouch al neet rouke mie; En boe iech neet mie tege kin, Dat ls tege de zie; E dröpke of e sjöpke beer Dat is vergif veur miech; En deze winter aoseme Veer mer ln eus geziech. lech kraog me belastingbreefke toes En waor weer hiel kontent; 't Waor zjus wie 't veurig jaor roevaöl Plus nog ei paar procent M'n vrow zach ouch: et veel nog mèt, t Had nog mie kinne zien! Dag Rienrejs en dag opera, Dag lekker gleeske wien! PrA D. --- ALLERLEI. EEN ZONDERLINGE HERTOG. Engeland vermaakt zich kostelijk met een nietrw boek dat de levensgeschiedenis van prins Augustus, den derden hertog van „Flamborough" beschrijft. In dezen hertog is gemakkelijk wijlen de hertog van Cambridge te herkennen, neef van Koningin Victoria en bij haar zeer in de gunst eeweest. Hij is reeds 25 jaar dood. De schrijver Laurence Housman waarschuwt dat zijn verhaal zuiver verdichtsel is en wijst als den eigenlijken auteur een ook al gestorven kamerdienaar van den hertog aan, zekeren „Benjamin Bunny", wiens zoon om dringende redenen: het land heeft verlaten, na het handschrift aan Housman verkocht te hebben. De lezer zal zich nochtans het gezegde herinneren, dat geen grootheid in de oogen van zijn kamerdienaar groot kan blijven. De kamerdienaar van „Flamborough" is er al spoedig getuige van dat de ooms van den hertog,-wenschende de aansprakelijkheid op den troon,, waarva nde prinses Augusta (de latere koningin, Victoria) erfgename is, in de familie te houden»; haar met allerlei kunstgrepen tr_chten te bewegen den hertog tot man te nemen. Bij haazoek aan een faraiie-lid wordt de prinses, op weg nar haar avondbad, ontvoerd en in ee^ kalmer opgesloten, waar de ooms voor den ri aanzoek om haar hand doen. De prinses toont echter de koelbloedigheid in een kiesche positie, die haar in haar latere leven steeds gekentaerkt heeft „Oom Frederik, doe de deur open '." zij. In een karakterschets van den hertog wordt gezegd, aldus de „N. R, Ct", dat hij als jongeman! in Engeland kwam (de hertog van Cambridge w-.ts te Hannover geboren), daar later opperbevelhebber van het leger werd en na dezen post lang bekleed te hebben, hem moest verlaten onder den druk van de openbare meening. Hij was vermaard ctn zijn krachttermen, zijn reactionaire opvattingen en zijn onbedrevenheid te paard. Een keer inspecteerde hij de troepen onder een paraplu. Hij ging een morganatisch huwelijk aan mot „mevrouw Fiz William" (de morganatische gemalin van den hertog van Cambridge heette mevrouw Fitz George). De hertog was, volgens de beschrijving, als jon^ gen dom en had een hekel aan paarden. Hij kon, zich nooit lang in den zadel houden. In zijn latere leven, toen het noodzakelija voor hem werd.' zich te paard te vertoonen, gebruikte hij een heel breed zadel, dat opzettelijk voor hem gemaakt is. Het morganatisch huwelijk werd gesloten toen. na de geboorte van 2 kinderen van koningin Victoria zijn kansen op den troon verkeken waren. Hij verdween voor een paar maanden en kwam van zijn vacantie met een vrouw terug. Als „de heer en mevrouw Fitz William" leefden zij lang en gelukkig, precies zooals de heer en mevrouw Fitz George. Zijn vrouw werd nooit officieel ten hove ontvangen en zij woonden in een klein huis achter het officieele verblijf van den hertog, dat met dit huisje in verbinding stond. Mr.ar officieus was- de vrouw een populair lid van de koninklijke familie. Alleen moest prins Albrecht, de gemanl van Victoria, niet veel van haar hebben. Als krijgsman was de hertog heel vermakelijk. In een van zijn veldtochten (bedoeld is de Krimoorlog) stond hij er steeds op dat zijn zin zou gedaan worden en wond hij zich steeds op tweeër- lei_man'eren op- Wa"neer hij buiten schot was had hij een ontembaar verlangen om in het vuui; te gaan, en wanneer hij dan onder vuur kwam, een even ontembaar verlangen om eruit te komen Hij bracht dus zijn dagen te velde door met aanhoudend in snel tempo heen en weer te rilden, eerst in den snijd en dan er weer uit On zekeren dag ontdekte de hertog een compagnie van den vijand, die men in hinderlaag hoopte ta lokken, maar die toevallig tot een regiment be- rpr* LwrrV,ail hij _vrce«er hoffelijkheidshalw tot eere-kolonel was benoemd h hT JVevvaUiS die kolonels-uniform bij _ich had, trok hij haar heimelijk aan, reed onder dekking van den mist naar üe compagnie toe, nam het bevel op zich en rende aan het hoofd ervan het open veld in. Hij en zij zouden allen ü_Üe pan gehakt z»n, maar gelukkig herkende d. Engelsche commandant door zijn kijker der. herSr nog net bijtijds, om het vuur af te gelasten ™ een vermaard scherpschutter bij zich t. roepen? „Zie je hèm daar ?" zeide de commandant S den hertog wijzende. „Schiet niet op hem - maar op zijn paard !" * WeHrHt-kwam kei""iff in orde - maar d* hertog werd nu overreed om naar huis toe te gaan. --- ENFANT TERRIBLE. „Tante, mag ik oom eens zien." „Maar jongetje, oom is er niet" „Ja, maar Pa vert.lt altijd, dat U oom 'm uw zak hebt" --- TROEF. „Man, je ooren worden met den dag grooter.ra „Ja, vrouw, wat sou er een prachtezel kunne* groeien uit mijn ooren <>n jouw verstand."- ---