ZOMAGSVERHAAL. De Tragedie door SIROLF. B.C. Wijze menschen mogen het hoofd schudden, dat kan niet verhelpen het onomstootelrjke feit, dat ik veel heb Uef gehad. En in mijn prille Jeugd. En telkens, wanneer het winter Is, en sneeuw dekt de aarde en het Is koud en donker, en de eieren kosten vijftien centen, dan moet ik denken aan die èène, onvergetelijke liefde. Dan biggelt een traan langs mijn verweerde wang en denk ik aan... katjesdrop! Deze liefde heette Paulientje. Maar de koude we reld noemde haar „Pauwtje". En zelfs waren er Verblinden en gruwzamen, die haar „rooie biet" noemden. Want ze was rood. Vuurrood. Natuurlijk heb „ik" haar nooit zoo genoemd. Want ik beminde haar, En wat is rood haar, wanneer men bemint? Onze liefde ontlook en bloeide op als een schoohe idyUe, een wonderlijke mooie bloem in heerlijk lenteweer. Het staat mij nog voor den geest, als de dag van gisteren, hoe ik heur Uefde veroverde. En haar eerste woorden, de eerste die ze rechtstreeks tot mij richtte, staan in mijn ziel gegrift. Het waren deze woorden: „Wat mot Je, suffert?" Dat kwam zoo. We hadden „rekenen". En onze meester was een wantrouwend man. Die niet wilde gelooven, dat wij aUe rekenschap, die hij ons bijbracht, ook werkelijk onthielden. En daarom Üet hij ons, op zeer ongelegen tijden, onverwacht sommen maken. Lange sommen, met heele lange rijen cijfers. En In stede van dankbaar te zijn, wanneer wij heele leien vol daarmee schreven, elschte hij ook nog, dat die sommen goed zouden zijn, dat wil zeggen, een uitkomst zouden geven, die hij op een papiertje had staan en die voor een gewoon leerUng natuurlijk slechts bij toeval bereikt werden. En was de uitkomst fout, dan moesten we nablijven, om honderd keer te schrijven, dat we beter moesten opletten op school. Op zekeren dag was hij weer wantrouwend geweest, en schreven we vele rijen cijfers op mooie schoongemaakte leien. En achter mij... zat Pauwtje. Pauwtje, die met een geheimzinnig gezicht zat te schrij ven. Pauwtje, die bijna altijd haar sommen goed had. Kon ik weten, dat zij er een speciale handigheid in had, de antwoorden van het papiertje van onzen meester af te kijken? Kon ik weten hoe schandelijk zij dus bedroog? Ik weet aUeen, dat ik mij omwendde, een langen blik op haar lei wierp, getallen In mijn hoofd prentte, die ik op haar lei zag, en die naarstig begon op te schrijven op de mijne. En toen sprak Pauwtje deze woorden zeer luide: „Wat mot je suffert!" Sedert dat onvergetelijke oogenblik was ik haar gevangene. Het deerde mij niet, dat Ik urenlang moest schoolblijven, vanwege mijn afkijkbedrog. Zij, Pauwtje, had tegen mij gesprokenJSn van dien dag af legde ik alle bewijzen van mijn hulde aan hare voeten neer, of eigenlijk In haar klamme hand met de zwarte nagels. Zooals tooverballen, griffels, een doode kikker, een prachtig leeg zafidoosje, een stuiter, een kroontjespen, een rups een meikever... Eens bood ik haar een vlerduitstuk aan,En toen zei ze bestraffend: „Ik mag geen eente van vreemde anneme van me moeder. Maar koop er negerballen voor!" Hetgeen ik deed. Ik hield niet van negerballen, en ik houd er n o g niet van. Maar Pauwtje vond ze „fijn om op te suige, en je heb er nèt zoo lang an!". We spraken soms ook over de toekomst; trotsche, hoogmoedige dingen, zooals de jeugd kan doen. Dan gaf ik voor, dat ik later admiraal zou worden, en als dat niet zou lukken, dan maar gootuitkrabber. zoon man, die heerlijk met een lange stok met een geutje eraan, langs de tramrails Uep en die rails leeg schepte.Of wel, ik zou een putjesschepper worden en met zoon karretje rijden, voortgetrokken door een grijs ezeltje. En Pauwtje zou dan naast me mogen zitten, boven op het karretje! Ja, wat bedenkt men al niet, om begeerlijk, en groot te schijnen, in de oogen der beminde? Soms ook trachtte zij mij den loef af te steken, in een edele wedstrijd.wie wel het belangrijkste was van ons tweeën. Dan zei Pauwtje: „As ik dood ga, rij ik lekker in een zwarte koets, met paarde met plulme, met tien rijtuige er achter!" Dit kon Ik niet op mij laten rusten, en Ik zei trotsch : „En as ik dood ga, krijg ik lekker een krans met Unten met „rust zacht, lieve nicht"! Ik had een dergelijk opschrift Juist den vorigen dag gelezen in een winkel van grafkransen waarvoor ik had staan kijken. Dit maakte indruk op Pauwtje. Ze keek mij wan gunstig aan en bedacht toen : „Nou, en as mijn vader begrave wordt, mag ik lekker op den bok zitte, en jij nietl". Dat was een nieuw gezichtspunt. Op den bok zitten was natuurlijk nog veel belangrijker dan een krans met „rust zacht lieve nicht". En wijl Ik mij niets grooters kon indenken, en ik toch geen krimp wilde geven, antwoordde ik nadrukkelijk: „St.k". Waarop Pauwtje mij 's middags aanklaagde bij den meester, omdat Ik haar uitgescholden had. Maar ze vertelde er niet bij, dat ze tegen mij had gezegd: „Dat ben Jezelf suf f ert!" Sedert dien was onze liefde verbroken, onherstelbaar. En toen ik den volgenden dag mij weer afn haar zijde wilde voegen, vond ik daar een ander mijn vijand Bartje Pok die, evenals Pauwtje. ostentatief op een dikke knoedel achter zijn kiezen kauwde. Ik keek Pauwtje verwijtend en vragend aan en zij sprak deze woorden, die mij door de ziel sneden: „Ga weg, suffert, jij bent niet eens ver kou we, en Bartje wel!" Dit verklaarde veel. Want als Je „verkouwe" was mocht je op school drop eten. Er waren er onder ons, die vrijwel doorloopend om die reden verkouden waren. Maar om de maat nog vol te maken, spalkte Pauwtje haar mond wijd open, zoodat een knoedel van een zwart-bruine zelfstandigheid in haar mond zichtbaar werd. Dan sloot ze haar oogen en zei: „Reuzefijn, Katjesdrop!" En liet mij staan Met gebroken hart. Toen verkeerde mijn liefde in haat en ik legde al mijn teleurgestelde en getrapte liefde in deze woorden: „Ik lus lekker niet eens katjesdrop... rooie biet!" (Nadruk verboden). --- Honger en ellende in Sovjet-Rusland. De definitieve beslissing, dat ook het volgend Jaar In Rusland de broodkaarten nog zullen blijven bestaan, heeft aanleiding gegeven tot de meest uiteenloopende commentaren. De .Jwestya" bevat een afzonderlijk artikel, waarin de kwestie omtrent de graanvoorziening behandeld wordt en dat er op berekend Is om de gemoederen te kalmeeren. Tegelijkertijd moet het communistische blad echter °°k toegeven, dat er met alleen doorloopend gebrek aan graan is, maar dat ook de voorraad aardappelen, eieren en vleesch absolu.,t ontoereikend is. --- VERHALEN IN DIALECT. De Toeskoms. (Venlooseh) De kaartclub „Schóppe-troef" bestond now al haos vief jaor: Vief jaor laank ware ze mlt eure veere ceder Donderdaagaovond bijein gekomme in eln en dezelfde soos, aan eln en 'tzelfde tof f elke; vief jaor lank hadde ze dao slo gespeuld van half nege tot elf oore precies. En noeëts, neet de minste, kif gehad onderein; zelfs neet mit Jean, den aiste van 't stel, dê toch bekind waas urn zien opvleegerigheld. Hê begos waal duks te foetere, es-e verloor: „t is verdorie of den duuvel dr mit speult; den ganschen aovend nog gen gooi kaart in de knok gehad!" Ze koste good mit eure veere euverwêg. Dao kump mich op ennen gooien aovend — ze hadde net oetgemak, det 't 't letste potje zoe zien — dê Piet root in 't ête goeïje. „Zek", zêt-e. „Zek. luuster ens hfj." Ze keke urn aan, want ze wiste; as-e zoeë begos, kwaam dr altied wat bezonders. „Waat zoed-ge dr van dinke, as ik mienen altsten zoon, onzen Toeën, ge kint urn waal, veurtaan ouk ens meibrach Donderdaags-'s aoves; hê is ennen groeëte kaartleefhebber." En toen-e al ein paar bedinkelikke gezichte zoog trekke heel-e nog ens aan: „Och, dê knol hêt ouk anders niks: hê geit noëts oeët; léze diet-e ouch neet.^Jleln de krant... „Nê, dao kumt niks van in: Waat meln dich waal", veel Jean out as een botte hleëb. „Van zonne vrSmde kaojong bin ik neet gedeend." „Jao, maar kiek ens", kwaam Joep dr tössche, , as dr now enne kaarter bij zoe komme..." — „Gebeurtneet 1", niedigde Jean nog ens — „...halt de moei efkes Jean, dan zien we mit vief, hè? Now, umdet we altled solo-we mot dan ceder op de beurt ens stil-zitte en det is toch ouk hiel plezeerig; de kins dich dan ens vertrêje of op dien gemaak 't beer oetdrlnke en zoeë.." „Niks dr van; dachs-te dat ik veur zonne kwaojong bleef stil-zitte? Nè huur, dan kins-te mich nog neet!" Van die stilte, makte Bêr gebroek, urn zien horloge veur den daag te haole: .Minsche, t is elf oor, waat dunk och, wille we...?" „Waat mich dunk? Det ik hij vanaovend net weg gaon, veurdet ik weit, wao ik aan toe bin, met dê kwaojong van Piet.... Wiel, gêf mich dr nog maar enne!" En Wiel brach gauw ein kleintje leeg en ging toen weer achter 't befet glaze speule. „Laote we now verstendig zien en ens kalm de zaak bepraote", vond Joep. „Mar Ut mot nao boes; 't is al elf oor door en Ik heb genne sleutel bij mich", waogde Bêr nog ens. „Ik heb dr ouk enne", zag Piet, dê al spiet genog had, det-e dr euver begos waas. „Now, dan laote we die twië sleutels haole en gaon ens kalm euverligge", stelde Joep veur. „Det laot ik mich gevalle", zag Jean. „Wiel, wils-te efkes bij Plefc en bij Bêr toes den hoessleutel laote haole?" „Nê, doot det neet!", waogde Plet nog ens, „mien vrouw za1..." „Zal stiakkes met den bessem achter de deur staon, wils-te zegge? Det is ouk juus good. De kumps hij neet weg, veurdet ik weit of dienen Toeën kump of neet!" Piet meus toen waal blieve, maar die toeskoms strakkes... Toen Wiel ziene zoon, Piet en Bêr eure sleutel bracht begos t spectakel weer opnie. Piet vertelde nog ens, det euren Toeën gaar niet zoeë waas, wie die jongluu van têgewaordig en det 't mit vief toch weer ens wat anders waas. Bêr zag aUein, dat hê dr veur waas urn onder eure veere te blieve; det vond-e vul gezeliger. Joep zweeg maar liever vanwege de buurt- en vrindschap. Toen kwaam den driftige Jean out den hook stuve: „Now, as dê knol kump, dan blief ik toes. Têge dê jong zelf heb ik niks huur, maar... e.... „En ik ouk" zag Bêr. Jean trok ens flink aan zien sigaar, dronk 't beer oet, knulpte ziene jas toe en stond 0p.... „Nê, wach nog ens efkes en zit dich weer", zag Piet op vasten, beslaoten toeën. „Hê zazl neet komme, onzen Toeën." „Ao, ik woel êvel ouk zegge!" dcc Jean, of-e neet anders Verwach had. „Toeën kump neet. Urn och de waorheid te zegge: ik veulde dr zelf ouk neet erg vuul veer, maar, och ge kint mien vrouw aUemaol; dao duis-te neet mit, waas-te wils. Now, det minsch had zich in de kop gezat, det Toeën bes mit mich mej kos gaon Donderdaags-'s aoves, dan had-e ouk ens en verzitje. Maar as daodoor os hiele kaartclub op de flesch zoe gaon, dan blief Toeën toes, al geit mien vrouw op de kop staon: verdorie; ik heb toch ouk nog waal wat te zegge!" -Bravo Piet, zoeë wil ik dich huure", reepe de andere, die Piet nog noeëts zoë vurig gezeen hadde. „Dao motte we ens op drinke: ik gêf dr enne", reep Jean, dê al zienenled alweer vergête waas. En Joep goof nog ein rundje op den gooien aafloup en Bêr ein en Piet leet zich neet kinnen en joeks as ze hadden: nog noeëts hadde ze zoeë gezellig same geklets. En toen Wiel kwaam zgge, waat-e genne kier nog têge eur had hoove te zegge: „Hiere, dink ge dr aan, 't is kwart op twelf", keeke ze urn hiel verwonderd aan, verzuchtte ens „is 't al zoe laat, waat geit den tled toch gauw veurbij", betaalde en treuzelde nao boete. lers toen Piet veur zien toês op de stoep stond, naodet hê op straot nog ens hertreurend aafscheid had genome van zien vrinde, toen iers, dach hê dr aan ,waat urn elgelik nog baove de kop hong: haoseln-oor en Toeën-neet-mej; waat zoe de vrouw te kier gaon! Now maar hiel veurzichtig nao binne, want misschien sleep ze al en slaopende hund meus-te noeëts wakker make. Veurzichtig ging de sleutel 't sleutelgaat in, maar „verroes now", half wêg bleef-e stêke. Piet prebeerde nog ens en nog ens, foeterde ens, douwde ens flink têge de deur, makde ein zwêvelke aan om te kieke, of dr aan den binnekant misschien eine sleutel op stook — maar nê, niks devan. De sleutel ging dr neet in. Ein ondeilbaar ougenblik, dach-e urn te belle, maar toen kwame die twië schrikbeelde: haos-ein-oor en Toeën-maag-neet-mej urn weer veur de gels spoeëke. Dao stond-e... 't toppunt van mlnschelikke ellend. Kalm ging-e de hiele zaak nog ens euverdlnke: eln paar potjes beer had hê waal out, des waor, maar ja, waat zoe det now, hê waas nog deksels good bij zien posetieve: dit hij waas zien hoësdeur (wao-e neet in kos) en hij in zien hand det waas ziene sleutel... maar nê... „verdorie", det waas neet ziëne sleutel. „Now brik mich de klomp, dao hêt dê Wiel mich de sleutel gegêve van Bêr... en dê stelt dus ouk veur zien deur te haspele." En in ens kreeg-e weer schik in 't léve. Waat zou Jean lache, as-e det Donderdaagaovend hoort. „Now maar weer nao Bêr toe." Maar Bêr had 't ouk al gemerk en zoeë kwame ze zich têge. Same lachde ze nog ens hertelik urn t geval, verwisselde de sleutels en, ginge nao hoes toe. t Sloog net half twië toen Piet de gooiC sleutel veur den daag holde en zich nao binne werkde... zoe stil as eln muuske. Maar hê waas klamp in de gank. of dao hoort-e zien vrouw baove al roope. „Jao, ik kom vrouw", reep-e truuk en klauterde d# trap op, mit ein benauwd hert. ©ch te noedel, now zuls-te wat huure, dach-e. Hê zoog zien vrouw: ze loog in bed te razelen as enne kikvorsch; 't zwelt stond eur In t gezich. „Och, waat bin ik blie, des-te hij bis", begos-ze hiel anders as Piet verwach had. „Dao is enne kerel onder aan de deur gewês, eln half oor geleje zoewat — neê t waas gen verbeelding, de hoofs mich zoeë neet aan te kieke — Ik heb urn duudellk aan de deure huure morrele; ik dach det ik te vuul kreeg; det ouk juus zoeë wat mot gebeure, as dich neet hij bis; ik dach lers des dich dr waas, maar toen 't zoe lang deurde, begreep Ik dlrek det ik mit ennen inbreker te doen hadj dê kerel wis neteurlik, det ik alleln toes waas", kwaam 't dr in elnen aom oet. „Maar vrouw, waat vertels-te mich now? Wie Is 't meugellk?" dcc Piet verwonderd. En nao ein tledje: „Now mot ik dich ouk nog slech niets vertelle: ze wille ozen Toeën dr neet bij hebbe. Ik heb gedaon, waat ik kos, maar..." „Och, det vind ik allemaol neet erg. As dê kerel maar nimmer truuk kump vannach. Ik kan gen oug toe doon, as ik dao aan dink", lamenteerde de vrouw nog. Piet zag: „Bin maar neet bang vrouw; ik bin jao now bij dich." Maar hê dach: now maar det lup good aaf... det prebeer ik nog ens dökker zoeë! W. R. VALUAS, Jr. --- Raquel Meller heeft watervrees. Ik ga niet naar Argentinië. Ongeveer twee jaar geleden sloot Raquel Meller een contract af met een Argentijnschen impresario voor een groote kunst-tournee door Argentinië, die ongeveer een jaar zou duren. De impresario maakte alles voor de tournee gereed, en liet prachtige, weelderige decors vervaardigen, die de beroemde actrice als omgeving zouden dienen, en haar Spaansche zangen en dansen, haar „ballerina's" en gitaar-spelers met een echt Spaansche sfeer zouden omringen. Even voordat ze op reis zou gaan, vroeg Raquel Meller den impresario een Jaar uitstel, dat haar, ondanks de schade die het oponthoud veroorzaakte, grootmoedig werd verleend. Het Jaar ging voorbij. En in plaats van naar Buenos Ayres te gaan, zooals was afgesproken, schreef Raquel Meller haar impresario, dat ze van de tournee afzag, omdat ze.... watervrees had. Ze was ziek geweest, had een operatie ondergaan, en daar had ze watervrees uit over gehouden! Zóó erg, dat ze maar aan een boot behoefde te denken, om zich onmiddellijk zeeziek te voelen. Als ze de zee maar vanuit de verte zag, dan zwalkte de heele aarde onmiddellijk onder haar beenen, en moest ze maken, dat ze weg kwam. Onder die omstandigheden zou een reis over den Oceaan een absolute onmogelijkheid voor haar zijn, geestelijk zoowel als lichamelijk. Praatjes! Onzin! — dacht de impresario toen hij den brief las. Maar jawel, het epistel ging vergezeld van attesten, geschreven door verscheiden doktoren die allen bevestigden, dat Raquel Meller watervree» had, en niet in staat zou zijn een bootrels te maken, zonder dat die de nadeeligste gevolgen voor haar zou hebben. Die doktoren kunnen zeggen wat ze willen, schreef de impresario Raquel MeUer terug, maar u komt naar Argentinië, óf u betaalt de bij contract vastgestelde schadevergoeding. —Ik kom niet naar Argentinië, antwoordde Raquel MeUer, en wat die schade-evrgoeding betreft: geen sou betaal ik! Dat zullen we dan toch eens zien! dacht de impresario, en hij deed Raquel Meller een proces aan, waarbij hij 400.000 peseta's of 2 millioen francs van haar elschte voor het niet nakomen van haar contract. En tóch betaal ik niet .betaal ik niét, betaal ik niét!- houdt Raquel Meller vol; Argentinië, Buenos Ayres, Rio de la Plata, de pampa's en het wilde Patagonië kunnen me gestolen worden! Maar... Raquel Meller mag dan een wereldberoemde artiste zijn, ze zal zoo goed als de eerste de beste onbekende rekening dienen te houden met wat recht en wet van haar eischen. Ze heeft natuurlijk voor een paar uitstekende advocaten gezorgd, die haar en haar watervrees zullen verdedigen voor de Parij sche rechtbank. Maar of ze het proces zal winnen? In ieder geval zal het 'n enormen toeloop trekken. Dat op zich zelf is al iets waard! (Hbld.) --- Uit de Missie van Midden-Java. Een nachtelijke bediening in de Dessa. Zaterdagavond ging ik, naailes voor den volgenden morgen gereed gelegd te hebben, naar bed, met vermoedend, dat die slaap zoo gauw onderbroken zou worden. Plotseling werd ik klaar wakker: ik hoorde bonzen op de deur der achtergalerij en terzelfdertijd begon de klok haar twaalf slagen van middernacht. Tijd om na te denken over dat samentreffen gunde ik mij niet: het was duidelijk, dat iemand den Pastoor opklopte en ik ging dus hooren wat er was. Een Javaansche jongen uit een 15 K.M. verwijderde dessa stond aan de deur. Hij kwam den Pastoor roepen, want Ignatioes, een Katholieke Javaan van omstreeks 20 jaar, was ziek. Ik riep een der jongens, die mij nadere blzonderheden over den zieke vertelde. Hij was al lang ziek, t.b.c, werd eerst in Djokja verpleegd, maar was naar huis terug gegaan om daar den dood af'te wachten. Gauw onze fietsen naar buiten, alles bijeen genomen voor de bedlening. Het H. Sacrament op mijn borst dragend, stapte ik op de fiets en voorafgegaan door mijn twee Javaansche begeleiders ging het den helderen nacht in. 't Was een prachtige, lichtvolle maannacht, die boomen en huizen, sawa's en bergen met zachtzilveren schittering bekleedde. Overal groepjes Javanen wandelend, genietend van dit heerlijk uur, of neergehurkt voor de met flikkerende olielicht voorziene warongs (winkeltjes). Onbekend voor die velen, welke verwonderd opzien naar den Pastoor, die op dit ongewone uur langs den weg komt, trek ik met mijn kostbaren Last verder. Ik kom langs het sociëteitsgebouw, waar talrijke Javanen hun oogen staan uit te gapen aan het laatste snuwje van Europeesche beschaving, dat zij daar als vloekend met den vredigen nacht in schuifelende dansparen en krijschende Jazz-band waarnemen. Een uur fietsen en dan verlaten we den grooten weg, verwonderd aangestaard door den gardoe (waker), die zeker met begrijpt wat de blanda in zijn dessa komt doen. Spoedig zijn we bij den zieke, wiens huisgenooten, allen reeds Katholiek, eerbiedig ter zijde treden. Op een bamboe rustbed, alleen gedekt door srjn kam (kleed der mannen), lag daar een arm, uitterend menschenklnd te wachten op het oogenblik, dat zijn aardsche rondwandeling een einde zou nemen. Ik sprak Ignatioes aan: hij herkende den Ramft (Vader: aldus spreekt de Javaan den Priester aan) en innig drukte zijn klamme hand de mijne. Mij nederzettend op zijn rustbed, zei ik waartoe ik gekomen was. En al moge men zeggen: Oost is Oost en West is West: bij dezen met den dood worstelenden Oosterling kon de blanke Priester naderen tot het meest Innerlijke, omdat hij komt in naam van Dengroe, voor Wien geen ras of stam vreemd is Zoover ik kon oordcelen stond de dood met onmiddellijk te duchten, maar was het toch raadzaam de H. Sacramenten toe te dienen. Het Allerheiligste had ik op tafel geplaatst Geen goud-vlammende kaarsen, geen geurige bloemen, geen helder-wit lijnwaad! Niets van dat alles: de bursa met iniiggende corporale en daarop de pixis met het H. Sacrament. Een walmend oliepitje verlichtte schaars 't arme bamboehuisje. Maar trouwe eenvoudige zielen, wong tam, Javaansche boeren met hun groot geloof en eerbiedige houding, vormden zeker wel voor den Meester de Hem dierbaarste en meest op prijs gestelde omgeving. De zieke biechtte. Dan kwam dat altijd weer ontroerende oogenblik, waarop de Moederkerk hare laatste en grootste schatten gaat uitdeelen. Een voor een werden de zintuigen met H. Olie gezalfd. Hoe treffend deden die gebeden mij aan: daar voor mij, vèr van het gejaag en het gewoel der groote wereld, in de stille dessa van Java's Zuiderstrand, daar lag een mensch in stervensnood. Geen z.g. leiders van dit volk, met braUende volzinnen maar met ledige harten en handen, geen moderne ethisch-doende beschavers bemoeien zich met dit met den dood worstelend menschenkind. De goede, allenamvattende Moederkerk, die dit kind gebaard heeft toen het heiligend doopwater over zijn voorhoofd vloeide, Zij zond haren Priester om al haar schatten te ontsluiten en de laatste aardsche vlekken weg te nemen, opdat ook deze ziel in de schittering van haar genadenvol Bruiloftskleed als reine bruid den goddelijken Bruidegom zou kunnen tegemoet treden. Stil baden de omstanders en Jezus kwam door de hand des Priesters tot Ignatioes, die als reeds geteekend met den dood, het Beginsel van Eeuwig Leven in zich opnam. Zachtkens lispelend ontving Ignatioes zijn Meester. En ik bad het met innige overtuiging: Ja, hier was groot geloof en levendige hoop In dezen stervenden zoon van Java! Hij ontving godvruchtig den Apostolischen Zegen en was dan gereed voor de laatste groote reis.... Spoedig was ik weer op weg naar huis met mijn begeleider. Nog walmden de lichtjes bij de warongs, nog zaten de Javanen te genieten van den zilveren nacht, nog stonden zij te luisteren naar dansmuziek. Juist om drie uur kwamen we op de Pastorie aan. Ik ging nog enkele uren slapen om dan 's morgens in mijn beide Missen van half zeven en half negen aan te bevelen in de gebeden der geloovigen: „Ignatioes, die heden van d# H. Sacramenten der Stervenden is voorzien". (Annalen ▼. TUburg.l Blssch. Mlsslecomitê. De echtgenoot (slachtoffer van de voorjaarsschoonmaak) . Ik zeg je, dat ik nog slechter behandeld wordt dan de hond! Die heeft tenminste nóg een mat, waarop hij na 't eten een dutje kan doen ! Passing Show.) --- MESTREECHTENEERKES. Klaogleed vaan den Heurkoitsjeer. Wélt toch nao mie leedsje huure, 'ch Bin 'nen awwerwètse maan, Huurt nao mien antiklteite, Huurt denao en oordeilt daan. 'ch Staon al Jaore aon de staasle, 'ch Höb me zjubilèj gevierd; lertij ds woort iech door de vreemde En de eige lui gelerd. Mè dat is al lang gelije, 'ch Rappeleer et m'ch toch good; Want kontras delt vergeUeke... Noe bin iech 'nen enne blood. Vreuger kös oet Luik of Aoke Geinen trein hèj kóme^n-aon. Of heer brach miech veur mie kuitske Altiet ei gezèlsjap aon. Blij, kontent, leet iech mie peerdsjs Loupe daan door de percé; Aon de brok iech ekspUkeerde: „C'est Ie pont, hè, slvepléel" En iech toerde door de straote Van eus aajt en sjoen Mastreech; En iech wees de vreemde hiere: „Da's nach'Wolder hier de Wegl" 'ch Brach hun bij eus v_öl aw kerke, 'ch Tuinde hun eus sjoen stadhoes. WaUe, poorte en aw gresjes... 'ch Waor toen in mie stedsje toes. Mè deen tiet is lang gelije, 'ch Weur noe in 'nen hook geduld, Dcc miech aon de staasle stoon zuut. Vraog wat of die koits bedult. In de plaots vaan peerd noe oto's, 'ne Chauffeur in plaots vaan miech. Wie iech nao de staasle gaon, zoe Kom iech trok ouch, eve Uech. 'ch Höb el gans laank mlnselev» lereUk m'n pUech gedoon, En iech krijg noe staank veur daank nog: Niemand zuut miech noe nog stoon. Dat iech ms — al lang gelije — Woort geïerd, weit iech nog good; Want kontras deit vergeUeke... Noe bin iech 'nen enne blood. POL D. --- De meteoroloog en het schaap. Buys BaUot, een der grondleggers van de meteorologische wetenschap was eens op een namiddag op de Veluwe en maakte een praatje met een scheper, die hij aantrof bij zijn kudde. Deze ried hem spoedig huiswaarts te keeren, want het zou hard gaan regenen De professor keek de lucht eens aan, vergewiste zich van de windrichting en zette zonder zich aan des schaapherders waarschuwing te storen zijn wandeling voort. Hij kwam kletsnat thuis In zijn woning 1 Nu wilde hij weten, waarop des schepers zoo goed uitgekomen voorspelling berustte en dus maakte hij zich een paar dagen later op, om den man weer op te zoeken Hij vond hem inderdaad, herinnerde aan het gesprek van voor een paar dagen en vroeg toen: hoe wist gij, dat het zou gaan regenen? Alles wees er op. dat wij mooi weer zouden houden. Ja, zei de scheper, dat kan wel, maar dat zwarte schaap daar, dat heb ik opgemerkt, als dat zoo zwaait met zijn staart, dan komt er vast regen! Dat tromt altijd uit. Buys Ballot was geslagen. --- PARIJSCHE MODEBRIEF Tennissen en roeien. Waarom tennist W Om het spel o/ om het theedrinken? Deae vraag is heusch zoo vreemd niet. In sommige clubs verschijnen de meisjes zoo nu en dan in haar mooiste toiletje, maar zonder racket. „Heb je je racket vergeten, Annie?" vraagt er dan een vriendin medelijdend. „Weineen, kind, ik kom toch niet om te spelen . . ." Ik ken een clubje met zeer exastige voornemens, dat zich daarom dan ook T i o d t i b heeft srenoamd, waarvan de letterlijke vertaling luidt: Tennissen is ons doel, theedrinken is bijzaak. Kwaadsprekers beweren, dat de leden, wanneer ze onder ons zijn, de eerste t voor theedrinken zetten en de laatste voor tennissen. Maar dat is natuurlijk jalouzie op den mooi en zinrijken naam en niemand gelooft 't. Na al deze verklaringen ziet ge wel, dat ik met mijn vraag nog niet zoo groot ongelijk had. Komt ge in uw clubje niet op thee-visite maar werkelijk om te spelen, kleed u dan eenvoudig en practisdh. Een japonnetje van loase banen, met een awevenden kraag, met strikken of linten, kan nog zoo» flatteus zijn als ge stil staat, öt of wandelt — wanneer ge een bal achterna rent of een luchtsprong maakt „aan het net", heeft 't geheel zn bekoorlijkheid verloren. IDe tenniskleur bij uitlemendheid is op bet wit: prac„sch, frisoh, heMer en mverschietibaar. Natuurlijk behoeft hét toietje niet effen wit te lijn en mag gerust mat )en weinig rood ol >lauw ai, liever nog. ;eel opgemaakt zijn. Voor tenmsjur__B wordt heel veei wit Malen genomen Linnen at koel, _boals ge weet, ;n kan gemakkelijk gewassen en gestreken vorden. Witte toile de toie liet men eveneens )p de tennisbanen, eenbondig gemaakt,' een dokkend rokje, een louse met inzetstatkkeo :n een gekiemde das. Ook voor de water I sport, om te roeien I te Parijs I wit voor. Over zoon af- I 'en toiletje wordt ssssssssssssssssssssssssssssssssssssLe&hter een kleurige „vareuse" gedrageo in fel rood of sterk blauw. Een ander „watertoiletje" bestaat uit een flanellen of serge witten rok, geheel of gedeeltelijk geplooid, met een witte' puil-over. Maar aan deze laatste mag ook een helder, sprekend kleurtje voorkomen, rood, blauw of groen ofwel oranjegeel, soms tezamen met een weinig zwart. Wie een eigen vaartuig heeft borduurt den naam isi monogram op de jumper, het jasje of de sjaal. Wie zich nog een beetje meer op wil fieuren, steekt bovendien een bioeim van tekwtsk). in dezelfde kleuren op haar cosfaum. Voor uurtjes kt den tam. Da tijd dat men van den taan kan gemeten. (taart in Holland meestal maar kort. Men mag' c*r dan ook wel naar hartelust van profiteeren, want niet alleen zijn de uren, in den tuin doorgebracht, , hee-Hjk maar ook opwekkend en ge* _oud. In Frankrijk weet men zn tuin, al is dM ook nog zoo klein, zeer te waardeeren Ais bet weer 't maar eenagszins toelaat, brengt men er, den geheelen dag door en men vindt zeiden een hatevroww die er tegen opziet voor de maaltijden buiten te dekken. Een gooote vreugde voor dan FTanschanan ie altijd x»a prieel. Dat wordt in den zomer zoo veel ais de huiskamer. Daar eet hij, daar drinkt hij zn koffie, leest er zn krant, rookt er zn pijpje slechte tabak en _*n vtoaw naait en stopt er, verstelt er de kieeren en verricht er alle huishoudelijke werkjes die er zich maar eenigszins toe leenen. In Holland voelt men aach wel eens een beetje onvrij in den tudn, omdat de buren ons kunnen bekijken. Bet beste is zich daar maar niet te veel van aan -fctaekken en maar rus-tigjes onzen gang te gaan. Voot hs-ngrhrwifr (benen we üe_st apecaale meubeltjes te nemen, een gezellige bank, enkele stoelen van wit of kleurig geschilderd houi ot van riet. lm landen waar het klimaat 't toelaat langer en meer van den tuin te genieten, houdt men ar dikwijls een volledig iuin-ameTtbiemeot op na met werk- en setartjfta-ehVje, allerlei soorten gemakkelijke groote en kleine stoelen, banikjes, lampen, rollend buffetje, ene. Het voornaamste is, dat onze takn_-ei_.ek.jea er niet alleen aardig «itaian maar ook gemakkelijk zitten zoodat we er werkelijk in uitrusten. Enkele geaeltóge kussens zulle» daarbij onontbeerlijk zijo. En daar ook die kussens er een beetje tegen moeten kunnen, zuilen we ze liefet niet van teere, fijne stofjes nesten en ze op een aardige maar practische wijae g&rneeren geheel in het moderne genre, met zijden of woflen tre3 b.v. of eenvoudig galon. Het eerste kussen dat we hier a-beelden is ven Mnzien jn diepgroene kleur met eene kleurig» tres, het tweede donkere kussen is van granaatrood met blauw. Het middelste kussen, met t_asor ha natuurklew overtrokken, is versierd roet *ood en Wauw zijden t*ee. Onze leierssna. de -st>eei% we_sa.es hwetkM te wordea over de laatste «ode, zoowel veer da_m •is kindere*, raden w| dringeed aan «*a _lin_nir_n-t i* wen ap „Hel Ntoawe Mode Wed". DM -Harst practisebe nrnlert-n deuba ■ililfi •cbriN, hetwelk eek eea tobet *_■ aeaevem Medt liWn-i. Da -bc—sMtietspfts van Het Mtse* ModeMed, 2 maai per maaod -erschijneede Ie M Mad-Mn net teNceaaele 2 aretfc MppatroaeaMe-ea, bedraaat ateebtt f k*6 pet -warfl. treeco per peet f I_*. ---