Door Limburg, het land der Kasteelen. Uit de geschiedenis van het kasteel Nedercanne. Door de poort van Tongeren Maastricht verlatende en links afslaande, daalt men in de vallei "er Jaer of Jeker af, die ontegenzeggelijk een der Aangenaamste wandelpartijen der omstreken van ''toaburg? hoofdstad vormt.Aldus leidde Mr.Fran- JlWnet, de vroegere archivaris van Maastricht.zijn *ransch werkje „Recherches historiques sur les jjeigneuries d'Agimont et de Nedercanne prés de Maestricht" ln, uit welke beschrijving wij in vertaling eenige der meest interessante bijzonderheden hier zullen laten volgen. UIT DE OUDHEID Het bedoelde dal, waar de Jeker verscheidene grillige bochten beschrijft, trekt vooral de aandacht wegens de schoonheid van haar ligging en "en rijkdom van haar prachtige natuur. De berg 01 heuvel, die haar ter rechterzijde omsluit, "raagt een naam, die schijnt aan te wijzen, dat zij eertijds de plaats der algemeene vergaderingen *as voor onze Germaansche voorvaderen; immers *"°uwberg, zou beteekenen, berg der wet, welke oi"ïigeven is door een kleine groep van gebouwen, Gemeenlijk de hoeve der apostelen genaamd als een oude stichting ter verpleging van ouden van dagen uit Maastricht. Links vertoont de St. Pieter toet zekeren trots het fort van dien naam, dat de omgeving beheerscht en een Romaansch graf, antieke schatten, ontworpen en door een vreemde hand vervaardigd, sinds lang verdwenen MJn zonder eenig spoor van hun bestaan achter ** laten. De weg, die naar het dal leidt, doorsnijdt een Gedeelte van het oude graafschap Vroenhof. De Jjaam, dien men aan dit gedeelte geeft, Biesland, herinnert aan de eenvoudige gesteldheid van den °odem, voordat hij door den volhardenden arbeid °rizer voorvaderen ontgonnen is en vruchtbaar Werd: de naam Biesland zegt het duidelijk. Daarna, niet ver van een „werkende bron", die we fcasseeren en welke een oude overlevering St. Ser- Vaasbron heeft doen noemen begrenst de weg slooten en hagen van de hoeve Nikem en Nidesheim, reeds vermeld in de documenten der 14de eeuw, voert vervolgens langs de muren, welke de barken en de tuinen van het kasteel Nedercanne °oisluiten, naar het dorp van dien naam, om haar Canne of Opcanne en Emael verder te gaan. Wij zullen na deze inleidende topographische beschouwingen over de omgeving van Nedercanne thans eenige bijzonderheden over het kasteel en dorp Nedercanne en derzelver geschiedenis laten Volgen. KASTEEL EN BEWONERS, Het kasteel, welks historische naam Agimont is. Vormde met een gebied van 6 bonnier en 4 a 5 Verges (roede), zijnde oude Luiksche vlaktematen, .een afzonderlijke heerlijkheid, waarvan.we in ons Vorig artikel de rechten hebben behandeld. Het Was oorspronkelijk een leengoedvan het vorstendom-bisdom Luik. Bij den vrede van Fexhe worden onder de vertegenwoordigers van den landspel genoemd Johan, heer van Agimont en Rohan, heer van Agimont. De rang, volgens welken de edelen zijn genoemd in dien openbaren vrede en die zonder eenigen twijfel voor den grondslag der belangrijkheid hunner bezittingen heeft ge- Soldsn, doet ons veronderstellen, dat het deze Matste, Rohan,.is geweest, die Heer van ons Limhurgsch Agimont was, welks uitgestrektheid weinig beteekende in vergelijking met de heerlijkheid van dien naam bij Mézières. Om dezelfde reden gelooven wij mede, dat Johan, die tusschenbetden is gekomen bij den „vrede der Twee-entwintigen" van den lsten Maart 1373 en in den tweeden vrede van den 7den December deszelven Jaars, niets had uit te staan met de door ons beschreven heerlijkheid van Agimont. Slechts op «et jaar 1544, den 16den April, vinden we opnieuw den titel van Heer van Agimont, die toen door koop overging aan Jan de Piteit, Heer van Nedercanne, terwijl sedert dit tijdstip de beide heerhjkheden, Nedercanne en Agimont, vereenigd zijn gebleven tot aan de bezetting van België door de •egers van de Fransche Republiek. VECHTPARTIJEN In 1564 werd het kasteel Nedercanne afgebrand door een troep van Hutois, die de belangen van den Luikschen bisschop, Mgr. Lodewijk van bourbon, moest verdedigen, tegen wien de rest van het land rondom Maastricht met uitzondering van deze stad zich verzet had. Tijdens het heleg van Maastricht door prins Frederik Hendrik in 1632 werd een voorpost van 100 man uit het regiment van prins Ernst Casimir van Nassau Gehuisvest in het kasteel, dat in den nacht van 21 °P 22 Juni van genoemd jaar overvallen werd door een sterke afdeeling Spaansche soldaten, Welke zich van het leger van den markies van jsanta-Crux had afgescheiden, zijnde deze van Tongeren gekomen tot ontzet van de belegerde veste. Doch de aanvallers werden met veel succes *oor de onzen g?n tot groot verlies der Spanjaarden teruggedreven, zoodat het Spaansche leger aan deze zijde geen aanval meer dorst wagen en 2'ch ten Noorden van de bolwerken der belege*aars neerzette te Haren en te Hacht. OPSTANDIGE BURGERS In 1649 zonden de tegen hun bisschop Ferdihand van Beieren opgestane Luikenaars in de h^aand Juli een troep opstandelingen naar het gasteel Nedercanne, om daar hun burgemeester, *^hps de Wausoulle, heer dezer plaats, slag te le£eren, daar hij de partij van den bisschop hield. *y verschenen voor de poort, lichtten den burge-, •heester uit zijn bed, voerden hem in triomf naar t,UJk, waar ze hem in de gevangenis zetten na nog het kasteel geplunderd en grootendeels erwoest te hebben. Filips de Wausoulle werd ech- J?r spoedig uit zijn kerker verlost door Beiersche jj'oen in 1794 de Franschen voor de tweede maal Vjaastricht kwamen belegeren, stelde generaal r^êber eerst zijn hoofdkwartier op in het kaseel Ijedercanne, maar eenige dagen daarna verkaatste hij het naar' het kasteel van Pitersheim, *aar het gevestigd bleef tot aan de Inneming der tad. Nedercanne heeft dus ook wel zijn deel gef*ad van bestorming, belegering en oorlogsram* e*i tengevolge van het spel van god Mars met kinderen der menschen. DOPFF BOUWT. Aan de achterzijde door een klein boschje om- I Beven, ligt het kasteel met den achterkant tegen den Louwber/ en heeft den vorm van een rechthoek. De voorgevel is naar het Oosten gekeerd en twee ingangen aan de Noord- en Zuidzijde geven toegang tot heï inwendige. Voor den voorgevel bevindt zich nog een verschansing, afgezet met twee halfronde torentjes. Het geheel dateert uit de 15e eeuw en is waarschijnlijk gebouwd na de verwoesting van het kasteel in 1465 (Zie boven.) Een vierkant torentje onder een hoek Z.O. met de verschansing, schijnt ouder en een eenigst brokstuk te zijn, dat van het oude slot is overgebleven. In 1698 liet de reeds eerder genoemde generaal Dopff, destijds heer van Nedercanne, het heerenhuis bouwen, dat men heden ten dage nog ziet; het is een heel eenvoudig gebouw en in den trant van den Franschen bouwstijl dier dagen. De steensoort, die tot den opbouw ervan gediend heeft, is gedolven uit de steengroeven van Nedercanne. DE OUDSTE INWONERS Wat de bewoning en bevolking van het dorp Nedercanne aangaat, daarover is heel wat bij oude schrijvers te vinden, doch niet alles daarvan verdient geloof. Zoo men bijvoorbeeld de overlevering zou mogen gelooven, waren Nedercanne en omstreken reeds voor de komst van Caesar in Gallië bewoond, hetgeen trouwens wel mogelijk kan zijn. Maar de traditie gaat nog verder terug en vervalt geheel in het phantastische door reeds aan haar vroegere bewoners het gebruik van de kalksteen toe te schrijven, waaruit de twee bergen, die het dal begrenzen, zijn samengesteld; zij voegt er zelfs aan toe, dat de Romeinen bij het begin hunner bezetting dezer landen op de plek van het kasteel van Agimont een soort fort hebben gebouwd, teneinde de mijnen of onderaardsche gangen, vanwaar men de steen uitsloeg te beschermen. Het is natuurlijk niet geheel onmogelijk, dat de Romeinen vroeger gedurende eenigen tijd in het dal van de Jeker een kamp hebben gehad, wat bovendien zou overeenstemmen met een andere overlevering, die spreekt van een castellum Caestert, gelegen op den St. Pietersberg, van Roraseinschen oorpsrong en geheeten naar de plaats der tent van Caesar! Hoe het met al deze overleveringen uit den Romeinschen tijd zij, er zijn er ook nog uit de periode,der Evangeliepredikers, waarvan er een melding maakt van 't feit, dat het kasteel van Agimoot aan Sint Lambertus zou hebben behoord. Niet slechts •de heerlijkheid van St. Pieter, maar ook die van Opcanne, van Nedercanne en Agimont zouden het vaderlijk erfdeel van dien bisschop zijn toegewezen. St. Pieter en Opcanne zouden door hem aan zijn opvolger in het episcopaat zijn vermaakt. LATERE GEBEURTENISSEN De heerlijkheid van St. Pieter is altijd een bezitt'l g van den bisschopszetel geweest, terwijl die van Opcanne of Canne door schenking is afgestaan aan de domheeren van de Dom- of Stiftskerk van St. Martinus te Luik door den bisschop Everacle in Juni van het jaar 965. De grond van die overlevering moet gezocht worden in een der namen, dien de Louwberg, waarop het kasteel is gelegen, daar ter plaatse draagt. Buiten de namen Vervallenberg, (dien hij heeft ontvangen ten gevolge van een aanzienlijke Instorting) en Jufferenberg (ter herinnering van Jonkvrouw Aleida Chabot, oudste dochter van Jean Chabot, Heer van Nedercanne), geeft men hem nog dien van St. Lambertusberg. De heerlijkheid Nedercanne is in den loop der eeuwen van leengoed een allodiaal bezit (allodium) geworden. Door dezen rechtstitel kon zij niet onderworpen zijn aan de schatting of belasting der edelen, die slechts sloeg op de vazalstaten, uitgezonderd in de gevallen van noodzaak, wanneer ook de bezitters van vrije goederen onmiddellijk aan de schatting onderworpen konden worden. In tegenstelling met alle regelen van het publiek recht, was de Heer van Nedercanne in de schatting der edelen belastbaar voor een jaarlijksche som van 8 Luiksche guldens, waartegen wel gegronde klachten werden ingebracht, o.a. in 1580, maar welk protest geen gevolg had, zoodat de heeren van dit gebied verplicht bleven jaarlijks de 8 gulden schatting te betalen. Op welke merkwaardige wijze Nedercanne, hoewel geen zelfstandige parochie uitmakende zijn kapel en school voor humaniora kreeg, welke de plaats en heerlijkheid tot kortstondigen bloei brachten en hoe spoedig daarop verval intrad, zullen we een volgende maal beschrijven. (Wordt vervolgd.) • A. H. --- MASTREECHSE VERTELLINGE. 't Hunneke. Gr kint allemaol wel die dikke, ron, blinketige, zwoer veurwerpe, die de aondach vaan de dierebes jenning evezier verdeene es de trekhun. lech bedoel sjoethundsjes: vaan die vette, onhèndige, euvervrete gediertes, die nao loch mote snakke vaan meuigheid es ze eine kier aosem gehaold höbbe. . Dn hier tegen euver m'ch had eint neve z'ch zitte; 't loerde m'ch benaid aon en dn hier zaot met z'ne rök denao tou gedrèjd, sjus of 'r niks mèt 't mormel had oet te stoon. 'r Loerde 't vinsterke vaan de coupé oet, boe in veer mer alleln mèt vs twieë zaote. 't Hunneke verkierde in permanent gevaar vaan de baank aof op de groond te valle en zat zn twie vaörpuutsjes — tenminste de twie stumpkes, die daoveur doorglnge — sjrap. Bij 'ne wissel kaom 'nen helle stok en urntot 't hunneke zich zoe sjrap zat, vloog 't natuurlijk achteroet, met zoe e geweld tot 't wie 'ne bal trökvloog, vaan 't kösse vaan de baank aofveel en nog 'ne kier of veer opsprong veur tot 't stel bleef ligge op de grond. Dn hier verreurde gein vin, allewel 'r de slaag e geluld of 'ne zwoeren èllestikke bal op de vloer veel — mos gehuurt höbbe. „Dn hond is gevalle menier". „Watbleyef uuch?". „lech zeg: euren hond is gevalle". „Mienen iech höb geinen hond bij m'ch! „Mè, dat ". „Deen hond is neet vaan mich". Twie verwietende ouge, bove dn èllestikke bal loerde nao dn hier. „Vaan miech ouch neet", zag 'ch. „Zou lemend 'm achtergelaote höbbe?" „'t Is meugelijk," zag 'ch, „mè 't is sjus of 'r z'ch gansch bij uuch toesveult". „Aoch, ze goon, som.' op de reuk aof. Veer höbbe tot veur korts ouch eine gehad; mè 'r is us'öntkoume, wie v'r ms nao Valkenberg zien gegange". Valkenberg! Dao kaom euzen trein vandan! Kos 't dcc soms zien ? vroog 'ch en 'ch begos achterdinke te kriege. „Nein, nein, dat waor 'ne kaarhond dcc veer hadde, iech bedoel 'ne waakhond, gr wèt wel, zoe get....„". 'r Wees e klein peerdsje in de ruimte tösse miech en haöm. „Zoo", zag 'ch en loerde weer ms nao 't bieske. Al waor 't daan euvervrete wie 't wouw, es dat z'ne baas waor, maagde dcc dat dierke neet mer zoe achterlaote. 't Hunneke begös mine reisgezel zn sjeun aof te lekke en dat waor zier verdach. „Urn uuch de woerheid te zégge, bin 'ch vendaog naovraog nao dn hond goon doen, op de plaotse boe 'ch toen mèt m'n vrouw gewees bin. M'n vrouw waor erg gehech aon 't bieske". Ougenblikkelijk dach 'ch aon verhaole vaan dames met 'nen hond, dcc slech gedold weurd door hunne maan. Zou hij... Boetendien klopte wat heer zag: „'t bieske" neet erg mèt de gruutte die 'r iers had aongeweze. Dat zou wel goon veur dn hond dcc noe mien sjeun aoflekde en op 'n zij laog, wie 'ch aon de stand vaan zn puutsjes kos zien. lech zweeg. Niks is zoe erg veur 'ne misdiediger es tot z'nen aonklaoger zweig. Mè deen hier sjijnde-n-'t z'ch neet bezeunder aon te trèkke. Wie v'r aon de staassie kaome, zaog 'ch dn hier winke, nao 'n dame, die op 't perong stong. De dame winke trok en ze liekende wel get op e vraogteike. Dn hier sjijnde dat ouch te mèrreke, want heer winkde „nein" en liekende wel 'n oetroop teike. Dn trein stong haos stel en de daam kaom op de coupédeur aon. Dn hier buigde z'ch oet 't vinsterke veur de coupédeur ope te make. „De zals wel weer neet good geïnformeerd höbbe," zag zn vrouw en 'ch dach aon 'ne pentöffel. „Toch* wel", zag heer, tegeliekertied had 'r de deur ope en 'r staok e bein achteroet en sj aarde dn hond, dcc te lui waor urn te joonke onder 'n baank in. lech kaom vlak achter 'm en raakde z'nen hak aon. „lech bin euveral"... begös 'r en ónder 't spreke, gaof 'r miech, wie 'ch z'nen hak aonraakde, 'ne stamp tege m'n sjeene. lech wis zeker, tot 'ch de getuige waor vaan e stel drama. lech loerde ms achter m'ch, dn hond waor ónder de baank blieve ligge. Dn hier kaom trok, wie 'ch oetgestap waor en goeide de deur tou. Maan en vrouw gónge weg; haverweegs 't perong bleeve ze stoon; gesticuleerde heftig. Spoorpersoneel leep dn trein in, urn 'm nao te goon. Bijnao waore maan en vrouw aon dn oetgaann. Nuisjierig bleef 'ch stoon. Dao gong 'ne maan in 'ne blauwe keel langs hun, dcc 't hunneke op z'nen errem droog. Inins gaof de vrouw 'ne „sjriew". „Harie, zuug dao... en mèt rende ze op de spoorman aon en staok 'n redevoering aof. Ze kraog 't hunneke. lech waor korterbij gekoume en dn hier loerde m'ch koed aon. „'t Errem sjaop", zag ze, „'r heet t'ch in Valkenberg sjijns geroke en is dn trein naogeloupe. Ze dach dr sjijns neet aon, tot 't morremel te lui waor urn dn eine poet veur dn aandere te zette, laot stoon, 'nen trein nao te loupe. Ze dacht 'r neet aon en de spoormaan had 't haör zeker ouch neet vertéld, gelökkig mer veur dn hier. En 't drama waor daomèt aofgeloupe. MAK. --- ZONDAGSVERHAAL. De reddende diefstal. De man met de roode haren was bij de familie Erms op bezoek en ik was er ook. De avond had de koelte gebracht, waarnaar we allemaal snakten, na een driftig-heeten dag. Behalve mijnheer en mevrouw Erms, de man met de roode haren — die Kojtsk heette — en ik zelf, was er ook nog m'n reizende vriend Mellow. Op ongezette tijder> kwam hij bij mij aanwaaien. Na tusschenpoozen van een week, drie jaar of anderhalve maand. Zijn wisselvallig beroep van particulier snuffelaar in geheimzinnige zaken, verklaarde die grilligheid. Hij was veel buitenslands. Door omstandigheden had hij den roodharigen Kojtsk vroeger in Weenen al ontmoet. Dat had hij me verteld. Maar meer was er ook niet gesproken over Kojtsk. Laat op den avond kwam de zoon der Ermsen thuis. Een niet onknappe jonge man, maar met iets schuws in zijn blik en een moeilijk te begrijpen vlugheid in zijn overigens ietwat houterige bewegingen. Hij was even in 't gezelschap geweest, een minuut of twintig. Toen hij binnen kwam, was hij voorgesteld geworden aan Kojtsk, die hem aankeek en zijn verhaal toen voortzette van zijn vlucht uit Rusland. Harry Mellow zat, als altijd, rustig erbij, en nam niets anders, dan wat voor hem te zien was, in zich op. Hij verwerkte dit. Ik zag dit aan zijn altijd peinzende oogen, waardoor hij me altijd de gewaarwording bezorgde, als er immer en altijd iets misdadigs in zijn omgeving voorviel. Kojtsk was een zonderling mensch. Hij was groot en forsch gebouwd. In zijn optreden beschaafd, met nu en dan een lompe houding of beweging, die moeilijk verklaarbaar was, doch die hem tot een merkwaardig mensch stempelde. In den loop van den avond, had hij de groote Angorakat een draai om dr ooren gegeven. De kat kwam een half uur daarna, bij hem kopjes geven, en wou met alle geweld blijkbaar op zijn schoot of schouder kruipen. Wat zijn beroep was, wisten wij eigenlijk niet. Harry had er zich niet over uitgelaten. De vermelding dat de jonge Erms, Arthur, grove schulden maakte, waar zijn vader altijd voor moest opdraaien, kan allicht het verloop der geschiedenis begrijpelijk maken. Kojtsk wist veel te vertellen. Hij had blijkbaar veel gereisd. Maar het meest grage gehoor vonden toch zijn beschouwingen over Russsische aangelegenheden. Aan het folkloristische was 'n groot deel gewijd. Toen Arthur er was die opmerkzaam toeluisterde, had hij een groot verhaal opgezet over Russische prinsen en adellijke lieden. Hij had overdreven spookachtige geruchten over de Russische volksziel tot hun juiste proporties teruggebracht, zooals dat heet, met het eenige gevolg, dat die akeliger aandeed dan ooit. Arthur Erms was er zenuwachtig van geworden. Hij kwam mij een sigaar vragen en vuur aan zijn papa, wilde van Mellow met alle geweld weten hoe laat het was, waarop Mellow rustig naar de klok wees en zei: „'t is half twaalf." Kojtsk gaf nog een voorzichtige demonstratie van een Russischen volksdans en toen de gezellige avond eindelijk om was, miste ik mijn portefeuille. Meneer Erms miste zn portefeuille en mevrouw een zeef kostbaar sieraad, dat ze dien avond gedragen had! 't Tumult ln huis was zeer groot. We verkeerden alle in de overtuiging onze spullen verloren te hebben. Fatsoenshalve moesten we dit wel veronderstellen. lets anders was Immers uitgesloten. 't Heele huis werd afgezocht, want het ging waarachtig niet om kleinigheden. Maar te vinden was er niets! Mijnheer Erms was uitermate verontwaardigd, mevrouw de kluts kwijt. Ik haal er morgen de politie bij, besloot meneer Erms, buitengewoon uit zijn humeur. Daar snapte hij niets van. Later vroeg ik Harry naar zijn meening over het geval. — Om je de waarheid te zeggen, zei hij, ik begrijp het verloop van een en ander ook niet. Ik zal je dit nog wel zeggen. Ik heb Kojtsk vroeger in Weenen gekend en men weet van hem dat hij een internationale misdadiger is, die zijn slag al geslagen heeft in de grootste hotels van Europa en ook in het overzeesche. Maar trots dit alles, geloof ik toch niet, dat hij in staat zou zijn zoo iets te doen, als wij veronderstellen, dat van avond daar gebeurd is. Wij hadden mijn huis inmiddels bereikt en ik maakte de deur open. Toen een jonge man op een fiets ons achterop kwam en naar mijnheer Mellow vroeg. 't Was zonderling en wij bleven nog wat napraten in mijn studeerkamer. — Kojtsk, zoo zei Harry, huldigt, trots zijn misdadigerschap, zekere gentleman-like ideeën, die hem beslist zouden weerhouden van een dergelijke beroovlng, als hij vanavond zou gedaan hebben in een huis, waar hij als gast verbleef. Bovendien zijn dergelijke zaken voor hem van te geringen omvang. Daar draait hij zijn hand niet naar om. Excuseer me even. Harry had onder het praten met het briefje zitten spelen en maakte het nu open. Hij las 't door en reikte het mij toen over. — Dat is waarachtig om er mee te lachen, zei hij, dat heb ik nog nooit meegemaakt. 't Briefje was kort: Waarde Heer Mellow. Maakt U zich niet ongerust. Ik heb Uw vriend zijn portefeuille gerold; maar dien krijgt U morgen terug. Die van mijnheer Erms en het sieraad van diens vrouw zal U overhandigd worden, morgen, door meneer a\rthur. Ik achtte het niet noodig, iemand van Uw kwaliteit ook nog te moeten beschermen door mij Uw eigendom tijdelijk toe te eigenen. o Met gevoelens van hoogachting, IGN. KOTSJK. — Wat is dat? vroeg ik. Wat zegt hij van bescherming? Snap jij dat? En kende hij jou ook? Ik vroeg dit laatste, omdat Harry bij mij altijd zooveel als incognito was. Ik had hem als bioloog voorgesteld. 't Schijnt, dat hij mij kende, zei Harry. We zullen wachten tot morgen. 's Anderendaags kwam Arthur Erms bij me aan huis en vroeg naar Harry. Hi] zag er bedrukt, erg neerslachtig uit. — Blijft U er maar bij, zei hij, toen ik hen met hun tweeën alleen wilde laten, hier mijnheer Mellow hebt U de portefeuille en het sieraad. Deze brief kreeg ik van mijnheer Kojtsk. Dien moet ik U laten lezen. Die brief luidde: „Waarde Heer, U hebt mijn sympathie. Maar U moet ophouden met grof te spelen en schulden td maken. Ik heb U van avond beide diefstallen zien begaan. U moest zich schamen. Ik heb voorkomen, dat U nog meer stal. De heer Mellow is een internationaal detective. Vertel hem Uw moeilijkheden en beloof hem Uw gedrag te beteren. Komt U die belofte niet na, dan machtig ik mijnheer Mellow over mij als getuige te kunnen beschikken, voor de zaal van dezen avond. Overhandigde hem het gestolene en ga met hem naar Uw vader om de zaak te bespreken. Ik tracht U van Uw ongeluk af te houden. Heb daar ooren naar." IGN. KOJTTSK. Ik kreeg van Kojtsk mijn portefeuille terug. Hij glimlachte. toen ik niet wist, hoe ik glimlachen moest. En Harry had pret over dit zonderling geval van misdadigheid. MAK. --- PARIJSCHE MODEBRIEF Het wemelt nu overal van cretonne japonnetjes. Sommige zijn mooi, andere niet. lk zag b.v. onlangs een Hollandsch lanaschapje langs mij heen wandelen: een wit toiletje waarop in Delftsch blauw Kleine iandschapjes waren gedrukt met molentjes en scheepjes. Sommige japonnen doen aan behangselpapier of gordijnstof denken en in geruite cretonne ziet men er uit of men in een aardige huishoudschort uit wandelen is. Maar — deze uitzonderingen nu daargelaten, is cretonne toch zeker een succes. Kleine figuurtjes spelen de hoofdrol, bloemen, vlinders, bladerwerk, enz. meestal zijn deze toiletjes met effen cretonne gegarneerd. Ook vestjes, cardigans, lange mantels en korte jasjes zien we van cretonne. Daar een •cretonne mantel echter niet erg warm zit, voert men d-eaen met wollen stof. Daardoor geeft ze het noodige ;omfort en slaat toch zomersch. Cretonne badmantels zijn eveneens zeer in den smaak. In dit geval zijn ze met frofté etof gevoerd. Een aardige badrmantel beelden we op ons derde plaatje af. Hij is niet van cretonne maar van effen tricot in rood en licht marineblauw, op den rug met een lange blauw zijden kwast afgewerkt. De mantel is gevoerd met baddoekengoed De eerste teekening geeft een allerliefst beige sihantung japonnetje waar op groene randjes en twee tinten zijn geappliqueerd. Hierover wordt een groen fluweelen vestje gedragen met beige cirkels. Een beige vilten mutsje en shantung taschje, op dezelfde wijze versierd, vol. tooien Lhet oostuumpje. • • * Was 't vroeger wel eens vervelend wanneer we met een parapluie waren uitgegaain, terwijl het weer toevallig goed bleef — tegenwoordig trekken we ons daar minder va«n aan. Het ongezellige awo'n byjoutje omgetooverd dat we 't bijaia ter garneering wel kunnen nemen. Ten eerste is de kleur niet meer zwart. Men vindt parapluies in alle kleuien en kiest de tint meestal in overeenstemming met den regenmantel, beige, donkerblauwe violet, groen, rood, enz. De meeste parapluies vertoonen een lichten rand wat heel aardig staat. De knoppen zijn van hoorn, van gekleurd hout, van ivoor, schildpad, enz. in mooie, vroolijke kleuren en op allerlei wijzen versierd. de knopjes der- baleinen, die buiten het scherm uitsteken, zijn van ditzelfde materiaal vervaardigd. Aan een lus van, gevlochten leer of aan een koord wordt het coquette ding aan den arm meegedragen. Goedkoope zomerjaponnetjes willen wel eens krimpen in de wasch. 't Is dan niet moeilijk zoon toiletjes met een stukje te verlengen. Voor 't gestreken wordt, leggen we de zoom uit en naaien een reepje dunne stof van. ongeveer gelijke kleur, dat we vooraf gewasschen hebben, aan de achterzijde tegenaan. Niet alle japonnen hebben echter een breede zoom. In dat geval verlengen we de japon met een dubbel stukje van ander materiaal Van deze zelfde stof maken we een ceintuur, een kraagje of manchetjes, zoodat het „lapwerk" niet opvalt. Een effen gekleurde jurk geven we een zoom in ie:s r temt, een gestreept of gebloemd toilet,e in een der donkerste tinten van het patroontje. * * * Er is iets bijzonder gezelKgß in, om in de vacantie met een rkje bezig te zijn. Als we ons heerlijk op het J hebLen neergevleid ofwel op een schaduwrijk plekje in bosch of heide, zoo lokt 't ons, de cretonne tasdh 'te openen en een uurtje te gaan knutselen. Liefst moet zoon vacantiewenkje niet al te prozaïsch — een klein luxe-artikeltje dat we aio cadeautje bestemmen of zelf gu3d gebruiken kunnen, is wel het meest ge.l. Daar wenken we dan met veel pleiaier aan, vooral daar 't niet af hoeft en we t elk oogenlblik weer kunnen neerleggen als 't ons verveelt We beelden voor dit doel eeö aardig tasefhje af, om in drie verschillende kleuren uit te voeren. Wilt ge 't in den herfst bij een mantelcostuajim gebruiken, en maakt ge 't vrij groot van model, b.v 24 c.M. lang en 19 c.M. breed. In dit geval zullen beige, bruin en zwart, of grijs, groen en zwart waarschijnlijk heel imooi zijn. Of anders drie opeenvolgende nuancen van de kloon" van ag van hard linnen tusschen voering «n omslag, beschreven we hier reeds meerdere mai nieuwe van dit tasdhje is zn sluiting, met metalen of met zijde omwoelde en waandoor een lint of bandcloweei ia gehaald. --- WILHELMINE. Oase lezeressen, die uitvoerig wenscbeo btgeticbt ie worden over de laatste mode, zoowel voor dames als kinderen, raden v> tj dringend aan een aboaaement te nesaen op „Het Nieuwe Modebtad". DM uiterst practisebe Nederlandsche modetfjdschrift, hetwelk ook een schat van gegevens biedt voor nandwerken ia ette genres, te M} de uitgevers dezer Courant tegen sterk gereduceerde* prils ««st krflgbaar. De abowteipentsprfts vm Het Nrwwe MorJeMod, 2 maal per maand verschijnende In 16 bladzijden met telkenmale 2 gratis knippatroneaMaden, bedraagt slechts f ».55 per kwartaal, franco per poet f L2S. --- De bange agent: „Ga jij 'm na om te zien waar-l gebleven is, dan zal ik gaan kijken waar-i vandaan gekomen is." ---