Bestaat er een Revolutiegevaar? Het woelen en wroeten van het Communisme. Systematisch bederf van het volk. III. (SLOT). Terloops zij herinnerd aan de funeste actie van tal van predikanten en leeraren uit de kringen van „Kerk en Vrede", van het „Vredes-Comité", van de „Nationale Vredesbeweging", die het gezag ondergraven bij hun volgelingen, die hun maar al te willig het oor leenen. Mannen, die ge steeds zult vinden zij aan zij met d^ anarchisten en andere revolutionnaire groepen op dienstweigeringscongressen en conferenties. „Eén muur is er, waartegen onze revolutionnaire stakingsbeweging te pletter dreigt te zullen loopen, éen hinderpaal. Die muur, die hinderpaal Is het leger, de gewapende macht der bourgeoisie." Aldus Henriette Roland Holst. En daarom: Weg met het leger! Weg met dat leger, maar niet zooals de anarchist dat wil, in den zin van vernietiging. Niet verdwijnen, niet ontbonden worden moet dat leger, want, zegt Binowjew, wanneer de dienstplichtigen weigeren op te komen, zou dat slechts beteekenen het leger te berooven van de meest klasse-bewuste elementen en zou dit de meest vastberaden strijders voor het volk onbewapend laten. WEG MET HET LEGER! LEVE HET LEGER.' Daartoe moet het leger dus met worden ontbonden, maar veroverd, gewonnen voor den communist. Hier Is dus de leus: Weg met het bourgeois-leger, leve het revolutionnaire leger! We zien dan ook bij den communist een dubbele activiteit: de ondermijning van het bourgeois-leger, den opbouw van het roode leger. De communist immers is dictatuur-propagandist. De voorbereiding van de toekomstige roode legers is, op last van Moskou, thans in vrijwel alle landen aan den gang. De leiding dezer beweging ligt over het algemeen in handen van een zeer klein comité, vaak Uit slechts drie personen bestaande, dat weer tal van BUb-comité's onder zich heeft. De generale staf van het te vormen revolutionnaire • leger is ondergeschikt aan dit comité, dat als chef van den staf toegewezen krijgt een sovjet-Russischen hoogen militair. De bewapening dient volgens de daaromtrent geldende voorschriften te worden verkregen: a. door de ontwapening van de regeeringsgetrou,we troepen, gendarmerie, burgerwachten e.d.; b. door de hand te leggen op de wapen- en munltie-depóts; c. door het nu reeds opslaan van wapens in depots ten plattelande; d. door de ontwapening der politie. Een speciale note teekent dan aan, dat er altijd groote behoefte zal bestaan aan handgranaten Alle landen, vooral Frankrijk, trekken — en terecht — te velde tegen die voorbereidende maatregelen, om ze mogelijk in de kiem te smoren, en Nederland Men oordeele straks hierover. H. Roland Holst schreef jaren geleden een brochure voor onze Hollandsche soldaten, een brochure „Soldatenplicht", waaruit nu nog steeds wordt geciteerd. Geheel aanpassend bij den eenvoudigen aard van den doorsnee Hollander vertelt ze daarin, wat proletarische plicht is van den soldaat, vooral, wanneer het leger wordt opgeroepen bij binnenlandsche onlusten: PLICHTVERZUIM SOLDATENPLICHT? „Dan moet gij den moed hebben reeds wanneer men u wil vervoeren naar een plaats waar staking is, of in 't algemeen, waar onrust onder de massa's heerscht, waar zij op straat demonstreeren voor hun eischen, te weigeren daar heen te gaan... Zoo moet ge handelen, als ge minderheid zijt." „Zoodra ge echter meerderheid zijt.... schaart u dan onmiddellijk aan de zijde van het volk. Helpt de arbeiders, beschermt ze tegen het woeden der politie. Voegt uw kracht bij hun kracht. Dit alles is „soldatenplicht"." Revolutionnaire soldatenkranten! De Hollandsche soldaat kent er reeds verschillende. Zij zijn voor den soldaat, wat de bedrijfs- en fabriekskrant is voor den arbeider: Opruiende schotschriften, ongeteekend, vaak per cyclostile gedrukt, „De Rotzooi", een in 10000 ex. verschijnend soldatenblad, uitgegeven door de communistische jeugd, Werd aan de miliciens toegezonden, gevouwen in „De Telegraaf" e.a. neutrale bladen. „Op de Bon", een speciaal te Amersfoort verschijhend soldatenblad, kon reeds elf afleveringen doen verschijnen. „De Kazerne", „Op het Matje" en mogelijk nog andere soldatenkranten verschijnen op ongeregelde tijden in verschillende garnizoenen. Manifest op manifest wordt uitgegeven. De Internationale Roode Hulp, een vereeniging met centrale te Moskou, roept op tot verzet. In een harer manifesten luidt het: „En weer zullen de'arbeiders in het soldatenpak gepest en gehoond worden door malle gesterde beroepsmoordenaars en als ze protesteeren, de cel ingaan, als gij uw solidariteit niet betoont met de geknevelde soldaten. Vooruit dan!" En als dan in het najaar 1928 in de kazerne te MAASTRICHT manifesten worden neergelegd, waarin van den soldaat wordt gevraagd „Uw Hoofd, Uw Hart en Uw Geweer", dan lezen we daarin: „Men zal u weer lange marschen laten maken. Men zal u weer vaak minderwaardig voedsel geven ...Weet goed wie uw vijanden zijn, op' wien gij zult schieten, als het zoover is." D<> verspreider van dit manifest werd gegrepen. Een kort bericht in de pers: „Het zal de vraag zijn, of hij (de dader) zal kunnen worden gestraft, daar er vermoedelijk geen opruiing uit dit manifest is te distilleeren." Als er in Deventer op den eersten Mei 1927 een houtkoopersknecht in de kazerne een manifest uitdeelt, waarvan het slot luidt: „Daarom roepen wij u op tot ongehoorzaamheid, tot muiterij, tot rebellie!" weeet ge dan, welke straf deze misdadiger ontvangt? f 10— boete. Dat deed de Zutphensche Rechtbank. DE STRAF VOOR REBELLIE. Als de communist J. Prinsen onder de militairen te Harderwijk in 1928 een manifest van de communistische jeugd verspreidt, waarin wordt aanbevolen, woordelijk „de wapens te richten tegen het kapitalisme, wanneer dit beveelt op mede-arbeiders te schieten". Weet ge, wat deze opruier, die eveneens op heelerdaad word gegcrepen, dan voor straf ontvangt? .... f 25.— boete. Dat deed de Zwolsche Rechtbank. Maar hier greep de Officier van Justitie in en ging in appèl. Het Arnhemsche Gerechtshof vonniste: een maand gevangenisstraf Minister Lamboov moest na de relletjes te Ede en Assen erkennen: De communistische pers laat met na op een voor buitenstaanders ongeloofelijke wijze de dienstplichtigen tegen het militair gezag op te hitsen." De Overheid weet al deze feiten. Maar de groote fout, de reden, waarom steeds kan worden voortgegaan onze soldaten te vergiftigen, vindt ge in de woorden van onzen grijzen generaal Snijders, in een Interview met een Indischen persvertegenwoordiger: „De Regeering Is veel te zwak tegen de roode pers, welke openlijk het gezag en het leger ondermijnt door voortdurende aanranding van de krijgstucht, zonder welke ieder leger onbestaanbaar is." Hier hebt ge de fout. We zwichten nu reeds. Nu reeds heerscht er een soort mcreele terreur. Nu reeds zijn er bang. In en buiten het leger. Een stemming, als thans wordt gewekt, wordt ln spanningsdagen geforceerd tot rebellie. Geforceerd! Weet ge, wat een der leden van den Militairen Raad der Sovjets, Dybenko, daarvan zegt? „Tot vermeerdering der massale ontevredenheid hitsten de revolutionnaire groepen de menschen steeds meer op tegen de straffe discipline en het slechte eten. Werd er soep gekookt, dan mengde men er nafta door, de scheepsbeschuit werd met benzine overgoten, het meel vochtig gemaakt.... „Do ontevredenheid ontging de officieren niet, .... maar doortastende maatregelen werden met genomen." Daar hebt ge het! Hier nemen we evenmin doortastende maatregelen. Hier kunnen thans revolutie-films voor de troepen draaien, films, die den mannen leeren, hoe ze de officieren overboord moeten zetten, hoe ze het verzet organisceren moeten. Een film, waarvan de communistische „Tribune" zegt: , van begin tot eind één propaganda voor en verheerlijking van het Verzet tegen het wettig gezag, één idealiseering van dienstweigering en sabotage..,..." zulk een film kan bij ons in verschillende garnizoenen draaien. IN DE LEERSCHOOL DER MUITERIJ Volgt mij eens naar Assen. Ginds in de bioscoop draait de film „Potemkln". De beelden razen voorbij met een dramatische spanningskracht, een speciaal voor de film gecomponeerde muziek zweept voort. Ge ziet den opstand aan boord van het slagschip. Ge ziet de muiters in woesten ren hun officieren grijpen, ge ziet hen binden, hen man voor man slingeren in de woeste golven, ge ziet dat alles En daar, in die orkestruimte, daar zitten, terwijl het witte doek boven hun hoofden de muiterij, de rebellie de zaal in schreeuwt, daar zitten acht beroepsmuzikanten van de regiments-stafmuziek uit Assen en zij accompagneeren... de revolutie-film.... Dat kón gebeuren in Nederland. En wij, wij lachen om revolutie! 4 Januari 1929 (let op den datum) zond het partijbestuur der Communistische Partij Holland circulaires aan haar afdeelingen. Wij lezen daarin, welke eischen thans reeds door de soldaten moeten worden gesteld, hoe de eerste mobilisatiemaatregelen moeten worden gefnuikt, enz. Van nog recenter datum is het communistische zakboekje, in omslag geheel gelijk aan de officieele zakboekjes, om den militair te dwingen het in te zien. De hoofdstukken zijn geheel gelijk aan die in de officieele boekjes. Onder het hoofdstuk „Van de eerbewijzen", zegt het boekje, zal ieder proletarisch soldaat bij zijn groet aan vaandel of standaard denken aan: „het uur, waarop de sterren van de kragen zullen worden verwijderd en de epauletten van de schouders der officieeren worden gerukt." Zijn wapens zal hij goed onderhouden en grondig leeren gebruiken, en hij zal straks nimmer tegen zijn klasse het wapen richten, maar dan liever „op de sterren" schieten. Er is nog een zin, dien we uit dit pamflet willen aanhalen. Hij houdt den soldaat voor, dat hij minachting moet hebben voor het: „overblijfsel uit vroegere tijden, dat koningschap heet, waarvan hij den val wenscht en naarmate van zijn krachten zal bevorderen." Naar de Majesteit van onze Oranje-Vorstin grijpen vunze handen en spuwen vuile tongen venijn. Miserabele teekeningetjes ln de volkspers (ook in de socialistische) stellen voor, hoe H.M. haar levenvan-elken-dag zou leiden, wanneer ze eens burgervrouwtje was. Gretig gebruik maakt men van de miserabele woordspeling „Hare Narigheid en Zijne Droogheid". Als de lachlust is opgewekt bij de lezers, voor wie dit alles speciaal is bestemd, voor de „onbewusten", voor de minst politiek geschoolden, voor de menschen met „boerenhersens"; als men daar gnuift ,dat 't toch maar goed geteekend, en raak gezegd is, dan volgt de tweede stap, de beleediging. WAT ZE DURVEN! Let er eens op, hoe onze Prinses, als balletzangeres moet worden afgebeeld, wanneer zij ter gelegenheid van wijlen Dr.. Royaards verhindering aan het Hof, zelf de gedichten zegt, die deze laatste had billen voordragen. Merk op, hoe onze Koninklijke Prijswinster op de Leidsche universiteit met het door haar gemaakte en bekroonde vers, wordt afgebeeld als een kikker met een kroontje Er verscheen een serie-teekening, voorstellende H.M als beul. Op de eerste plaat sleept onze Vorstin de galg aan. op de tweede legt zij het koord om den hals van den Javaan, en op de derde trekt zij het steunplankje hem onder de voeten weg. „Gij zijt de beul", krijt de revolutionnair. Gij, Koningin der Nederlanden. In Uw naam geschiedt dat! Vuile handen grijpen ook naar de eerbaarheid van het Koninklijk Gezin. Ter gelegenheid van het Jubileum, het 25-jarig Huwelijksfeest van onze Koningin en den Prins, verscheen op de titelpagina van het anarchistisch orgaan „De Moker", dat in ondertitel draagt „Opruiend blad voor Jonge arbeiders" een walgelijke teekening. Moeten we deze revolutionnaire vloedgolf, die aan rolt over het breede terrein van het maatschappelijk leven, over ons heen laten gaan? Of moeten we niet waarschuwen, waar we maar kunnen, dat de ineenstorting zeker komen zal, wanneer ondergraving van de fundamenten onzer samenleving ongestraft voort kan blijven gaan? Het wordt tijd, dat allen, die het welmeenen met Land en Volk en Vorstenhuis de handen ineenslaan, met terzijdestelling van alles wat verdeelt. Wij allen, Nederlanders, hebben één vijand, den revolutie-vijand, die ons allen dreigt: hier brutaal openlijk, ginds onmerkbaar, maar zijn dreiging is rondom ons. Daarom is het hier de plaats allen op te roepen: Komt op uw open plaats in het éénheidsfront tegen de revolutie! --- Waar de mode wordt gemaakt. De psyche der mannequins. De eischen van den mode-tyran. (Van onzen Parijschen correspondent). Goed bekend zijnde met de directie van een groot, misschien wel het grootste modellenhuls van Parijs, hadden wij gelegenheid eens een kijkje te nemen in de salons,, waar door mannequins kostbare robes, mantels en avondtolletten worden ten toon gedragen. 't Is niet te doen, te vertellen wat we er allemaal voor nieuws gezien hebben. „Wilhelmine" vertelt onzen lezers bovendien toch getrouwelijk lederen Zaterdag, wat er voor nieuwe ideeën zijn gekomen of nog onderweg zijn. Maar wel zal het misschien menigen lezer belang inboezemen, eens te zien, hoe 't in die MODE-FABRIEKEN eigenlijk toegaat, Er zijn natuurlijk meer van die inrichtingen, dan waarop wij boven doelden, maar hun manieren van werken zijn toch vrijwel aan elkaar gelijk. Een collectie, zooals wij er een te zien kregen bestaat uit honderden nieuwe creaties. Zoon verzameling, die een ongelooflijke keuze bevat van kwaliteiten en kleuren, vertegenwoordigt een groote waarde. Maar nu moet men niet meenen, dat deze huizen geheel en al over zoo een enorme keuze, tot in alle détails, beschikken. Wanneer men nagaat hoe zoon collectie tot stand komt, zal het eenigszins duidelijk worden in hoeverre zij erover beschikken. Wanneer een firma van zijde, kant, bont of een byouterie fabrikant aan 'n dergelijke zaak wil leveren, moet hij zich tot de manutention wenden en 't is voor die fabrikanten niet gemakkelijk „erin" te komen. Hij begint met gedurende een bepaalden tijd zijn collectie achter te laten. De premières en teekenaars hebben bij het samenstellen van hun modellen dan slechts te combineeren, wat ze ln de ter keuze achtergelaten waar, die op lange uittrektafels ligt, van hun gading vinden. Aan het einde der modsllenperiode. welke doorgaans twee maal per jaar plaats heeft, komen de leveranciers antwoord halen. Wat niet is gebruikt, wordt teruggegeven. De op de modellen verwerkte kanten, stoffen, bonten en aangebrachte versleringen blijven ter beschikking van het modehuis, zijn z.g. op conditie gegeven. Vóórdat de modellen dus ten verkoop worden gehouden, is er om zoo te zeggen geen centiem voor uitgegeven, behalve natuurlijk het maakloon en de ingrediënten als garen, band, enz. Neemt de verkoop zijn verloop dan worden de leveranties verder als gewone in- en verkoop genoteerd. Na afloop van het seizoen volgt de opruiming der door de mannequins getoonde kleedingstukken met de aangebrachte versiering. Dit geschiedt gewoonlijk tegen inkoopprijs en daarom a contant. Dan pas zijn de fabrikanten in de gelegenheid hunne op condities achtergelaten goederen in rekening te brengen. Zoo begrijpt men. hoe deze salons over zulk eene uitgebreide collectie beschikken en dit verklaart tevens waarom modellen zoo kostbaar zijn. Behalve immers de groote uitgaven voor installatie, huren, reclame enz., de z.g. bedrijfsonkosten. zijn de prijzen der leveranciers zeer hoog, daar ze genoodzaakt zijn een risico-winstpercentage in hunne prijzen te berekenen. Van de loonen in deze inrichtingen zijn er sommige hoog, andere laag. Het kundigste personeel verdient goed geld. We kennen een teekenaar of compositeur die 10.000 francs per maand opstrijkt. Het ligt voor de hand, dat zijn kunde van groot belang Is voor den naam van de firma en het niet onbekend zou blijven, wanneer hij zoon huis zou verlaten. Ook zijn er verkoopsters, die jarenlang dezelfde klanten bedienen, wier vaste raadgeefsters zij geworden zijn. Zij hebben een eigen klantenkring, welke het liefst in vaste relatie met haar blijft. De verkoopsters hebhpn behalve haar salaris een zeker percentage van den verkoop. Het mindere personeel wordt slecht betaald en stelt zich met zijn weinige verdienste tevreden, al was 't alleen maar om te kunnen zeggen: ik heb bij die en die firma's gewerkt. De getuigschriften zijn feitelijk de belooning. Zulke huizen waaronder er zijn met een 2000-tal employés, zijn gevaarlijk voor de jeugdige meisjes die er in betrekking komen als naaister of om boodschappen te doen. Een groote desillusie wacht hen in dezen dienst. Van al hun droomen over mooie kleuren, princesselijk uitgedoste dames en zoo meer, komt niets terecht. Zij worden onhebbelijk behandeld door de hoogere employés, afgesnauwd en voor négligeable gehouden. Als DE MANUTENTION zich door het huis bewegen is de toestand nog erger. Bijna al die juffers, lijden aan een onverdraagzame verwaandheid. Trots is haar gang; met de employés bemoeien ze zich niet. En wat moet er dan in de hoofden van die weinig verdienende wezentjes omgaan, in een omgeving waar alles uiterlijk is, alles haastig, steeds op commando gewerkt moet worden, waar zij bijna nooit een vriendelijk woord krijgen te hooren. Het interessantste van alle afdeelingen is wel DEMANUTENTION. I Daar is het een gaan en komen, heel den dag. De leveranciers brengen er af en toe aanvullende nieuwtjes of vervangingsmateriaal. De ateliermeisjes komen er, om de noodige fournituren te halen. Een chef der manutention is misschien wel de gewichtigste employé van het huis. Op hem rust heel het bedrijf. Hij moet de kwaliteit beoordeelen, de stoffen welke niet na te leveren zijn vervangen, op prompte leverantie letten, de ateliersmeisjes op haar nummer zetten als dat noodig is en de orde handhaven van het geheel. Er heerrcht ij"e"en dlsc^'"' ". We ' jï\ de ch?z di.. tentieuse juffers als volgt antwoorden: Zeg aan madame die en die, dat ik U niet dan na twaalven tvil bedienen. Aan een ander in een erger geval: Kom morgen maar terug. Daar die chef naar het zeggen ook voor de atelierdirecties onverbiddelijk woord houdt, kunnen we ons goed indenken, in welke een verlegenheid de snaterende of onvoldoend-beleefde meisjes tegenover hare directrices geraken. De klanten immers hebben altijd haast en willen voor haar geld spoedig bediend worden. Is haar kleeding voor deze of geene soiree niet klaar, dan wordt niets meer geaccepteerd. Bovendien kunnen de klanten van idéé veranderen. Alles moet dus vlug geschieden. Het woord „dadelijk" is op aller lippen. De zenuwen van het personeel zijn steeds hoog gespannen. Hoe ons het bezoek aan de verschillende afdeelingen ook heeft geïnteresseerd, — daar het moeilijk is er kijk op te krijgen, wat allemaal achter de faeades der modepaleizen gebeurt — de --- ZIJN VROUW VERKOCHT VOOR EEN FLESCH RHUM. Voor enkele dagen werd de polltlekommissaris van Carmaux, in Frankrijk, door een inwoner gevraagd om een geval van echtbreuk vast te stellen. Gebleken Is, dat de aanklager, vóór een vijftal maanden, aan een bij hem inwonenden werkgezel zijn vrouw— verkocht had voor een flesch rhum. De vrouw was moeder van een kindje van vijf Jaar en was van Tsjecho-Slowaakschen oorsprong. Na 't koopje ging de „wettige" man op pensioen te Carmaux. Vermoedelijk door gewetenswroeging gedreven, moet hij den gewichtigen stap bij den politiecommissaris gedaan hebben. Het zaakje is dus heelemaal ui gelekt en er bestaat nu echter veel kans dat de „verkooper" voor zijn onberedeneerde daad zp-1 boeten. --- DE ZIEKENHUISRAMP TE CLEVELAND. Men zal zich herinneren, dat deze ramp die een honderdtal slachtoffers tengevolge had, veroorzaakt werd door een ontploffing in de voorraadkamer gevuld met roentgenfilms, waar een loodgieter bezig was de lekkende stoomleiding na te zien. Met het oog op de veiligheid was het van belang na te gaan of een dergelijke ontploffing p,onder open vuur en' zonder kortsluiting mogelijk was. De gasdienst van het Amerikaansche leger heeft deze onderzoekingen op zich genomen en ter nabootsing der oorspronkelijke verhoudingen een proefkamer gebouwd, met roentgenfilms gevuld, plus een lekken stoompijp. Toen bleek dat brj oververhitting van bepaalde roentgenfilms in afgesloten ruimte de ontsnappende stoom inderdaad voldoende was om snel groote hoeveelheden gifgas te produceeren. Terwijl bij verbranding der films bij ruime toevoer van lucht geen hoeveelheden gifgas van eenige beteekenis gevormd worden wordt bij geleidelijke verbranding een groote hoeveelheid koolmonoxyde en een mengsel van stikstofdioxyde en hoogere stikstof-oxyden geproduceerd. De direct dood gebleven slachtoffers bij de ramp te Cleveland zijn gestorven door de werking van het koolmonoxyde, terwijl de bruine stik stofoxyde-dampen veel geleidelijker en veel lang ger doorwerkend den dood van de vele andere tengevolge gehad hebben. Ook bluschproeven werden genomen waarbij bleek dat chemische bluschmiddelen geen waarde hadden maar ruime hoeveelheden water bij tijdig gebruik wel. Vermelding verdient ook nog dat het ontledingsproces van de nitrocellulose, die het brandbaarste bestanddeel der gevaarlijke filmsoorten vormt. Verklaarbaar is dan ook de omvang van de ramp te Cleveland waar het desbetreffende gewelf tonderden kilo's nitrocellulose bevatte. Er zijn inrichtingen met een paar duizend kilo van dit materiaal! Het is niet verwonderlijk dat in verschillende Amerikaansche Staten (o.a. in Newyork) thans de verkoop van cellulose-nitraat-film voor Roentgen-doeleinden eenvoudig verboden is. In andere staten heeft men zich er toe bepaald het uitsluitend gebruik van cellulose-acetaat-films die niet brandbaarder en gevaarlijk zijn dan papier „dringend" aan te bevelen. Een bezwaar is dat deze films duurder zijn en minder handelbaar terwijl ze spoedig een geelachtige kleur aannemen, iets minder fijn van korrel en iets minder doorschijnend zijn. Maar deze technische bezwaren zullen ongetwijfeld overwonnen kunnen worden. --- GEMENGDE BERICHTEN. NIEUW STATION IN MONTREAL. Grootendeels ondergrondsch. De bekende Britsche ingenieur Frederick Palmer heeft voor de Canadeesche nationale spoorwegen plannen ontworpen voor den bouw van een nieuw station in het centrum van Montreal, hetwelk grootendeels ondergrondsch zal zijn. Het nieuwe station, waarvan de bouwkosten circa 120 millioen gulden zullen bedragen, zal evenveel sporen hebben als het groote Pennsylvania station te New-York en zal het grootste en het mooiste in Canada zijn. Een gedeelte van de zakenwijk in Montreal zal geheel van aanzien veranderen Evenals het ontworpen Charing Cross station in Londen zal het nieuwe gebouw in Montreal verrijzen, om het het steeds toenemende spoorwegverkeer in het belangrijke centrum Montreal naar behooren te kunnen afwikkelen Teneinde geen hinder van rook te hebben en om alle lawaai zooveel mogelijk te vermijden, zullen electrische locomotieven de treinen in en uit het station rijden Nieuwe straten zullen aangelegd worden, teneinde het te verwachten grootere bovengrondsche verkeer te kunnen opnemen, terwijl boven het 6tation een hoog kantoorgebouw voor de Canadeesche nationale spoorwegen zal verrijzen. Na de voltooiing van deze werken zullen de verkeersopstoppingen in de stad, veroorzaakt door de verschillende spoorwegoverwegen, tot het verleden behooren. Doordat het grootste gedeelte der nieuwe stationsgebouwen zich onder den grond zal bevinden zal er in het hart der stad een ruimte van circa 600.000 vlerkante voet vrijkomen voor hotels en kantoorgebouwen. De opbrengst van deze bouwgrond zal, naar vermoed wordt, den interest van de voor de grootsche stationsbouwplannen benoodigde gelden ruimschoots dekken. --- INBRAAK BIJ EEN PRIESTER Een berucht individu neergeschoten. Üit Toulon wordt gemeld, dat de R.K. Priester Sigalloux uit St. Cyprien te middernacht uit zijn slaap gewekt werd door verdachte geluiden in zijn kamer. Hij bemerkte, dat zich ongencode gasten toegang tot het slaapvertrek hadden verschaft en greep onmiddellijk een revolver. De indringers die blijkbaar zich ontdekt waanden trachtten door over een balcon te klimmen te ontvluchten. De geestelijke, die dacht dat de individuen hem zouden aanvallen, lostte een schot, waarop een der bandieten omla°.g tuimelde. Het Dieek een berucht Inbreker te zijn, die reeds lang door de politie wegens verschillende beroovingen en inbraken gezocht wordt. De man is tijdens het vervoer naar een ziekenhuis overleden. De metgezel van den Inbreker wist te ontkomen. Op den weg vond men een verlaten automobiel, die vermoedelijk door de bandieten ergens ontvreemd is. (1.P.A.) --- EEN GEVECHT MET EEN LEEUW. Het verhaal van een ooggetuige. Mr. Scholz, een Duitscher, die als jonge kerel naar Oost-Afrika vertrok en daar door hard werken veel geld verdiend had, was ook eigenaar van de vroegere Duitsche brouwerij in Dar-es-Salam. Bij het uitbreken van den oorlog was hij met zijn vrouw naar Engeland getrokken en daar geïnterneerd. Na het sluiten van den vrede was hij naar Duitschland gestuurd. Door tusschenkomst van een hoog Engelsch Regeeringsambtenaar kreeg Scholz later toestemming om naar Afrika terug te keeren, hij moest zich echter verplichten om geen brouwerij meer te beginnen. Men gaf hem diep ln het binnenland een stuk grond, dat hij als „farmer" moest ontginnen. Het lag midden in het oerwoud. Scholz, die groot kudden vee bezat, kreeg in Februari van dit jaar bericht, dat de leeuwen verschillende runderen verscheurd hadden, bovendien had men op een afgelegen plaats twee sterke leeuwinnen en een leeuw in ijzeren klemmen gevangen. Slechts met een browning gewapend — de Duitschers mogen daar geen geweren dragen — begaf Scholz zich met zijn vriend naar de aangegeven plaats in gezelschap van verschillende negers, die zich voorzien hadden van sabels en lansen. Terwijl zijn vriend en de negers bezig waren om de leeuwen uit de klem in een kooi te bergen, stond Scholz voor een leeuwin, die nog in de val zat, Plotseling weerklonk er een vreeselij k gebrul en op hetzelfde oogenblik werd Scholz door een reusachtigen leeuw aangevallen, die hem met één slag een stuk vleesch uit het lichaam rukte... van den schouder tot de heup Ondanks deze vreeselij ke verwonding hield Scholz toch nog met zijn sabel in de hand den leeuw, die zich weer tot den aanval gereed maakte, in bedwang; het gelukte hem het dier tweemaal met zijn browning in zijn muil te schieten en de keel met zijn ijzeren vuist te omklemmen. Intusschen waren de anderen naderbij gekomen en zvj slaagden er in om den leeuw onschadelijk te maken. Scholz werd onmiddellijk naar Dar-es-Salam vervoerd maar hij was zoo zwaar gewond, dat hij na een verschrikkelijk lijden van acht dagen overleed --- EEN DURE GRAANKORREL. Bij een Amerikaansche erfenis bevond zich ook de beroemde „Montefiori"-graankorrel die door de erfgenamen voor 2750 gulden aan een liefhebber werd verkocht. Het betreft hier een zeldzaam amulet, dat in het jaar 1687 in Jeruzalem door een Jood verkocht werd. Op deze graankorrel had een geduldige handswerkman een gebed gegraveerd van 266 letters. Deze graankorrel werd ln een heel klein gouden doosje aan een antiquair voor weinig geld verkocht: deze kreeg op zekeren dag een Engelschman uit Londen in zijn zaak die er een Pond sterling voor gaf. Deze verkocht zijri schat weer aan de familie Montefiori die het kleinood eeuwenlang bewaarde, en als een kostbaar erfstuk van v op zoon overleverde,. --- ROOK EN ROET IN ST. LOUIS. Het tijdschrift Power vermeldt het werk van een vrijwillige vereeniging ter bestrijding van de rookplaag in St .Louis (Ver. State» van AmeriKa) de Citizen's Smoke Abatement League. Deze heeft de stad verdeeld in wijken, waarin posten werden uitgezet, die aanteekening hielden van de gebouwen, fabrieken waar overmatige rookontwikkeling plaats had. Door desk werden de eigenaars opmerkzaam gemaakt op de onjuiste < van stoken en werden raadgevingen verstrekt ter verbetering. Ook werd op verschillende plaatsen roet opgevangen en gewogen. Sedert 1926 werden 72.866 vermaningen gegeven, 51.333 raadgevingen verstrekt en 8166 verbeteringen aangebracht. De rookontwikkeling is daardoor ongeveer 65 percent geworden van wat zij vroeger was en de hoeveelheid neergeslagen roet is tot ongeveer 47 procent verminderd. --- EEN ONAANGENAME ONTDEKKING. Men meldt ons uit Grand Bassam (Ivoorkust- Afrika). De Apostolische Vicaris van de Ivoorkust Mgr. Jules Moury werd 's nachts-plotseling uit den slaap gewekt doordat hij bezoek kreeg van een reuzen-slang. Zonder veel complimenten was dit gevaarlijke beest in het bed van den bisschop gekropen. De gevaarlijke bezoeker werd onschadelijk gemaakt door een broeder die nog juist op tijd den Bisschop ter hulp kwam. Alle missionarissen hebben openbare dankgebeden verricht voor de voorspoedige redding van hun bisschop die aan een groot gevaar ontsnapt is. Doch dit gevaarlijk avontuur heeft de gezondheid van den Apost., Vicaris toch zoodanig benadeeld, dat de Bisschop, die reeds 33 jaar in dit koortswekkend land verblijft, op advies van de geneesheeren om gezondheidsredenen naar Frankrijk is vertrokken. Mgr. Moury behoort tot de congregatie van de Afrikaansche Missiën van Lion. --- DE UITRUSTING DER PARIJSCHE POLITIE De Parijsche rustbewaarders krijgen waarschijnlijk binnenkort een nieu-, dat echter onzichtbaar gedragen een soort stalen kap, die den sch e :iel sluit en onder de kepi wordt gedragen. Bij de gehouden proeven is gebleken. hoofdbedekking een uitstekende be.c » oplevert, zelfs tegen slagen met heel fc. ---