BEKENBWAMN6. hij zijn „Handel in technische Olieën, Vetten en aanverwante artikelen" heeft verplaatst van WAUBACH naar WUL&E, tegenover Station en hoopt ook verder door uiterst coulante bediening zich in ieders gunst te mogen verheugen. M. HEINEN, 2763 WYLRE. Tel. no. 3. Voor ELECTStSSCHE KRACHT- en LICHTBNSTALLATIES vrage men steeds prijs aan bij het TECKN3SCH BUREAU FR. CöRVERS Groote Gracht 16, Maastricht, Telef. 1229. Scgcbes! atelier voor het vervaardigen van LAMPENKAPPEN. 3SG4 EENBAG'S REIZEN NAAR DE GESOLEI. H. v. d. BIESEN, biedt gelegenheid om per Daag-autobus de groote Duitsche Tentoonstelling te Dusseldorf te bezoeken op Zondag 5 September a.s. Vertrek Heerlen Postkantoor 5 uur v.m. Vertrek Kerkrade Postkantoor 5.30 uur v.m. Vertrek Dusseldorf in overleg met de reizigers Prijs per persoon 4 gulden retour. Deelnemers van omliggende plaatsen worden afgehaald zonder prijsverhooging. Aanmelding en bespreking der plaatsen een dag van te voren. Vervolgens rijden wij iederen Woensdag en Zondag zooais boven vermeld. De ondernemer H. V. D. BIESEN. N.B. Bij genoegzame deelname ook tweedaagsche reizen. Passen of nationaliteitsbewijzen niet noodig. oViijn handen waren vroeger na den wasch- ;g|p jSÏ dag steeds rood en pijnlijk. Sedert het geregeld gebruik 0M M ÉË DU3SELTJES-2EEPPOEDER jij 1 M Efti DUBBELTJES-ZEEP j]| blijven ze ook na de zwaarste wasch blank en lenig. Dit g|P | komt doordat Dubbeltjes Zeeppoeder en Dubbeltjes f/Éfc Zeep absoluut zuiver van 'ïwï 1 samenstelling zrjn en geen be> £||f standdeelen bevatten, welke de huid aantasten. D. njfwfcerd ..n DubbeltJ«-Z«r, en zei haar zacht dat zij doorloopen moest: dan sprak zij, alsof zij bang was dat iemand het hoorde: — Dezen nacht heeft zich Renè Coural bekend ecemaakt als de moordenaar van Etienne. — Dat is onmogelijk! — Hij is gek! Het was dezelfde ontzetting, 'dezelfde meening van niet gelooven bij allen. — Ja, gek! Dat meent ook mijn echtgenoot. Hij wil niets gelooven van de bekentenissen van dat verwarde hoofd. En toch blijft Coural zich hardnekkig beschuldigen Oaar staat mijn verstand bij stil! Zonder vragen af te wachten, deed zdj een kort verhaal in afgebroken zinnen: — Na zijn vertrek, dat het gevolg was van een telegram dat hem bij zijne stervende moeder riep. had Coural gedurende verschillende dagen niets laten hooren. Onverwacht kwam hij gisteren avond te Maison-Dieu aam. — Welk een tooneel! herhaalde Lydie met gevouwen handen: welk tooneel! Ik zal het mijn heele leven niet vergeten. Het was na het diner: wij waren, mijn man en ik, in den kleinen taion: hij las en ik borduurde: Emmanuel en Norbert waren op het terras en rookten. Een?k!ars 7:1-11 wij Coural binnenkomen, met verwHderden blik, zijn kleeren vol modder: hij nes<~>( nlaafs en begint in het vuur te staren :.U 'Pmnnfl de gehypnotiseerd is. Mijne echtgeverwi.it hem zacht dat hij ons geen bericht he?ft gezonden van ziji terugkomst: „Wij zouden u te Bois-le-Roi het rijtuig gestuurd hebben: zijt ge te voet van het station gekomen? Hij kijkt ons niet aan, maar antwoordt; „lk ben te voet van Parijs gekomen: ik ben van morgen mijn marsch begonnen toen ik het kerkhof verliet...." Bij het woord kerkhof ontsnapte mij een kreet: „Uwe moeder is dus?.... Zonder zelfs zijn wilden blik op mij te rechten, antwoordde hij : „Mijne moeder is dood." Opdat oogenblik kwamen Norbert en Emmanuel binnen: toen hij hen zag stond Couralp Dotsreling op: „Zie zoo, zeide hiji dat is juist wat ik wenschte. Gij zijt nu allen bij elkaar om mijne bekentenis té hooren." Hij hernam en sprak met klem elk woord uit: „Tk heb Etienne vermoord," Zij zweeg een oogenblik, het scheen alsof zij hare toehoorders met de oogen wilde ondervragen. — Mijne meening is nog altijd dezelfde, zeide Lestrange, en hij sprak in aller naam: de ongelukkige is volslagen gek. — Dat dacht mijn echtgenoot terstond, hernam mevrouw de Grandpré: terwijl wij Coural met afschuw beschouwden, sprak hij heel zacht en goedig; — Ge zijt ziek, arme vriend: het verdriet brengt u in vervvinring: het is onmogelijk dat gij deze misdaad bedreven hebt! Gedurende dien verschrikkelijken nacht, welken wij in dezen zelfden salon hebben doorgebracht en op de terugkomst van mijn zoon gewacht, hebt gn mijne angsten gedeeld, en den volgenden dag hebt gij met mij geweend toen wij zijn dood vernomen hadden.... Ik kan zulke walgeliike comedie niet aannemen!.... Maar Coural scheen niet te luisteren: als een dronken menseh die bang is om te vallen, klemde hij zich aan een stoel vast en bleef hardnekkig volhouden: „Ik ben het die Entienne gedood heb". Waarschuwt de justitie, dat men mij veroordeele, Mijn moeder is dood. ik heb niets meer op de wereld, ik zal mij niet verdedigen, waarschuwt de justitie...." Zeker, mevrouw de Grandpré overdreef niet toen zij elke bijzonderheid van dit tooneel dat voor eeuwig in haire herinnering gegrift was, aanhaalde; hare verbeelding was er zoo door getroffen dat. terwijl zij de bekentenis van den leermeester verhaalde, zij zonder e,r zich van bewust te zijn, zijn toon, zijn bewegingen, zijn starren bik, zijn gedempte stem, zijm samengetrokken vingers, nabootste. — Men moet de justitie niet waarschuwen, zeide Nellv. maar den dokter. — Dat hebben wij gedaan: mijn stiefzoon en mij neef zijn er in geslaagd hem naar zijn kamer te brengen, waar zij hem den heelen nacht bewaakt hebben; zoo vroeg mogelijk hebben wij een geneesheer van Fontaineblau getelefoneerd. Dr. Thierry: hij is terstond gekomen en heeft onmiddelijke overbrenging naar een gesticht voorgeschreven- een gek van dat soort kan elk ppgenblirk gevaarlijk worden Hij heeft een certificaat geteekend, waarna Norbert en Emmanuel per auto vertrokken zijn naar het gesticht van Ville-Evrard: zij hebben Coural natuurlijk meegenomen. Hij heeft geen weerstand geboden: de crisis heeft hem uitgeput, vernietigd — Na hun vertrek, eindigde Lydie, heeft mijn echtgenoot een weinig rust genomen: ik voelde mij te koortsig om te slapen. Ik heb heel vroeg de H. Mis bijgewoond en toen ik terugkwam heb ik aan Michel gezegd mij hierheen te brengen. Ik had er behoefte aan u te zien, u raad te vragen Straks zeide mijn echtgenoot: „Wat moeten wij doen: de justitie op de hoogte brengen van de bekentenis van Coural of die bekentenis beschouwen als taal van een ijlhoofdige?" Ik wist niet wat te antwoorden. Wij hebben nog geen beslissing genomen. Zonder te aarzelen sprak Lestrange zich uit voor jiet eerste: — Uw plicht is de justitie te waarschuwen: de magistraten moeten uitmaken of alles waanzin is dan wel of de woorden van Coural waarheid bevatten. — Maar indien de rechter van instructie, tevreden een spoor te hebben, er het op aanlegde om in dien gek een misdadiger te zien?.... Wij zouden misschien door (onze onvoorzichtigheid een rechterlijke dwaling kunnen veroorzaken.... — Zijt gij wel zek~r dat gij kunt kiezen? merkte Antoinette op: indien de rechter niet door u wordt ingelicht, zal hij het' w*>] door uwe bedienden worden! Lydie bevestigde dat de bedienen niets wisten: — Denkt eens na! Mijn stiefzoon en zijn neef hebben dezen nachx heel alleen in de kamer van Overal gewaakt, en ook zij hebben hem naar Villa-Evrard gebracht. Zij verraste op dat oogenblik Mauroy die zijn oogen gericht naar den kant der laan, waar de auto stond. Michel zat onbeweeglijk op zijn plaats: de kraag van den pelsmantel die hem te hoog aan den hals zat, de pet diep over zijn hoofd getrokken. Heten slechts toe dat men zijn gelaat maar even kon zien. Zijn beemachtige handen rustten op het stuur der machine: hij bescViouwde hen aandachtig. Jean meende dat er eenige gemaaktheid lag in de manier waarop de chauffeur zich be'angioos toonde in hetgeen op eenige schreden afstand gezegd ward. De markiezin weerlegde de bedenking, alsvorens deze uitgesproken was: — Michel verstaat nauwelijks Fransch en spreekt het heelemaal niet. Van zijn kant vrees ik geen onbescheidenheid. Ofschoon mevrouw de Grandpirè deze woorden tot, Mauroy scheent te richten, bleef deze zwijgen en wilde geen deel nemen aan een gesprek dat hij slechts toevallig bijwoonde: de jonge vrouw echter noodigde hem uit door eene directe vraag, zijne omzichtigheid te laten varen: — Nietwaar, mijnheer, zou het niet wreed zijn dien armen gek aan te geven, op het gevaar af hem de bekentenis van den moord met den dood te doen betalen, moord dien hij zich in zijn waanzin heeft ingebeeld. De schrijver wachtte zich wel om een juist antwoord te geven; — Men zou het eerste moeten weten, mevrouw, of de misdaad ingebeeld is of niet Wilt u mij een poging laten doen welke ons daaromtrent zekerheid kan geven. Lydie scheen verwonderd: — Wat wilt u dan doen?' Hoe zoudt u ons uit deze onzekerheid kunnen helpen? — Heel eenvoudig, ü zegt dat £enè Coural naar Ville-Evrard gebracht is? De dokter welke aan het hoofd van die inrichting staat, is een vriend van me. Hij zal mij zeker niet weigeren zijn nieuwen patiënt te zien. Ik zal met Coural spreken, en ik zal wel zien of hij zijne bekentenis vol houdt, of het tooneel van gisteren avond een aanval van waanzin is, waarvan hij zich niets meer herinnert. Lestrange vond dat voorstel best: eerst moest men meer opheldering tracht/en te verkrijgen om dan met volle kennis van zaken een besluit te nemen. Mevrouw de Grandpré was besluiteloos, bijna verstoord: Jean kreeg den indruk dat zij een bijbedoeling had, terwijl zij bescheiden moeilijkheden maakte; — Maar ik wil niet dat mijnheer Mauroy voor ons een zoo pijnlijk bezoek maakt ; dat zou te veel gevergd zijn- Hij liet zich echter niet van de wijs brengen. — Tenzij u mij zulks uitdrukkelijk verbiedt, mevrouw, ga ik morgen naar Ville-Evrard; en overmorgen zal ik u en mijnheer de Grandpré verslag geven van mijn onderzoek. Deze laatste woorden schenen de ongerustheid van de markiezin te doen ophouden; — Wanneer u dus met Coural gesproken heeft, zult u niets doen dan na eerst met ons over'egd te hebben, nietwaar? Hij beschouwde haar met eenige verwondering; zij haastte zich met een stroom woorden de achterdorht welke zij in zijne oogen gelezen had, te doen verdwijnen. ---