VEILINGSVEREENICINQ MARGRATEN EN OMSTREKEN. Emplacement L.T.M. Veiling van 7 Dcc Ossekoppen le soort f 23.-—. Idem 2e soort f 18.—. Belle fleur le soort f 24.—•« Idem 2e soort f 17.—. Belle de Boscoop 2e soort f 22—23. Smeetsen f 13—15. Keulemans le soort f 12$—15,, Idem 2e soort f 7—7.50. Dikke Kookappels f 14—15. St. Remyperen f B—lo. Alles per 100 K.G. --- WAARSCHUWING. SINCO BENZINE SI NCO OLIE. De Sinclair Union Petroleum Compaay, Keizersgracht 165 te Amsterdam brengt door deze ter kennis, dat haar depothouder voor Zuid-Limburg uitsluitend en alleen is, de Heer EDOUARD DE BEATJMOXT-TIELENS, Scharneiweg 120 te Maastricht, dewelke uitsluitend en alleen het recht heeft, transacties af te sluiten, leveringen te doen, gelden te innen enz. enz. Uitdrukkelijk wordt nog vermeld, dat de Sinclair Union Company in geenerlei verbinding staat, noch met den Heer Hyacinthe de Beaumont Senior, noch met den Heer Hyacinthe de Beaumont Junior. ' 1589 Amsterdam, 10 December 1926. Sinclair Union Petroleum Company S. A. Keizersgracht 165, Amsterdam. --- Meid-huishoudster gevraagd, die geheel zelfstandig kan optreden, hoog loon, v.g.g. voorzien. Br. bur. dezer onder no. 1042. Gevraagd een nette R. K. huishoudster kunnende koken, van goede getuigen voorz. Adres Patisserie Bernaerts Saroleastraat 18, Heerlen. 1459 Gevraagd een net H. K. dienstmeisje voor 15 Dec. a.s. voor dag en nacht, Bongerd 19 Heerlen. 1524 Net dienstmeisje gevraagd in klein gezin v. g. g. v. Willemstr. 41, Heerlen 1595 Dienstmeisje gevraagd van 16—18 jaar voor het huiswerk te verrichten, Lichtenberg no. 20 Schaesberg 1594 Aanbesteding Op Woensdag 29 December a.s. 2 uur namiddag zai in het café van den Heer W. Quix door het Comité tot oprichting van Bet Rectoraat „KELPEN" te Keipen worden AANBESTEED: Het bouwen eener Noodkerk enz. Bestek en teekening te verkrijgen (tegen betaling van f 4.) alsook nadere inlichtingen bij W. C. ROOIJAKKERS, Architect, Weert. 1602 HfêSßG"r__SÏs__S"iss__S --- WIT & #* Kor feta ff* fcriT Op zijn zcvendaagschen tocht VU\ &• c*oor 91"*166* Nederland, ge \| durende welken de motor IJWSSS* JkejÊ'" ~* geen oogenblik stil staat, komt "SsSfeS^ÊiL---tfBs^*" ore' Sec,an m°rgen door .•SteMMfcjrj^L---^ -*£» deze stad en omstreken. *^ De motorkap is officieel .-».-«. 11J&1S 111 WMMMWÊP MWk4& JPUP „DE ZWAARSTE" Eet MEER HOUANDsch ZWITSf RSCHf (HOCOUDE KEPEN --- LOCARBITS GROENE KRUIS HOESTBONBON'' het aangenaamste' tci\&' del tegen Hoest en \'et' koudheid. Een heerlijk smaak, die nooit vejfj veelt. Overal verkrijg baar. Eenig fabrikant^ LONDON CARAMEb' WORKS. BREDA, lö»" FL-siia F. A* £tao«nsni* Gosturnière N. Boter! ngest raat !■' Groningen. Telefoon 936. Verhuurt CostuntcS voor Tooneel, Balsmasoué en alle andere gelegenheden. AGENTEN : N.VAN DEN BOGAAKO Kapper, Maastricht. ANDRE RAMECKEHi' Kapper, Heerlen. Te koop een zoo goe* als nieuw $laapkamer' ameublement. Adres o»' der no. 1516 bijkantoor Limb. Koerier Heerlc'1, --- FEUILLETON. Een verschrikkelijke Familie Naar het Engelsen van FLORENCE WARDEN. 2). Heel begrijpelijk intusschen, dat het jonge meisje nog eens zoo boos werd nu ze zoo verachtelijk hoorde spreken over haar bewonderaar, Haar scherpe tong die haar al zoo menige moeilijkheid had bezorgd, zei ook nu iets heel onaardigs, dat Dick St, Rhadegund gelukkig al weer even lakoniek opvate: — Wel zeker, gaat uw gang maar! Wij, jongens kunnen daar nog wel tegen, muur van vader willen we geen lompheid meer gezegd hebben ! Dit dulden wij niet, vat u wel? Daar is hij veel te goed voor en dat heeft hij ook allerminst verdiend, daar hij nooit iets ergers heeft gedaan, dan wel drie keer de huur betaald, die zoon oud uilenhuis waard is! Dit was Pamela nu toch te erg. De Priory —: St Domneva's Priory, die den trots uitmaakte van de streek, uit een oudheidkundig oogpunt bezien, zoo te hooren uitmaken, was haar een gruwel. Met bovenmenschelijke poging beheerschte ze zich echter en sprak, op bijzonder kleinmoedigen toon; — U heeft gelijk. Wij zijn over het geheel misschien ook niet zoo beleefd geweest, als wij wel hadden hooren te wezen. Maar... we zijn hier, in Engeland, ook niet gewend aan mannen, die zoozeer op hun stuk blijven staan tegenover dames. — Geen wonder toch ook, dat ik de partij voor mijn vader opneem, niet waar?. En met de zweep even tegen zijn hoed tikkend, bij wijze van groet, ging hij fluitende weg. --- HOOFDSTUK II Zoo stond Pamela dus weer alleen op de dorps straat; want Bob Si. K.hade.gund was al veel eerder verdwenen dan zijn broer. Ze zag er allerliefst uit, zooais ze daar in de heerlijke Meizon stond, met een grooten witten hoed van een van de tweelingen op waaronder haar gezichtje bloosde van verontwaardiging. Pamela was volstrekt niet ijdel in dien zin, dat ze overdreven waarde hechtte aan haar eigen schoonheid. Maar ze wist zeer goed, dat ze algemeen, als liet mooiste meisje uit den omtrek werd beschouwd en Dick St. Rhadegund was dan al juist zeer weinig hoffelijk geweest in zijn optreden. Langzaam trad ze nu terug, naar het huis van liaar moeder, waar de tweelingen op haar wachtten. Het was maar een heel eenvoudig en zeer oud huis zonder voortuin. De woningen op diezelfde rij, waren — zoo mogelijk — nog eenvoudiger, terwijl aan den overkant slechts arbeiders-huisjes stonden, ilun oude woning was nog vlak b en met weemoed keken ze soms naar de heerlijk schaduwrijke boomen van de St. Domneva's Priory. —• O, Pamela, wat heeft hij tegen je gelegd? riep het tweetal. Was hij erg lomp? — Ja, dat wel, was hot eenige, wat de groote zuster antwoordde. En ze had moeite haar tranen te bedwingen, tot ze op haar eigen kamertje was, waar ze, tegenover de kalmere Jane haar hart eens uitstortte over al het leed, dat men toch dragen moet als men arm is! Mrs. Hoad-Blean had zoon verdriet van de heele zaak, dat de meisjes, als bij stilzwijgende overeenkomst den naam van de St. lihadegunds dien avond, niet uitspraken. Den volgenden dag gfng zij booschappèn doen Jn Canterbury en Pamela ging met haar mee. Jane met haar moeders grooten sleutelbos bij zich, had het opper-toezicht over het huishouden en moest tegelijk zorgen «lat de tweelingen aan hun werk bleven. Jane was een diplomatiek klein ding, die meer, dan een van de andere meisjes, de noodzakelijkheid voelde om Lady Constantia te vriend te houden. Toen ze dus 'de stem van haar ladyschap in den hall hoorde was ze clan wel zeer op haar hoede. Aan den toon van spreker hoorde ze wel, dat het hier meer een gebod, dan een vraag gold ei. ze vond het 't Beste zelve de zaak te behandelen. Ze was niet zoo knap, als Pamela'; want ze zag wat erg bleek; maar ze had toch mooi, goud blond haar en een slank bevallig figuurtje. Hoe bescheiden ze ook altijd was, in haar optreden, ha dze toch de houding van een koningin, toen e lady Constantia tegemoet trad en haar de hand toestak. —Lieve, klonk het autocratisch, je moet eens even je. regenmantel aandoen en dan met mij meegaan. Ik weet van de meisjes, dat je moeder uit is. Tusschen twee haakjes; waarom laat je haar niet een wit mutsje dragen; — dat zou zoo veel behoorlijker staan. — Wat ik nu van je verlang, is. dat je onmiddellijk met mij meegaat naar de boerdeij van de Priory — om te zorgen, dat daar geen wreedheden worden bedreven, als ze de hooimijt om willen halen. Maar haast je wat, want ze zijn al begonnen! — Wilt u niet binnenkomen? vroeg Jane beleefd de salondeur openhoudend. — Neen; — ik zal hier wel op je wachten. Als je maar wat voortmaa't, kindje. — Maar Lady Constantia u zult toch niet, daar ginds, op de boerderij, in den regen blijven staan, om een paar ratten te beschermen. Lady Constantia zette haar antwoord nog meer nadruk bij door een siampen met haar parapiue op den grond, waardoor ze een heele tontein om zich heen verspreidde. — Zeker, zal ik dat. Aile redelooze dieren hebben het recht, om beschermd te worden tegen onbedachtzame wreedheid en ik weet, dat die kwajongens er plez.er in hebben. Nog even waagde Jane de poging. Maar vindt u niet, dat u er wat erg gauw bij is... 0m,.... (er u mee te bemoeien, had ze bijna gezegd, maar hield het nog net bijtijds inj Lady Constantia vulde zelve den zai 'aan. met: —Het'kan mij niet. schelen, hoe gauw het wel is, als ik daarmee een dier kan redden. — Weet u wel dat ratten soms bijten? — Mij zullen ze niet bijten. Jane keek haar eens aan en vond toch ook, dat haar ladyschap daar wel eens gelijk in kon hebben. — Zoudt u het niet zonder mij kunnen stellen? vroeg ze vriendelijk. •— Kindlief; geen denken aan! Ik zou je moeder hebben meegenomen, als ze hier was geweest. Begrijp je dan niet, dat ik iemand uit het gezin van hun huiseigenaren bij mij moet hebben om er mij mee le kunnen bemoeien. Arme Jane werd doodsbleek. Ze voorzag, dat dit het begin zou zijn van een verhouding tot hun huurders nog veel moeilijker, dan die ooit was geweest. Dus trachtte ze bet nog eens zoo te probeeren. — Aan moeder zoudt u misschien wat gehad hebben. Maar vindt u .zelve wel, dat ik nu in deze zaak haar plaats zou kunnen innemen zonder haar te raadplegen? Toe laat mij daar van verschoond blijven! — Denk je dat je moeder geweigerd zou hebben met mij mee te gaan, als ik het haar gevraagd had? sprak Lady Constatia, op haar gezaghebbenden toon. — Ik zou meenen, dat ik toch ook wel beoordeelen kan hoe het hoort; en als ik dus zeg, dat je meegaan moet, dan dien je ook te gehoorzamen. Er zat dus niets anders op voor Jane. Ze had nog zoon flauwe hoop dat, daar zij zelve toch nog geen enkelen keer met de St. ilhadegunds in botsing was gekomen, zooais haar zuster Pamela, zij dan misschien met een heel verzoenende wijze van optreden, meer goed dan kwaad kon doen. in zoo verre volgde ze echter niet den raad van haar bezoekster, dat ze geen regenmantel aandeed. — Kegenmantels zijn onbevallige dingen, meende Jane, en op een politieke zending moet je altijd zorgen er zoo goed mogelijk uit te zien. Daar liet er nu ook waarlijk wat van had, of de lucht zou opkla.ren deed zij een korte covercoat aan, waarin haar figuurtje zoo goed tot zn recht kwam en vertoonde zij zich dus weer zóó. — Ga je in dien mantel? vroeg Lady Constantia, niet afkeurenden blik. Jane, die vond. dat haar kleeding nu toch heusch iets was wat. alleen haar aangriig, zei enkel, een zacht-verontschuldigend Ja en nam haar paraplue uit den standaard. Op het e.nd van de straat moesten ze rechts af en, nadat ze dan nog de smidse voorbij waren, kwamen ze aan de groote plaats van de boerenhoeve waar de schuren stonden en waar Jane en de zusjes, als kinderen, zoo menig stukje hadden uitgehaald. In het volle bewustzijn van haar meerderheid betrad haar ladyschap deze piaats; ging langs den eendenvijver, en zoo rechtstreeks naar de plek, waar de groote dorschmachine stond, die hard aan liet werk was. Ofschoon tlit een zeer interessante . bezigheid kan genoemd, die behalve de machine ook vele handen bezig hield, werd er, over het .geheel, toch veel meer aandacht geschonken aan de drie jongste St. Khadegunds, Jim, 'lom en Bob; die ieder met een stok gewapend de ratten en muizen stonden op te wachten die door hel afstapelen van de schooven uit bet koren, te voorschijn waren gekomen. Jim, was een man van vijf-en-twintig; Torn vier jaar jonger en Bob was de twaalfjarige, die het zoo te kwaad had gehad met Pamela. Dick, de oudste van de gebroeders, hield een ruigharigen terriër achter, die jankte en huilde van ongeduld, terwijl de oude heer St. Rhadegund, van zijn zitplaats, op 'n hek, het tooneei gadesloeg, met ,op zn minst zooveel belangstelling, als zijn zoons. Het was een zeer knappe man, dat versohrMvkelijk hoofd van de verschrikkelijke familie, die zulk een verstorend element was in het wreedzame dorpjo Salternes. Hrj was heel lang en flink gebouwd, zonder daarom dik te wezen; hij had heldere blauwe ooge»' mooi grijs krulhaar, en een witten baard el* snor. die iets eerwaardigs aan zijn uiterlijk ga' ven waar van de illusie dan door zoo wreed vet" stoord werd door zijn platte wijze van spreke»» half-Londensch, half-Amer.caarisoh accent: — Mooi zoo Jim!... Knap gedaan... Precies oB zijn kop! Die is er dus niet meer! Een heele troep mannen en jongens stonden_te genieten van dit toch zeker onverkwikkelijk 6 schouwspel. Nog steeds viel er een zachte regen, maar La* dy Constantia liet een schreeuw, die wel cc» oorlogskrcet leek, sloot haar paraplue en trad midden in den groep. Ze trof hen dan wel op heeterdaad. • Juist op het oogenblik, dat ze vlak bij de go»' zende machine was, vloog een heele troep muJ' zen op, waaronder ook een rat; en Dick liet »** onmiddellijk den terriër los, die er op invloog— Ophouden!... Ophouden daarmee! riep La* dy Constantia haar druipende paraplu als eefl vaandel omhoog heffend; dit wil ik niet hebben» 't is wreedaardig, onmenschelijk. Ik eisch, dat hier onmiddellijk mee opgehouden wordt. Maar de jongelui g.ngen kalm voort met h»11 sport, of er niets gebeurd was, al liet haar ladyschap ook een bedreiging volgen van boeten en straffen, enz. die ze zouden oploopen oi» het bedrijven van dergelijk kwaad. — Hier is de dochter van uw hu.seigenaarsten die dit lage soort van' vermaak evenzeer afkeurt) als il:. Arme Jane was al zoo zeer ontsteld doof haar vrees voor ratten en muizen, dat ze heel haar geestkracht noodig had om zich goed 1e houden en letterlijk geen raad wist, toen haai" ladyschap drong. — Nu Jane vertel jij ze dan ook eens, wat je moeder wel zou gedacht hebben van deze wreedheid Op bedeesden loon achtte het jonge ding zie» dus wel verplicht iets te zeggen; ofschoon hetgeen ze zei, niet bepaald indrukwekkend kloi'k; —Ik weet zeker dat i ede'r zich op geenerlel wijze zou willen bemoeien. Een krachtige jonge stem viel hierop, vol ver* ontwaardiging in. ---