besteeg Mgr. Schrijnen het bordes en ln een hartelijk, gemoedvol woord, sprak Hij uit, wat het heerlijke schouwspel van dezen dag in Hem had gemerkt. De jeugd heeft het Evangelie-woord begrepen : „Laten we brj elkander blijven". Ze heeft zich aaneengesloten als trouwe dienaren van Koning Christus. Mgr. Schrijnen spoorde Zijn jonge vrienden aan zich onder de bescherming te stellen van Maria, de Sterre der Zee, Die de woelige levenszee verlicht en den veiligen weg aanwijst. Gesteund door Haar groote voorspraak, moet de jeugd zich vereenigen tot 'n stevig offensief tegen 't kwaad. Met den vurigen wensch „Limburg aan Christus" besloot de Bisschop onder lulden en hartelijken bijval zijn rede. MGR. SCHRIJNEN --- DE OPDRACHT AAN MARIA. werd .door frissche jongensstemmen uitgesproken tot een machtige uiting van trouw aan de Moeder Gods. Wijd uit over 't plein,, versterkt door loudspeakers, die ook de redevoeringen der vorige sprekers versterkt hadden, klonken deze woorden van hulde en aanhankelijkheid. Tot slot droeg Mgr. Schrijnen, door pastoor Verheggen uit Spekholzerheide , een kort Lof op. Onder de verschillende autoriteiten, die de betooging op het plein bijwoonden, zagen we ook den Vicaris Generaal van 't Bisdom, Mgr. Bauduin. Vermeld dient nog, dat de spontaan door allen meegezongen liederen werden begeleid door de fanfare „Kunst na Arbeid". is deze dag te noemen : een magistrale openbaring van jeugdige geestdrift, macht en saamhoorigheidsgevoel. Door talrijke sprekers is de jeugd haar plicht voorgehouden, die zij te vervullen heeft ln deze ernstige tijden, die een toekomst vol strijd voorspellen. Doch de manifestatie van 1 September doet hopen, dat de jeugd zich kranig zal weten te weren. --- HET INTERNATIONAAL RIVIERENRECHT Hoe verhindert het „wateraftappingen”? EN HOE WAARBORGT HET „DE VRIJE SCHEEPVAART OP DE MAAS”? (S.) Geen onderdeel van het Recht is lastiger en ingewikkelder dan het Volkenrecht. En in dit Volkenrecht geven vooral de kwesties, die samenhangen met den uitleg en de toepassing der tractaten, herhaaldelijk aanleiding tot bijna onoverkomelijke moeilijkheden. Als wij ons dus heden op dit netelig terrein begeven, voelen wij meer dan ooit behoefte, niet alleen aan de welwillende toegevendheid van onze lezers, maar ook en vooral aan hun aandacht en hun onderscheidingsvermogen. Immers juist het rechtskundig onderscheiding? vermogen wordt, door het tractaten-complex tusschen Nederland en België betreffende de Maas en de „wateraftappingen" uit hare bedding, dikwijls op een harde proef gesteld. Want maar al te vaak verwart men de internationale bepalingen die uitsluitend op de Maas als grensrivier betrekking hebben, met de algemeene regelen, die voor de heele lengte van den stroom gelden; en herhaaldelijk geeft men aan deze regelen een willekeurige uitbreiding en zoodoende een veel te ruime strekking. Wanneer men b.v. in art. 36 van de Conventie, die op 8 Augustus 1843 te Maastricht werd gesloten, de bepaling vindt: „De wateraftappingen, thans op de rivieren of andere waterloopen, die tot grensscheiding dienen, bestaande, zullen in derzelver tegenwoordigen staat behouden worden, en geen nieuwe wateraftapplng op de rivieren, grens vormende, mag worden toegestaan, dan is het duidelijk, dat deze bepaling niet zonder meer mag worden toegepast op een evéntueelé water-onttrekking bij Borgharen of bij Luik, Waar de Maas geen grensrivier is. En wanneer in het Maasreglement vafl 9 September 1843 een aantal artikelen voorkomen betreffende de rivier „over haar heele uitgestrektheid", dan gaat het toch niet aan, deze artikelen willekeurig uit te breiden tot de zijrivieren van de Maas, b.v. tot de Ourthe in België, of tot de Dieze in Nederland. Reeds in het gewoon burgerlijk recht hebben dergelijke uitbreidingen „ad analogiam" slechts een zeer twijfelachtige waarde, maar in de internationale verdragen tusschen souvereine Staten zijn zij geheel onduldbaar. Uitgaande van deze beginselen kunnen wij bij de bespreking van het wederzijdsche recht op wateronttrekking aan de Maas, waar zij op beide oevers door eigen gebied wordt begrensd, het tractaat van 12 Mcl 1863, aangevuld door de nadere regeling van 11 Januari 1873, veilig buiten beschouwing laten. Immers blijkens de bepaling van art. 12, houdende het verbod „werken aan te leggen, die invloed zouden kunnen uitoefenen op den stroom, op een afstand van minstens 150 meter uit den Thalweg van de Maas, we|.r zij de grensscheiding vormt", gelden deze tractaten uitsluitend voor de grensrivier en verhinderen evenmin de voorgenomen aftapping bij Borgharen van Nederlandsche zijde als de ontworpen „prise d'eau" bij Luik van Belgischen kant. Intusschen zijn er andere bepalingen, waaruit men een verbod van wateronttrekking aan de rivier, ook op eigen gebied meent te mogen afleiden. Deze bepalingen zijn afkomstig uit het Reglement op de l rt dat van kracht is geworden door een overeenkomst tusschen de oeverstaten, op 31 Maart 1831 te "ATainz gesloten, en dat bij Kon. Besluit van 11 Juni 1839 op de Maasvaart toepasselijk werd verklaard. 1) Art. 67 al. 2 van het Rijnreglement en 't daarmede overeenkomende art. 38 al. 2 van het Maasreglement luiden letterlijk : Zij (d.i. de oeverstateni verbinden zich daarenboven, ieder voor de uitgestrektheid van deszelfs grondgebied, de noodige maatregelen te nemen, ten einde de .molens en andere op de Maas aangelegde fabrieken, alsmede de dammen en andere kunstwerken hoe ook genaamd, nimmer eenig beletsel aar, de scheepvaart toe brengen ; en eindelijk om te hunnen koste alle belemmeringen, welke zich in het bed der Maas kunnen opdoen, te doen ophouden, wanneerdeze belemmerinult gebrek aan toezicht en behoorlijk onderhoud voortspruiten. Deze bepalingen hebben blijkbaar de strekking. de vrije scheepvaart te waarborgen over heel de lengte van den stroom, overeenkomstig de artt. 108 en volgende der Algemeene Akte van het Weensche Congre3. waarin het beginsel van het internationale rlvlerenrecht : „gelijke bevoegdheden en vrije doorvaart voor de schepen van alle oeverstaten" met aller goedvinden werd vastgelegd. Alwat de vrije scheepvaart belemmert, moet worden uit den we^ geruimd : al wat de geregelde doorvaart stoort, moet worden verwijderd ; al wat een bevaarbare rivier onbevaarbaar maakt, moet worden verhinderd. Maar is de Maas inderdaad een bevaarbare rivier ? Hier ligt de kern van de kwestie, en hier loopen de meeningen uiteen. * Wij zagen reeds, dat België, blijkens de ont- 1) In 1843 zijn dezelfde bepalingen nagenoeg letterlijk overgenomen in het Maasreglement. worpen schutsluizen en turbo-dynamo's in en langs de rivier beneden Luik, niet van plan is alle beschikbaar Maaswater door het „Grand Canal" naar de Schelde af te leiden. De kwestie heeft dus een groot deel van haar practisch belang verloren. , Maar gesteld eens, dat het plan van kolonel Fontaine ware ten uitvoer gelegd; gesteld, dat na de uitvoering niet meer dan drie a vier kub. meter per seconde de rivier vóór Maastricht zouden passeeren ; en gesteld, dat Nederland dan zijn gezant te Brussel zou laten informeeren, hoe men dit ledigen, der Maas dacht te combineeren met het Maasreglement èn de andere internationale rechtsregelen, die de vrije scheepvaart over de heele lengte van de rivier waarborgen. Wat zou men dan te Brussel antwoorden, als men de gesluierde voorzichtigheden der diplomatie voor één keer door duidelijke en klare taal wilde vervangen ? Wel, beste buurman, zou men zeggen : hoe heb ik het nu ? Hebben we niet samen een Commissie gevormd ln Mcl 1906, en heeft die geleerde Commissie in zes jaren naarstig zwoegen geen lijvig boekdeel vol geschreven over „De Bevaarbaarmaklng der Maas"? En heeft zij op blz. 79 en volgende van dit boekdeel niet breedvoerig aangetoond, dat de Maas niet alleen onbevaarbaar is, maar ook door gewone normalisatie niet bevaarbaar te maken, en dat dus de -aten tot kanalisatie hun toevlucht zullen on nemen ? Maar Is het Maasreglement en zijn de andere verdragen geschreven met het oog op een genormaliseerden stroom met open bedding, dan wel op een gekanaliseerde rivier ? En als het vaststaat, dat deze oude tractaten alle een open, genormaliseerd vaarwater op het oog hebben, hoe groot is dan thans nog de scheep vaart op dit vaarwater ? Gij weet het niet, zegt ge ? Welnu, laat ons dan even gaan kijken in Uw eigen statistiek van het scheepvaartverkeer met het buitenland. Daar vindt ge op bldz. 112 van het laatstverschenen deel het aantal schepen, dat in 1927 de Maas bij Eijsden zoowel stroomopwaarts als -afwaarts Is gepasseerd. Hef bedraagt in totaal 286 stuks met 86.209 ton laadvermogen. En als ge nu weet, dat door het parallel-kanaal Maastricht—Luik in dat zelfde jaar ruim 18.000 schepen met ruim 6.000.000 ton zijn op- en afgevaren, dan ziet ge dat van de totale scheepvaart tusschen Maastricht en Luik slechts 1. % komt voor rekening van de open rivier en 98. % ten laste van het parallel-kanaal! De scheepvaart ln de vrije Maas Is dus volstrekt onbeduidend, en het loont de moeite nauwelijks voor dit luttel beetje vaartuigen water im de rivier te houden. Trouwens, met de 40 kub. meter per sec. die wij, Belgen, eruit halen, wordt de tegenwoordige Maasvaart niet gebaat nóch geschaad. Want eerst als er 700 kub. meter per sec. passeert, begint de bevaarbaarheld. Maar wat doet dan veertig kub. meter min of meer nog ter zake ? Maar, zegt ge misschien, ik heb een stuw gebouwd bij Borgharen waardoor de Maas kunstmatig bevaarbaar Is gemaakt boven en beneden Maastricht. Die kunstmatige bevaarbaarheid moogt ge evenmin belemmeren als de natuurlijke ; want zoodoende maakt ge een onderscheid, dat het Maasreglement niet kent en nooit gemaakt heeft. Het zij zco ! Te Uwen genoege neem ik Uwe veronderstelling voor ditmaal aan, al geef ik haar niet toe. Maar ik stel als feit, dat de kunstmatige bevaarbaarheid der Maas in het minst niet belemmerd wordt door mijn wateronttrekking te Luik. Er blijven immers altijd nog drie a vier kub. meter per sec. beschikbaar, en dit is volop genoeg, niet alleen om de Maas bij gesloten stuk n'baar te houden, maar zelfs om te schutten door de kleine sluis naast de stuw, die bij 30 schuttingen per etmaal, niet meer dan 50.000 kub. meter water verzet, d.i. nog lang geen kub. r per sec. En voor sluis no. 19 beneden het Bassin komt meer dan voldoende water vrij door de hooge Belgische sluis bij Petit Lanaye, die juist door haar hoogte ruim vijfmaal meer capaciteit heeft. Maak U dus niet bezorgd voor watergebrek in de Maas. Als Uw stuw goed sluit (en wie zou daaraan twijfelen?) dan zijn de bevaarbaarheid bij Maastricht en de watervoorziening van de Zuid-Willemsvaart ruimschoots verzekerd. „Maar het Jullana-kanaal ?" vraagt ge. „Hoe zal 't daarmee gaan, zonder voldoende voedingswater ?" — Mais, món ami, dat is mijn zorg toch niet ? Geen enkel tractaat verplicht mij tot watervoorziening van de kanalen, die gij graaft op Uw i gebied. Daar moet gljzelf voor zorgen, buurman ! Pomp water op of put het uit de Geul, of doe wat ge wilt, maar val m ij niet lastig met de bevaarbaarheid van Uw Jullana-kanaal. „Daar veeg Ik mijn botten aan af" zeggen ze in Brussel. Als de Belg, niet diplomtisch, maar zeer duidelijk, zóó zou spreken, wat zou de Nederlander dan antwoorden ? --- Oostenrijk voor een burgeroorlog? De Heimwehren. Gewapende burgers tegen elkander. (Bizondere correspondentie.) Vele opmerkers gelooven, dat het dit najaar tot een burgeroorlog komt... De spanning is gevaarlijk geworden... De democratie is in gevaar... Als het tot het ergste mocht komen, zullen ln den herfst de straten met dooden en gewonden bedekt zijn... (Uit „Manchester Guardian"). Het gevaar bestaat dat de onlusten van twee jaar geleden herhaald zullen worden... Gevaarlijke wendingen... (Uit „Daily Telegraph"). Het gaat hier niet, zooals men op het eerste gezicht zou gelooven, om een sensatie-bericht van Engelsche kranten over Mexico of Venezuela. Het is Weenen, van waar uit dergelijke berichten worden verspreid, Oostenrijk is het land, dat aan den rand van den burgeroorlog geschilderd wordt. En deze burgeroorlog dreigt, volgens de Engelsche verslaggevers van den kant der „Heimwehr" die volgens Italiaansch voorbeeld een marsch naar Weenen voorbereidt. In het najaar, als de veldarbeid ten einde Is, zoo schrijven ze, zullen de „Heimwehren" er op los slaan; de boeren zullen dan naar Weenen marcheeren en daar met de arbeiders den beslissenden strijd uitvechten; burgeroorlog. Dooden en gewonden zullen de straten bedekken. Ten slotte wordt er nog van een dreigende dictatuur gesproken en verkondigd, dat de democratie in Oostenrijk in groot gevaar zweeft ! Men zou aan het najaar overlaten zulke sensatie te logenstraffen: er zal n.l. niets van een burgeroorlog in Oostenrijk komen, de „Heimwehren" zullen niet naar Weeenen marcheeren. Men zou over deze en dergelijke verzinsels kunnen heen stappen, als het niet een goed georganiseerde campagne was. Oostenrijk zoekt een leening van 100 millioen dollar, en nu moet er op de Oostenrijksche regeering een druk worden uitgeoefend, tegen de „Heimwehren" op te treden. Een feit is, dat de Oostenrijksche „Heimwehr"-beweging sedert Juli 1927 (het bloedig oproer in de straten van Weenen) zich heel gauw heeft uitgebreid, daar de burgerlijke elementen — niet alleen de boeren — in die dagen hebben ingezien, dat ze uit eigen kracht een element voor de handhaving der orde moesten scheppen, omdat de machtmiddeien van den Staat onvoldoende zijn gebleken. Het was een voldoening voor de burgerlijken nu ook zelf over een machtmlddel te beschikken als tegenwicht tegen het programma der sociaaldemocratische partij, dat de dictatuur van het proletariaat ten doel heeft. In enkele maanden waren er ongeveer 250.000 Heimwehr-mannen opgesteld: de „Republikanische Schutzbund" telt ongeveer 400.000 man. In de houding der „Heimwehr"-leiding is in de laatste maanden een verandering gekomen. Ze begon haar plaats boven de partijen op te geven, de redevoeringen der leiders werden steeds radicaler en ontaardden in open dreigementen tegen grondwet en Parlement. Weenen moest worden bevrijd uit de partijheerschappij van links, het Parlement moest worden uiteengejaagd —er werd van een marsch naar Weenen gesproken —; die groote woorden waren aan Mussolini ontleend. De uitwerking van deze dreigementen bleef niet uit. Van burgerlijken kant werden deze oratorische uitspattingen van de hand gewezen. Ook de ondubbelzinnige woorden, die Bondskanselier Streeruwitz aan de „Heimwehr" heeft gericht, zijn niet onopgemerkt voorbij gegaan. Men ziet dus na de groote woorden — die den tegenstander agitatie-materiaal genoeg hebben geboden — een soort aftocht, die de „Heimwehren" weer in haar oorspronkelijk bestek moet terug brengen. Want het is duidelijk, dat de regeering het overschrijden van zekere grenzen niet dulden kan; ze zou de beweging moeten afweren op het oogenblik, dat deze zich tegen de grondwet gaat richten. De gewapende vereenigingen ontbinden, zou natuurlijk het ideale doel zijn; het spreekt van zelf, dat dit voor alle bestaande verbonden geldt. Maar de vraag is, of men er op den duur in slagen zal, de ontwapening van „Schutzbund" en „Heimwehren" te bereiken. Uit de jongste bloedige gebeurtenissen in St. Lorenzen in Stiermarken is gebleken, dat de interne ontwapening van Oostenrijk steeds dringender wordt. Maar van yandaag op morgen is dat onmogelijk. Het wantrouwen aan beide kanten is nog veel te groot; niemand wil den eersten stap doen, en de ontbinding der beide verbonden kan niet dwangsgewijze tot stand komen; hiervoor ontbreken de machtsmiddelen. De overheid kan voorloopig niet veel meer doen, dan door een streng optreden wrijvingen tusschen de twee groepen ult te schakelen en alle gelijktijdige opmarschen te verbieden,.. --- De ramp op de Californische kust. Vreeselijke tooneelen. De Amerikaansche bladen bevatten tal van verhalen van ooggetuigen betreffende het vergaan van het s.s. San Juan aan de kust van den Stillen Oceaan, iets ten Zuiden van San Franclsco. Zij noemen het de ergste scheepsramp, die nog ooit op dat deel der kust plaats vond. Het schip was met verbijsterende snelheid gezonken. Drie minuten na de aanvaring was het al onder den waterspiegel verdwenen. Er bestaat thans helaas nog maar weinig hoop, dat de verliezenlijst, waarop de namen van meer dan zeventig omgekomenen staan, nog wat verkort wordt. Na de botsing speelden zich uit den aard der zaak afschuwelijke tooneelen af. Vrouwen en kinderen jammerden. Een wist haar kind over te werpen op het tankschip, maar even later waren de twee schepen alweer van elkaar los en kon de vrouw zich niet zelf meer ran boord van het tankschip redden De rs hadden onmiddellijk begrepen, dat het schip dadelijl; zou zinken. De electrische lichtinstallatie had terstond geweigerd, waardoor het velen onmogelijk was hun redding-rordel3 om te doen. Vele geredde passagiers, zich, zooals zij uit 't bed gesprongen WMen, in veiligheid zien te brengen. Danr bijna allen het gevaar beseften, door de draaikolk, tengevolge VB.n hot zinken van het schip, te worden meegezogen, stortten de meesten zich paarsgewijze of in groepen in het water. DegeDcn die daarvoor terugdeinsden, zijn met het schip ondergegaan. --- PADDENSTOELENVERGIFTIGING. De familie van den boekbinder Croner te Erlangen, is van het eten van zelf verzamelde paddenstoelen zwaar ziek geworden. Een 3-jarige zoon is Do-MerdaTnorgen gestorven De toestand van d irnstist, r< --- EEN TONG-GEVECHT. Waarbij bloed vloeit. Bijna ln alle groote steden van Amerika wonen in afzonderlijke stadswijken een groot aantal Chineezen. Oogenschijnlijk leven ze daar kalm en rustig en ze schijnen zelfs geen vlieg kwaad te doen: de Chineezen schijnen slechts één doel te hebben: verloren te gaan in de volksmassa. Slechts nu en dan moeten de Amerikaansche politie ingrijpen, wanneer er namelijk in 't Chineezen-kwartier een zoogenaamd Tongevecht geleverd wordt. Verschillende families die soms meer dan honderd leden tellen sluiten zich aaneen tot een Tong. Wanneer er nu ruzie ontstaat tusschen de verschillende Tong's dan ontbrandt er ln de Chineezen buurt een felle oorlog. Er wordt gewoon op straat gevochten en dan hebben de leden der verschillende Tong's slechts een doel: elkaar te vermoorden. Enkele jaren geleden heeft men in de Chineezen-wljk te New-York een dergelijk Tong-gevecht geleverd waarbij meer dan honderd Chineezen werden gedood. Enkele dagen geleden dreigde er ln New-York. Boston en Chicago weer een nieuwe strijd te ontbranden tUMchen de broeders van het gele ras, toen de Amerikaansche autoriteiten in de Chineezenbuurt een groote hoeveelheid opium in beslag namen en 40 Chineezen arresteerden. De Tong's geloofden dat zij door hun eigen landgenooten waren verraden. Enkele dagen later werd er in de Chineezenbuurten overal gevochten waarbij verschillende Chineezen werden gedood, zonder dat de politie de daders kon gevangen nemen. Daar men vreesde dat deze strijd een geweldigen omvang zou aannemen hebben de Amerikaansche autoriteiten de leiders van de verschillende Tong's ontboden. Zij hebben aan de Chineezen te kennen gegeven dat de onruststokers zonder eenige pardon zullen uitgtwezen worden, wanneer er nog eens gevochten wordt. Het staat echter te benlen of de Chineesche leider** --- GEMENGDE BERICHTEN. EEN GERECHTELIJKE DWALING? Te Hamburg werd in '25 een zekere Harder wegens diefstal met braak veroordeeld tot 12 j-.li* en drie maanden tuchthuis, ofschoon hrj volhield ten tijde van den inbraak elders te zijn geweest. Thans staat vast, dat de toenmalige voornaamste getuige a charge, in wiens woning Harder zou moeten hebben ingebroken, voor en tijdens de daad zwaar beschonken is geweest. Sinds het gebeurde is de man krankzinnig. Een en ander zal hoogstwaarschijnlijk leiden tot revisie van het proces. --- GEHEIMZINNIGE GESCHIEDENIS. Een taxi-passagier gechloroformiseerd en beroofd. Een tijdelijk te Parijs vertoevende Italiaan had zich Dinsdag voor zaken naar Joinvllle-le-Pont begeven en keerde 's avonds per juist passeerende taxi naar Parijs terug. Naast den chauffeur van de auto zat nog een man, doch de passagier had daaraan geen bijzondere aandacht gewijd. In het bosch van Vincennes stopte de taxi plotseling en beide mannen stelden een onderzoek naar den meter in. Zij zeiden dat er iets aan de carburateur haperde en dat het herstel een kwartier zou duren. Daarop steeg de passagier uit om zich naar een bank in de nabijheid te begeven. Hij werd toen door den chauffeur en diens medeplichtige aangegrepepn en gechloroformiseerd. Wat toen gebeurde, is niet bekend. Twee boschwachters vonden later den bewustelooze en brachten hem naar een politiepost, waar de Italiaan werd bijgebracht. De laatste constateerde, dat hij was beroofd van zrjn duizend francs inhoudende portefeuille. De Italiaan wist het signalement der twee mannen op te geven, en de politie tracht nu licht te brengen in de geheimzinnige zaak. --- HET TAPIJT VAN KARA MOESTAFA. De Weensche „Vad."-correspondent schrijft dd. 24 Aug.: , „ In de buurt van Warschau bevindt zich te Wilanof een prachtig oud lustslot, dat de Poolsche koning Jan Sobieski, die in 1629 werd geboren, daar door Italiaansche en Fransche kunstenaars heeft laten neerzetten, opdat het hem gedurende de laatste jaren van zijn leven als woonplaats zou kunnen dienen. Deze vorst, die vooral beroemd is geworden door zrjn dappere daden gedurende de veldtochten tegen de Turken, was een groot kunstliefhebber en hij heeft tal van kostbare schatten in dit kasteel bijeen weten te brengen. Na zijn dood heeft zijn zoon Konstantin Sobieski het kasteel met bijna alles, wat er in was aan de familie Sieniawskl verkocht; later erfde het geslacht Czartoryski het kasteel ennadien kwam het achtereenvolgens aan de Potockis en de Branickis. Graaf Stanislaw Potocki heeft indertijd tal van voorwerpen, welke koning Sobieski toebehoord hadden, bij mekaar gebracht om er een soort van museum van te maken. De tegenwoordige eigenaar van het kasteel, giaaf Adam Branlki, wil nu een van de Perzische tapijten van het kasteel voor den prijs van twintigduizend pond sterling aan een Amerikaansch millionnair, dien hij te Parij 3 heeft leeren kennen, verkoopen. Bovendien moet deze Yankee den graaf een hypothecair crediet van vierhonderdduizend dollars openen! Het tapijt in kwestie bezit niet alleen een hooge waarde als oud kunstwerk, doch er is ook een geschiedkundige bijzonderheid aan vastgeknoopt. Het stuk, dat 7.80 M. lang en 3.80 M. breed is, stemt uit de zestiende eeuw. Het heet, dat dit tapijt de prachtige tent van den Turkschen grootvizier Kara Moestafa heeft gesierd, toen deze met een groot leger Turksche troepen in het jaar 1683 de stad Weenen belegerde, welke door graaf Ernst Rüdigei- von Stanhemberg werd verdedigd. Andere stemmen echter weer willen weten, dat het tapijt direct van ult Perzlë naar Polen is gekomen, waar het door koning Jan Sibiesül werd gekocht. Hoe het ooit zij, het tapijt was steeds een van de beroemdste stukken uit de collectie van het kasteel Wilanof, hetwelk jaar in jaar uit door duizenden vreemdelingen in oogenschouw wordt genomen. De Poolsche regeering, steunende op de wet ter bescherming van gebouwen en voorwerpen van historische beteekenis, wil het tapijt niet uit Polen laten weg gaan en heeft nu rond het kasteel verschillende soldaten luten opstellen, welke het strenge bevel hebben gekregen, het tapijt niet uit het slot te laten wegvoeren. Vermoedelijk zal de Poolsche staat het tapijt nu zelf van den graaf koopen. --- Cadum Z-SGP is de iievelinés toiletzeep van Frankryk's mooiste vrouwen i-ep.da: 'ot het , 8% (jf •Jebruikt kan Me ■"__■' * (Reel. adv. no. 7033) --- GOEDERENHANDEL. COOPERATIEVE ROERMONDSCHE GROENTENVEILING. 30 Augustus. — Aardappelen f 3,10—3.50; Prei f 2,60; Selderij f 1,30—3; Spinazie f 4..0; Savoye f 1.40 —4.10; Kropsia f 1,40—2,30; Erwten ï 10—15; Wortelen f 2,40: Tomaten 1 2—5; Koolraby f 1,60; Wagenaars f 4—9,70; Princesscboonen f 16—30; Snijbooncn f 5—10,80; Spekboonen f 8,70—16.80; Augurken AfH —22: Idem b 1 7—12; Idem c f 3—5: Bloemkool f 7— 22; Roode kool f 4.30—6; Witte kool f 2—6: Morellen [8-3: Rmdp bessen l 15.50; Pruimen f &—l3; Peren --- EEN FRAUDEERENDE VORST. Naar de „Lokalanzeiger" weet mede te deelen, is de Duitsche recherche bezig met het onderzoek naar de handelingen van een Russischen vorst M. genaamd, die in de Muenzstrasse een advoca^ ten practijk uitoefent. Er zijn bij de politie en de justitie vele aanwijzingen tegen vorst M„ den koopman L. en verscheidene andere lieden binnengekomen, die zouden aan toonen, dat de advocaat zich met zijn zakenvrienden aan ernstig bedrog zou hebben schuldig gemaakt. De eerste aanwijzing tegen den vorst en zijn medeplichtige L. was afkomstig van een advocaat te Neu-Strehlitz, die vernomen had, dat L. zich tegenover een landbouwer voor advocaat had uitgegeven en op deze wijze van hem groote bedragen had losgekregen. Bij deze manipulaties, die tenslotte tot den ondergang van den landbouwer gevoerd hebben, is volgens de aanklacht ook vorst M. betrokken. Ook in andere gevallen zou L. zich in de provincie als advocaat hebben uitgegeven en daarbij op frauduleuze wijze groote bedragen verkrehebben. Verder zou L. geholpen door den Russischen advocaat op groote schaal met goederentransacties geknoeid hebben. Het onderzoek tegen L. en den Russischen vorst is nog loopende. Naar het schijnt, zullen bij deze bedrogzaak nog verdere kringen betrokken worden. --- ZWAAR WEER BOVEN SILEZIë. Van Donderdag op Vrijdag hebben zware onweders gewoed boven Silezië. In Arnsdorf Is een 8-jarig meisje door den bliksem gedood. Talrijke malen sloeg de bliksem in in de gebouwen van de provinciale electrlciteitswerken, zoodat vele plaatsen zonder licht zaten. Uit verschillende gemeenten komen berichten over branden, ontstaan door inslaan van den bliksem, waarbij hoeven, oogst en vee verloren gingen en groote materieele schade geleden werd. --- DE SPOORWEGRAMP BIJ BUIR. Wolff meldt, dat het aantal dooden, die het slachtoffer werden van de spoorwegramp te Buir, door het overlijden van mevrouw Mager tot 15 is gestegen. Een tot dusver onbekend gebleven vrouwelijk slachtoffer is geïdentificeerd als een Deensche dame. Bij het ongeluk waren tien postbeambten, die in den trein dienst deden, gewond. Acht van hen liggen te Keulen ln het ziekenhuis. --- DE NOODLOTTIGE BRAND TE BERLIJN. Een aangename thuiskomst. Twee brandweermannen, die bij den brand aan den Kurïürstendam te Berlijn ernstig werden ge- Wond, zijn in het ziekenhuis overleden. Een derde bevindt zich in ernstig levensgevaar. Een der slachtoffers is een 56-jarige man, die sedert T 8 jaar in dienst van de brandweer is, gehuwd en vader van twee kinderen. Het andere slachtoffer is een jonge man van 27 jaar. Uit het onderzoek is gebleken, dat arbeiders, die het dak herstelden door onvoorzichtigheid bij het hanteeren van hun lampen den brand hebben veroorzaakt. Zij hebben zelf getracht het vuur te blusschen, maar slaagden hierin niet. Een der geheel vernielde woningen was bewoond door den tooneelspeler Gerasch, een verzamelaar" van antiquiteiten, schilderijen, gobelins en zeldzame boeken. Alleen ln deze woning werd al een schade van een million mark aangericht. Gerasch, had zich enkele maanden geleden voor den verkoop van films naar Zuid-Amerika begeven. Voor zijn vertrek had hij onderhandeld met een verzekeringmaatschappij, daar hij zijn verzameling, waaronder zich een werk van Titiaan en een van Rafael bevond, wilde verzekeren tegen brand en inbraak. De gevraagde premie scheen hem te hoog, zoodat hij de verzekering niet aanging. Wel had hij voor zijn vertrek eenige kostbare stukken aan de hoede van een museum toevertrouwd. Hij is nog niet teruggekeerd. --- GEëLECTROCUTEERD. Bij herstel v/erken op de spoorbaan Parijs—St. Germain ter hoogte van de brug bij Chatou, was een groep Kabyien gaan schaften, waarbij drie hunner op den electrischen rail hadden plaats genomen, juist op het oogenblik dat voor de eerste treinen de lijn weer op stroom werd gebracht. Zij werden alle drie door den hoogspanningsstroom getroffen. De onmiddellijk ontboden geneesheer uit Chatou kon slechts den dood constateeren. --- ALS EEN DOKTER HAAST HEEFT. Een dokter in Chicago, op weg naar een ernstige zieke, werd door een politieagent aangehouden, omdat hij te hard reed, en ongeveer 25 minuten opgehouden. De patiënt was inmiddels overleden of kort daarop gestorven. De dokter zond den politledienaar 'n uitnoodiging tot de begrafenis. Ondanks deze beleefdheid werd hij toch gedagvaard en veroordeeld tot 25 dollars boete. De rechter was van oordeel, dat de politie geen uitzondering kon maken op de veiligheidsvoorschriften. Misschien had deze rechter wel den indruk gekregen, dat het niet zooveel tijd uithaalt, op een rit tusschen twee visites in, als men sneller rijdt dan een ander. Stel, dat men 2 K.M. moet afleggen en dat men met 30 K.M. snelheid mag rijden' — dan is men er in 4 minuten. Maar als men nu 5 KM. sneller rijdt, anderen voorbij, en zoodoende gevaar kan teweeg brengen, dan is men er 34 seconden eerder! De rechter zal hebben gemeend, dat, als het op 34 seconden aankomt, er toch niets aan te doen is, dat een dokter ook tusschen en bij zijn visites nog wel eens 34 seconden „verdoet". (Ned. Tijdschr. voor Geneesk ) ---