UIT UBACH OVER WORMS' VERLEDEN Den 19den April 1934 is het 65 jaren geleden, 'at de eerste steen werd gelegd voor de parochie*erk St. Joseph te Waubach. Deze gemeente draagt in de officieele stukken 'eh naam van Übach over Worms, om ze te j^derscheiden van de parochie Übach in duitschland. Deze twee gemeenten, tusschen wel** een kleine rivier, genaamd, Worm, vloeit, gakten eertijds deel uit van het oude kanton j*°lduc, grensstadje van Duitschland. Übach over behoorde tot het dekenaat Kerkrade en ** het justitiekanton Heerlen. De parochie telde *°cd duizend zielen, maar de gemeente had eene eMking van circa dertien honderd Inwoners. . °e eerste stappen voor het bouwen van deze *.£ Werden gedaan door den Zeereerwaarden e^r Janssen, gewezen pastoor van Simpelveld. . De Eerw. Heer Joannes, Petrus, Josephus Jansw werd geboren te Waubach den 24sten Juni tpo6. priester gewijd den 19den Mei 1830, eerst >Tet°r en naderhand pastoor te Bemelen bij aastricht, in het dekenaat Meerssen, waar hij 3e nieuwe kerk bouwde. Behalve eene aan- Jnliike geldsom gaf hij al het daartoe benoo- hout. (Ut 1848 werd hij pastoor te Simpelveld, in het J*enaat Kerkrade, waar hij de kerk van buiten )? van binnen liet herstellen, met deze herstel-3 was hij nog bezig op het oogenblik van zijn terven den 3den Juni 1863. 16p ziJn testament, kort voor zijn dood gemaakt, Smeerde hij tot dat einde, zes duizend gulden J^aalf duizend en zeven honderd franken, fe ~°°r genoemd testament begunstigde hij Paus, g V^en en kloosters. Aan den H. Vader Pius IX, $J h - 1000 gulden of 2110 franken bij wijze van W Pieterspenning voor zijn sterfjaar. Hij legafcem Vaste goederen aan de parochiën van W^en, Brunssum, Simpelveld en Waubach, die Vq met geestelijke diensten voor zijne ziel en h^ zijne overledene verwanten belastte. tV|/ het laatste bezoek hetgeen de Eerw. Heer ken van Tongeren, zijn neef en boezemvriend, Hjol eenige dagen voor zijn afsterven deed, Hip kte hij hem zijn legaat voor Waubach's v^we kerk bekend en droeg hem de zorg over, & _i.Z-nen godvruchtigen wil aangaande dit 0' te doen volbrengen. Wll de parochie krachtiger tot dit groot werk sf; zetten, bepaalde hij, dat, ware deze kerk HyJ*teQ na zijn afsterven niet voltrokken of ten <. h? voor goed beS°nnen' zi$n erflatinß aan missiën zou overgaan. Wegens de verandering van bouwplaats ondervond de uitvoer van den laatsten wil van Waubach's weldoener eenige vertraging. In 1868 werd aan het werk begonnen. Volgens het bestaande plan werden de fundamenten uitgegraven, de grondmuren gemetseld en op een meter hoogte boven den grond opgevoerd. Gedurende den winter werden de werken gestaakt, maar in dien tusschen tijd werden de bouwstoffen op hun plaats bezorgd. De naburige gemeenten achtten het zich ter eere en wedijverden om voor het opbouwen van Gods huis mede te helpen. De plechtige eerste steenlegging geschiedde den 19den April in het jaar 1869, onder de gezegende regeering van Paus Pius IX en onder het landsbestuur van Koning van Holland, Willem 3, met toelating van den hoogwaardigsten Heer Joannes, Augustinus Paredis, bisschop van Roermond, terwijl de Eerw. Heer Henricus, Hubertus Huppertz pastoor, en dhr. Petrus Dominicus Pelzer burgemeester was, in het bijzijn van den Eerw. Heer Joannes, Leonardus Reinartz van Waubach, deken te Tongeren, werd door den ZeerEerw. Egidius Quadbach, pastoor en deken te Kerkrade den eersten steen gelegd. Deze nieuwe kerk was de derde, welke sedert goed 160 jaren In Waubach werd gebouwd. De eerste kerk of kapel werd gebouwd in het begin der 18de eeuw. In 1806 werd deze kapel van Waubach van de moederkerk Eijgelshoven afgescheiden en tot parochie verheven. De tweede kerk werd gebouwd in 1818 op de- zelfde plaats waar de oude kapel had gestaan; de toren alleen bleef behouden. Gedurende de twee jaren van het bouwen dezer kerk heeft de parochie veel ongemak geleden. Eene schuur heeft" den geloovigen lang gediend voor het uitoefenen hunner godsdienstige plichten en voor het ontvangen der H. H. Sacramenten. Later moesten zij deze schuur verlaten en eene schuilplaats zoeken in het oude kapelletje van Nieuwenhagen. Op zon- en feestdagen trok men in processie 's morgens met het Allerheiligste heen en 's avonds kwam men weer op dezelfde wijze terug. Het Allerheiligste rustte in een kamer der pastorie. Wegens de slechte ligging als ook wegens gebrek aan kerkstijl werd besloten door kerk en gemeentebestuur om de derde kerk te bouwen, onze huidige Parochie-kerk „St. Joseph". --- VERHALEN IN DIALECT 't End van de verkesdieve. Noord-Limburgsch dialect. % ®rihan de Zuute wonde 'n heel end van 't *6-pj.' Zonne braave meens as den zulde nie **or j^elek viende Alle Zondag ging ie twee keer Öqj. e mis en smiddegs trok ie nor de femilie. veür*as ie prefekt yan. len de processie liep ie *4 _<. mit 'n groote vaon. Da was wa as 't hard W Dan dowde ie mit alle kracht. De groote Je i *it de heilige femilie dr op slingerde urn -L,,'c« en de kwaaste fladderde urn zien oore. **<*. *°ng zien elge ien alle meugeleke standeurn 1eeg te blieve. 't Is licht te begriepe dat ie terstttlu-J ttlu-J was as de precessie uut wa-i. Zien Vpie.Zorg was aaltied dat 't gen gat ien de *H tot e kwam. Da wis ie zuuver te regele. Af e loerde ie urn en stoond mei 'n tiedje stil. Zoo was Herman de man den de precessie eigelek ien goeie vorm hiel. As ie tuus kwam dan zei ie zoo tege zien moeder ,Da's goddaank wer afgeloope. Ge wordt 'r mu-j van urn da allernol goed te laote verloope. Weelde wel geleuve?" En zien moeder, zö'n aald vrouwke, da voond 't fijn dat Herman ze veurop ien de precessie liep. Ze had niernes op de heele wereld dan 'rre jong. Den wonde now al van kiend af bi-j 'r en was dr nooit van zien leeve uut gewest. Hi-j was gen eens bi-j de soldaote gewest. Want dor was ie net op 't kentje uut gelot. En Herman, den al 'n jaor of vertig wier, had nooit geprebiert urn van zien moeder af te komme. Vrollie kende ie nie. As de aaide vrouw mei tege 'm zei, dat ie toch onderhaand 's nor 'n degelek vrommes mos uutkieke, dan zei ie aaltied dat die dr nog wel zolle zien as ie ze noodig had. Herman vuulde niks vör vrollie en ie was _i bitje schow ok. Mar da was nie ze bar gewest. Zien moeder, da aald meenske, zol 'm gemekkelek zonder erg 'n vrommes op zien dak hebbe gestuurd. Mar Herman was aaltie'd ze kort van praot as 't de vrollie enging. dat de aaide Merle dr mar niks mer van zei. Herman had zien werk op de boerderi-j. Hi-j zorgde goed vör zien moeder en had ien de jaore 'nne mo-je cent en de kaant gelet. Pruuve deej nooit. De kermes was ziene schrik. Herman zien leev was ze tam en effe as van zien koeie op de stal. Wel had ie 'nne kraant. Den las ie iederen aovend sekuur rats uut. En vör de rest deej niks as werke, eete en slaope- Maar een ding deej evel ok nog. Hi-j vong alle weelde knientjes die d*r ien de buurt zaote. Strieke zette, da kos ie merakel fijn. len 't begin had zien moeder wel is engst dat z'm zolle kriege en dat ie dan de kaast ien mos, mar Herman trok zien eige toch niks mer van 'r klagen en op da gebied. Dorum prebierde ze ok mar nie mer urn 'm van zien streuperi-j af te haalde net ze min as ze nog zol trachte urn 'm en 'n goeie vrouw te helpe. En now motte heure, hoe da doodgewone streupe Herman zien verkeien de kuup hiel. Toe Herman op 'nne weenteraovend nor buute ging mit wa touw en wa koperdraod ien tes vör de strieke, stoond ie eurst nog 'n wileke stil opzi-j van zien huus urn 't verke te bestaaste, dat en de leer hing. Da was mit 'n par peeze faas gemakt en 'n hankholt. Ziene snuut mit 'n droppelt je bloed en de neus hing net tot op de groond. 't Vet was al hard geworre ien de strakke keld van de weenteraovend. Herman dowde is op de dikke hamme. Da gaf nog efkes mit as 'n spoons. Kei, da was 'n verke! Den woog kort bi-j de driehonderd schon! Herman wis dat zien moeder dr dees daag zwarte bloedworst van zol maake. Die kwame tussche de balkers te hange en eikestökskes. De metworst zol rood kieke mit witte spekvlekskes en de scheenke, hé jong, die kwaame mit 'r korte steumkes ien zekskes te bengele vlak bi-j de muur. Toe Herman zoo efkes van da schonne verke genoote had, ging ie op stap urn zien strieke te zette. Gunt kort bi-j zien kleeverlaand mit knöllekes had ie den dag 'nne mo-je gang ien de heg gevoonde wor de knient dörhin ginge. Ze hadde 'nn heele plak kaol gevrete. En de boeremces hadde ze trouwesok geknabbeld. Herman zette ieder jaor op zien laand 'nne hoop kappes, en 'nne plak kleever. Da deej urn 't weeld wa bi-j huus te lokke. Mar toe ie dor zoo vör den mo-je loop ien de heg en 't prutse was mit zien striek .heurde ie ien eene keer 'n par meense en komme van den aandere kaant van de heg. Herman was drek doodstil gaon zitte. En toe heurde ie zoo dat 't twee streupers waare die ok is efkes kwaame neuze of dr niks te haole was. Allemachtig, docht ie, ziede gillie twee dat. Ik hoop mar da 'k uut ow peut blief. Want net tege 'm over liepe 't twee, die nurges te god vör waare. En toe hi-j dor ze muuskes stil zat heurde ie ien passaant, dat die twee van plan waareurn zien verke uut de kuup te komme haole. Ze spraake af vör Donderdagaovend. Herman zat 'r mit te kieke. HH dierf nie ri°r de pliessie, want die zolle vraoge hoe hi-j dr aachter was gekomme. En hi-j kos toch nle gon zegge; da hek net geheurd toe 'k eiges en 't streupe was? Dorum trok ie Donderdagsaoves de leer uut _e kelder, wor 't verke stoond. De deur deej mit alle grendels toe. 't Keldergat miek ie heelemol los. dat ge dr zoo mar mit gemak ien kost kruupe. Toe ging ie eiges achter __ne struuk zitte mit 'rin bos aald plkkeldraod bi-J zich, den 't heele keldergat vulde. En vör alle zekerheid had ie zien geweer over de kni-j ligge. Urn 'n uur of twelf kwaame de twee boeve. Ze werkte zich ien de kelder. En net zaate ze dr ien of Herman smeet den heele bos plkkeldraod ien 't gat. 'n Par draoj boond ie urn 'nne paol en zoo kosse die twee onmeugelek mer uut de kelder. „Ak nie zönne duchtige streuper was, dan ha 'k van mien verke niks gepruufd", docht Herman en hiel de pliessie. W. H. --- Leste taferiël. (Dialect van Blerick). De nevel waas opgetrokke en met 't rieze van de zon kwaam enne schoëne laten herfsdaag euver 't lank en euver de stoffige grintstroate van 't dorp. in ein bekinde beejbuurt. op den hook van de kwartelemert, met de hoëg döarehek achter zich, stóng, of want'r oet de lóch gevalle waar enne vremde schilder vur ziene staffel en pensiëlde. Zien ouge makde resolute kiekbewaegingskes terwaers door en euver de Wilhelminaboum haer, wat ein jonk gestorve, nog allein dinkbeeldige bezeenswaerdigheid van de buurt is. En met de ouge werkde 'n soart aangelierde gauwigheid van doon en in nag wet mier dan middelmoatig talent same aan 'n schilderstök, det strak op 't bord gepunaesd, aan 'n vertelselke van Hans en Gritje of roodkape deej dinke. Met ceder stippelke, bereuringske of höalke van 't pensiël, wat 'm vlot aafging, kwaam dr al mier lien en kleur en dudeükheid op 't dook. En dae euver de kwartelemert haer 't medel bekeek en van dca noa 't aafbeeldsel op de staffel, of ömgekierd, kós neet angers zekge dan: „'t is fij ngedoan". Wat noet eemend aan det veurhöafke met die herfsbloome, aan de half oape deur en de greun. verkleurde vinsters, aan det zie-gevelke en aan dae vergaelden drovewingerd euver 't roëd, mossig daak gezeen hej. det zoog nouw op ens eederein, dae dr net langs kwaam. Omstoanders dronge beurtelings noa veure, kinger steete In eur groete niejsgierigheid taegen 't dreejbein,. maar de lange schilder, dae stoande geboare leek, leet det alles kald. Hae stook 'n sigret op, blees de rouk wie 'n beejkumstigheid door naas en mónk oet en keek weer door en langs den dinkbeeldigen boum haer noa den euverkank.. Den monsterde haè zien palet, woë alle kleure van de raegenboag op neer gemorst looge. stlpde 'n pensiël in ein van die klaeverige plöasterkes en werkde vort, of want ' moorziëlig allein waar. En doa kwamen dr langs, die gennen tied hejje öm te blieve toezeen en angere, die de belangstelling vur zon stroathakkefietsjj en zone rare chinees benejen eur waerdigheid achde en weer angere, die dr langer dan nuëdig euren aard in vónge, zo hendig en vlok as die ougen en 't pensiël in aafwisseling same deeje. En doa kwamen dr, die in de koolkloare herf slöch aandachtiger toekeke noa 't echte en moëie in 't schienbaar pretentieioës schilderike. Zeej kwamen en ginge, maar in de lóch zoot onbewoage de zeldzaam schoenen daag, dae ds stoffige ströatjes langs de kwartelemert en de zachten bleuj van de allerheiligebloome in 't veurhöafke euverzónde. En aan ziene staffel stóng aeve onbewoage de lange schilder, dae in de druimerig-herfstige buurt-atmosfaer zien kleure-spreukske voltoëide. Det waas 't leste oapelóch taferiel van den onongerbroaken alderwetsche Zomer' 's Angeren daags veel dr ein kalden, drulerige, schummelige raegen en zoe waas nouw den duüstere maand ep kóms. Maar de herinnering aan 't vuël en vol genoate boete zien is toch ouk 'n schoen schilderieke. W. --- ZONDAGSVERHAAL De Bulgaarsche kop. Wim slenterde de galanterie-zaak van Suffers binnen. Een reuze-karwei: een cadeautje voor zijn schoonmoeder, die morgen verjaarde. Wat 'n bof, dat hij zelf absoluut op reis moest, naar Keulen. Dat ging niet op een dag heen en terug, dus: geen gezoen. ,;Kijk" daar zag-ie een mooie kop en schotel — Wat kost die juffrouw? — Als er het oor niet af was, riep de patroon, die de winkelwenteltrap afdaalde. De juffrouw had die breuk niet eens opgemerkt. Wim draaide de kop tusschen zijn vingers rond. Waarom kon-ie die niet zonder oor cadeau geven? Als je hem netjes liet inpakken en morgen vroeg, als hij op den trein zat, liet thuissturen met het oor er af, zou het net lijken, of er dat onderweg was afgebroken. Ze zouden het allemaal jammer vinden, maar hij had zijn plicht gedaan. Om drieërlei redenen was de uitvoering van dat plan aan te bevelen. Die kop zonder oor zou-ie voor een krats krijgen, — hij had getoond, dat ie zn schoonmoeder een duur cadeau waardig keurde en zij werd blij gemaakt met een dooie musch. — Pak U, dien kop en schotel maar in, meneer Sliffers en leg het oor er bij, zei ie. Wat kost me dat kapotte grappie? — Och, meneer, een kwartje, meer waarde heeft het niet. — Best, hier is het kwartje, en hier is het adres. Tegen morgen elf of twaalf.... Om twaalf uur, toen Mama met de twee getrouwde dochters, met dr zusters en dr broer aan de lunch zaten, kwam de verrassing. Zeer voorzichtig werd het touw je van het pakje geknoopt en afgewikkeld. De verrassing, waarover Liesje, toen ze heel vroeg met bloemen kwam feliciteeren, had gesproken, de verrassing van Wim zat in veel vloeipapier verpakt en er lag nog een klein afzonderlijk pakje bij, dat mama het allereerste uitpak je. 't Vergulde oor van een prachtigen Bulgaarschen kop en schotel, dat de firma Suffers zeer zorgvuldig afzonderlijk had verpakt. Toen kwam de groen, zwart en oranje gekleurde koffiekop, toen de dito-schotel. Wat een schitterend dessin, werd er geroepen, i maar mama was paars-rood van drift geworden. — Zie je, zei ze tegen dr dochter, zooiets verwondert me geen zier, zooiets hatelijks kun je van jouw man verwachten. Die heeft natuurlijk gedacht: die kapotte rommel is goed genoeg voor schoonmama. Als het oor er los bij ligt, denkt ze aan een ongelukkie van den loopknecht. Toen ' opeens, bevend van ergernis: „Liesje ga jij es ' even in den sigarenwinkel hier over telefoneeren ] en vraag, of Suffers nog meer van die Bulgaarsche koppen heeft, maar héél asjeblief, niet met de i ooren er af". Lies wist niet wat ze van het geval moest den- , ken. Stom, dat ze eerst die verrassing niet zelf ] bekeken had. Het moest bepaald een vergissing ( zijn. Maar Sliffers antwoordde door de telefoon, dat ie maar een Bulgaarsche exemplaar had, dat met het oor af, dat zoo juist door den^oopknecht ' was bezorgd. — Die loopknecht hoef je geen standje te geven, zei mama, dan maar naar een ander adres.. < Liesje ga nou La tour es opbellen, en als die die < Bulgaarsche modellen niet heeft, dan Kusters. Lies kwam terug met de boodschap, dat die Bulgaarsche modellen vijf gulden vijftig kosten. — Prachtig, laat dan dadelijk zoon kop en schotel komen, maar precies als dezen, ook groen ( met zwart en oranje. ( 'n Half uur later stond een gaaf exemplaar van i deze haute nouveauté naast het bordje van Mama, en deze mompelde: „Als ie thuis komt, zal ik hem hartelijk bedanken. In Keulen zat Wim met een paar menschen te dineeren en vertelde de buitengewoon-slimme streek, die-ie vóór zijn vertrek had uitgehaald: Hij voelde zich de held van het moment, zat nu al te genieten van de Schadenfreude straks: „Och, hoe jammer, Wim, kijk es, vin je het niet vreeselij k? 't Oor dr af. En hij hoorde zichzelf zeggen: „Wil ik een ander voor U koopen?" Dat zou ze natuurlijk weigeren. En, als ze de indiscretie zóóver dreef, dat ze antwoordde: asjeblief, dan zou hij wel zorgen, dat al dit Bulgaarsche goedje bij Sliffers uitverkocht was. Vier dagen later stond Liesje aan het station, om 'm af te halen. Ze vroeg naar zn zaken, deed heel opgewekt, maar over Ma's cadeau sprak ze niet. Ook in de volgende dagen repte ze er met geen enkel woord over. Toen kon ie 't niet langer uithoven en vroeg: — En? was je moeder blij met ons cadeau? — O ja, ze was er dol mee! Ze was zóó in dr schik, nog meer dan met dr kanten kraag verleden jaar. — Zoo, zei ie droog en merkte niet, dat zn vrouw zn gezicht bestudeerde. — Of we morgen een kop thee komen drinken, heeft ze gevraagd. De geschiedenis met die kapotte Bulgaarsche kop, was hem niet uit de gedachte. Hoe was het mogelijk, dat ze daar zoo mee in dr schik kon zijn? Dat gunde hij haar niet. Had ze dien misschien niet aan Liesje laten zien. — En hoe vond ze die kop en schotel? — Schitterend. Wat 'n prachtkleuren. Erg origineel. Ik wist wel, dat je smaak hebt.... Te drommel, hoe had-ie 't nou? Maar hij durfde over het gebroken oor niet reppen, want dan gaf-ie zich zóó bloot en dan wist-ie zeker, dat er wat kwam luien. De eerste dag na zn thuiskomst verliep zonder dat er nog over de Bulgaarsche verrassing gesproken, werd, maar het kapotte ding vervolgde hem voortdurend. Daarom zei-ie 's avonds opeens: —En vind je hem gemakkelijk om uit te drinken? — Wat? — Die Bulgaarsche kop? — Ja, heel gemakkelijk. — En past dï vinger goed in 't oor? — In wat voor oor? — Van de kop natuurlijk. — O, ja zeker. Wat drommel, wat was er toch met die kop gebeurd? Had Sliffers toch een gaaf exemplaar gestuurd. Brandend-nieuwsgierig kwam-ie de trap op naar het bovenhuis van zn schoonmoeder. Ze ontving hem uitermate hartelijk, kuste hem tweemaal: Nee, zóó'n schitterend cadeau had ze niet verwacht. Kijk es hoe mooi die fleuren bij het tafelkleed komen. Ze had den Bulgaarschen kop uit de kast genomen, zette dien op tafel. En hij keek er naar met star-verbaasde oogen: Hè. 't Oor zit er aan. Hij nam hem in zijn handen, voelde aan het oor, keek of-ie geen afscheiding zag, maar geen spoor verried, dat er gelijmd was. — Kijk, zei zn schoonmoeder, terwijl ze dr hand onder zijn neus hield, dit overcomplete oor lag er bij. — Hè. Lag dat....?? — Natuurlijk, as je iemand de ooren wasschen wilt moet je ér toch twee hebben. — Dus, dus, er ontbrak niets aan dien kop? — Welnee. Hoe kom je daarbij? Het oor lag er netjes verpakt bij. Maar aan jou ontbreekt iets. Jij denkt je schoomoeder in de maling te hebben en zij heeft het jou. Bij mij gaan de zaken best. Ik fabriceer crisiscomité-busjes. --- Meiboomplanten Een zeer oud gebruik in Noorbeek Reeds drie honderd jaar in eere. Zaterdag, 14 April wordt er in Noorbeek een mijlpaal op folkloristisch gebied gezet. Dan zal het n.l. 300 jaar geleden zijn, dat de eerste meiboom voor onze parochiekerk geplant werd. In 1634 werden onze voorvaderen beproefd door eene gevaarlijke veeziekte, die hun veestapel dreigde ten gronde te richten. Vol geloof en vertrouwen namen de landslieden hunne toevlucht tot de H. Brigida, patrones der parochie en %t ■ i meente en beloofden te harer eer jaarlijks eer» meiboom voor het haar toegewijde kapelletje te planten. Dit gebruik is thans reeds drie eeuwen volgehouden en heeft cc ï feestelijk karakter gekregen, waaraan jong »n oud meedoet Ook Is het vertrouwen der veehouders in de Beschermheilige van hun huisgenooten _en veestapel zoo mogelijk nog grooter geworden zoodat alle paar. denhouders gaarne hun paarden beschikbaar stellen om den mei boom naar ons dorp te halen. Er is de laatste veertien dagen een ware wedstrijd ontstaan, in het versieren der paarden, terwijl dit edel streven nog door het bestuur der Jonkheid aangewakkerd wordt, door het beschikbaar stellen van zes prijzen voor de mooist versierde paarden. De stoet, die onder leiding de1* Jonkheid, den den in het Roode Bosch te Reymersdaal gaat kappen en op den mooi versierden wagen ladpn wordt te Schilberg afgehaald door de harmonie „Berggalm" en deputaties van andrre dorpsvereenigingen des namiddags om circa vier uur, waarna in piew.tigen optocnt naar het dor. wordt gereden. Om circa acht uur zal de planting door de ouderlingen een aanvang nemen, Het geeft een fantastisch gezicht wanneer de meer dan 3'J meter lange den met vier zware stutten langzaam in de hoogte wordt geheven voor de St. Brigida-kapel met als achtergrond ons 13de eeuwsch gothisch kerkje, hel verlicht door schijnwerpers, waardoor lange slagschaduwen ontstaaci. Naast de kerk staat een 400 jaar oude plataan, die door zijn grootte reeds een bezienswaardigheid op zichzelf is. Zaterdag, 14 April belooft dus voor Noorbeek's inwoners en bezoekers een merkwaardigen dag te worden. Monumentale kerk met St Brigidakapel In Noorbeek waarvoor de meiboom welke in 1634 voor het eerst werd geplant. Links achter het H. Hartbeeld de 400-jarige plataan, (ten deele zichtbaar), ---