DE OPENING VAN HET NAAR DE LAATSTE EISCHEN INGERICHTE Hotel-Café-Restaurant ST JOSEPH VOORHEEN STATIONSPLEIN, THANS GEVESTIGD HOEK VOORSTAD-RUKSWEG NOORD, SITTARD, zal plaats hebben ZATERDAG 18 FEBRUARI e.k. om 11.30 uur v.m. Goede Dranken — Van ouds bekende keuken. — Wilhelmina Billard. Vergaderzalen. — Auto-Garage. — Telefoon Int. no. 155. 6321 Minzaam aanbevelend, Directie DIEDEREN en HEIJNEN. --- | S6YAL, MAASTRICHT f I Grafin Mariza I Wereldberoemde operette van EMMERICH KALMAN. SZöKE SZAKALL, ERNST VEREBES I HUBERT MARISCHKA (Weenen's eerste I operette zanger, DOROTHEA WIECK I (beroemd door haar creatie in „Maedchen I I in Uniform"). 6443 I EEN SCHLAGER VOOR lEDER PUBLIEK. I BMftHtjaaawiiiiriwfim PALACE VRIJDAG t/m DINSDAG CHARLOTTE ANDER in : CHAUFFEUR ANTOINETTE en een JUWEELTJE van Filmkunst : SPAANSCHE PASSIE Heerlijke zang van JOSé MOJICA. 6445 --- HUISMOEDERS Nieuw, onmisbaar voor U. — Als reclame geven wij 1000 HUISHOUDSNELWEGERS TEGEN DEN LUTTEI..EN PRIJS VAN FL. 2.—. Franco huis rembours of postwissel aan : TECHN. HANDELSMIJ. „GERMATHER", — Amby-Maastricht. 284 --- 5666 ZEGUERS BRUGSTRAAT MAASTRICHT --- B_-__________n__i________________--_-__H bioscoop-theater! „TONHALLE" Einderstr. KERKRADE, Te? 4^l Verder brengen wij Ë fdpy^JL ffr * w È^rS^^Wk__m kW Het Millioenen Testament DUITSCH SPREKEND, ZINGEND en MUSICEEREND. In de hoofdrollen : CHARLOTTE ANDER, JOHANNES RIEMANN, JULIUS FALKENSTEIN. Een 100 % amusementsfilm, gesausd met eenige populaire melodieën. TEVENS KEURIG BIJPROGRAMMA!! In verband met de drukte op ZONDAG bevelen wij ten zeerste de weekvoorstellingen aan. 6451 Wat de TONHALLE brengt is ALTIJD GOED. \ --- VERLOREN koffer, inh. kaas, tusschen ; Maastr.-Heerlen. Adr. Gr. • Gracht 32 Maastricht. 289 WENSCHT U solide meubelen ? Termijn of contant. Schrijf dan ;nder no. 268 bur. dezer. _> j H.H. WIELRIJDERS i Lakken, Moffelen, Vernikkelen. Seizoen nadert. Laat tijdig uw oud rijwiel opknappen a f 2.60 en f 3.50. ■uxe fabriekswerk. Alleen 'ij J. van Woensel, Heugenerweg 6, Maastricht. Let v.p. op adres. 6446 RENTENIERSHUIS e huur voor 1 Mei ».s., gelegen Monulphusweg, Villapark, Maastricht iuurprijs f 50.— p. mnd. Adres Batterijstraat 31, Maastricht. 6589 O w*t toch óók ledere week een geïllustreerd blad thuis krijgen? Niet te duur natuurlijk, want n hebt al zooveel lectuur, Dan tl voor ■ het aan(•wezen Hldsrhrrrt de NKOfcitLANDSCHB ILLUSTRATIE. I ___________Ew 'Cg__ ledere week Mi bind», groot formaat. Rijk geïllustreerd, vele verhalen, keurig uitgevoerd. Abonneert V bij de Uitgeven van deae courant voor 7* cent per . maanden. 'ro_r_ntnin«r gratis. BIJ BRIEVEN op nummer - advertentiën sluite men nooit origineele getuigscnrlften in. Een afschrift is meer dan voldoende. 8934 --- I N.V. MAATSCHAPPIJ VOOR HYPOTHECAIR CREDIET IN NEDERLAND,'S GRAVENHAGE I WAARMEDE VEREENIGD N.V. MAASTRICHTSCHE HYPOTHEEKBANK VOOR NEDERLAND, MAASTRICHT. KANTOOR MAASTRICHT : ST. SERVAASKLOOSTER No. 8. OP GUNSTIGE VOORWAARDEN I GELDEN BESCHIKBAAR I VOOR EERSTE HYPOTHEKEN _ 7965 | --- Safe - Restaurant „Limburgia", Sittard PAARDESTRAAT 21. OPENING ZATERDAG 18 FEBRUARI, n.m. 3 uur. Z. H. B. BIEREN. 6477 Beleefd aanbevelend, W. TTEMISSEN. --- Altes Kurhaus Restaurant AKEN COMPHAUSBADSTR. — WIJNHANDEL. Prima keuken. - Belegen wijnen. - Matige prijzen. ZONDAGS EERSTEKLAS STRIJKJE. 5129 --- UNIE EN W. STAD AGENTEN gelieven te schrijven ond. no. 6432 bur. dezer. ABONNEERT U op het NIEUWE MODEBLAD --- VOORLOOPIG KOSTELOOS. Bij beschikking van den E. A. Heer Rechtercommissaris in het faillissement van JEAN JEUKENS, wonende Populierenweg no. 55 te Limmel, is bepaald: 1. dat de schuldvorderingen bij den ondergeteekenden curator behooren ingediend te zijn uiterlijk op 10 Maart 1933 ; 2. dat de verificatie-vergadering zal plaats hebben op Donderdag 30 Maart 1933, des voormlddags ten 9£ uur, in het Paleis van Justitie te Maastricht. De curator voornoemd : 6478 Mr. L. H. J. BRANTJES. m --- ~ ■ " 1 1 DOCH WACHT MET UWE H-KOOPEN TOT I I ZATERDAGMORGEN HALF NEGEN. DAM BEGINNEN ONZE I 3 HALVE PRIJZEN-DAGEN I H-T WuRDT EEN V_»i_.OP #____, I iHi I I DIE AILESOVERTREFTIII fvj_siM^\prSESMAj7N| I I LEEST ONZE ADVERTENTIE T %mVjE§mJF I ■ IN DIT BLAD VAN MORGEN HEERLEN I --- CONGORILLA door MARTIN JOHNSON. 14) We bereikten het kamp, terwijl wij geen drogen draad meer aan het lijf hadden. Rust, droge kleeren en een warme kachel gaven weer wat behagen, toen de inboorlingen ons plotseling een jongen os kwamen brengen, naar zij zeiden, een geschenk hunnerzijds. De Witt fungeerde als slager en bezorgde ons een heerlijk maal en ook een flinke hoeveelheid vleesch voor de volgende dagen. Wij bleven steeds actief, waar het onze gorilla's betrof, en ontmoetten een ouden menschaap, die er keurige manieren op nahield. Hij liet zich gedurende den geheelen dag keurig fotografeeren. Hij brak bamboetakken en at ze op. Zijn gezicht droeg steeds een komische uitdrukking; het dier scheen minder schuw dan zijn collega's en we kwamen tot de conclusie, dat het een van de grootste exemplaren was die we ooit hadden ontmoet. Hij scheen me zelfs grooter dan de grootste uit de Carl Akeleygroep, uit het Amerikaansche Zoölogisch Museum. Het dier was oud, vermoedelijk was het daarom zoo rustig en wellicht wat suffig. Hij trok zich van onze aanwezigheid niets aan. We waren in staat goede filmopnamen van hem te maken, doordat hij zoo rustig was. Toen ik nader trachtte te komen, verdween de gorilla in het kreupelhout. We dachten hem kwijt te zijn, doch zijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand en hij kwam weer te voorschijn, terwijl nij ons ernstig bestudeerde. Hij liep op het pad, parallel met het onze, en toen ik hem tamelijk dichtbij waande, richtte ik mijn grootste lens op het punt, vanwaar ik meende, dat hij zou verschijnen. Hij kwam ook netjes te voorschijn, greep de klimplanten om hem heen met beide handen vast en stond gedurende dertig seconden rechtop tegenover ons te poseeren. Toen liet hij de planten los en ging op zijn breede borst trommelen. Zijn beenen waren te krom om den zwaren last van zijn lichaam te torsen, en na eenige oogenblikken kroop hij zoo lang als hij was, over den grond. Ik merkte hieruit op, dat gorilla's, wanneer ze te oud worden, lastig zijn voor de kolonie, waarin zij wonen. Zij gaan dan weg en blijven in de bosschen^ tot de dood hen komt verrassen. Wij naderden de volgende gorillakolonie, die zich in een .kreupelbosch van bamboe bevond. We trachtten camera's op te stellen aan beide zijden van het geboomte. Men was juist aan den maaltijd. Plotseling hoorde ik bamboe kraken aan de andere zijde van den tunnel. Dit plaatste mij tusschen twee dierenkolonies; één zou ik wel op mijn lens kunnen vastleggen. Wij wachtten, doch de beide kolonies verdwenen in tegenovergestelde richting. Ik deed hetzelfde en zag na eenige minuten plotseling een halfvolwassen aap uit den tunnel komen. Ik begon te draaien, voor ik hem goed en wel in .het oog had. Toen hij mij zag, stoof hij met groote sprongen het bosch in en begon op vervaarlijke wijze te gillen. Dat gegil werd door beide kolonies herhaald Wij vreesden een aanval van beide k^ten en stonden met onze vuurwapsnen gereed. Dit was de grootste groep gorilla's, die we ooit te zamen hadden gezien. Van een aanval was geen sprake, de dieren werden rustig, hoewel we wisten, dat ze niet vertrokken waren, aangezien we ze anders wel hadden hooren gaan. De Witt en ik kropen naar den tunnel en daar begon opeens het gegil weer. We lieten ons echter niet verjagen en zagen door de opening van den tunnel vier volwassen gorilla's, die heen en weer liepen als leeuwen in hun kooi. leder oogenblik stoof er een in onze richting, om dan weer zijn wandeling te vervolgen. Dit spelletje ging ongeveer tien minuten door. Wij gingen den tunnel binnen en de vier bewakers verwijderen zich. Alles was rustig, en na enkele oogenblikken zagen wij een open plek, vanwaar een nieuwe gang door het bamboe zich uitstrekte. Een geluid naast mij deed mij de kleine camera gereed houden. Plotseling zagen we een groote gorilla even stilstaan, en daarna in den tunnel verdwijnen. We hoorden de dieren aan alle kanten en begrepen, dat het gevaarlijk was om hier verder te gaan. Een ander gezelschap gorilla's, dat op onze terugkeer door ons opgeschrikt werd, konden we niet filmen. Dien morgen hadden we de Batwa's naar het Oosten, de andere gidsen naar het Westen gezonden. Wij werkten IA het Noordelijk deel van ons kampement. Van beide zijden hoorden we, dat men vijf verschillende gorillakolonies had ontdekt. Dien zelfden avond, bij het kampvuur, hoorden wij weer ten Zuiden van ons het zonderlinge getrommel. Dit bewees ons. dat er nog een zesde kolonie in de buurt was. Op alle bergen in den omtrek schatte men' ongeveer een gelijk aantal dezer dieren, zoodat men kon berekenen, dat er omstreeks een tweeduizend gorilla's in de omgeving huisden. Carl Akeley had gemeend, dat het aantal veel kleiner was. Hij geloofde, dat de dieren tot uitsterven gedoemd waren en het was daarom, dat op zijn verzoek dit gedeelte van het gebergte als <;orillareservaat door het Belgische gouvernement beschouwd werd. Wij hebben de overtuigi: g dat men die dieren niet kan uitroeien. Toch is het Albert Park een uitmuntende instelling, omdat men daar den menschapen de gelegenheid biedt om zich rustig voort te planten, zonder door jagers lastig gevallen te worden. Het park is mooi, misschien nog mooier dan 't Yellowstone National Park der Vereenigde Staten. Wij gingen rustig naar bed en nauwelijks waren we in den/ eersten slaap, of we werden opgeschrikt door De Witt, die om een geweer schreeuwde. We vonden hem, omringd door een negental leeuwen. Zelfs de weg naar zijn tent was door leeuwen versperd. Ik kwam te voorschijn met lantaarns en geweer, terwijl Osa mij volgde. De Witt was onvoorzichtig geweest, hadl even in het donker geloopen en zag toen plotseling die glinsterende roofdierenoogen om zich heen. Het geheele kamp werd wakker. We jaagden de leeuwen met schoten en steenen uit elkaar en stookten daarna een groot vuur, om de roofdieren op een afstand te houden. --- HOOFDSTUK XII. De berg zonder top. Onze oude vriend, de welwillende gorilla, met zijn grijze haren, stond den volgende morgen al in de verte op ons te wachten. We vonden hem ongeveer op dezelfde plaats, terwijl hij bezig was een dooden boomstronk te inspecteeren. Hij kroop op den dooden stam en hoewel het licht heel slecht was, konden we toch een paar goede opnamen maken, daar de gorilla ons vriendelijk daartoe in de gelegenheid stelde. Zijn vriendelijkheid was echter onbewust, want toen hij ons in de gaten Kreeg, stond hij plotseling op zijn vier pooten, terwijl hij zijn kop woedend van links naar rechts bewoog. Daarna ging hij weer rechtop staan, trommelde zich op de borst en sprong weg. Ik dacht, dat er nog verder gelegenheid zou zijn, om hem met de camera te bestudeeren en trachtte hem te volgen, maar het oerwoud hield me tegen en we zagen hem nooit meer terug. Een koude motregen joeg ons naar huis, gorllla's waren nergens meer te zien. Ons plan was, naar Mikeno te gaan, om het graf van onzen vriend Carl Akeley, den beroemden natuuronderzoeker, te gaan bekijken. Onze gidsen, die gewoonlijk alles beter wilden weten, verkozen langs het missiehuis te gaan, wat ons een omweg toescheen. Het gelukte ons eerst door middel van flinke fooien van hen gedaan te krijgen, dat we het graf van deze zijde van het kamp uit konden bezoeken. Na een afwezigheid van vijf dagen kwamen ze lachend en vriendelijk terug, ze hadden een mooien weg voor ons gevonden en tevens hadden ze een groot aantal gorilla's gezien, ln de nabijheid van Akeley's graf. Onze wagens hadden dien avond over de honderdzestig dragers uit het lage land gehaald. Ze kwamen den volgenden morgen, namen elk hun bagage op en liepen verder alsof er niets gebeurd was. Van vermoeienis was bij hen niets te bespeuren- We reisden verder, doch waren door de moeilijkheden van den weg gedwongen om vaak halt te houden. Temidden van bergen en dalen zagen we steeds weer in de verte een bergtop, waarvan we hoopten, dat hij het einddoel van onze reis zou zijn. Uren en uren gingen voorbij en plotseling zagen wij, dat een berg, dien we ook uit de verte zagen, geen top bezat. Onze kleeren waren doornat, we droogden ze bij het vuur en enkele uren later bevonden wij ons op den berg zonder top, op een plateau, waar de plantengroei iets dunner was dan ln het oerwoud. De natuur was hier van een onbeschrijfelijke pracht. Boomen in de grilligste vormen strekten hun takken naar alle richtingen uit; glinsterend Spaansch mos, zacht glanzend als groen satijn, bedekte den grond, als met warme kussens. Sommige dezer kussens schenen ons heerlijke leunstoelen toe, die achter takken verborgen waren. Ik kon mij zoo levendig voorstellen, dat gorilla's hier rustig bij elkaar zouden zitten en Osa en ik noem- • den deze boomen al voorbarig „gorillaboomen". ---