ZONDAGSVERHAAL LEVEN EN DOOD VAN ROEL Zeer weinigen kenden hem met zijn volle naam Rudolf Hassel. ledereen echter wist dat er een JJ°el was, heelkundige van ouderwetsche klokken, fernand nog ln zijn arbeidsveld was ooit juist aan de weet gekomen in welk dorp of gehucht de wieg van den gevestlgden klokkendokter «ad gestaan. Op wat gevorderden leeftijd reeds '*am Roel de dun gezaaide hoerenhof jes binnengestapt met de aarzelende vraag aan den „mees- Jer" of er misschien een kettingganger vertikte "* «kken. Zmiis gebeurde nog al eens, waarom niet? In «en winter scheen de koude en vocht aan die dienstweigering schuldig en 's zomers haperde j*et aan te veel stof en te min olie ln het geheimzinnige tandwielspel. Och, ln die wintersene rond Kerstmis kon Roel soms een harden Jobber aan die nukkige stalen beestjes hebben. Oan werd zijn gezichtsvermogen ten slotte te **ak door het scherpe turen om de diagnose op 'tel en sprong vaSt te stellen. Een „meester" was ö°vendien een enkele maal bewust onmeedoogend J^et de verzekering te geven dat zijn klok dertig 'aar lang, goed geteld, onafgebroken den Julsten ••Jd had aangewezen zonder bijzondere hulp Heette deze bekentenis niet een onverdiende aansporing aan Roel's adres om, trots alles *at hij met kreupele klokken had beleefd, het Werktuig ln kwestie te doen gehoorzamen aan *JJn plicht, ten einde zoo toch zelf zijn naam *k verpleger gestand te doen? Ooudbergen leverden die karweitjes niet op, **oel was bescheiden en hield zijn nota's steeds *an den lagen kant. Daarom wellicht was hij °°k overal klnd-in-huis en mocht hij onbe-8c -roomd aanschuiven als een gezin tafelen ging *armeer ook op dag of noeq. Ja, dan wist Roel woordje wel te doen met de kleuters. Zij pochten hem graag met zijn kinderlijke taal, al *°n Roel ooit heimelijk woedend op ze zijn-. Dat **am enkel voor, wanneer Roel met twijfelach'6e gevallen bezig was en de kinderen rond hem 611 de operatietafel een kring vormden en dan *°nder inleiding de vraag lanceerden of hij al °PSchoot met het boeltje. Roel's oogen werden an vochtig en zijn antwoord klonk meer dreigend dan smeekend. In zulke, gelukkig zeldzame stonden, wisten moeder of vader gewoonlijk 00 kleinen tijdig met een zoet lijntje af te leiden. Behoeften kende Roel niet, afgezien dan van £e twee glaasjes „Fransche" eiken dag In «et kleine stadje had hij sinds Jaar en dag ziji\ tenten opgeslagen ln een armoedig doch net v°lkslogement. Wanneer de dagjesmenschen daar slaPen waren kon Roel rekenen op een belangbellend gehoor naar zijn wedervaren van den flag. Roel sprak zelden over zijn Jeugd, 't Leek *Si of nij vroeger ln beteren doen was geweest Ja waar? Eens echter had hij toch zijn b-art tamelijk vrij uitgestort. Het was een oncompleet, triest verhaal, dat Roel ten beste had Begeven. Dit: toen Roel nog onder, het ouderlijk flak woonde en hij een Jongen van „die" grootte as, kwam op een winteravond een Jonge man binnengestapt, sjovel gekleed en o, dat schoeisel. kende den jongeling niet, was deze een familielid? Vader en moeder schenen onaangenaam verrost door zijn komst met „Werner" zoo- U's zij hem noemden. Wen hij een schul.elscher, (Jat ze zoo weinig omslag met hem maakten? In ®IJt geval, de aan Roel onbekende was verkleumd *an koude. Zijn schoenen waren aan flarden gelopen en zijn sokken konden hielen en teenen "iet bedekken, die juist door het sneeuwwater *aren gewasschen. Zoo lemand had een goeden !*f0n-k en een hartig brokje wel kunnen velen, Wus daarna een warm bed. Spreek er niet van! Werner ging vertrekken. Maar Roel kon hem *°° niet laten gaan. Hij holde naar het dakkamertje en diepte uit een stapel rommel zijn eigen ~ehoenen op, waarmee hij anders zelf nog vele r^oineters had kunnen afleggen, want de schoejTen waren een legaat van Roel's ouderen broer Z?t afstand doen van lets waarvan hij geen du- P'teaat bezat ging Roel toch wel wat aan 't part, maar enfin, hij kon Immers nog bogen op £etl stel stevige klompen? Ook zijn ongestopte *otldagsche sokken moesten er aan gelooven: •oor Werner. Zeker ze waren van wat klein fanaat, doch Werner prefereerde ze dankbaar °°r de kapotte natte vodden. Vader en moeder Heten Roel ongestoord zijn r^g gaan, zij het dan ook met bukken, die van geinig waardeering voor de menschlievende daad retuigden. Werner? Hij sprak enkele onsamenhangende woorden, waarvan Roel slechts deze e^stond: „Dank je, Jongen, Je krijgt zoodra mouelÜk alles terug". Roel schrok toen hij de koude a atld aanvoelde hem door Werner gegeven ten Scheld. h,Even geheimzinnig als hij gekomen was ging ; erner den winteravond tegemoet, waarheen? Langen tijd had Roel afgewacht en gehoopt J niet een der vier windstreken hem het be°ot toen Roel zijn eigen kooltjes stoofde, Jr^m er een brief voor hem. Dat moest iets Toonders beteekenen want alleen bij hooge uit°udering gewerd Roel een brief. Het had de «?st dan ook geen geringe moeite gekost om £n adres op te duikelen. Mooi, dat was indera 1 een schrijven van Werner! Helaas echter, aat een schamele inhoud... Dat schreef me, onj7r meer dingen van onwaarde, dat alles zou men En dat noemde zich Werner X 00 een antwoord, niks kreeg Werner X. Wat een T'.'Slng wat een misbaar zuchtte Roel. 1^ schanielijk groote tusschenpoozen ontving wal nog eenige nietszeggende brieven. Eindelijk Roti de maat voL Met ongeoefende hand diende Her Van antwoord, doch desondanks kreeg Were. . de volle laag Roel bracht Werner even de brtPensctlap bij dat oome Jan geen geld op die lof. en kon geven en dat, wanneer hij zijn be- ztin h.niet gestand deed, Werner nu eens haast Co» k moest houden. Het welgemeenie doch get*"l^ ier sierlijke ls weggelaten, door ondertekende, au at bielp. Werner bleef voortaan zwijgen ln Ee en' stelrf lan£p reeks van jaren had de teleurget-ra 6 Verwachtlngen, die Roel eens had gekoes- sChr ,eehee] uitgewischt. Roel had immers den -tonrt troost dat hij in dit opzicht niet alleen reidsii gedachtlB net gezegde „ondank is 's welt, ,p l0°n". Roel had ook geen tijd om daarover wicht n: daSellJks eischten de uit haar even**« geslagen klokken den geheelen man op, terwijl met de twee glaasjes brandewijn het omgekeerde, ln dubbelzinnige beteekenis plaats greep. Een lezer zal allicht denken: „schel er maar mee uit: zoon hopeloos geval als dit ls, daar zal niks uit groeien!". Bleiben Sic ruhig! Roel werd op een goeden dag van zijn werk gehaald net toen bij de oude klok van de nog oudere boerderij De Kokmeeuw, die den tel was kwijt geraakt, liet proefdraaien. Een aangeteekend schrijven voor Roel, met zegels beschilderd in zoo groot aantal waarvoor je 't altijd zou willen doen. „Teekenen Roel, hier", gelastte de postambtenaar. Ik teeken niet, zei Roel, Ik heb al zoo dikwijls gehoord dat arme lul er ln zijn gevlogen met het eerste het beste papier te ontsieren met hun poot, maar 't heeft menigeen lang in zijn rug gezeten. De post wist het echter natuurlijk zoo te plooien dat Roel zich hiermede nooit aan de galg zou teekenen. Roel gehoorzaamde. In zijn. logement peuterde hij behoedzaam de omslag los, alsof daarbinnen een helsche machine op haar prooi loerde Hemeltje baas, scheerpapier zat, kijk 'ns uit Je doppen...!" — „Wat nou, daarop kan Ik wel de gansche nieuwe route van de reizigers met kleerhangers in kaart brengen". Ja, baas, hervatte Roel, ze gaan 't me nog lastig maken op m'n ouwen dag. En de hospes gaf zijn oogen den kost plotseling zette hij een schreeuw op die het midden hield tusschen de Mexicaansche hond en het kelen van een varken: „Roe-èè-oe-oe-llü Je hebt geërfd... Vrouw, Llentje, Jan, Truus, Schareslljp, Keesieü" Roel kreeg het op de zenuwen en viel onthutst op een stoel die gereserveerd scheen voor een schurftlge kat. Jan wierp hem meteen een kopje water voor zijn neus. De hospes gaf Jan een draal om zijn ooren en trok Roel van den stoel overeind: „Kijk dan kaffer. Je krijgt f 16000 van eene Werner die verleden week ls gestorven" Roel zag geen papier, alles in de keuken wiemelde door elkaar, „Werner, ah Juist een ongeluk komt zelden alleen", en Roel aaide zijn natten neus. Den volgenden morgen was Roel weer zichzelf Nadat alle formaliteiten, die het testament meebracht, waren vervuld, zou er voor hem nog 'n slordige 15000 pop overschieten. Wat zou Roel er mee doen? Hij wist 't nog niet. De een adviseerde: wordt huisjesmelker, een ander: koop twee danstenten en een hoepla, een derde: Russen (!) gene: steek Je geld ln onroerend goed, neen, zei de hospes: we drinken eerst 'n glaasje! Heil! En Roel ledigde er twee, daarmee af. Doch de geheele volkswijk joelde en hoste wild om hem heen: Geld Roel!!, wie doet Je wat!... Ten slotte kon de hospes met zijn personeel het niet meer bijsloffen... Alles liep in het honderd... Roel moest een eereronde maken over aller schouders! Prachtig! Vlugger nog Ja!! Een gil. Kreten van schrik. Gauw toch: water, linnen... Roel was, half versuft, mlsgestapt en deed een zware val met het hoofd op de lompe kachel. Alleen het kreunen van Roel was nog hoorbaar. De meeste luitjes slopen weg en verbreidden het droevig nieuws.... Roel lag nu te bed vaalbleek, met een verbrijzelde slaap. Geneeskundige hulp faalde hier, hoo gere bijstand voor het andere leven echter "honk hem vertrouwen op God, de Goede Meester.'Rustig voelde Rudolf Hassel zijn einde Zijn geest werd zwakker: „Ha, riep hij eensklaris uit en een lach speelde om zijn geschonden gelaat, daar heb je Werner kom hier Werner, mlln hand ls welkoud maar Je waart ook beter dan ik " — ..Roel!" fleemde de hospes, „nu moet Je wat gaan slapen - wie is daar Lientje? Een bezembinder kwam vragen naar Roel. Deze moest dra komen... bij hun was de klok van den muur «vallen... Roel kon echter niet meer komen hij was een leven ingegaan waar elk aardsch begrip van tijd eindigt. --- VERHALEN IN DIALECT Vreugjaor. Deze week ls 't daan weer zoe wied gekoume: 't vreuefaor kaom, dn ein en twintigste Miert, wie 't altled eelt — En noe weet 'ch hiel good, tot tege deen tled de veurjaorsbode neet achterwege blleve. lech bedoel neet de zwallebers, mè ander bodes Beeint bij ceder vreugjaor neet hij en dao bij 'nen dlechter 'n aojer te zwèlle en maak 'r dan .ein sloen gediechte op de buim en de blomme en de knóbbe en „'t Jonge groen" (in het plantcnPn) nPn ff'r kint dat wel! Nou daan; en zou iech daan niks mage zèg'ge, p