Directeur: A. SETON. Meppei - Hoofdredacteur: JAC. TER HAAR Ez.. Rutnerwold. — Plv hoofdredacteur en redacteur Buitenland: H BRUGGERS, Rulnerwold — Binnenland: G. W. COMELLO. Dwingeloo. - Kunst, Kuituur en Verslagen: Th. VOS, Meppei. — Provincie: J AMOUREUS, Meppei. — Asser redacteur: A KAMPING, Assen. - Verantw voor de advertenties: 3. W. LEURDIJK. Meppei --- INGEZONDEN MEDEPEELING MMMMM H ö^ '^1™ GEZELLIGHEID KENT GEEN TIJD... RHUMMAL is in staat de gezelligheid nog te verhoogen. RHUMMAL. een extract ter bereiding van RHUMPUNCH ZEKERHEID j dat Uw gezin \ \ oksniet onverzorgd achter- \ \ blijft ah gij sterft, geeft U \ een levensverzekering bij De \ \ Centrale Arbeiders-Levens- \ I verzekering-JMaatschappij te 's-Gravenhage. «DE CENTRALE" | solide-coulant verzekert werkend Nederland : : j FILIALEN TE AMSTERDAM, ARNHEM, ï | GRONINGEN EN ROTTERDAM : •■■■ ...i L..J..,. i ....:.....'t •♦ *^ il* *i M * • s> lig---* •*» •** - : # VOOR BABY! * ••• Op Uw toiletzeepbon kunt • .\a U nog Adelaar-Kinderzeep «J» ** krijgen van oude •V. kwaliteit! %*/« •n ADELAAR-PRODUCT = PRIMA! Daar wij genoodzaakt zijn, wegens personeelgebrek, onze administratie zooveel mogelijk te vereenvoudigen, verzoeken wij onze abonné's, die tot nu toe in afwijking van de geldende bepalingen, hun abonnementsgeld per week betaalden, dit voortaan per kwartaal te willen doen. Door onze bezorgers zal U t.z.t. een kwitantie worden aangeboden. DE ADMINISTRATIE. --- UIT HET OUDE WESTERWOLDE Rond de oude Wedder burcht ligt een lommerrijke tuin. die een sprookjesachtige sfeer toovert rond dit aan historische gebeurtenissen zoo rijke sU>t. (Cliché Archief) --- Het historische slot van Wedde (X.) Westerwolde heeft als grensland vaak te lijden geha-d in tijden van beroering. In vroegere eeuwen is de oude Heerlijkheid meermalen het gebied geweest, waar de oorlogsfakkel dorpen en gehuchten r in rossen gloed zette. Ook in den 80-jarigen oorlog heeft zich op Westerwolde's oerouden bodem menig belangrijke gebeurtenis afgespeeld. Het voorspel van den slag bij Heiligerlee heeft zich eveneens op Westerwoldsch territorium voltrokken en wel in en om den burcht van Wedde. _ In het Wedder slot had Graaf Lodewijk van Nassau zün hoofdkwartier opgeslagen en hij bereidde van hier uit den tocht naar het noorden voor. In de vlakte bij Heiligerlee stiet het leger op dat van den graaf van Arembergh, stadhouder van Groningen voor den Spaanschen koning Filips 11. Na een moorddadig gevecht, waarin Graaf Adolf sneuvelde en Arembergh eveneens het leven liet. bleven de troepen van Graaf Lodewijk meester van het terrein. De groote worsteling was hiermede ingezet. Volgens de oude kronieken is de Wedderburcht in 1593 door Graaf Lodewijk vermeesterd met troepen, die „over de „moeren naar Wedde waren getrokken". De vijandelijke macht, die het slot bezet hield, bood aanvankelijk taaien tegenstand. Bovendien hoopten zij op hulp van Verdugo. die zich met een krijgsmacht in het noorden bevond. Toen echter de belegeraars het geschut in stelling brachten om een bombardement te openen, koos de vijftig man sterke bezetting eieren voor haar geld en gaf de sterkte over. Zij konden na het afleggen der wapenen vertrekken „met sooveel bagage als sij draghen connen". Bi de belegering verloor nog het leven een ingenieur in het leger van Graaf Lodewijk, de Vlaming Loos Matthensen, die volgens de oude kronieken „'s nachts te vooren hadde gedroomt, hoe hij sijne handt in sijnen bocsem steckende. desefde vol bloets wederom uitgetrokken hadde en dat hij stracks daerna swaarlijk ghewondt was gheworden". * * * On den Wedder burcht huisde later het machtige geslacht der Addinga's, aan wie de Westerwolders noodgedwongen beloofden „met lijf en goed" in tegen- en voorspoed trouw te zullen zijn. Veel plezier hebben de Addinga's aan Westerwolde _ niet beleefd, doch omgekeerd evenmin. Voordat het oude landschap onder invloed van het heerschzuchtige stelletje op het slot van Wedde geraakte werd Westerwolde bestuurd door een Richter en de Twaalf Gezworenen, die gekozen werden door de vrije boeren uit geheel Westerwoldingerland. Recht werd gesproken naar het nog niet op schrift gestelde Landrecht, dat mondeling werd overgebracht van vader op zoon en in de harten der Westerwoldingers stevig lag verankerd. Het oude dorp Vlagtwedde was de hoofdplaats van de landstreek. Hier had de Richter zijn zetel en hier kwamen de Twaalf Gezworenen bijeen om recht te spreken en te doen. Egge Addinga heeft weliswaar de richtstoel naar den Wedder burcht verplaatst, doch de Richter bleef in Vlagtwedde. Ook het dorp Onstwedde heeft eens aanspraak gemaakt op den zetel van het gericht. Dit vliegertje ging evenmin op en Vlagtwedde behield haar oude recht. --- Amerikanen bezetten twee eilanden der Marshall-groep Tokio, 25 Februari (D.N.8.) - Het keizerlijke hoofdkwartier heeft een communiqué uitgegeven over de gevechtshandelingen op de Marshalleilanden, waarin gezegd wordt, dat de Japansche verdedigers van de beide eilanden Kwadjelinn en Wotho ter sterkte van 4500 soldaten en officieren, alsmede voorts 2000 civiele werklieden van het leger en de vloot na een heidhaftigen strijd tegen een aanzienlijke overmacht allen den dood hebben gevonden. Het hoofdkwartier meldt verder, dat na hevige luchtaanvallen en beschieten door oorlogsschepen op 30 Januari, de vijand op 1 Februari begonnen is met het aan land zetten van ongeveer twee divisies. Op 6 Februari had de laatste tegenaanval van de gezamenlijke Japansche verdedigingsstrijdkrachten met den dood voor oogen plaats, nadat zij den vijand tevoren aanzienlijke verliezen en groote schade hadden toegebracht. Schout-bij-nacht Mits jij aki was de bevelhebber van de Japansche troepen op Wotho en schout-bij-nacht Monzo Akiyama de bevelhebber van Kwadjelinn. Beiden zijn tezamen met hun ondergeschikten gesneuveld. --- De heldendood der Japansche verdedigers Naar aanleiding van de bekendmaking van het keizerlijke hoofdkwartier over den heldendood der Japansche verdedigers van de belde Marshall-eilanden Kwadjelinn en Wotho, heeft admiraal Sjimada, minister van marine en chef van den admiralen staf, een verklaring het licht doen zien. Hij zegt hierin het volgende: „opnieuw hebben 6500 dappere Japansche mannen hun trouw aan keizer en vaderland met het leven betaald en hebben het voorbeeld nagevolgd van schout-bij-nacht Jamamoto en van de verdedigers van Attoe, Tarawa en Makin. De beide schouten-bijnacht hebben bij deze gevechten hun ondergeschikten een voorbeeld gegeven en zijn aan het hoofd van hun troepen den dood ingegaan. Dit nieuwe bewijs van trouw en doodsverachting der Japansche soldaten moet de geheelë natie tot een voorbeeld zijn om in het vaderland met dezelfde offervaardigheid te strijden als de soldaten aan het front." GARAGEHOUDER VERGIFTIGDE ZIJN VROUW. Het Gerechtshof te Amsterdam heeft in hooger beroep den 43-jarigen garagehouder A. F. W. Suiker te Amstelveen, die ervan is beschuldigd zijn vrouw door middel van arsenicum te hebben vergiftigd, veroordeeld tot 15 jaren gevangenisstraf conform den eisch van den procureur-eeneraal. In eerste instantie had de rechtbank te Amsterdam eveneens 15 jaren opgelegd. --- De verdwenen Bruidegom Oorspronkelijke Nederlandsche roman door FRANK VAN FALCKENOORI 27 „Dat is niets geen nieuws voor me", antwoordde Tini eenigszins bits, toen Gerrit het haar vertelde. „Ik heb al lang zien aankomen, dat die Van Zwieten haar vandaag of morgen wel aan de haak zou slaan. Hij had al een oogje op Ans, toen ze nog verloofd was met Wim Verhagen". „Nou wat geeft dat?" vroeg Gerrit Van Zwieten is een man met centen en bovendien een vooraanstaan de burger. Ans doet een pracht par, Wat jij een partij noemt", mopperde Tini. . . Gerrit keek zn verloofde verwonderd aan „Hemeltje, kind, wat heb jij? Toch niet jaloersch?" „Ik jaloersch? Wat denk jij wel? Al was het de eenige man in de wereld dan zou ik hem nog niet moeten. Pff! Hij heeft ze achter de ellebogen. Houdt hem in de gaten. Ik heb Ans al eens voor hem gewaarschuwd, maaT toen lachte ze om me". „Ik snap niet, wat jij 'tegen dien Van Zwieten hebt", vervolgde Gerrit nog steeds verwondert. „Het is een nette kerel, waar niets op 'te zeggen valt.." „Zoo? Jij schijnt hem nogal te kennen. Hoe weet jij dat zoo precies?" „Ik? Tja ik ken den man heelemaal niet. Maar je weet zelf, hoe goed hij altijd voor tante en voor Ans is gei vveest, sinds oom overleed. Tante j heeft toch altijd nog vrij wonen in I het huisje enne " „Ach, wat, onzin. Dat heeft hij allemaal met een zéker doel gedaan: Ans. Het was allemaal om Ans te j doen. Dacht je, dat een man met I centen, die aan lederen vinger net zooveel vrouwen kan krijgen, als hij hebben wil zich zoo druk maakt om een gewone arbeidersweduwe en haar dochter, als hij er geen vooropgezette bedoeling mee heeft? Ik wou je wij zer hebben. Ik zou wel eens willen weten wat hij gedaan had, wanneer Ans hem een blauwtje had laten lbopen". „Je kletst", antwoordde Gerrit geërgerd. „Van Zwieten is boven iedere verdenking verheven. Wat sloofde hij zich niet uit voor Wim en Ans, toen ze ondertrouwd waren? Een prachtig huiskamerameublement zouden ze cadeau gekregen hebben, als Wim niet verongelukt was en veertien dagen extra vacantie — " „Jij kunt me nog veel meer vertellen jongetje, maar ik vertrouw dien Van Zwieten voor geen halve cent. En hoewel ik er geen enkel bewijs voor heb, ben ik er in mijn hart van overtuigd, dat Van Zwieten de hand heeft in de verdrinking van Wim Verhagen. Als hij wel verdronken is". Gerrit bleef boos staan. „Kind je spreekt wartaal. Laat men je maar niet hooren, anders pakken ze je nog op wegens laster. Zeg zulke dingen nooit meer, want anders " Tini was eveneens blijven staan en keek haar verloofde recht in de oogen „Nou wat anders? Zeg het maar gerust". „Ach wat", weende Gerrit korzelig af. „Laten wij toch niet kibbelen over een verloving van een ander. Laat ze gelukkig met hem worden en...." „Zij gelukkig met hem? 't Mocht wat!" smaalde Tini. „Als hfj eenmaal met haar getrouwd is, dan is het pik in, vischje, en dan gooit hij zn mooie masker af Let maar eens op mijn woorden". Gerrit werd nu werkelijk boos, want het betrof zijn nichtje en Ans had altijd een groote plaats in zn hart gehad. „Als je zoo blijft doorgaan", zei hij, „dan ga ik niet verder met je mee. Zoo onzinnig als jij vanavond praat, heb ik je nog nooit gehoord". Tini stak haar neus in de lucht. „Nou dan ga ik wel op m'n eigen beenen verder. Of dacht je soms, dat ik jou noodig had?" En weg was ze, een verbluften Gerrit alleen latende. Hij zag haar naar 'n juist stoppende tram loopen. Ze stapte in den bij wagen en voor de verbouwereerde Gerrit eigenlijk goed besefte, wat er gebeurd was reed de tram al weg. Dien avond 'arriveerde Tini weer in Haarlem. Ze had haar kosthuis opgezegd, haar boeltje bij elkaar gepakt een briefje geschreven naar haar kantoor en was met de tram naar Haarlem gereden. Zoo was zij, impulsief en doortastend. In Haarlem zou ze ook wel werk vinden. En tegelijk een oogje houden op Ans. Maar Ans zag ze niet, hoe vaak ze ook in de buurt van haar atelier liep. In tusschen was het voorjaar geworden en op een avond in het laatst van Maart, toen Van Zwieten een paar uurtjes bij zijn verloofde kwam doorbrengen, kwam het gesprek op het huwelijk. Het was eigenlijk zonder dat een van beiden er erg in had gekomen. Moeder Poelsma was even een boodschap doen en de beide gelieven zaten in de voorkamer te schemeren. Van Zwieten had een nieuwe auto gekocht — de ander begon kuren te krijgen, zei hij — en roemde de nieuwste snufjes van den wagen. „Hé", had Ans zich laten ontvallen, „als we getrouwd zijn, moet je me toch ook eens rijden leeren". --- OEKRAINE SIGARETTEN. De persdienst van het Nederlandsche Oostinstituut meldt: Aan den staf van Hen N.A.D. te Doorn werd de beoordeeling overgelaten wie voor een toewijzing van Oekraïnc-sigaretten in aanmerking komen krachtens hun Oost-inzet in N.A.D.- of R.A.D.-verband. Naar thans kan worden medegedeeld werd een toewijzing verstrekt aan: a. De R.A.D.-gruppe Niederlande. b. Het winterdetachement van het Oostcorps 10. Zij. die drie maanden met het Oostcorps 10 in Polen >zijn geweest, komen krachtens beslissing van genoemde instantie niet in aanmerking voor een sigarettentoewijzing. Correspondentie hierover met het N.0.1. heeft derhalve geen zin. Zij, die tot de Waffen jf behooren en in het Oosten waren ingezet en op grond daarvan recht hebben op een toewijzing van Oekraina sigaretten dienen zich ter verkrijging van de desbetreffende bonkaart uitsluitend te wenden tot den Fürsorgeoffizier der Waffen jj, Sonniusstraat 3 te 's-Hertogenbosch. Nederlanders, die in de Duitsche weermacht werden opgenomen en in het Oosten strijden, wenden zich voor dat doel uitsluitend tot den Fürsorgeoffizier der Duitsche weermacht. Ortskommandantur te Amsterdam. Correspondentie, welke over deze kwestie tot het Nederlandsche Oost Instituut wordt gericht, kan niet worden behandeld en wordt derhalve ook niet beantwoord. --- MIJNHEER PIMPELMANS GAAT MET VACANTIE! Tekst en teekenlng Q. Th. Botman. 102. De man kwam om zijn geld, want hij vreesde, dat mijnheer Pimpelmans wel eens op een goeien dag kon vertrekken, zonder de fiets betaald te hebben. Mijnheer Pimpelmans had zich echter nog eens bedacht en zei: „Maar man, het is je eigen schuld: de ketting was versleten en van de rem deugde ook al geen sikkepit ! Je kunt lang wachten, eer ik die ouwe koffiemolen betaal 1" --- Het veenbranden Wat droevig zwart misverft den hemel dus? Werd Lochemsberg verkeerd in een Vesuvius? 't Is Boerenwerk. Een salamanderbroed Ontkroop den poel en in den turfaschgloed Paart dit geslacht geen bêe aan 'd onze om regen. Op het hoogveen dat daar „wild en woest en ledig" lag ontstond aanvankelijk de boekuieitteelt. Staring zegt in zijn bekend gedicht „De Veenrook" waaraan ook bovengenoemde woorden zijn ontleend: O middeleeuw! De kruistochtrazernij, Voerde u naar 't Heilig Land. Gij gingt er Lazerij En boekweit halen. In tegenstelling met Staring wordt thans vrijwel algemeen aangenomen dat de boekweit uit Centraal Azië. stamt en niet vóór de 16e eeuw werd zij in Europa vrij algemeen geteeld. Onze oudere lezers herinneren zich nog d* vuurpot waarmee de arbeider tusschen rook en vlammen trachtte het veen zoo gelijkmatig in brand te steken. In de asch werd dan later de veenboekweit gezaaid. Herhaaldelijk was in de gemeente Emmen in het jaar 1870 gebleken dat hec veenbranden bij aanhoudende droogte en voornamelijk in de nabijheid van woningen, turfhoopen, vruchten of bezaaid land op het veen en andere brandbare zaken niet zonder brandgevaar kon geschieden. Het kwam den Raad daarom noodzakelijk voor ten aanzien van dit veenbranden beperkende bepalingen 'vast te stellen. Nadat door B. en W. in de vergadering van 2 Mei 1871 dienaangaande een ontwerp werd aangeboden werd in de raadsvergadering van 15 Mei 1871 onder burgemeester Willem Tijmes de navolgende Verordening op het Veenbranden in de gemeente Emmen vastgesteld. Art. 1. Het veenbranden is in de ' gemeente Emmen alleen geoorloofd jaarlijks tusschen den eersten Maart en den dag door burgemeester en wethouders te bepalen en tenminste acht dagen te voren bij publicatie bekend te maken. Art. 2. Burgemeester en Wethouders hebben buitendien de bevoegdheid, ten allen tijde, bij afzonderlijke publicatie, minstens drie dagen te voren, of bij aan- zegging vanwege hen aan den eigenaar, of indien de grond bij een ander in gebruik is aan den gebruiker, het terrein aan te duiden, waarop het veenbranden, gedurende den bij die publicatie of aanzegging te bepalen tijdt niet zal mogen plaats hebben. Deze tijd zal bij elke publicatie en aanzegging niet langer worden genomen dan tot den eersten Maart van het volgende jaar. Art. 3. leder, door wiens toedoen vuur in den grond aanwezig is, buiten den ingevolge art. 1 bepaalden tijd, zonder schriftelijk verlof van Burgemeester en Wethouders, zal gestraft worden met eene geldboete van tien gulden. Gelijke overtreding op het terrein, bij --- UIT DE OUDE LANTSCHAP. art. 2 bedoeld, zal worden gestraft met eene geldboete van vijf en twintig gulden. Ar. 4. Indien, in strijd met deze verordening, vuur in den grond aanwezig is, is de eigenaar, en zoo de grond in gebruik is bij een ander, de gebruiker verpligt, hetzelve dadelijk te blusschen. Als hij in gebreke blijft, zulks te doen, dadelijk na ontvangen aanzegging van wege Burgemeester en Wethouders, zal hij worden gestraft met eene geldboete van tien gulden. Op de teelt van veenboekweit als verdwenen cultuur hopen we later terug te komen. In verband met bovenstaande herinneren we er aan dat 27 Mei 1880 door dit veenbranden de veenkolonie Nieuw-W'eerdinge, wier ontstaan dateert van 1872, bijna geheel in de asch werd gelegd. In een minimum van tijd brandden ongeveer 90 huizen op. Toen werd wel sterk bewaarheid wat Schiller zegt in zijn „Lied von der Glocke.": O vuur, weldadig is uw macht Wanneer de mensch die macht geleidt. Wat hij vervaardigt of bereidt Dat dankt "hij aan uw wonderkracht. Maar vrees'lijk wordt ge, machtig vuur, Wanneer ge ontworsteld aan 't bestuur Geweldig losgebroken En wassend zonder tegenstand Der menschen woning komt bestoken En 't kunstgewrocht van 's menschen hand Vernielt, verwoest, door feilen brand. --- HET RISICO DER INVASIE Rijksminister dr. Göbbels behandelt in het weekblad „Das Reich" het risico der invasie onder het opschrift „de kracht der sterke harten". De minister schrijft 0.a.: „De termijn, die door de Anglo-Amerikaansche oorlogsleiding is vastgesteld voor de invasie in het westen van het Europeesche continent, komt naderbij. Gelijktijdig echter neemt ook in Engeland en in de Vereenigde Staten de bezorgdheid toe, die men ten aanzien van dit riskante„militaire avontuur gevoelt. Men ziet duidelijk in, vooral na de ervaringen in Italië, dat men niet staat voor een wandeling naar Berlijn. De enorme voorbereidingen, die het Duitsche rijk heeft getroffen voor eigen verdediging en voor die van dit werelddeel, kunnen ook den vijanden in het westen niet verborgen gebleven zijn. Niet voor niets vallen eskaders Britsche en Amerikaansche bommenwerpers bijna eiken dag en bijna iederen nacht de Duitsche versterkingen aan de kust van den Atlantischen oceaan aan. Waarschijnlijk denkt de Anglo- Amerikaansche oorlogsleiding haar troepen de zware proef, die hun wacht, eenigszins te kunnen verlichten. Wij verraden geen militair geheim, wanneer wij hun mededeelen, dat deze aanvallen uit de lucht ons weinig zorg en nog minder pijn bezorgen. Wij hebben er rekening mede gehouden en ons er tijdig op voorbereid. Zij hebben voor den vijand weinig nut en veroorzaken aan onzen kant slechts geringe schade. Het risico echter, dat gepaard zal gaan aan een Engelsch- Amerikaansche invasie in het westen, blijft hetzelfde. Desondanks moeten Churchill en Roosevelt zooals de zaken staan door den zuren appel hcenbijten. Zij hadden zich weliswaar het verder verloop van den oorlog zoodanig voorgesteld, dat het roode leger door de Duitsche weermacht en de Duitsche weermacht door het roode leger zouden doodbloeden en dat aldus de buit, Europa, den Anglo-Amerikanen om zoo te zeggen zonder strijd in den schoot zou vallen. Doch nu Stalin zich bij zijn oorlogsvoering zelfstandig heeft gemaakt, is ook deze naïeve illusie vergaan. Uit dezen oorlog zullen slechts die volken als overwinnaars te voorschijn komen, die hem thans strijdend doorstaan, niet zij, die hem afwachtend aan zich laten voorbijgaan. Engeland en de Vereenigde Staten moeten aantreden voor hun zwaarsten gang en wel in een stadium van den oorlog, dat vol gevaren is en waarin een stap naast den weg van het succes direct naar den afgrond kan lelden. Hoe kritieker het oogenblik is, des te riskanter zullen de maatregelen der militaire en politieke oorlogsleiding zijn. Het is zeer goed mogelijk, dat het oogenblik nadert, waarop een enkel gram de weegschaal der overwinning definitief naar Duitsche zijde laat doorslaan. Dat weten onze vrienden en dat weten onze vijanden. Vele tot oordcelen bevoegde waarnemers achten de komende vijandelijke invasie in het westen een kritiek kruispunt in dezen oorlog. Zonder ons onder de profeten te willen mengen, zijn ook wij van meening, dat een dergelijke actie het algemeene beeld van den oorlog in betrekkelijk korten tijd volkomen zou kunnen veranderen, en wel omdat aldus voor de eerste maal het westen weder actief in het verloop van den oorlog zou ingrijpen. Niemand kan met zekerheid voorspellen met welk succes dat zal geschieden. Men kan slechts uit zekere voorvallen en gebeurtenissen aan andere fronten in Europa, waar Duitsche soldaten strijden tegen Britten en Amerikanen, gevolgtrekkingen maken. Deze zijn' voor den vijand niet bepaald opwekkend. Wij benijden de Anglo-Amerikanen niet om het risico, dat zij moeten aanvaarden bij een grootopgezette invasie, die waarschijnlijk voor hen alles zal beslissen. In het verder verloop van zijn artikel wijst de minister erop, dat de machtigen van het Kremlin wegens hun militaire successen een deel van hun camouflage hebben laten varen en de wereld tot op zekere hoogte hun bedoelingen hebben onthuld. Ook het bolsjewisme, zoo schrijft hij, krijgt al etende eetlust. Reeds thans moet de Britsche regeering, nadat alle mogelijkheden tot onderhandeling zijn uitgeput, den Polen den raad geven, het zelf met de sovjets eens te worden, daar Engeland niet meer beschikt over machtsmiddelen om zijn wil door te zetten. Waarom zou de zaak anders zitten, wanneer Zweden, of Denemarken, of Noorwegen, of Zwitserland of Nederland, of België of zelfs Frankrijk in de plaats van Polen zouden komen, om van de dicht aan de Sovjetunie grenzende middelgroote en kleine staten maar te zwijgen. Zij allen hebben op de naïeve vraag van roodkapje, waarom grootmoeder zoo een grooten mond heeft, zooal niet van den wolf dan toch van den Russiachen beer het antwoord te verwachten: „opdat ik je beter kan opeten". Dr. Göbbels wijst er tenslotte op, dat er onder het Duitsche volk in tegenstelling tot 1918 geen defaitisme bestaat, daar alle Duitschers weten, dat er geen andere keuze is, dan te strijden tot de overwinning. „Wij strijden en arbeiden met de kracht der sterke harten", die niet kunnen dwalen, omdat zij rustig zijn door het vertrouwen". --- SS-divisie Wiking en SS-brigade Wallonië breken door bolsjewistischen omsingelingsring Rdderkruisdrager Degrelle schildert de doorbraak. SS.PP. — Wij hadden te Berlijn een onderhoud met den SS Hauptsturmführer Leon Degrelle die juist terugkwam van het hoofdkwartier van den Führer waar hij uit erkentelijkheid voor zijn heldhaftig optreden aan het Oostelijk front uit handen van Adulf Hitler het Ridderkruis bij het. IJzeren Kruis had ontvangen. Al is de onderscheiding, die de Leider van de Rexisten in België heeft ontvangen op zichzelf reeds van opzienbarende beteekenis, ons interesseert het nog meer, bijzonderheden te vernemen over de operaties die in den loop van de vorige week door de SS-Sturmbrigade Wallonië tot een goed einde zijn gebracht. „Omsingelingen", zoo zeide ons Leon Degrelle, „behooren aan het Oostelijk front bijna tot de dagelijksche gebeurtenissen. Onze divisie bezette aan den Dnjepr een vooruitgeschoven stelling en moest later haar plaats in de hoofdgevechtslinie innemen. Alles verliep volgens de plannen. Wij maakten ons in het geheel niet bezorgd, toen zich een onverwacht en volkomen abnormaal feit voordeed. Half Januari begon het plotseling te dooien. De wegen werden volkomen modderpoelen en onze mannen streden verbeten in het metersdikke moeras. Strategisch, zoo verklaarde ons de nieuwe Ridderkruisdrager, heeft een omsingeling pas dan eenig doel wanneer de vijand erin slaagt, deelen van de ingesloten divisies van elkaar te scheiden en ze dan stuk voor stuk te vernietigen. Hoewel sterk in de meerderheid aan menschen en materiaal, konden de bolsjewisten dit doel niet bereiken. Nergens gelukte het den sovjets, het ongeveer 30.000 km 2 grcote gebied, dat door de omsingelde divisies bezet was, binnen te dringen. Integendeel, onze mannen brachten den vijand zware verliezen toe. Toen het bevel voor den aftocht gegeven werd, moesten wij ons van den vijand distancieeren. De jj -Sturmbrigade kreeg de opdracht, als achterhoede den aftocht te dekken. Er ontstonden harde gevechten, waarbij de mannen van de Wallonië zich evenals hun Duitsche kameraden -superieur betoonden aan de aanvallers. De leiding van onze groep liet zich niet in de war brengen en verijdelde alle pogingen van de bolsjewieken. De vijandelijke propaganda mag zooveel vertellen als zij wil, in den oorlog spreken alleen de feiten, en een feit is dat onze aftocht en later onze doorbraak nprgens met succes gehinderd laat staan verijdeld is. Wij hebben zelfs bolsjewistische krijgsgevangenen uit den omsingelingsring meegebracht. Om het contact met onze hoofdgevechtslinie te herstellen, moesten wij door een vijandelijk front van 20 km heenbreken, waar de bolsjewieken zware wapens als pantserafweerkanonnen, luchtdoelgeschut en bestormingsgeschut hadden opgesteld. Onze zware wapens echter moesten ter beschikking gesteld worden van de achterhoede om ons den aftocht te dekken. De doorbraak geschiedde in den nacht van 15 op 16 Februari. Elkeen had een geweer in de hand, zoowel generaals als grenadiers. Met het blanke wapen in de vuist werden de bolsjewisten bestormd. Zoolang wij des nachts nog konden optrekken, verliep alles vrij eenvoudig. Toen evenwel het vijandelijke opperbevel bij het aanbreken van den dag ons plan doorschouwde, werd onze positie steeds moeilijker. De bewonderenswaardige strijdlust van onze troep hield echter de overhand. Onweerstaanbaar drong zij de vijandelijke stelling binnen. Alle tegenstand werd in de kiem gesmoord. Wij moesten er doorheen en wij zijn er ook doorheen gekomen". Terwijl hij spreekt schijnt het gezicht van Degrelle in gloed te staan. Men wordt zich ervan bewust, dat hij de gebeurtenissen van dezen harden strijd nog eens beleeft. Zijn vuisten ballen zich en onderstrepen zijn woorden. Als wij hem het bericht van de Engelsche radio over zijn persoon meedcelen, haalt hij. de schouders op en zegt glimlachend: „Op zulke kinderachtigheden wil ik niet antwoorden". , Een der aanwezige officieren zegt dat het relaas van Degrelle een der beste schilderingen van een veldslag is die hij ooit heeft gehoord. De blikken der Duitsche officieren die zich richten op sturmführer Degrelle getuigen van het respect dat men voor hem koestert. Aan het slot van zijn uiteenzettingen riep de nieuwe Ridderkruisdrager uit: „Tijdens deze actie, die mede tot de zeer bijzondere gebeurtenissen van dezen Oostelijken veldtocht behoort, heeft de Duitsche weermacht bewezen dat zij haar strijdvaardigheid heeft weten te bewaren teneinde onder alle omstandigheden de overwinning te behalen, zooals zij overigens ook de eindoverwinning zal behalen. ff -Kriegsberichter Max Devreux. --- Fransche kardinalen en aartsbisschoppen veroordeelen terreuraanvallen De kardinalen en aartsbisschoppen van Frankrijk hebben in een te Parijs gehouden vergadering een verklaring het licht doen zien, waarin zij de verwoesting van ziekenhuizen, kerken, historische en artistiek waardevolle gebouwen en monumenten alsmede vati woonwijken door terreuraanvallien, - zooals deze gelijk bekend door de Engelschen en Amerikanen niet alleen in. Duitschland en Italië, doch ook in Frankrijk, in Nederland, Belgigë, Bulgarije en Griekenland worden ondernomen - scherp veroordeelen. Tevens veroordeelen de kardinalen en aartsbisschoppen in hun verklaring de daden van geweld en terreur, die het land teisteren en den dood van personen alsmede de plundering van woningen ten gevolge hebben. In dit verband doen de Fransche kerkvorsten een dringend beroep op het gezonde verstand en het nuchtere inzicht. --- DE POSTCHèQUE- EN GIRODIENST IN 1943 De totale omzet van den postchèqueen girodienst in 1943 beliep rond 37.2 milliard gulden (v.j. 32.5 milliard), het aantal handelingen daalde tot rond 115 millioen (v.j. 121 millioen). Bijgeschreven werden wegens stortingen op rekeningen 2.630 millioen gulden (v.j. 2.469 millioen) en wegens ereditgiro's, afkomstig van andere postrekeningen, 14.675 millioen gulden (v.j. 13.121 millioen). Afgescnrcven werden wegens afgeboekte cheques 1.533 millioen gulden (v.j. 1.400 millioen). De overschrijvingen uit het buitenland beliepen rond 68.7 millioen gulden (v.j. 62 millioen) en naar het buitenland 68.8 millioen gulden (v.j. 71.3 millioen). Ook hierbij daalde het totale aantal handelingen in beide richtingen: 1943: -172.000 (v.j. 188.000). Het aantal rekeninghouders bedroeg eind December 1943: 491.619 (v.j. 468.180). Het algemeen saldotegoed beliep eind December 1943: 956.5 millioen gulden (v.j. 635.1 millioen). ---