HET GEHEIMZINNIGE HUIS (Vrij naar het Engelsch.) Hij sprong met gebalde vuisten op. „Billy, maar waar is Billy ?" „Madge zal 't je vertellen," antwoordde Noël, naar den afgrond toehollende. Hij wilde niet overwonnen worden door alles, wat hem overkomen was, maar bedacht nieuwe plannen. Hij wist, dat hij Billy eerst moest opzoeken, en hij was erg. blij toen hij bemerkte, dat Cashman nergens meer te zien was. Madge verklaarde Billy's afwezigheid, terwijl ze naast Helene voortliep. Maar toen ze bij het hol kwamen hoorden ze tot hun grooten schrik, dat Noël geen antwoord op zijn roepen had gekregen ; want nog steeds stond hij gebogen over den rand en tuurde naar de diepte. „Wat 'n gekke geschiedenis !" zei hij, zich naar hen omwendende. „Hij schijnt mij niet te hooren. Komt en help me. Nu, allen tegelijk !" Nu riepen ze alle drie tegelijk en luisterden, hopende, dat Billy zou antwoorden. Maar, ze wisten niet, dat hun broeder terwijl zij den motor vervolgden, om hen geroepen had, en dat hij hen nu niet meer hooren kon. En toen hunne stemmen vergeefs geklonken hadden naar de diepte, keken ze elkaar treurig en angstig aan Want nu de touwladder weggenomen was konden ze niet naar berieden gaan zoeken, en zien, wat de reden was, dat Billy hen 'niet antwoordde. „Het beste, wat wij doen kunnen is naar huis hollen," zei Noël eensklaps opstaande, en daar hulp halen, want hij moet daar beneden verdwaald zijn. De hemel geve, dat hij niet gewond is. Ik begrijp er niets van." „Laat ons gauw gaan," zei Helene, en ze vlogen over de heide, tegen alles in hopende, dat het goed zou afloopen en dat Dennis hen teruggebracht zou worden. Het was een vermoeiende tocht, die ze moesten afleggen, want ze waren bang en ademloos, en het was een treurig groepje, dat het ouderlijk huis eensklaps kwam binnenstormen. De heer Holland, die zat te lezen, keek verbaasd op. Maar toen hij het verhaal van Noël, dat afgebroken en stamelend gedaan werd, aanhoorde, werd zijn gelaat strak en verdrietig. Toen Noël gereed was, voegde Helene er het hare bij en zich eensklaps Cashman herinnerende, overhandigde ze diens brief. „Let op mijn werk — heden avond?" riep de heer Holland uit — „en Dennis — verdwenen ! Wat beduidt dit alles toch ?" „Bedoelt Cashman, dat hij zich op u wreken wil ?" vroeg Noël. De heer Holland stond op : „Ik weet het niet!" zei hij ernstig, terwijl hij liefkoozend de hand op den schouder zijner vrouw legde. „Maar we mogen geen tijd verspillen. Kom mede, Noël. We gaan naar de politie." Dit zeggende verliet hij haastig het vertrek, en even later liepen ze samen de laan uit om hulp te halen. „Gelukkig voor hen, was de politie in dat district bijzonder op sport gesteld, en bestond uit heel goedhartige menschen, als men maar niet de ruiten van andere menschen ingooide of anderen overlast aandeed. Ze ontmoetten vlak bij huis een afdeeling poiitie-agenten die een cricket-match gingen spelen tegen eene afdeeling in een andere plaats. Ze waren natuurlijk niet in dienst en ondanks het koude, winterachtige weder, in wit flanel. De heer Holland, op weg naar een politiepost, herkende en riep hen. Onmiddellijk stopten zij, toen ze bemerkten, dat er iets aan de hand was, en toen ze 't verhaal hoorden, vergaten ze hun match, om te helpen tot het terugbrengen van Billy. Een stoere sergeant sprong 't eerste van den wagen, toen mijnheer Holland zijn verhaal eindigde met het toonen van Cashman's brief. „Komt, mannen," zei hij gebiedend. „Er wordt valsch spel gespeeld, en 't is slecht weer voor cricket. We zullen u helpen, mijnheer," vervolgde hij, zich tot den heer Holland wendend. „We zullen in twee afdeelingen gaan, een naar Het Huis en de andere naar het hol. Ik zal een deel meenemen naar den afgrond, als u mede wilt gaan. We kunnen onderweg touwen halen. En ik zal naar onze post zenden om meerderen van ons —in uniform — ziet u — om naar Het Huis te gaan en te onderzoeken of ze daar ook iets kunnen uitrichten." „Ik ben u zeer dankbaar", riep de heer Holland uit, terwijl Noël ongeduldig werd en maar verlangde, dat men zou opbreken. „Dat zal het beste wezen, denk ik. Ik ga met u naar den spelonk. Ik denk dat we Billy daar nog zullen vinden." De sergeant knikte, en hij en vijf stoere agenten in sportcostuum vergezelden den heer Holland en Noël, terwijl de anderen terugreden naar het bureau om een inspecteur en een paar mannen in uniform te halen, ten einde met hen naar Het Huis te gaan. Zooals de sergeant gezegd had, kregen ze zonder moeite een touw bij een in aanbouw zijnd huis en hiermede gewapend, benevens met eenige ijzeren pinnen, een hamer en een lantaarn begaven ze zich over de heide naar den geheimzinnigen afgrond, waarin Billy verdwenen was. Hier hielden zij halt. Billy had zijn weg naar den ingang nog niet teruggevonden, de mannen kregen tenminste geen antwoord op hun luide kreten. Er werd nu een afdeeling georganiseerd, die den onderzoekingsreiziger zou opsporen. De sergeant wees den heer Holland natuurlijk aan om van de partij te zijn en Noël smeekte zoo vurig, dat het hem vergund mocht zijn zijn vader te vergezellen, dat men toestond, dat ook hij zou worden neergelaten. Onderwijl had de politie de pinnen in den grond geslagen en twee hunner, die zeelieden geweest waren, maakten handig een knoop, waarin de reizigers konden gaan zitten. De Heer Holland stapte naar voren, maar de sergeant, met eene brandende lantaarn in de hand, voorkwam hem. „Neen, Mijnheer," zei hij glimlachend, „Ik zal voorgaan om het te probeeren. U moogt mij volgen." Hij gaf zijn mannen nog eenige aanwijzingen. Toen het touw om zijn middel bevestigend, beval hij het te vieren, en daalde snel in de duisternis, terwijl de mannen boven in spanning berichten afwachtten. Spoedig kwam het teeken, dat alles wel was en de Heer Holland stapte vol ijver voorwaarts. „Nu ik," zei hij, in den strik plaatsnemende, en ook hij daaide af. Twee agenten volgden terwijl een hunner zich met Noël belastte, en de andere drie bleven boven, gereed om als 't noodig was te hulp te snellen. Toen de mannen beneden bij elkaar waren, keken ze eerst overal met behulp hunner lantaarn rond of ze in de rotsachtige ruimte ook sporen van Billy konden ontdekken, want op hun roepen vernamen ze niets. Ze konden het water in hunne nabijheid hooren murmelen en plassen en de echo's dier geluiden vervulden de lucht. Verder vernamen zij niets dan den klank hunner eigen voetstappen op de steenen, en na eenige minuten begrepen zij, dat ze verder het hol binnen moesten dringen. Juist toen zij dit besluit genomen hadden, uitte Noël een triomfkreet en zich bukkende hief hij Billy's verloren hoed van den grond op. Hij reikte hem zijn vader, die tegen den sergeant zeide : „Om den hoed te halen, liet mijn jongen zich naar beneden. Hoe vreemd, dat hij hem niet gevonden heeft, 't Is juist onder den trechter". „Hij moet hem gezien hebben. De sergeant knikte. „Ja Mijnheer," sprak hij. „Maar maakt u hieruit niet op, dat hij niet eens er naar gezocht heeft? Ik ken dit hol sinds jarea, en er is maar een plaats, waarheen hij zich heeft kunnen begeven, als hij er niet tegen op gezien heeft zich nat te maken. En dat is recht door 't water, en daar heen zullen wij ook moeten gaan." En hij geleidde hen naar den oever der rivier en allen waadden door het koude, donkere water, behalve Noël, die ofschoon tegenstribbelend, door een der mannen op de schouders werd genomen. Hef was zeer donker om hen heen en de Heer Holland vroeg zich af, waarheen ze gevoerd werden, toen de sergeant plotseling de lantaarn ophief, voorzichtig voorwaarts gingen eindelijk haastig bukte, Mijnheer Holland schrok geweldig, want hij onderscheidde plotseling een stille, donkere gedaante, die op de rotsen lag uitgestrekt. ---