■—« »■■■■-■-■■■■■■■. mmmßmmÊmmÊmmmmmMÊm—m—mmßtm—mmm i i ■_—. J I CHAMPAGNE POMMERY & QRENO ■_. —_-. —■ I'gUTHRIE & Co. Ltd.l TELEFOON No. 367. 46, Oude Markt, I ______^_______________________m__m______________________ J _____________________________________________________________________H______m__^_m_____________ BM L - nn irnTn.l ■■, „ NOÏO I r gj^?^^^___________«_______a______________^^ 8 __■■- L"l^ !______ _r 1 , KEY BRAND. " 1 .---w I ii !^_»_^_i____ • \-^-*S\memY\_V /\Y ü-\> *'™~>l ïto™'"-'^Ow,-'^**»-»' •-•■*__ y#___s_ tl \ n -»-*^r---._y /_f IS-;::/jtó£i^ ___r 'ARTistic jKSJM^ Sanitarv j I Hout^esehermende verf versiert I If lo \_Hafli__^^ kMrimmMè>w __sj|§ uw| liufs en beschermt het tegen I ™^M™lt^ klimaat i en insecten I I .KLEUR: I I Geeft schitterende en beste resultaten, maakt de huizen gezellig en his- I I pitaien frisch en rein, een eerste vereischte voor de gezoniheid. MIDDEL BRUIN. | --- nm^TWTrrrr&mittiiig ia 11 i.n 1111 ■■■■i m émmMmm-wmirn ■S HOUT -—— 1 Op 21 December a s wordt te Pangkalan Brandan onder h t merk HIN GIP & Co., Tel. 3io. 8V geopend en machina e zsgerij voor DAMMARLAUT, MARBAU. MERANïTE en ook een KALKBRAN JERIJ. Als Agente voor den verkoop treedt op : N.V. Handel Mij. Van M_ERT£N & Co, Medan. I 4710 --- ZOO JUIST ONTPAKT : Patria- Fa^cy- Shortbread- Superior Biscuits Toko m&HM Sp. 251 Telefoon Nos 264 — 631. --- IDoet Uwe besiellinge nvoor: i Drukwerk, Kantoor- en Estatesboekenl N. V. MEDANECHE DRUKKERIJ I Hutten bachstraat 36 — 40. 2401 --- FEUILLETON MISDAAD EN STRAF Oorspronkelijke detective-verhalen door ALFRED BROESSE De oude toren. 5) Zoo iemand kan desnoods lukraak schieten, maar niet op vier schoten drie treffers maken. Dit is raijn conclusie: óf de moordenaar is de medeplichtige van de barones, haar werktuig ; óf hij heeft onafhankelijk van haar gehandeld, maar zij heeft reden om hem te ontzien. Het laatste zou het geval kunnnen zijn indien wij te doen hebben met een chantage-zaak. Ook reeds indien de moordenaar meer weet van het intieme leven van de barones dan zij aan de groote klok wil hangen. Het is niet onmogelijk dat er een minnaar van deze levenslustige jonge dame in het spel is. In ieder geval wil ik u den raad geven: laat jongelui met blonde haren en blozende wangen met rus." „Dat is alles goed en wel", bromde B. B. geërgerd, „maar daarmede zijn de heeren van de legatie niet tevreden gesteld. Het is natuurlijk allemaal juist en raak wat ge zegt, het sluit als een bus, maar wij hebben niets aan sluitende bussen; men verlangt van ons sluitende boeien. Als wij niet voorden dag komen roet een fl:nken, dikke», ovsrtuigenden moordenaar, laat h-t publiek geen stuk aan ons heel. Gij hebt mij veel overbodig werk bespaard, maar gij hebt mij ook op een dood spoor gebracht. Ik weet niet of ik u dankbaar mag zijn." „O ja, dat moogt ge gerust, maar mag ik dat bundeitje brieven van belangstellende particulieren eens inzien, waarover ge vanmorgen gesproken hebt?" Hij reikte mij een dossier toe en ruimde een hoek van de tafel leeg. De waarheid was dat ik mij zelf allerminst bevredigd voelde over den loop dien het onderzoek had genonomen. Medeplichtigheid ? Chantage? Een amourette ? Alles was mogelijk. En toch ... Ik had in de oogen van de barones gelezen en gezien dat hetgeen zij voor mij verborg iets anders was. Ik voelde het in den toon van haar woorden, ik las het uit haar manuaal, als ik mij haar houding weer voor den geest bracht. De^e vrouw was misschien niet bij machte liefde te gevoelen, maar zij was bovenma'e sensueel. Als zij een minnaar wilde beschermen zou zij we! iets van haar hartstocht hebben verraden. En chantage zou eerder de barones dan den baron tot slachtoffer hebben gemaakt. Wat kon het zijn dat zij verborg, wie kon het zijn die door haar in bescherming werd genomen ? Ik was vast besloten het onderzoek voort te zetten. Het dossier leverde niet veel belangwek kends op. De eerste twintig brieven bevatten aanwijzingen omtrent den vermeende moordenaar. Er waren klaarblijkelijk veel impopulaire blonde mannen in het land. Maar eindelijk kreeg ik een couvert in handen dat mijn belangstelling gaande maakte. Een ferm en tocb sierlijk handschrift, geestig, artistiek, vol karakter en gevoelig. Ik opende den brief, die zeer bondig en in het Fransch wai gesteld. Hij was onderteekend Camili- de Fleurey cci luidde aldus : „Na mij tot tweemaal toe persoonlijk aan" gemeld te hebben, moet ik u schriftelijk en nadrukkelijk verzoeken mij te hooren. Ik weet wie baron Malaterre gistermiddag in tegenwoordigheid van zijn vrouw doodgeschoten heeft." Ik begreep waarom het terzijde gelegd was. De schrijfster maakte niet alleen geen gewag van het bekende signalement, maar het bevatte woorden die geheel in strijd waren met de verklaring welke door de barones afgelegd was, de woorden: „in tegenwoordigheid van zijn vrouw", vijf woorden, die echter in de lijn van mijn conclusie lagen. Ik maakte een paar aanteekeningen en nam afscheid. „Gij zet het onderzoek nog voort?" vroeg B. 8., op het dossier wijzend. „En in welke richting ?" „Dat weet ik nog niet", zei ik glimlachend, maar ik denk in zuidelijke richting." Buiten gekomen, wenkte ik de eerste taxi, die met het bordje „vrij" voorbij gleed, en ik gaf het adres op, dat in den brief van Camille de Fleurey stond. Wij reden door het drukke winkelkwartier. toen langs deftige huizen in stille straten, eindelijk langs havelooze huurkazernes in de wijk der armen en na een kwartier bevond ik mij voor „Hotel de Wereld", dat er allerminst wereldsch uitzag. Een armzalig buis in een nauwe, armoedige straat. De baas kwam te voorschijn uit een soort bar, die zich naast den ingang bevond en hij bracht een sfeer van weeë jeneverlucht en rook mee. „Jnffrouw de Fleurey?" Ja, die had hier een kamer genomen. „Een Francaise ?" „Dat kan wel. Bovep, kamer 27. Marie, wijs mijnheer den weg." Na deze op humeurigen toon geuite woor den dook de patroon weer weg in het vunzige kroegje en ik volgde een slonzige meid naar de derde verdieping, waar kamer 27 bleek te zijn. Toen Marie op baar geklop g-en gehoor kreeg, duwde zij de deur open en keek naar binnen. „Uitgegaan," zei ze, terwijl zij met de punt van haar smoezelige schort langs haar neus veegde en mij met brutale oogen van het hoofd tot de voeten opnam. „Wil u wachten ?" „Ja, dat is goed," zei ik, binnentredend in het muffe slaapkamerije. Ik trok het venster open, maar schoof het onmiddellijk weer dicht, toen een rookwolk uit een nabijen schoorsteen binnenwalmde. Op den eenigen stoel lag een wijde blauwe damesmantel van elegante snit en zeer fijne stof. Op het wankele tafeltje naast het bed stond een klein koffertje van lichtgeel kalfsleer. Dit was het eenige dat harmonieerde met den welluidenden naam van mijn raadselachtige onbekende. Toen ik een half uur gewacht en mijn laatste sigaret opgerookt had, begaf ik mij naar het portaal. Een étage lager stommelde de meid op de trap. „Komt die dame van 27 gewoonlijk thuis om dezen tijd ?" riep ik. „O nee, soms heel ongeregeld, hè. Ik weet 't ook niet," klonk de stem uit de diepte. Ik besloot niet te wachten, schreef een kort briefje, waarin ik haar verzocht mij te komen bezoeken voor de aangelegenheid van baron M. en bevestigde het met een speld op den mantel, zoodat zij het vinden moest als zij thuiskwam. Daarna wurmde ik langs de nauwe trap naar beneden en ik verliet het vuile straatje zoo snel als mijne voeten mij dragen konden. V. Den volgenden ochtend wachtte ik te vergeefs. Geen bezoek. öe«n bericht. Doch Offl zeven uur In den avOTd, toen IK mij jumi OP weg wilde begeven om met een paar vrienden te dineeren, werd een joog Fransch meisje bij mij aangediend. Zij trad mijn kamer bedachtzaam en mifl of meer aarzelend binnen en richtte op m'j een onderzoekenden blik, waarin zooveel raadselachtig verdriet lag, dat ik mij bij vooi" baat aan haar zaak gewonnen gaf, wat de«fl ook mocht zijn. Zooveel wanhoop en bang 6 smart als door deze groote donkere ooge°' die bijna koortsig gloeiden, in het bleek* vermagerde gezicht, uitgedrukt werden, had »* nog slechts in de oogen van krankzinnigoo gezien. Onwillekeurig sprong ik op om haar 'e ondersteunen, hoewel haar stap heel vast w-»' toen zij binnentrad, maar de indruk van zwakt*' dien haar verschijning maakte, was zeer sué' gestief. Zij nam met een lichte buigio» van het hoofd plaats op den stoel, dien '* haar aanbood en richtte haar oogen -o<> mogelijk met nog grootere spanning op e mijne. „Zoudt u in staat zijn," vroeg zij in Wf,1' luidend, beschaafd Fransch, „een... ongelooflii* verhaal te gelooven?" Er was minachting en bitterheid in de* toon, waarop zij dit zinnetje uitsprak, als wil?* zij zeggen: mijn ervaring op dit punt is ne bijster gelukkig; jullie nuchtere Hollande'* zijn voor het onwaarschijnlijke niet toog*o' keiijk. ---