Ontgoocheld. Vier bekende Franschen, langen tijd aanhangers van „uiterst links", hebben, kort na elkander, Sovjet-Rusland bezocht. De Fransche zetbazen van Moskou en de propaganda-afdeeling van het Sovjet-gezantschap te Parijs noodigden hen uit voor een rondreis door den heilstaat. De bedoeling was, dat de „kameraden", dankbaar en voldaan teruggekeerd van hun uitstapje, den Franschen arbeider en kleinen middenstander wonderen over de gezegende toestanden in het communistische vaderland zouden verhalen. Het is anders geloopen. Met Gide, romanschrijver en socioloog, begon het drama; hem volgden de pacifist Roland Dorgelès, schrijver van het hartstochtelijke anti-oorlogsboek „Croix de Bois" („Houten kruisen"), en Legay, secretaris der mijnwerkersvakvereeniging in Noord-Frankrijk; de rij werd gesloten door Louis Ferdinand Céline, die als armendokter de smartelijke ellende in de Parijsche voorsteden van nabij kent en over zijn ervaringen boeken "ol verbeten verzet tegen bestaande, maatschappelijke wanverhoudingen uitgaf. Deze mannen, in hun soort idealisten, lieten in Sovjet-Rusland het levensideaal, waar zij zoo volhardend en bezield lange jaren voor streden, achter. Geslagen keerden zij naar huis terug, diep ontgoocheld door de werkelijkheid, die zij in het proletarische paradijs uit eigen aanschouwen hadden leeren kennen. Gide schreef zijn „Terugkeer uit de U.R.S.S." — één felle aanklacht tegen de Stalinistische dictatuur. Door een reeks vernietigende artikelen in Fransche bladen joeg Dorgelès zijn vroegere, roode „kameraden" den schrik op het lijf. De opperste leiding der vakvereeniging, waar Legay toe behoort, verbood hem, na zijn terugkeer uit Moskou, zijn ervaringen in toespraken openbaar te maken. Desondanks wist hij bij enkele kranten gehoor te vinden. Nog dezer dagen heeft hij zijn scherpe critiek, op hetgeen hij in Rusland hoorde en zag, herhaald. Het, waarlijk allerminst benijdenswaardige lot der Fransche mijnwerkers is veel beter dan dat der Russische, zegt Legay. Vier van de vijf arbeiders, die hem op zijn reis vergezelden, zijn het geheel met hem eens. Céline schreef, na den droevigen ontdekkingstocht door den heilstaat, een „Mea culpa". Hij tart de Sovjets de Gepeoe-agenten terug te roepen en de grenzen open te zetten. Zij zullen er zich wel voor wachten, meent hij, want dan bleef er geen mensch in het roode paradijs... Voor de waarheid hebben de propagandisten van het communisme nooit eerbied getoond. Stelselmatig en met een talentvolle verscheidenheid beoefenen zij de volksmisleiding. De groote massa vergaapt zich aan hun fantastische beloften. De groote massa: kinderlijkgoedgeloovig, als men den weg naar haar hart weet te vinden, vaak eigenzinnig en slechts in beperkte mate in staat tot een nuchter, verstandelijk oordeel. De arbeider, wien het geloof in God is ontnomen, wordt een slaaf van het materialisme en een willig slachtoffer voor het communisme, dat, met uitschakeling van iedere geestelijke waarde, de stof verheerlijkt. Van de vier Franschen, die zoo diep teleurgesteld uit Sovjet-Rusland terugkeerden, voelt alleen de armendokter Céline het schrijnend gemis van een geestelijken ondergrond in het communisme aan. Doch ook voor hem, evenals voor de drie anderen, blijft de hoofdzaak, dat Moskou de voornaamste belofte niet vervulde en in den heilstaat een volk, beroofd van al zijn rechten, laat hongeren en zwoegen als dwangarbeiders. Om de woorden van Céline te herhalen: „De Rus voedt zich met komkommers'en kijkt bedremmeld toe, als de roode potentaat in zijn Packard voorbijsuist. Waarom kost daarginds een paar schoenen al 900 francs (rond 76 gulden!) en een paar slechte leeren zolen 80 francs (rond 7 gulden!)? Wie den b...k( opendoet, wordt neergepaft"... --- HET FRANSCHE LEGER. Aandrang tot versterking. In de Fransche Kamer zijn Dinsdag eenige interpellaties gehouden over den legertoestand Van verschillende zriden werd aangedrongen, om het leger paraat te maken niet alleen voor verdediging maar ook voor den aanval. Gewezen werd op den achterstand vergeleken bij Duitschland, wat betreft vliegtuigen en pantserwagens. Reynaud herinnerde o.a. aan de verandering in de politiek van Belgre die hoofdzakelijk gemotiveerd werd met de vernietiging van het verdrag van Loc3,rno Reynaud verlangde een sneller tempo van mobilisatie, een omlnm"Lv,^Ls,e bevoegdheden van den opperbevelhebber en een grootere productie del rabrieken. --- SLECHT WEER. 't Blijft slecht weer aan 't front van Madrid. De luchtmacht der nat. heeft de versterkte wijken in het Noorden en Noordwesten van de hoofdstad gebombardeerd. Twaalf driemotorige bombardeurs hebben tegelijkertijd het stadsdeel Tetoean de las Victorias met bommen bestook':. Men had opgemerkt, dat de voiksfronttroepen daar in allerijl versterkingen aanlegden. --- OVIEDO GEBOMBARDEERD. Uit Gijon wordt gemeld, dat volksfront-artillerie Oviedo heeft gebombardeerd, met name de kathedrale kerk, de wapenfabriek La Vega en het Noordstatiön. Uit Andujar wordt gemeld, dat volgens van het front ontvangen berichten de burgerbevolking Lopera begint te ontruimen, als gevolg van den opmarsch der volksfronttroepen. DE OORLO GS GRUWEL IN SPANJE. Vrouwen, kinderen en grijsaards moeten thans op bevel van den verde digingsraad Madrid verlaten, aangezien het gevaar voor de niet-strijdend en steeds grooter wordt. Een droevig tooneel: afscheid aan het sta tion van vrouw en kroost. --- MADRID WEER ONDER VUUR. Talrijke dooden en gewonden. NAAR INTERNATIONALE CONTROLE ? De Spaansche ambassade te Londen heeft Dinsdagavond medegedeeld, dat op alle fronten rondom Madrid een hevig kanonvuur wordt onderhouden. Gemeld wordt, dat de telefooncentrale in brand staat en geheel vernield wordt. Vele burgers zouden gedood of gewond zijn. Aan het Noordelijk front hebben de volksfronttroepen eenige geslaagde manoeuvres uitgevoerd, waarbij hun aanzienlijke voorraden levensmiddelen in handen zijn gevallen. In Teruel zou muiterij onder de nationalisten zijn uitgebroken. In het communiqué van den verdedigingsraad van half tien Dinsdagavond wordt o.a. het volgende medegedeeld: Aan het centrale front is in den sector van Aranjuez hevig gestreden. De volksfronttroepen hebben de nationalisten teruggedrongen en een tegenaanval ondernomen. Afgezien van een heftig treffen in den sector van Pardo valt van het front van Madrid niets anders te melden dan >.een licht geweer-, mitrailleur- en mortiervuur. De verdedigingsraad van Madrid heeft medegedeeld, dat in den nacht van Maandag op Dinsdag de nationalisten na een voorbereiding van hevig artillerievuur de stellingen van de volksfronttroepen bij El Pardo ten Noordwesten van Madrid hebben aangevallen. In een hevig gevecht werden de aanvallers afgeslagen. Aan de overige deelen van het front werd een levendig artillerievuur onderhouden. --- RUSSISCH SCHIP OP EEN MIJN. Het omroepstation van San Sebastian dat in handen der nationalisten is, heeft medegedeeld, dat een Russisch stoomschip, dat op weg was naar Santander, ot> een mijn geloopen en vergaan is. Vrijwel de geheele bemanning zou om het leven gekomen zijn. --- DE NIET-INMENGING. Donderdagmorgen elf uur zal de subcommissie van de niet-inmengingscommissie onder voorzitterschap van lord Plymouth vergaderen. Vermoedelijk zal het rapport van de militaire- en marine-deskundigen worden besproken, dat is ongesteld over de controle op het zenden van ooiiogsmaterieel en vrijwilligers naar Soanje. De toestemmende antwoorden van Duitschland en Italië, zoo verklaart men in Britsche diplomatieke kringen, hebben de laatste hinderpalen uit den weg geruimd en het is mogelijk, dat reeds zal worden gesuroken over den datum, waarop deze controle in werking zal treden. --- ANTIFASCISTISCH CONGRES? In Spaansche kringen te Londen wordt gezegd, dat de Spaansche socialistische vakvereenigingsbond binnenkort te Londen een congres van antifascistische organisaties uit alle landen zal bijeenroepen, waarop men de middelen tot actieven tegenstand tegen het fascisme zal bestudeeren en zal trachten te komen tot de oprichting van een ..volksfront der geheele wereld". Radio- Barcelona heeft dit bericht in den afgeloopen nacht bevestigd. --- Bij de kaart. Het Madrileensche front heeft sinds begin November jl. een aanmerkelijke verandering ondergaan; de nationalisten zijn er in geslaagd de tweede verdedigingslinie der volksfronters te bezetten. Aanvankelijk liep de ring van Illescas uit over Grinon, Mostoles, Brunete tot aan El-Escorial. de nationalisten slaagden erin, na zware verliezen aan beide zijden, den tweeden verdedigingsgordel der volksfronters, van Brunete en Mostoles uit, in te drukken en het „Casa del Campo" van tegenstanders te zuiveren. De volksfront-troepen moesten hun goed versterkte stellingen prijs geven, 81. bij Alcoron en Aravaca, de loopgravenlinies van Humera, Pozuelo en Las Rosas verwisselden van bezetting. Het kaartje geeft een overzicht van de nieuwe frontlijn. Het westelijk gedeelte van Madrid is voor Franco's troepen ondoordringbaar; de rivier de Manzanares was voor de verdedigers een goede stelling, ook het Escorial bleek een goed bolwerk voor de volksfronters te zijn; de nationalisten hebben deze plaats nog steeds niet kunnen bezetten. Het noordelijk gedeelte van de hoofdstad, de z.g. universiteitswijk, werd doorde nationalisten bezet; het verder opdringen wordt telkens gestuit, daar ieder groot gebouw een fort op zichzelf beteekont. De nationalisten probeeren nu, het meer zuidelijk gedeelte van Madrid vanuit Getafe te bezetten. Het „Inzetkaartje" geeft deze omgeving weer, waar zich de „Engelenberg" (Cerro de los Angeles) bevindt. De nationalisten slaagden erin, het plateau 670 te bezetten. Aanzienlijke af-* deelingen volksfronttroepen omsingelden den berg, zoodat Franco's colonnes aanvankelijk gedwongen werden de hoogte te ontruimen, doch haar later weer konden heroveren. In Carabanchel Bajo en Villa verde liggen sterke stellingen .van het volksfront; deze zijn opgeworpen om de nationalisten te verhinderen, de voorstad Vallecas te naderen. De strijd in deze omgeving luidt wellicht een nieuw offensief van Franco in. --- MEENINGEN VAN SPREKERS EN SCHRIJVERS. Over socialisme en staat. De meening is zeer verbreid, dat het socialisme zich tot vóór kort niets aan den Staat — de „nation organisée" om met Jaurès te spreken — heeft laten gelegen liggen. Een program van sociaaldemocraten, hier te lande in 1912 geformuleerd, maakt wel melding van de noodzaak tot verovering van de politieke macht, doch het bevat over wezen, inrichting en doeleinden van den staat geen woord. Jongere socialisten trachten thans de leemte aan te vullen. Een van hen, mr. dr. M. van der Goes van Naters uit Heerlen, die een boek schreef over het politiek systeem der sociaal-democratie, deed onlangs een nieuw geschrift: „Socialistische staatsvernieuwing" het licht zien. De schrijver richt zich in dit boekje van 120 bladzijden niet alleen tot socialisten, maar ook tot niet-socialistische democraten, die z.i. er recht op hebben, te weten, hoe de S.D.A.P.-ers zich „een weerbare democratie" denken. Met belangstelling hebben wij van dit geschrift kennis genomen. Veel wijzer zijn wij er echter niet door geworden. Wij weten zelfs niet of mr. van der Goes van Naters ons tot de (niet-socialistische) democraten zal willen rekenen. Maar bovendien — wat erger is — uit het geschrift blijkt niet, waarom en op welken grond de schrijver zelve zich onder de (socialistische) democraten rangschikt. De kern van het boekje wemelt van vage algemeenheden, culmineerend in den eisch van het nieuwe beginselprogram der S.D.A.P., dat de Staat dient te zijn: „een Rechtsstaat, die zijn taak vindt in het verwezenlijken en krachtig handhaven van het Recht" (met pen hoofdletter) en niet „een totale staat, die zijn doel zou vinden in zich zelf." Hiermede is gesteld — beweert de schrijver — dat er een norm is, die boven het enge staatsbelang uitgaat, n.1.: „de ethische (zedelijke) norm van het Recht". Zóó wordt de lezer van het kactje naar den muur gezonden. Op de allesbeheerschende vraag wat nu eigenlijk, naar soc.-dem. opvatting, de norm — de maatstaf —is van het Recht (met of zonder hoofdletter) geeft dit geschrift geen antwoord. Voor een socialistische staatsvernieuwing ontbreekt dus nog steeds de grondslag. --- Staat en Volksgemeenschap. Mr. van der Goes van Naters erkent d_ waarde van de natie. Hij schrijft: „Hoewel de begrippen staat en volksgemeenschap elkaar niet dekken, is zeker de ideale toestand deze, dat in den staat één bepaalde, eigen volksgemeenschap inheemsch is, zonder irredenta, en zonder enclaves van andere volken; m.a.w. die van het samenvallen, en wel volgens een in de historie voltrokken groei, van de grenzen van staat en volk. Deze ideale toestand is in Nederland aanwezig." (blz. 99.) Deze bewering aan het slot van het bovenstaande citaat is in strijd met de feiten. Juist is, dat slechts leden van één bepaalde volksgemeenschap binnen de grenzen van den Nederlandschen staat als Nederlandsche staatsburgers samenwonen. De genaturaliseerde buitenlanders van niet-Nederlandschen oorsprong zijn slechts uitzonderingen, die den regel bevestigen. Juist is ook, dat Rijks-Nederland geen politieke irredenta kent. Maar onwaar is de bewering, dat de grenzen van den Nederlandschen staat samenvallen met de grenzen van het Nederlandsche volk. Een deel van ons volk, een deel nog wel, dat millioenen zielen telt, leeft buiten onze staatsgrens. De „ideale toestand" — om met mr. van der Goes v-n Naters te spreken — is dus nog niet bereikt. --- VLIEGRAMP. Belgisch toestel neergestort. TWAALF DOODEN. Bij Oran in Algerije is een Belgisch vliegtuig neergestort. De twaalf inzittenden kwamen om het leven. Het vliegtuig 0.0.A.C.R. van de Belgische Congoluchtlijn, dat om 2.40 uur Dinsdagmiddag uit Colomb-Béchar naar Oran was vertrokken, is door tot nu toe onbekende oorzaak nabij Salenia neergestort. De twaalf inzittenden werden gedood. De Belgische luchtvaartmaatschappij Sabena heeft uit Oran de volgende bijzonderheden vernomen . omtrent deze vreeselij ke ramp, de eerste groote catastrofe, die de Belgische nationale luchtvaart treft. Aan boord van het toestel bevonden zich vier leden der bemanning en acht passagiers. De bemanning was samengesteld uit den eersten bestuurder, kapitein Aug. Closset, den tweeden bestuurder Marcel Liedts, den radiotelegrafist Roger Maarschalk, en den werktuigkundige René Verfaille. De ramp vond plaats op ongeveer tien kilometer afstand van het vliegveld Oran, op het oogenblik, dat reeds voorbereidingen werden getroffen voor de landing. De plaatselijke autoriteiten hebben in samenwerking' met den Belgischen consul direct een onderzoek ingesteld naar de • oorzaak van de ramp. --- Socialisme en vrijheid. De Italiaansche socialist Matteotti zou, kort vóór hij door fascisten werd ontvoerd en vermoord, deze laatste woorden hebben gesproken: „De vrijheid is als.het brood, als de lucht; men schat haar eerst ten volle naar waarde op den dag, waarop men haar heeft verloren." Maar hoe staat het met de vrijheid in den staat, dien de sociaal-democraten zich droomen? Afschaffing van den privaat-eigendom der productie-middelen is nog steeds een eisch van het allernieuwste beginselprogram der S.D.A.P. Alle productie-middelen als eigendom in handen van den staat beteekent: staats-absolutisme en dictatuur. Voor vrijheid is er dan geen plaats. In den heilstaat der Ned. soc.-democraten is er geen vrijheid van pers, geen vrijheid van onderwijs, geen vrijheid van partij vorming, geen vrijheid voor de Kerk — dus ook: geen democratie! Socialisme en vrijheid zijn twee begrippen, die elkaar uitsluiten. In dat opzicht moet de Nederlandsche S.D.A.P. zelfs onderdoen voor het Duitsche nationaal-socialisme, dat den privaat-eigendom der productie-middelen nog niet geheel heeft afgeschaft, zoodat de burgers in Duitschland nog niet geheel — al scheelt het weinig! — aan de willekeur van vader Staat zijn overgeleverd. Waarmede wij maar willen zeggen, dat de S.D.A.P. als bondgenoote in den strijd tegen nationaal-socialisme niet kan worden aanvaard. De „weerbare democratie" van mr. van der Goes van Naters is een windscherm, waarachter de dictatuur der S.D.A.P. zich verdekt heeft opgesteld. --- Brief uit Parijs. RONSELAARS VOOR SPANJE. Nederlandsche zeelui onder valsche voorspiegelingen naar Parijs gelokt. „ROODE TREIN" BLIJFT RIJDEN. (Van onzen correspondent). Een der vraagstukken, waar de internationale politiek tegenwoordig om draait, is dat der niet-inmenging, en van het begin van den Spaanschen burgeroorlog af heeft Frankrijk op de eerste plaats zich gesteld als kampioen van die niet-inmenging in de Spaansche binnenlandsche aangelegenheden. Als kampioen in woorden! Want praktisch gesproken heeft de Fransche regeering door haar schuldige afzijdigheid de inmenging in Spanje in de hand gewerkt, en de gewetenlooze praktijken der ronselaars begunstigd onder het schijn-schoone motief, dat geen Fransche wet de aanwerving van vrijwilligers en hun vertrek naar Spanje verbood. Socialisten en communisten zijn in deze cven schuldig; onder allerlei voorwendsels werven zij onder de arbeiders er. werkloozen hun slachtoffers. Of die dezelfde politieke opvattingen huldigen komt er minder op aan; of de voorwendsels op waarheid berusten nog veel minder. Menschen moeten zij hebben, die daar ergens bij Madrid of Malaga of Bilbao in de loopgraven kunnen staan, die daar hun geweer kunnen afvuren, er desnoods sneuvelen zullen, als zij maar een dam vormen tegen het „fascisme". Over het algemeen kan men zeggen, dat de propaganda voor het ronselen gevoerd wordt door de socialisten en de uitvoering onder leiding staat van de communisten. Wel te verstaan, hiermede worden de roode vakvereenigingen bedoeld, want de politieke partijen als zoodanig houden er zich over het algemeen buiten. Al weet het meerendeel van de duizenden en duizenden, die uit Parijs naar Spanje vertrokken zijn, met welke bedoeling zij over de Pyreneën trekken, er zijn er toch altijd onder, die volkomen misleid over de grenzen worden gelokt, om, eenmaal daar aangekomen, te ontdekken in welk een hel zij beland zijn. Gelukkig, dat zoo nu en dan se .migen op het allerlaatste oog-.__bli< den valstrik bemerken en met groote moeite aan den greep der ronselaars weten te ontkomen. Onder die enkelen wordt een ruime plaats ingenomen door Nederlandsche jongens, die in hun woede over het gepleegde bedrog, 't den heeren ronselaars zoo benauwd hebben gemaakt, dat deze tegenwoordig geen Nederlandsche vrijwilligers meer aannemen, tenzij zij voorzien zijn van officieele papieren van de „kameraden" in Nederland! Ze waren met hun drieën. Drie stevige Nederlandsche zeelui, die door den nood der tijden werkloos waren en steun trokken. Jonge kerels met breede schouders en stevige knuisten, die elken dag in de hoop op werk naar de Amsterdamsche havens trokken. Maar er kwam niets, maandenlang niets! Tot ze op een goeden — of liever een kwaden — dag werden aangesproken door een vreemdeling, die eerst over koetjes en kalfjes, en zoo van zelf over de werkloosheid met hen een gesprek begon, „Als jullie werken willen, is dat zoo moeilijk niet; dan weet ik wel 'n baantje voor jullie"', beweerde de nieuwe vriend. De Nederlandsche jongens blij! Ze hadden meer dan genoeg van dat lanterfanten aan den wal, wilden graag weer de zee op, de handen uit de mouwen steken. Waar dat schip dan lag? In Marseille (het gewone verzinsel van de, in Nederland werkende ronselaars). Een korte onderhandeling over de ga- Ige volgde, die tenslotte de gewone gage bleek te zijn, waarvoor zeelui worden aangenomen. Nog 'n laatste vraag: ot ze paspoorten hadden? Neen, die hadden ze niet. Maar erg was dat niet, want die voorkomende vreemdeling had onmiddellijk voor elk 7 gulden' bij de hand, waarmede ze maar onmiddellijk naar het stadhuis moesten gaan, om hun papieren in orde te laten brengen. Zonder eenigen argwaan gingen de drie jongens naar het stadhuis, nadat zij met den nieuwen vriend hadden afgesproken he:.,. 's avonds weer te ontmoeten. Op het stadhuis werden zij aanst< 's geholpen, wat misschien pleit voi . werklust van den betrokken amDienaar, maar niet voor zijn snuggerheid, daar werkloozen immers gratis hun' papieren kunnen ontvangen. En wanneer plotseling drie werkloozen paspoorte aanvragen en met klinkende munt betalen, dan zou dat onmiddellijk zijn argwaan opgewekt moeten hebben en zou hij een nader onderzoek moeten hebben instellen. Hoe het ook zij, de drie jonge zeelui kregen hun paspoorten en verheugd zochten zij 's avonds hun goeden geest weer op. Deze had al het verder noodige reeds aangeschaft, een bewijs te meer, dat alles volgens een te voren vastgesteld plan werd uitgevoerd.. In klein geld stelde hij elk f 10.25 ter hand voor hun reis naar Parijs en nog 50 Fransche francs voor hun eerste onkosten in de Fransche hoofdstad, terwijl zij nog een te voren klaar gemaakt strookje papier meekregen met een adres, waar zij zich te Parijs moesten aanmelden. Waarom zii zich te Parijs moesten aanmelden, terwijl hun schip toch te Marseille lag? Zij hebben er verder niet over nagedacht, blij, dat ze aan het werk konden gaan. Dat adres te Parijs was dat van een zekeren heer Marcel Dumont. 33 rue de la Grange aux Belles en wanneer ik u vertel, dat op dat nummer gevestigd is de zetel van een aantal communistische vakorganisaties, van de metaalbewerkers, van de landbouwers, van de post- en telefoonbeambten, enz. dan begrijpt u voldoende, in wat voor handen zij waren overgeleverd. Toch werden de Nederlandsche jongens, die nooit aan politiek gedaan hebben en bij geen enkele politieke partij zijn aangesloten, hier nog niet volledig over het eigenlijke doel van de reis ingelicht, maar van hier weer verwezen naar nummer 8 in de Avenue Mathurin Moreau. Dat nummer Bis 'n verzameling oude barakken rond een binnenplein en draagt den weidschen naam van „Maison des Syndicats". Die naam draagt het overigens zeer terecht, want als je in de lange gangen ronddwaalt, dan zie je op elke deur weer een ander opschrift: Syndicaat van de bakkers, van de slagers, van- t hotelpersoneel, van de bouwvakarbeiders enz. enz. Doch hier werden voorloopig de Nederlanders niet toegelaten, maar in een klein, afzonderlijk pavilloen, dat heet: „Pavillon des Sovjets". Ze keken gek op, dat spreekt van zelf, maar daar ze geen Fransch spraken of verstonden, begrepen ze nog niet goed, wat van hen verlangd werd. Ze kwamen daar voor een commissie, samengesteld uit een manken Spanjaard, een paar Russen en een Duitscher, die als tolk optrad en die hun 50 francs handgeld en een paar bonnen voor maaltijden voorstelde, wanneer ze teekenen wilden als vrijwilligers voor de Spaansche regeering. Hij was werkelijk aan het goede adres: reeds' nijdig door dat onbegrijpelijk heen en weer getrek, barstte de woede van de zeelui los, nu zij bemerkten op gemeene wijze te zijn bedrogen. Hun stevige vuisten dreunden op de tafel en in onvervalschte zeemanstaai eischten zij geld, om naar Nederland te kunnen terugkeeren. Vijf uren lang duurde het gesprek, telkens dreigde het te ontaarden in een algemeene vechtpartij, maar het einde was, dat de Nederlanders zonder geld op straat werden gezet: Natuurlijk wendden zij zich toen tot het consulaat, waar hun de ' middelen werden verschaft, om naar het vaderland terug te keeren, terwijl de heeren van de Avenue Mathurin Moreau. door deze les wijzer geworden, sinds dien zoo oppassen met het werven van Nederlandsche „vrijwilligers", dat het bijna zeker is, dat op het oogenblik geen Nederlanders tegen hun wil naar Spanje vertrekken. De anderen? Zij worden in groepen van een honderd man van het „Pavillon des Sovjets" naar een andere zaal op de bovenverdieping gebracht, waar zij in verschillende talen worden toegesproken en opgewekt om te strijden, niet voor de democratische gedachte, doch voor het communisme!!! En dan gaat het in groepen naar de Gare d'Orsay, naar Perpignan la Rouge en tusschen de hoog-opgehaalde tolboomen door naar de hel bij Madrid! Duizenden en duizenden zijn ep deze wijze zonder eenige tegenwerking der Fransche regeering, integendeel met medewerking van hoog-geplaatste ambtenaren, naar Spanje vertrokken; men spreekt in Frankrijk van 15.000 tot 20.000 man! Door de Fransche Kamer en den Senaat is thans een wetje aangenomen, waarin aan de regeering volmacht voor 6 maanden wordt verstrekt, om desgewenscht maatregelen te nemen tegen de ronselaars en het vertrek van vrijwilligers. Of het baten zal? Die maatregelen zijn ondergeschikt gemaakt aan zooveel voorwaarden van internationalen aard, dat een regeering, die niet ernstig wil, gemakkelijk in de houding van een of anderen buitenlandschen staat een beweegreden kan vinden om ze niet toe te passen. En hoe kan deze regeering ernstig willen; een regeering. die onder controle staat van de communistische organisaties? En daarom gelooven We, dat dit wetje een „gebaar" zal blijven en nooit zal worden toegepast. De „roode trein" naar Perpignan heeft zijn laatsten rit nog niet gereden! --- Voornaamste Nieuws. BUITENLAND. Twaalf dooden bij een ongeluk met een Belgisch vliegtuig. Mogelijke kabinetswijziging in België. Reeds 700.000 dakloozen en 150 dooden bij de overstrooming in de Vereenigde Staten. Het zooveelste bombardement van Madrid. --- BINNENLAND. Behandeling der Grondwetsherzieninc in de Tweede Kamer. Gestolen postauto is gevonden, Zijn Nederlanders „Auslanddeutschen"? Vragen in de Tweede Kamer. Vragen over niet-verbindend verklaring der ondernemersovereenkomsten. --- PROVINCIE. De Abtswijding van Dom. Pius Strijbosch te Lilbosch-Echt. Geheimzinnige grondaankoopen nabij Roermond. ---