EEN VROUW IN BOEIEN ROYAL, ROERMOND Deze Tobis-film is boeiend. Het uitstekend filmtalent van de knappe Dorothea Wieck en het vlotte, gevoelige genre van Gustav Fröhlich, komen er zeer goed in tot hun recht. Zoo nu en dan wordt den nauwlettenden film-toeschouwer de overtuiging opgedrongen, dat de Duitsche film-industrie, na een periode van besliste inzinking, weer een beteren tijd gaat beleven. Die overtuiging begon o.a. met Willy Forst's „Mazurka", en men zal wederom hetzelfde voelen, als men de film „Een vrouw in boeien", welke deze week in Royal, Roermond, draait, gaat zien. „Een vrouw in boeien", volgens het draaiboek van Thea von Harbou, heeft een zeer dankbaren achtergrond gekozen voor de ontwikkeling der gebeurtenissen, welke in het verhaal de romantisch-dramatische conflicten schiepen. Het is de petroleum-streek van Rumenië, waar machtige boortorens en gigantische machinerieën een entourage vormen, welke in zich al buitengewoon interessant zijn. Nu is het verhaal, zooals Thea von Harbou dit voor de film maakte, psychologisch niet erg diep, maar het is toch interessant genoeg om het karakter der vrouwelijke hoofdpersoon, in den strijd tusschen zakenleidster en liefdesvrouw met spanning te volgen en te zien ontwikkelen naar het te voorzien en begrijpelijk einde. Ileana Manescu (Dorothea Wieck) is de leidster van een Rumeensche petroleum-raffinaderij; zy beheerscht dit bedrijf koel en zakelijk, met een ongevoeligheid voor al datgene, wat toch bijna elke vrouw treft. Ze voelt niets voor de belangstelling en liefde van een man, omdat ze zich geheel wil wijden aan de leiding van haar bedrijf. Dit eischt haar geheele aandacht: want ze ondervindt een zware concurrentie van den petroleum-koning Maravllla, die erop uit is om het bedrijf van Ileana te annexeeren. Hij krijgt hierin de verraderlijke hulp van Ileana's bedrijfsleider Kiriak. die allerlei kuiperijen onderneemt, valsche rapporten uitgeeft, en zoo het bedrijf naar den rand van den ondergang drijft. Aan de zijde van Ileana en haar belangen strijdt de jonge en veelbelovende ingenieur Wiegand (Gustav Fröhlich), die nieuwe petroleumbronnen heeft ontdekt. De verraderlijke handelingen van Kiriak hebben succes. Door allerlei toevalligheden hebben Ileana Manescu en ingenieur Wiegand elkaar op het punt van wederzijdsche liefde geheel misverstaan, en ze besluit ten einde raad haar bedrijf en haar persoonlijke vrijheid aan Maravilla over te geven Maar Wiegand Is op het spoor gekomen van de verraderlijkheden. welke tegen Ileana en hem zijn bedreven. Hij weet het werkvolk de zaak duidelijk te maken, en allen begeven zich in koortsachtige haast aan het herstellen van den boortoren en aan de voortzetting der boorwerkzaamheden. Deze leiden tot het door Wiegand verwachte resultaat. Dan komt er nog een petroleumbrand, waarbij Ingenieur Wiegand levensgevaarlijk werk doet en tenslotte komt ook de ydille nog terecht. De regisseur, Johannes Meyer, heeft vooral in de tweede helft der film resultaten verkregen, welke imponeeren. 't Zijn vooral Dorothea Wieck met haar gevoelig, beheerscht en sober spel, en Gustav Fröhlich als de energieke bedrij f singenleur, die in hooge mate bijdragen tot het succes van deze boeiende film. --- IN DE CATACOMBEN VAN PARIJS HARMONIE, ROERMOND. Warner Oland is de detective-hoofdpersoon van deze film, welke, gelijk de titel doet vermoeden, voor een groot deel te maken heeft met de gebeurtenissen in de riolen van Parijs, den doolhof van gangen en holen, waarin veel geboefte der grootstad zich ophoudt. Dat Warner Oland ditmaal nu eens niet als de bedrijver van misdaden met geheimzinnige valdeuren, bloedige moorden en koelbloedige valstrikken is, maar juist de misdadigers met zijn speurders-talenten te lijf gaat, is in deze film al aantrekkelijk. De criminalistische film, welke een troosteloos leed van armoede en zedelijke verwording bloot geeft temidden van dik-opgelegde misdaden, raakt alweer wat in het vergeetboek. De „thrillers" van thans geven een meer afwisselende entourage van cabarets en uitgaand leven, misdaad-plannen in luxueuze appartementen, maar ook in kroegen en sloppen. Het verhaal van de intriges eener misdadigersbende in de Parijsche hoofdstad zullen we niet vertellen: de spanning moet in de verrassende opeenvolging van gebeurtenissen blijven. Die spanning is wel niet van een ijzigheid, welke nachtmerries bezorgt, maar ze geeft toch een behoorlijke portie geheimzinnigheden van handen die langzaam en voorzichtig van achter een deur te voorschijn komen, van geheimzinnige moord-aanvallen, enz. Het verhaal wordt vlot afgewerkt, en naarmate het scenario beter werd, slaagde de film meer. Warner Oland treedt op als de voorzichtige, scherpzinnige genius, die alles schijnt te weten, het zwijgen weet te bewaren, en op een gegeven moment met een durf, onverschrokken koelbloedigheid en beslistheid ingrijpt, welke verbaast en schokt. Hij houdt in zijn geheelen persoon de geheimzinnigheid en romantische raadselachtigheid bc.sloten van het type doorsnee-Chinees, welke hij in werkelijkheid toch heelemaal niet is. Mary Brian, Thomas Beek, Erie Rhodes, John Miljan en Murray Kinnell vervullen andere voorname rollen in deze Fox-film, welke ontegenzeggelijk aan liefhebbers van dit genre een uurtje prettige ontspanning bezorgt. Warner Oland als detective ln de spannende thriller „In de catacomben van Parijs". HARMONIE ROERMOND. Dorothea Wieck en Gustav Fröhlich bestudeeren het petroleumbron-probleem in de film „Een vrouw in boeien". — ROYAL, ROERMOND. --- AANNEMEN, EEN BIER SCALA, WEERT Dit theater heeft in zijn programma o.a. deze film, die wel reeds eenigen tijd oud is, maar die toch nog het bezien wel waard is, al dient gezegd, dat het van' andere films méér te betreuren Is, dat men ze slechts een enkele, hoogstens tweemaal ziet en dan nooit weer. Buster Keaton speelt hier de hoofdrol. Hij was indertijd de groote held van de stomme film, waarbij zijn mimiek en uitdrukkingslooze gezicht alles moesten doen en oqk veel deden. Keaton is dus een van de velen, voor wie de geluidsfilm fataal geworden is, omdat de klank afleidt en de klank van Keatons 'stem nu niet precies bijzonder mooi is. Hij heeft, deze omstandigheden in aanmerking nemend, in „Aannemen, één bier" echter een van zijn beste creaties uit die nieuwe periode gemaakt. Zooals de titel reeds doet vermoeden, speelt de drank een rol in dit verhaal. Het gaat er niet zoozeer om, dat Keaton in deze geschiedenis kellner zou zijn en in die functie vele dwaasheden zou uithalen, want inderdaad is hij niet kellner, doch brouwer. Maar het is dan ook voornamelijk de groote rol, die de drank en het verbod van drank, gevolgd door het toelaten van drank, in de Amerikaansche politiek wel eens gespeeld heeft, die aan dit verhaal nog een andere diepte geeft, dan enkel de persoonlijke ondervindlnkjes van een enkelen komiek. Natuurlijk staat de film in dat opzicht niet alleen en bekort tot een serie, die dezelfde materia op verscheidene manieren behandeld heeft. Het is de strijd der politie tegen de clandestiene drank-productie met al de verhalen van smokkelarij en vechtpartijen, die daaraan vast zitten. De manier, waarop de komiek Keaton in zijn rol door de mazen van de wet heenglipt, biedt deze film natuurlijk haar bijzondere charme, alsook de vaak geestige wijze, waarop hij dit doet. Het is een vroolijke film, waarmee reeds veel gelachen is en die nog wel wat vroolijkheid verwekken zal. In het programma draait ook nog de film „Zijn zwaarste strijd", een verhaal met het bekende tweetal Jackie Cooper en Wallace Beery. --- HET LEVEN IS NIET ZOO KWAAD ROYAL, ROERMOND Dat zegt de titel van deze, een der laatste Nederlandsche films. Maar het verhaal, dat in de film gegeven wordt, toont aan, dat het leven dikwijls heel moeilijk kan zijn! ..Het leven is niet zoo kwaad" is een filmnovelle, waarin de koopman Lou Helm van de Nieuwmarkt te Amsterdam (Lou Bandy) de aandacht trekt van een revue-ster (Fientje de la Mar), die hem mee troont naar de revue. Daarbij verliest de koopman zijn meisje (Lou Mollinger). maar door het fiasco wijzer geworden, keert hij bij zn stalletje op de Nieuwmarkt terug en herkrijgt dan zijn meisje natuurlijk. Dit eenvoudige gegeven wordt vlot verwerkt, èn door het goede spel yan de meeste der spelers èn door de vakkundige regie van Haro von Peski. In een uitvoerige beschouwing indertijd aan deze film door ons blad gewijd, hebben we alreeds de aandacht gevestigd op het verschijnsel, dat ook deze Nederlandsche film met haar uitsluitend Amsterdamsche omgeving weer naar het buitenland het Hollandsch stempel moet dragen. Voorts moge men eens, naast Fientje de la Mar, die den naam heeft van onze meest-belovende Nederlandsche film-artiste, de aandacht gevestigd houden op het spel van Anny Mollinger, dat — zij het in een vrij korte en ondergeschikte rol — zeker zoo goede perspectieven van uitstekend filmtalent belooft. Lou Bandy, met zijn eigen aard en sfeer, blijft zich in deze film volkomen gelijk: hij past in zijn rol, waarin het hoofdaccent nu eens gelukkig niet gelegd is op zijn aanleg als conferencier en liedjes-zanger. De film heeft voorts de illustere medewerking van Lou Ezerman en Aaf Bouber, die uitstekend hun rol vervullen. De film is als compositie zeer goed geslaagd, in tegerstelling met verschillende andere films, die vaak een verfilmd boekverhaal of verfilmd tooneel van matige kwaliteit waren. Er is vooruitgang! De muziek van Max Tak is, alhoewel niet steeds even origineel, toch meestentijds aardig. --- DE KREET DER WOESTIJN HARMONIE, ROERMOND De romantiek sterft niet uit!... Er zijn van die films, die zwaar van romantiek zijn, de romantiek in gecondenseerden vorm opdienen. Zoon film is ook „De kreet der woestijn". . Het verhaal ervan speelt zich af in de onmetelijke, fel-beschenen zandvlakten, waarvan schilderachtige Arabieren-figuren, met onheilspellende trekken in hun gebronsde, gebaarde gelaten, een onmisbare entourage zijn. „De kreet der woestijn" geeft het verhaal van een opstandigen Arabieren-sjeik. die in zijn ontoegankelijk, geheimzinnig Valkennest de Fransche overheersching trotseert en terroriseert. Een jonge Pool, in Franschen dienst ontdekt de Arabische nederzetting, doch tengevolge van een kleine onvoorzichtigheid van zijn kant wordt hij gevangen genomen: de dood wacht hem!... Doch de knappe echtgenoote van sjeik Abdallah is verliefd geworden op den jongen Pool; ze stelt hem in de gelegenheid te ontvluchten en volgt hem later naar de Europeesche stedenwereld van Noord-Afrika, Deze Djemilla is van zeer jaloerschen aard; in de film wordt deze karakter-trek heel mooi omschreven als de groote, persoonlijke liefde, zonder het compromis, waar de Europeaan niet zonder kan !... Enfin, uit ijverzucht keert ze naar haar man terug (er moet toch een aannemelijke reden zijn voor de wispelturigheid van die groote, persoonlijke liefde 'van Djemilla!); ze verraadt hem, dat er een strafexpeditie tegen zijn stam is georganiseerd, en'om haar teleurgestelde „liefde" te wreken, haalt zij den sjeik over een val te maken voor de Fransche strafexpeditie. Het kwaad bestraft zich zelf: inplaats van den ontrouwen geliefde vindt Djemilla haar man doodgeschoten. Dan hoort men op het stille, met lijken bedekte slagveld, een wanhopige kreet... de kreet der woestijn. De zwaar-romantische mogelijkheden van dit verhaal zijn in de film behoorlijk uitgebuit! --- KAPITEIN BLOOD REMBRANDT, VENLO Een film-roman vol avonturen en doordrenkt in een sfeer, die de onze niet meer is, doch een karakteristiek beeld gegeven moet hebben aan lang vervlogen tijden. Dit zijn hier de tijden van Jacobus II van Engeland, die later zijn troon verloor aan onzen koning-stadhouder Willem 111. Captain Blood vormt in deze rumoerige.tijd en in de gebeurtenissen, die verwerkelijking uitmaken van de politiek, die door de hooge heeren in de buurt van den koning, Jacobus 11, gemaakt wordt, slechts een klein onderdeel. Er waren wellicht nog meer functionarissen, wier leven tot een film aanleiding gegeven zou kunnen hebben, althans tot een verhaal. Maar de belevenissen van Captain Blood zijn zoo volkomen avontuurlijk en romantisch tevens, dat hiervan eerder dan met een ander verhaal een film te componeeren was ln grooten stijl. Het is een film, waarin het verhaal alles is. Zooals de Graaf van Monte Christo bijvoorbeeld. Maar ook op dit terrein blijkt wel duidelijk, dat er van ieder verhaal honderd films te maken zijn, die alle in kwaliteit verschillen, van zeer slecht tot excellent. En Captain Blood zal het zeer goede gewis bereikt hebben. De regie is van Michael Curtiz, een naam met eenige traditie, die ook wel goed werk verwachten doet. Dank zij hem hoefde dit verhaal geen draak te worden, doch kon het worden, was het is: een fraai tafreelen-spel. vol interessanten litterairen inhoud en met sobere aanduidingen vaak, die het werk dichter naar de goede film, dan naar het goede tooneel trekken. Doch zoolang .de keuze slechts tusschen deze twee mogelijkheden gaat, hoeft de toeschouwer zich niet teleurgesteld te gevoelen. --- GENADEBROOD CITY, VENLO Een fllrtl van Erich Waschneck. Het werk houdt zich bezig met het veelvoudige leed, dat door de crisis geleden wordt. Renate Muller en Gustaf Fröhlich spelen de voornaamste rollen. Renate Muller staat hier onder een nieuwen regisseur. Meestal was het Reinhold Schünzel, die haar onder zijn regie had, thans is het Waschneck. En dat schijnt een verbetering te zijn. Renate Muller heeft het altijd goed gedaan, als eenvoudige speelster. Den laatsten tijd liet Schünzel haar echter in zeer fraaie gewaden rondloopen. Waschneck heeft haar thans in een ander milieu geplaatst en daardoor is zij er beslist op vooruitgegaan. Zij behoort in deze film bij een groep landverhuizers, die naar Amerika gaan, doch door noodlottige omstandigheden gedwongen zijn terug te keeren. Renate belandt bij haar terugkomst op een landhoeve, waar ze natuurlijk door een jongen baron liefderijk wordt opgenomen. Natuurlijk brengt het slot van de film deze twee bij elkaar en daarover valt dus weinig te vertellen. Er komt alleen wat ruzie met den baronnen-vader, die een verstandshuwelijk beoogde enzoovoort. Het Is zoodoende een on-origineel verhaal geworden, dat passend is uitgewerkt en dat alleen van belang is om een vergelijking te maken tusschen de manier waarop de eene regisseur een actrice interpreteert en een andere. Voor de rest is het een van die gladde films, die boeiend heeten te zijn en waarvan men nlet hoeft te ontkennen, dat zij het publiek bezig houden met een aardig geschiedenisje. --- HELDEN VAN ONZEN TIJD SCALA, VENLO De helden van onzen tijd in deze film zijn de vliegers van onzen tijd en meer speciaal die van de Amerikaansche luchtvloot. Er zijn veel vllegfilms, we weten het; er zijn goede en er zijn slechte en „helden van onzen tijd" behoort tot de goede, die door enkele bijzondere kanten eigenlijk nog een weinig buiten het gewone genre valt. Deze film heeft een paedagogtsche waarde. Er verschijnen nlet alleen veel films over het vliegen, maar ook veel boeken en dat is altijd een verschijnsel, waaruit men leeren kan, dat de menschen, en het is ln dit geval voornamelijk de jeugd, zich bijzonder druk met deze dingen bezig houdt. Er steekt geen gevaar in, dat de jeugd zich voor de vliegerij interesseert. Maar in dezen tijd kleeft aan zulke dingen altijd het bezwaar van overdrijving. Alles wordt overdreven en dat wordt meestal door een spoedlgen dood van de geambieerde zaak gevolgd. De voorkeuren wisselen snel en weinig zaken groeien diep. Het is ook verkeerd, zooals veelmalen geschiedt, de vliegerij zoo voor te stellen, alsof het voor tachtig procent sport en voor twintig procent techniek zou zijn. Indien men de ambten van scheepskapitein in een vorige eeuw zoo behandeld zou hebben, zooals men thans doet met het begrip vlieger, dan zou dat zeker nlet tot dien eerbied geleid hebben, dien men thans nog voor zulke verantwoordelijke menschen heeft. De film „Helden van onzen Tijd" roept even de aandacht op voor een andere • zijde van de vliegerij. Zij leert, dat het vliegen een hoogst ernstige zaak is en een kwestie van leven en dood. Zeer instructief zijn bijvoorbeeld de tafreelen, waaruit men de strenge maatstaven leert kennen, die voor de vliegers, althans voor de militaire vliegers, gelden. Natuurlijk is het verhaal een weinig doordrongen van die militaire mentaliteit, die men de laatste jaren in meer films tegenkomt en die gelooft, dat het prijzenswaardig is, indien in het leger alle.menschelijk gevoel afwezig is en dat tucht en discipline op zichzelf een menschelijk hart kunnen vullen. Dat is natuurlijk een leugen en het beleven ervan is de eerste stap naar krankzinnigheid. Doch men neemt er dat in deze film gaarne bij toe, omdat het dienen moet om de ideëele strekking van de film te schragen. Er is volwaardig spel van Wallace Beery en verscheidene anderen. Een pakkende, interessante film. --- „MAZURKA” ROYAL, ECHT. Om meerdere redenen is dit nieuwe werk van Willy Forst geprezen en ontving alom een bijzonder, gunstig onthaal. Een wel op de eerste plaats door het weder optreden van de groote film-actrice Pola Negri, vooral bekend uit- den tijd van de stomme film. Een dergelijk wederoptreden is altijd een bedenkelijk ondernemen. Het zou op een desillusie kunnen uitloopen en de eens gevestigde naam en roem spoedig doen verdwijnen. De.sprekende film eischt zooveel en dikwijls geheel anders dan vroeger gevraagd werd. Het gegeven werkte mee om de rol van Pola Negri te doen naar voren treden, maar niettemin blijkt dat deze actrice een sublieme speelster is ook in de sprekende film. Zij weet nog sterk met gelaat en handen te spelen. Haar mimiek, haar zuiver gerichte houding verraadt, dat zij van jongs af aan er op ingesteld is, door houding en gebaar alles uit te drukken. Van vele „nieuwe" filmsterren, die in de sprekende film optreden, zou waarschijnlijk weinig terecht komen, indien men hen eens zonder geluid liet meedoen. Het spel van Pola Negri intensifiëert de handeling. Men ziet verder een heel jonge debutante optreden, de 17-jarige Ingeborg Theek, ontdekt door Willy Forst. Zij is afkomstig van Potsdam en trekt sterk de aandacht. Dit eerste optreden geeft nog wel geen afdoende beslissing over de gaafheid van haar talent, maar haar gevoelig spel en haar Individueele kwaliteiten zijn toch onmiskenbaar en beloven gewis veel voor de toekomst. In haar openbaart zich een natuurlijk aangeboren filmtalent van het edelste gehalte Over den inhoud zullen we geen woord mededeelen om niets van de spanning en interesse verloren te doen gaan. Er wordt een tragisch conflict in een paar menschenlevens, scherp en onverbloemd weergegeven. De regie van Willy Forst is tenslotte wel het merkwaardigste bij dit werk. Zelf een acteur van gematigde allure, was zijn regisseurwerk indertijd een verrassing. Men herinnert zich films als „Leise flehen meine Lleder" en „Maskerade". Forst bleek het vak te verstaan, hij heeft een kijk op zijn sujetten. Paula Wessely was zn eerste groote ontdekking; zal Ingeborg Theek de tweede zijn? Albert Schönhals speelt daarnaast de mannelijke hoofdrol in dit realistisch filmwerk waarin het tragisch conflict overstraald wordt door de milde warmte van de liefde eener vrouw, die lijdt, ontbeert, en boete doet en door een wanhoopsdaad anderen behoedt voor hetgeen haar leven van geluk vernielde. Met scherpe karakteristiek en directe trefzekerheid, welke bevrediging schenkt, speelt Schönhals zijne rol van den amoureuzen pianist. Het samenspel is uitstekend te prijzen, zoodat de film „Mazurka" geworden is een accuraat, boeiend, treffend en vlot filmwerk, een der beste van de laatste jaren, een film die eenieder graag zal willen zien nu „Royal" de gelegenheid daartoe biedt. Als tweede hoofdfilm, gaat „De orkaan-expresse", een spannende en sensationeele film --- Uit „Mazurka" in Royal te Echt --- De film „Rubber”. Den laatsten tij.d waren over de keuring van de film „Rubber" berichten in omloop, die den indruk gaven, alsof het noodzakelijk was gebleken, in deze film belangrijke coupures aan te brengen,'om daardoor het schadelijke karakter van dit filmwerk te doen verdwijnen en de openbare vertooning ervan mogelijk te maken. De directie Van de „Nederlandsche Filmgemeenschap", welke deze film voor de „Tobis" vervaardigde, vestigt er thans de aandacht op, dat een dergelijke ingrijpende keuring voor de rijksfilmkeuring niet noodig is gebleken en dat slechts één coupure is aangebracht en wel in de scène van het zingen van het „Wilhelmus" door de planters in de soos. Hoewel de regisseur met deze scène geen enkele ironische of bespottende bedoeling hééft gehad en slechts een typische Deliaansche gewoonte is geteekend, die hij zelf eenige malen in dezelfde sfeer meegemaakt heeft, meende de rijksfilmkeuring het noodzakelijk te vinden, deze scène te doen schrappen, omdat zij vreesde, dat aan deze scène aanstoot genomen zou kunnen worden, iets dat in deze overgevoelige tijden natuurlijk zeer goed mogelijk is. Behalve deze scène is slechts een ruwe uitdrukking' geschrapt geworden en een toevoeging aan de introductie vereischt. Aan al deze eischen is oogenblikkelijk door de makers van de film gevolg gegeven. Als de film „Rubber" binnen eenigen tijd in het openbaar vertoond zal worden, zal zij loopen in denzelfden vorm, als door den heer Gerard Rutten gemonteerd en is zij noch verminkt door de keuring, noch door de „Tobis", die de artistieke visie van de makers volkomen onaangetast heeft gelaten. * --- Het drama van Serajewo. De Fransche firma Neero-Film is van plan als haar eerstvolgend project het drama van Serajewo, dat de aanleiding _ heette tot den wereldoorlog, te verfilmen. ---