Lotsgemeenschap der arme staten Met de Fransche overheersching in Europa loopt het naar het einde Mooie woorden om den oorlogsbuit te houden Het debat, in het Lagerhuis en de Fransche regeeringsverklaring zullen over enkele dagen gevolgd worden door de bijeenkomst van de Volkenbondsvergadering; sluizen van welsprekendheid zullen worden open gezet en men kan er nauwelijks aan twijfelen, dat de overgroote meerderheid der sprekers op bijzonder plechtige wijze zal verklaren, dat zij zelf en de regeeringen welke zij vertegenwoordigen voor eeuwig trouw wenschen te blijven aan de gedachte van den Volkenbond. In gewone tijden kunnen dergelijke vertooningen geen kwaad. Meer dan eens zijn er trouwens dingen gezegd te Genève, die eenige hoop geven, dat het eindelijk toch tot een werkelijke samenwerking tusschen de voornaamste volken zou komen. Wat wij dezer dagen te Londen en te Parijs gehoord hebben, geeft echter niet veel hoop. Evenmin bemoedigend is wat er zoo hier en daar te hooren valt over de houding van de kleinere staten. De berichten uit Montreux, waar de zaak der remilitarisatie van de Dardanellen besproken wordt, doen daarentegen nog eens op zeer bijzonder duidelijke wijze uitkomen, welke diepe tegenstellingen er nog steeds bestaan in de wereld, in Europa. Met woorden alleen komt men er niet. Van Engelsche zijde is ons in de laatste maanden niet veel anders aangeboden. Men durft er blijkbaar geen besluit nemen en wanneer men de redevoeringen door verschillende ministers uitgesproken, met elkaar vergelijkt, dan krijgt men een allerpijnlijkst beeld van weifeling en tegenstrijdigheden. Simon zegt: Heel Abessynië is ons op dit oogenblik geen enkel Engelsch schip waard. Men zou dus denken, dat er een einde zal worden gemaakt aan het conflict met Italië. Geen kwestie van! Eden houdt een rede, die te Rome prikkelend werkt en kondigt een versterking aan van de normale Britsche macht in de Middellandsche Baldwin houdt geen redevoering zonder de hoop uit te spreken, dat Engeland, Frankrijk en Duitschland vrienden zullen worden, maar de Minister van Oorlog Duf f Cooper gaat naar Parijs om te zeggen, dat Frankrijk de eenige waarborg is van de Engelsche veiligheid en dat Parijs en Londen daarom eeuwige bondgenooten zijn van de landen met dictatuur en met rassenbeglnsel. --- HET FRANSCH SYSTEEM De Franschen zijn veel logischer dan de Engelschen. Dat zijn ze altijd geweest. Er zit meer 'systeem in hun Jouitenlandsche politiek. Het socialistische ministerie heeft precies hetzelfde gezegd, wat Millerand of Poincaré of Briand of Laval vroeger gezegd hebben: Frankrijk wil bevriend zijn met Duitschland, maar daartoe is noodig dat Duitschland eerst nog eens uitdrukkelijk erkent, dat bet den tegenwoordigen toestand in Eurooa en in de wereld - den toestand van de verdragen van 1918 - voor lief neemt. Onder die voorwaarde mag Duitschland meewerken aan de bevestiging van zijn eigen nederlaag. Daar komt ten slotte dit heele systeem van pacten en contrapacten op neer. ledereen weet. dat Duitschland weigert op zulk een aanbod in te gaan; de Fransche politiek komt ons hier op neer, dat de Volkenbond georganiseerd worde tot een bondgenootschap tegen die" landen welke iets zouden wenschen te veranderen zonder • de toestemming van Frankrijk Dtt is trouwens altijd de Fransche opvatting geweest van den Bond. Engeland voelde er echter niets voor om aldus de so.daat te zijn van de F-nsche hegemonie op het vasteland. Maar nu is Engeland in last Het heeft zelf behoefte aan een bondgenoot zal het zich bii Frankrijk en Rusland aansluiten? Het twtfe! nog heï redeneert, het spreekt allerlei moo woofden en volkenbondsformules uit. Het hoopt nog steeds, dat het niet zal mo«n en beslissen, maar de vraag is steeds dringender. Men schijnt te Londen te hopen, dat Berlijn zich ten slotte toch nog aan Franschen eisch zal onderwerpen. Voor eenige kleine concessies ten gunste van de Duitschers zal Engeland dan wel ookomen. Dan ware alles gei cd tot den schoonen schijn van den Volkenbond toe. Met de Duitschers en Franschen samen zou men Rusland en Italië wel kunnen in bedwang houden. --- TE LAAT VOOR ZULK EEN OPLOSSING Maar de wereld is nu eenmaal niet zoo makkelijk als men wel hoopt. Zelfs de Engelschen krijgen niet altijd alles wat ze wenschen. De tijd voor die oplossing van gematigd Fransch overwicht en vriendelijke samenwerking met Duitschland is voorbij. Dat was de tijd van Stresemann en van Bruening. Had men toen wat meer concessies gedaan; had men de tolunie met Oostenrijk liever gecontroleerd ten gunste van heel Europa in plaats van ze te verscheuren en door terugtrekken van credieten het economische leven nog meer in de war te sturen; had men op de ontwaoeningsconferentie niet alle redelijke eischen afgewezen, ja, dan zou zulk een regeling nog langen tijd mogelijk geweest zijn. Thans niet mear. Lord Lothian constateert het dezer dagen nog in het politieke tijdschrift „The Round Ta bic": met de Fransche hegemonie is het afgeloopen op het Europeesche continent. De tijd, dat alle klei- nere staten in Midden- en Oost-Europa piepten zooals men te Parijs zong, is voorbij. Dat is geen resultaat van Duitsche of Italiaansche propaganda, maar het gevolg van de te Parijs zelf gevolgde politiek. Men heeft Duitschland, door het alle koloniën te ontnemen en door het de bekende financiëele lasten op te leggen, geheel afhankelijk' willen maken van deWestelijke rijke en machtige staten. Een tijdlang liep het goed, maar toen de crisis kwam werd Duitschland plotseling geheel op zich zelf, op eigen armoede aangewezen. Het heeft harde jaren doorgemaakt. Maar op politiek gebied heeft het daardoor veel gewonnen. Het staat nu als het ware aan het hoofd der arme staten: er is een machtige lotsgemeenschap tot stand gekomen. De reis van Schacht en het groote succes, dat die in Boedapest, in Belgrado, in Athene en in Sofia heeft opgeleverd is daar het uiterlijke teeken van. Voor wie met aandacht de jongste ontwikkeling gevolgd heeft was dit succes allerminst een verrassing. Sinds jaren zoeken de arme staten elkaar en nu er een begin is gemaakt met de systematische samenwerking, zal de beweging zich ongetwijfeld in zeer snel tempo verder ontwikkelen. Dit alles beteekent zeer zeker geen politieke eenheid of zelfs maar eendracht tusschen al die verschillende landen. Maar het beteekent het los komen van de kleinere staten van onder de Fransche hegemonie. Met Polen is het begonnen. Met Roemenië, waar thans een felle strijd gestreden wordt tusschen de voorstanders van de Fransch-Russische oriënteering en die eener waarlijk zelfstandige politiek zal het vermoedelijk eindigen. Tsjecho-Slowakije, met zijn drie millioen onderdrukte Duitschers, die op allerlei manieren economisch benadeeld worden, zoo ongeveer als de Joden ln Duitschland, kan zich nu eenmaal niet meer heroriënteeren. Althans niet voordat de feiten een nog veel duidelijker taal zullen gesproken hebben. Intusschen wordt er te Londen en te Parijs maar vooral te Genève» en in zekere Volkenbondskringen van kleinere landen voortgeredeneerd alsof de toestand van 1920 nog zou bestaan. Voor sommige juristen en politici is handhaving van het status quo nog steeds het laatste woord der politieke wijsheid en zij merken niet eens dat het status quo, hetwelk zij willen handhaven, sinds een paar jaren al niet meer bestaat. De groote vraag is nu: aal de nieuwe werkelijkheid «ich op vreedzame wij-e kunnen doorzetten? Engeland heeft het waarschijnlijk nog in zijn macht dit te bewerken door zich voor een grootscheepsche verdragsrevisie en voor loyale samenwerking op economisch gebied uit te spreken. Zoolang Engeland als het ware geparalyseerd is door angst voor zijn eigen imperiale belangen, zal de toestand zeer ernstig blijven. Steeds meer teekenen zich de groepen af van een nieuwen oorlog, waarover een paar ministers van het Engelsche kabinet dan ook vrijwel iederen dag praten. Voorloopig echter meent men te Londen, dat Berlijn het verlossende woord moet spreken. Maar de macht van Duitschland en van Italië lijken iederen dag grooter te worden. Waarom zouden zrj zich haasten? Zij moeten vragen; de anderen moeten aanbieden. Het laatste is steeds makkelijker om mee voor den dag te komen. Maar men meent in het Westen nog steeds, dat de situatie zal kunnen worden gered zonder dat men iets opoffert van den oorlogsbuit en alleen maar door het gebruik van mooie woorden. Als dat nog lang duurt zal het wel misloopen. L. --- Vrijdag bracht het Duitsche luchtschip „Hindenburg" een onverwachts bezoek aan ons land. De JHindenburg" boven Utrecht. --- VOLKENBOND Wie wordt voorzitter van de Assemblee ? Nicaragua heeft er genoeg van. De kwestie der benoeming van een voorzitter van de Volkenbondsvergadering is nog niet geregeld. Behalve Bruce, die op het oogenblik de conferentie te Montreux presideert, noemde men als candidaten voor 't voorzitterschap Pllitis, den Nederlander De Graeff, Monteiro en Van Zeeland. --- NICARAGUA VERLAAT DEN VOLKENBOND. Nicaragua is uit den Volkenbond getreden. De -egeering heeft geen enkele motiveering van haa_ besluit gegeven. Nicaragua is lite. Toen allen hun igenomen en de muziek het sti ,e arbeiders inzette met het en -~v. i.ii.m „Heft de vanen hoog!", marcheerden de vaarWeldragers van „De Jonge Werkman" door den hoofdingang binnen, een lange, bonte stoet. In keurigen maatgang stapten de jongens hjJjun groene uniformen door den middengang énw^'qpn aan het einde van het gebouw de vaandm.^ £r den boyensten omgang, waar zij als eenlÊMfege versiering in de balustrade werden gehalkpfPc De heer A. O de Bruyn, voorzitter van het R.K. Werkliedenverbond begroette onder de aanwezigen Mgr. dr. van Noort, deken van Amsterdam, de vertegenwoordigers van Katholieke zusterorganisaties, Algemeene R.K. Werkgevers-vereeniging, Ned. R.K. Boeren- en Tuindersbond, Ned. R.K. Middenstandsbond en de St. Adelbertsvereeniging. Vervolgens de vertegenwoordigers van het bestuur der Kath. Staatsparij en haar vertegenwoordigers in de Eerste en Tweede Kamer. Het speciale welkom aan mr. Goseling werd met daverend applaus ontvangen. (Van onzen redacteur) --- Rede van Henri Hermans. In een duidelijke, openhartige rede heeft de heer Henri Hermans gesproken over „De Katholieke Arbeidersbeweging en de sociaal-economische positie van ons land in dezen tijd". Na in zijn inleiding er op gewezen te hebben, hoe zwaar het 'j5',1" £ezen trJd voor het volkswelzijn verantwoordelijkheid te dragen, verklaarde hij, dat deze bijeenkomst er is om opnieuw te wijzen op de nooden des lands. op de nooden van den arbeid vooral en om met al de 'kracht van de beweging aan _^——_^—__—■■ te dringen op de grondige verbetering van een hervorming. Eerste plicht is, blijven opkomen voor de rechten en belangen van den arbeid. De weg der hervorming wordt gekozen uit beginsel en uit de vaste overtuiging, dat hierdoor op de beste wijze het belang der gemeenschap wordt gediend. Naar aanleiding van twee hoofdpunten uit het manifest der R. K. Staatspartij, heeft dhr. Hermans eenige opmerkingen gemaakt. In de eerste plaats vroeg hij arbeid, arbeid voor ieder, die werken wil en werken kan, arbeid, die de natuurlijke bron van welvaart is; arbeid, menigmaal als een vloek, thans algemeen als een zegen beschouwd. De werkloosheid werd een volksramn T)p7.p wran- ge vrucht van liberale economie en kapitalistische overheersching is de geesel der 20ste eeuw. Wat er noodig is, om de maatschappij van deeen geesel te bevrijden, gaf de inleider uitvoerig aan. Kort samengevat komt het hierop neer: Eerst en vooral moet er komen een algemeen rendabele grondslag voor de productie- Men kan niet werken met verlies. Zijn de kosten te hoog, de lasten te zwaar of de prijzen te laag, dan loopt het vast met alle plannen van den arbeid. Is ondanks alle pogingen, geen rendabele basis verkregen, dan moeten andere lasten en kosten omlaag. In elk geval willen wij geen devaluatie van onze volkskracht. Ook geen politiek, die bij dalende inkomsten de prijzen doet stijgen en de lasten verzwaart, dus de koopkracht vernietigt; die met subsidie moet aanvullen, wat ontbreekt aan rentabiliteit, en aan het buitenland ver beneden kostprijs doet verkoopen, wat de Nederlandsche verbruiker zeer duur betalen moet. Dat is devaluatie met een blinddoek. Mogelijk is ook een betere samenwerking met Indië, dat in het verleden te veel aan het kapitaal, te weinig aan den arbeid werd dienstbaar gemaakt. Rationalisatie, zooals men dat noemt, moet niet alleen privaat-economisch, maar ook maatschappelijk rationeel zijn. Het is onverantwoordelijk, wanneer door zoogenaamde ra inalisatie duizenden menschen van hun bestaa2renid- worden beroofd en andere duizendenßet 48 uren per week. dikwijls nog vóór den 48-j;" sven leeftijd tot wrakken worden gemaakt. In en eval wordt een voor de volkshuishouding verantwoordelijke leiding gemist. Wij vragen meer dan 'arbeid, zeide spr. Wij willen ook redelijke zekerheid van bestaan. Wij willen een duurzaam, economisch herstel, geen oplossing van deze crisis, om volgens het oude systeem, weer voort te jagen naar een nieuwe crisis, maar zekerheid van ordening. Waak overheid! De tijden zijn ernstig. Dit werkte spr. tn de peroratie van zijn inleiding uit, met een heenwijzen naar de democratie van het Evangelie. De heer De Bruyn sloot met een vurige opwekking en een dankwoord aan hen. die dezen kaderdag georganiseerd hadden, de zeer geslaagde meeting. HENRI HERMANS. --- Voornaamste Nieuws. BUITENLAND. In Frankrijk staken nog ruim 150.000 arbeiders. In België wordt getracht een Volksfront te vormen. Zuid-Abessinië door de Italianen bezet. Nicaragua verlaat den Volkenbond. --- BINNENLAND. Mr. T. J. Verschuur zal Prof. P. J. ML Aalberse opvolgen als r.ksbemiddelaar Kaderdag van het R. K. Werkliedenverbond tfl Utrecht* ---