| 1945-1955: j | 10 jaar Republik Indonesia Bezoekt de grote | Openbare bijeenkomst j ! op Donderdag 25 Augustus ■ in BELLEVUE, (ingang Leidsekade) ] Sprekers: Prof. Dr. W. F. Wertheim j Prof. Dr. 3. Romein Prof. Dr. C. C. Berg de heer C. Geugjes. j Feestelijk Indonesisch en ij ! Nederlands cultureel S programma Zaal open 7.30 uur Aanvang 8 uur Toegangsprijs 50 et i Kaarten voor deze bijeenkomst zijn ■ j verkrijgbaar bij: ' De Moderne Boekhandel, Leidse- , i straat 72; Boekhandel Boeschoten, ■ ■ Huidenstr. 13; Boekliandel Jukkers- ■ ] Dekker, Nwe Spiegelstraat 33; J i Boekhandel Pegasus, Leidsestr. 25. ■ ! De bijeenkomst vindt plaats onder \ m auspiciën van: ■ ] Prof. Dr. W. F. Wertheim; de ■ | heer S. Slamat; Mr. H. Wertheim- J i Güse Weenink; Prof. Dr. C. C. ■ ] Berg; de heer C. H. Caropeboka; J Dr. E. E. de Jong-Keeslng; de j ■ heer J. F. A. A. de la Court; ■ Ir. S. J. Rutgers; Prof. Dr. J. « ! Romein; Dr. A. Romein-Verschoor; i i Jhr. G. v. Suchtelen. --- Van en over anderen Een zwaluw? ■U** vOLKSKRANT verklaart aantip i?a*nde de vredesatoomconferen- Sc-^ Genève, dat zij behalve weten-4eiej?*>e^) en commerciële voor'-kriHj 00*"' een „voordeel van uitzonjj K Politiek belang" biedt. '"Jsse lad oordeelt'- ~Het contact listig Westelijke en de commueen v he kinden heeft gezorgd voor "OW erdere verbetering aan het kli- Hg. tUssen Oost en West." "Wij^ sPreekt zich op de volgende ■Saam °°r net principe van het vreedstp-Sg,**aast elkaar bestaan der twee •Ht, !i uit" -,De wereld heeft ont•^itie> a*le landen — van welke Wensch richting ook — grote ge**ete« VaPPelyke belangen hebben op I'QtïIja^}laPpelijk, technisch en eco- Sïiajnj. . gebied. Misschien kan dit Sen 0 °^i'Sneidsgevoel er toe bijdra- ViHclen toenadering tot elkaar te t)e V°P politiek gebied." C("»fer olkskrant concludeert: „De Jüijjtg ,jer geleerden heeft de V*D. jjJ*"6**» gewezen", n.l. verwerping vOor } gebruik van de atoomenergie e vernietiging en haar aan-1^ v°°r de bouw van een betere uet Go "^t is de grote winst van athni!nfVe van vandaag", aldus het j^ lleke blad. oi>cier kan deze mening alleen maar ojJChr"fl*ven. Houdt zij in dat de ri dft Kolltiek ook in de krinB,en "kin vertegenwoordigt op be*^alUwen s*;uit'? Is bet een eerste --- Spittel W^T? tj Qlet „^ Spittel is? Dan ■'an. T?rdt het toch tijd, dat wij hem x°°f, voorstellen. Hij is dé philoe<3erj nolooS en paragnost van in één woord: de hoofdje j,nBchrijver van het hard-zake*«Hge Dagblad. Zijn wijss 8 ais lets'Deschouwingen zijn talte docht zeePbellen, die onze jong•^ejj te voorschijn weet te to,lu 'wen leeg, alleen niet zo mooi. *,**•* Vr engste nummer van zijn tr *■ „(jeaaet Spittel zich bezorgd af, J*(ie^., Positie van de bevrijde ge- 7'ent te zijn, indien het al-3 de"iÜlst geacht" moet worden, ï* 00gt TVssische macht niet alleen ,lt tsl "Duitsland, maar zeker ook j?" ->6iechoslowakjje, Hongarije en (j^'eii tpelte Van net tegenwoordige h '*•' AiVUsgedrongen dient te wor-6t '.Pür!r"We" althans bereid zijn S Ja' a» werk" te verrichten. .Pittgj *n Spittel twijfelen wij niet! •**•**■ te ereid net „pijnlijke werk" /**6i6n Verrichten. Spittel schrijft 1 hooggestemd stukkie over, S Atn„t "'et dure woorden, althans aiAlleea dam dan noS bestaat! tj 'lic , wy benieuwd hoe lang si6*" UiPt die druk zaken jj^aitijg de DDR, Polen, Tsjecho% **** <Ü_' lionSarije en de Sowjet-11 krantB,;aatsgevaarlijke onzin in 1. "t nog zullen dulden! --- Het verzet als verzetje V 6 the !rikaanse film The truc and C^t m ave. die het Nederlandse ■jj^et "oet uitbeelden, maakt het v'o-J01S ens C. Boost in De k tot „een verzetje". In de V se) r Van de (Duits-Ameri- hefet ge&isseur is het Nederlandse W *^new? verbeterde uitgave van h*r*ti **Taanse gangsterdom" ge*•% "^ en de ver**e*tsman "*Üo ****"&*' t reS*isseur „bloeddorstig ***o v tangs net scherp van V^tegg.-^ken, als een soort ge„«e ii?aar onder de toffe jongens v°°st vie;B:aliteit-" iC**l'lenrtWondert zich er over' dat 'he autoriteiten destijds W*1 vatl 'tl'? aan het tot stand kobe^chijn 6.*5*3 film hebben verleend, 'ch- eloni "Zonder kennis te hebüch^Qig en--- van de onzinnige ge'j ejl_ . Waarin wij mogen" verle^eiijjjf^ op, dat het niet altijd Vi Waart wap-nzin te achterhaüqj,* van °e de ongebreidelde fanvSt-r 19 li°tlywoodse scenario- v4a Q&en f 1 dt Hun verbeeldings*S IlieUwe beperkt in net vinden '.•il^^Püiit. SitUa*ties en dramatische t 6 v het o-6*11' maar ongebreideld ■St^rhvji °aat om de werkelijkheid fc\L?e 4arbe,Lte mismaken... Hoe** Vre UoJ in clie'ntele de gebrui-15 » voor t , Sensationeel amuse«oost « kunnen zetten", aldus br~„\?n * November *Ce-"-broooi^roodsllJters weer van »tS r**leverancier mogen ver- S_?** half <_tn oP^Singsterm-jn '*« jaar ia acht wordt ge- --- Stakingen in Hoogeveen, Leiden en Rotterdam (Van onze correspondenten) Amsterdam, 17 Aug. — In verschillende delen van ons land wordt op het ogenblik met succes strijd gevoerd voor loonsverhoging en tegen verslechteringen. Bij Bruynzeel te Zaandam heeft het grootste deel van het 1500 _ 1600 man tellende personeel een loonsverhoging bereikt van 4 tot 7 cent per uur. Timmerlieden van de firma Van Eesteren te Rotterdam sloegen na twee dagen staking een aanval op hun lonen af. Ze krijgen één stakingsdag uitbetaald. Hun succesvolle strijd is voor de gehele bouwvak van betekenis. In Hoogeveen zijn honderd mannen en vrouwen van een aluminiumfa-briek in staking gegaan voor een hogere winstuitkering, voor werkkleding en tegen de enige tijd geleden ingevoerde nieuwe tariefregeling. De bestuurders van het NW en het CNV hebben zioh achter de eisen moeten stellen. De NW-bestuurder Bod verklaarde echter de staking niet te kunnen steunen, omdat het NW dan weer bedreigd zou worden met een dwangsom. Hij voegde er aan toe, dat het NW en de andere zgn. „erkende" bonden het stakingsrecht zelf hadden aangetast door hun medewerking aan de PBO. In Leiden tenslotte hebben ongeveer 30 schilders j.l. Maandag de gehele dag het werk neergelegd, omdat da patroon hen voor de sociale lasten wilde laten opdraaien, hetgeen een loonsverlaging van ongeveer 15 gulden had betekend. Nog dezelfde dag koos de patroon eieren Loonsverhoging bij Bruynzeel voor zijn geld en zegde toe, dat Dinsdag weer op de oude voorwaarden kon worden gewerkt. --- Staatsmijnen: Winst belangrijk gestegen DEN HAAG, 17 Aug. — De winst van de Staatsmanen is ln het afgelopen jaar belangrijk gestegen. Het exploitatiesaldo steeg van 57.2 op 60, 6 millioen gulden, waarvan de staat ln de vorm van belastingen 42 en in de vorm van dividenden 12.5 millioen gulden ontvangt (vorig jaar 9 millioen). Daarnaast zijn de afschrijvingen van 50 op 52 millioen gulden verhoogd, terwijl voor een bedrag van 74.2 millioen gulden nieuw in de bedrijven is belegd. De netto-opbrengst van de producten der staatsmijnen is met 9 % gestegen, kennelijk voornamelijk, dank zij de prijsstijging van kolen. Deze prijsstijgingen waren het gevolg van de besluiten van de Europese Kolen- en Staalgemeenschap. Aan het verslag ontlenen wy verder, dat de Staatsmijnen aan de KSG in totaal een bedrag van 256 millioen gulden heeft moeten afdragen. Dit enorme bedrag is in het zgn. brandstoffen-egalisatiefonds gestort voor de aankoop van de dure Amerikaanse kolen. De personeelssterkte «teeg ln het verslagjaar tot 42.473. Onder meer werden 1200 ondergrondse arbeiders aangetrokken. Aan het einde van 1954 waren vijf nieuwe schachten in aanleg. --- TEMMEN IN DE STORM WALTER KAUFMANN 105 Langzaam liepen ze weg. „Was ik veel te laat?" „Twee minuten." „Het zal niet meer gebeuren." Muller gaf geen antwoord. „Hoe staan de zaken bij jou?" • „Vrij goed en bg jou?" „Wij werken hard. Ik heb behoefte aan slapen." „We doen wat we kunnen hier. We komen regelmatig bij elkaar." „Met zijn hoevelen zijn jullie dan?" „Niet meer dan vijf." „Waar?" „Meestal in de boshut, soms ln de werkhutten bij de nieuwe verkeersweg." „De oude boshut", zei de jongste. „Het lijkt of het jaren geleden is dat ik daar was. We kwamen daar altijd bg elkaar voor de koor-repetitie. „Ja? Er wordt nu niet veel meer gezongen. Er wordt genoegd geschreeuwd door de Hitler-jeugd." „Doen Ernst, Heinz en Albert nog altijd mee?" „Ernst en Albert wel. Heinz is verdwenen." „Hoe?" „Niemand weet het. We geloven niet, dat hij is gearresteerd. Te jong misschien. Het werd hem misschien te veel. Het is moeilijk om iemand tegenwoordig iets te verwijten." Gerhart Winkel keek zwijgend op en bestudeerde Papa Müllers gezicht. Papa Muller dacht hij, maar zei niets. Zij liepen stilzwijgend voorbij prachtig versierde winkeletalages. Gekleurde glazen ballen, zilveren linten en sterren glinsterden overal. De kaarsen op de takken van kleine dennebomen schenen zachtjes met een gelige warmte. Als vloeibare parels vloeide de gesmolten was langs de kaarsen. Gerhart bleef in een portiek staan, stak een cigaret op en liep weer door, terwijl hü zei: „Wat Erwin Schmitz betreft. De man schijnt in orde te zijn. Vroeger een Spartakist, vrij actief na de oorlog, toen vijf of zes jaar uit Duitsland weg. Nu wel strijdlustig, beslist geen nazi, maar ook geen politieke interesse meer. Naar mijn mening zou je wel kunnen proberen om hem te benaderen." „Dat waa mijn indruk ook," zei Muller. „Ik had al van het begin af een idee dat ik hem kende, maar ideeën zijn niet voldoende hè?" „Zeker niet. Wat was het?" Zoals herhaalde malen in de laatste weken vloog deze episode door Papa Müllers gedachten. Maandag, de zesde Maart, de ochtend na Hitlers verkiezingsoverwinning. Ergens vlakbij een fabriek in Mühlheim. Vroeg in de ochtend. „Schuur het er af, bastaard, schuur, haal het er af, haal het er af!", schreeuwde de S.A.-man. Muller schuurde uit alle macht tot het Sociaal Democratische aanplakbiljet van de muur was verdwenen, ,Jiïn nu hier, vette luis, op je knieën en schuur dat er af." Een krachtige schop deed hem spartelend op het plaveisel terechtkomen. De emmer viel ondersteboven en het water stroomde over de gekalkte hamer en sikkel op de stenen. Aan de overkant van de straat schreeuwde iemand: „Hou op, jij. Hij doet toch wat je hem zegt f" Muller keek op, wierp een vluchtige blik op het gezicht, glimlachte zwijgend en ging toen door met schuren. De S.A.-man schreeuwde: „Als je je bek nog eens opendoet, dan kan je dat met je laars afschuren, bastaard. En loop nou door!" Tervt7jl hij geknield lag, ving Papa Muller nog een glimp van de verdwijnende man op. „Ik weet nu zeker dat het Erwin Schmitz was," besloot Muller na dit en ook het voorval van het werpen van de steen naar de S.S.-leider aan Gerhart Winkel verteld te hebben. Gerhart deed een trekje aan zijn cigaret, -wierp hem toen in de sneeuw, waar hij met een gesis uitdoofde. Zij liepen geluidloos door de straat, die alleen door de maan en diens weerspiegeling op de witte aarde was verlicht. (Wordt vervolgd.) --- De ranglijst 1. The Rhythm Brothers 103% p. 2. Wim van Nus ■ 98% P. 3. Duo Bakker-Ploeger 94% p. 4. Vraagteken (acrobate) 93 p. 5. D. Veerkamp (zang) 90 p. 6. Les Gamlns 89 p. 7. Duo Dé en Dé 87 p. S. J. Berendse (kunstfluiter 84% p. 9. G. F. Kooistra (zang) 81% p. 10. W. Verburg (zang) 79% p. 11. H. Vink (accordeon) 77% p. 12. J. Schipper (balanceerwerk) 72 p. 13. H. Klugt (zang) 65 p. 14. P. Knies (zang) 64% p. --- Roes in auto Vanmorgen trof men op de Oude Zijds Voorburgwal in een geparkeerde auto een slapende man aan, terwijl de achterbank ln brand stond. Het bleek dat de man in de auto zijn roes was gaan uitslapen; hij had vooraf zitten te roken. De man is ingesloten. --- IN FINSTERWOLDE Mening bevolking over raadswerk gevraagd (Van onze correspondent) FINSTERWOLDE, 17 Aug. — De fractie van Communisten en Partijlozen in de raad van Finsterwolde heeft zich op 25 Juli schriftelijk tot de fractie van de Partij v. d. Arbeid gewend. In het schreven wordt er op gewezen, dat het gemeentebelang wordt geschaad door het stagneren van het gezamenlijke raadswerk. Voorgesteld is een bespreking over een en ander te houden. Tot nog toe heeft de fractie van de PvdA niet op dit aanbod gereageerd. Om deze reden heeft de fractie van Communisten en Partijlozen zich dezer dagen tot de bevolking gewend. In een manifest wordt gezegd: „Wij, als fractie van Communisten en Partijlozen, hebben ons in het bijzonder tot de fractie van de PvdA gewend, daar er tussen de kiezers van de PvdA en die der Communisten en Partijlozen een niet te betwisten belang en-gemeenschap bestaat, doordat deze kiezers uit arbeiders en middenstanders zijn samengesteld." Er wordt op gewezen dat het in de eerste plaats de grote boeren en hun partij, de Gemeentebelangen-groep zijn, waartegen deze belangen verdedigd moeten worden. In het manifest wordt de bevolking verzocht zijn mening hierover kenbaar te maken op de een dezer dagen aan te bieden petitionnementslijsten. --- TIEN JAAR REPUBLIK TN November 1952 — nu dus al weer bijna drie jaar -*- geleden — schonk de bekende Indonesische beeldhouwer en schilder Hendra aan de Nederlandse vakcentrale de EVC, één van zijn schilderijen. Dit schilderij was zijn aanklacht tegen de onderdrukking van zijn dapper volk door het Nederlandse kolonialisme. Het toont de vernietiging van de kampong Batur in het Diëng Plateau door het geweld van de tweede koloniale oorlog in 1948. Vele kampongbewoners werden daarbij vermoord. Het neerslaan van Batur en haar bevolking was niet het begin, noch het einde van het lijden van Indonesië onder het koloniale juk. Het is één afschuwelijke gebeurtenis in een onafzienbare rij gewelddaden, waarmee de peper, de thee, de tabak, de kruidnagelen, de rubber, de koffie, de olie, de millioenen-winsten uit de „Duizend eilanden" en haar bevolking worden geperst. In die rij valt het wegvagen van Djakarta in het begin van de 17e eeuw, de hongerdood van ongekende massa's Indonesiërs (alleen in de omgeving van Semarang stierven in het midden van de vorige eeuw binnen 6 maanden lOO.OOOmannen en vrouwen. Hun ondervoede lichamen misten de kracht om de rijke rijstvelden te bewerken.) In die rij staan ook de 50 galgen, waaraan in 1869 in Bekassi 50 Indonesiërs werden opgehangen, de concentratiekampen van Boven-Digoel in de twintiger en dertiger jaren van deze eeuw, en zij werden gevolgd door de „politiële acties" in 1947 en 1948 en de wilde terreur van Westerling op Celebes. De ministers die deze officier de wapens zonden, zijn nog in leven. De nabestaanden in Indonesië treuren nog om hun doden. Meer dan drie en een halve eeuw, tot op de jongste dag, vloeit er in Indonesië bloed, opdat de koloniale winsten bleven stromen. Op 8 April 1924 voorspelde de SDAP-afgevaardigde Van Kol, in de Eerste Kamer, dat het er nog van zou komen, dat iedere Indonesiër de leuze aan zou heffen: „Liever alleen naar de hel, dan met Nederland naar de hemel". Zó erg was het lijden van de bevolking in één van de rijkste en vruchtbaarste landen ter wereld! Karl Marx schreef hierover in „Het Kapitaal": „De geschiedenis van het Nederlandse kolonialisme ontvouwt een niet te overtreffen beeld van verraad, omkoping, sluipmoord en gemeenheid." WIJ herinneren aan dit alles, omdat het vandaag tien jaar geleden is, dat het Indonesische volk zijn geslagen rug strekte, naar het wapen van de revolutie greep, het Hollandse kolonialisme op zijn grondvesten deed schudden en met het stichten van de Republik Indonesia aan Nederlands Oost-Indië voor altijd een einde maakte. De doeleinden van deze Augustus-revolutie zijn nog niet bereikt. Ook vandaag nog niet. Haar taak: het verdrijven van alle buitenlandse uitbuiting, het vernietigen van de feodale verhoudingen, heeft zij niet voltooid. Maar zij bracht wel een enorme en niet gekende stijging van het nationale en politieke bewustzijn van het Indonesische volk, in al ztfn geledingen, in de eerste plaats van de arbeiders en boeren. Zij bracht een Indonesië, dat in de wereldpolitiek zijn rol ging spelen, dat onder de regering van Ali Sastroamidjojo een versterking betekende van het vredeskamp in de wereld. In één van haar steden, in Bandung, ontving Indonesië de vertegenwoordigers van 29 Aziatische en Afrikaanse landen, die samen 1600 millioen mensen omvatten. Deze Bandung-conferentie is het symbool van de niet te stuiten volksbeweging, die zich in Azië en Afrika voltrekt, bezield als deze volksmassa's zijn door het grote voorbeeld van de Sowjet-Unie en de oprichting van de Chinese Volksrepubliek. De conferentie van Bandung veroordeelde het kolonialisme, sprak zich uit voor het vreedzaam naast elkander bestaan der verschillende politieke stelsels en voor betrekkingen op voet van gelijkheid. De regering van Ali Sastroamidjojo ondersteunde deze besluiten ten volle. Zij opende verder een ambassade van de Republik in Moskou, zij zond — tegen de wil van Amerika — een handelsmissie naar Peking, zij zette zich aan het verbeteren van de handelsbetrekkingen met het socialistische deel van de wereld, zij beknotte de mogelijkheden tot het overmaken van winst door Nederlandse ondernemingen, zij maakte een begin met de bestrijding van de door het buitenland geïnspireerde terreurbenden van de Darul Islam. TN en na de Japanse tijd — dus tijdens en direct na de *■ 2e wereldoorlog — hebben de Indonesische boeren de plantages van de Nederlandse en andere buitenlandse grote heren in bezit genomen en z\jn zij de grond gaan bewerken. In twee militaire acties en aan de conferentietafel heeft de Nederlandse regering, met steun van Amerika en Engeland, gepoogd de verworvenheden der nationale krachten in Indonesië ongedaan te maken. Tijdens de Ronde Tafel Conferentie dicteerde zij 0.a.: teruggave van alle plantages, fabrieken, olievelden en mijnen aan de vroegere buitenlandse bezitters. Hoe pleegde zij daarmee verraad aan de plechtige, officiële belofte, die door Radio Oranje was gedaan, de belofte van gelijkheid en zelfstandigheid! Veel namen de buitenlandse ondernemingen met geweld terug en zij laten niets na, om al hun vroegere bezittingen weer in handen te krijgen. De Handelsvereniging Amsterdam (HVA), de Dcli Plantersvereniging gingen na de „politiële acties" door, de grond en huisjes van de arme boeren met tractors te verwoesten. De Bataafse Petroleum Maatschappij eist de zelfspuitende oliebronnen met hoog benzinegehalte in Noord-Sumatra terug. De Nederlandse ondernemers, wier kantoren op de Keizersgracht en de Heerengracht of elders in Amsterdam en ons land zetelen, jagen naar maximum-winsten. In 1945 bedroeg het exportoverschot 2070 millioen roepia, zoals er in het verleden steeds jaar in, jaar uit, enorme uitvoeroverschotten zijn geweest. Deze bedragen worden Indonesië onthouden, bedragen, die het zo dringend voor zijn eigen economische ontwikkeling nodig heeft. Rond 500 millioen gulden winst per jaar slepen de buitenlandse kapitalisten — met voorop de Nederlandse — uit Indonesië. En tegelijkertijd lijden de Indonesiërs, die op de plantages, in de fabrieken en in de havens werken, bittere armoede. De ellende van de 15 millioen werklozen is onvoorstelbaar en onbeschrijfelijk. De naambordjes op de kantoren van de buitenlandse ondernemingen zijn kostbaarder dan de armzalige hutten, waarin de Indonesiërs huizen. Op hetzelfde ogenblik, dat de Nederlandse financiële bladen schrijven over „het topjaar van de Stoomvaart Maatschappij Nederland" en de „belangrijk gestegen winst van de Koninklijke Rotterdamse Lloyd" verdringen de 8000 Indonesische havenarbeiders van de Nederlandse maatschappijen zich in hun Unie-kampong in Tandjong Priok om de enkele kraan, die voor hen ia aangelegd. Op het zelfde ogenblik, dat geleerden in Genève spreken over ongekende mogelijkheden, die binnen het bereik der mensheid zh'n gekomen, over het veroveren en vasthouden van de onuitputtelijke energiebron van de zon, is diezelfde zon in Indonesië tallozen tot een hel. Massa's mensen hebben geen huis, laat staan een kraan. Zij leven in Djakarta op straat, in het platgetrapte gras langs de bruinvieze kali, die hun dient tot wasplaats en w.e. De vruchten van hun arbeid dienen niet hun eigen, welzijn, maar de opgeschroefde weelde van de machthebbers der buitenlandse concerns en trusts. Het zijn deze machthebbers, die de opmars van de Indonesische vrijheidsbeweging naar een nieuw, een beter, een gelukkig, volkomen onafhankelijk Indonesië trachten te stuiten, die hun wingewest pogen te behouden en willen voorkomen, dat Indonesië een krachtbron wordt van het kamp dat vrede, non-agressie, samenwerking, gelijkheid van alle rassen en naties, vooruitgang in zijn vaandel heeft geschreven. Zij zijn het, die regeringen dwingen hun eigen beloften om over Nieuw Guinea te onderhandelen niet gestand te doen. Zü houden Nieuw Guinea onder sterk gewapend bewind als militair steunpunt in het Verre Oosten, als springplank naar de jonge republiek. T^EGEN deze achtergronden moeten wij de gebeurte- J- nissen zien, die zich vandaag — tien jaar na ds revolutie van 17 Augustus 1945 — voltrekken. De strijd tussen de nationale krachten en de buitenlandse grote ondernemers, gesteund door binnenlandse feodale heren en collaborateurs, is in volle gang. Stormachtig is de ontwikkeling van de organisaties der arbeiders, boeren en andere nationale krachten. De PKI — enkele jaren geleden nog slechts een kleine partij — telt thans meer dan 500.000 leden. De SOBSI — 8 jaar geleden opgericht — 'is met haar bijna 3 millioen leden veruit de grootste en sterkste vakcentrale. Er is de Indonesische Boerenbond, BTI (280.000 leden), de jeugdbeweging Pemuda Rakjat (450.000 leden) en de sterke _l*v7C// iiiiiiiiMiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiniiiiiiiiiüiiiiiiiiiiüiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiti Cor Geugjes vrouwenbeweging, de Gerwani. Het zijn deze organisaties, die zich met andere nationale partijen en groeperingen inspannen de eenheid van alle Indonesische krachten tegen het imperialisme te versterken. Da eenheid van arbeiders en boeren, intellectuelen en kunstenaars, van soldaten, officieren en nationale ondernemers tegen dezelfde vijand, die hen allen onderdrukt en het leven in Indonesië verstikt. Poging na poging onderneemt het buitenlandse kapitaal om deze opmars van het nationale eenheidsfront tot staan te brengen. Daar is de mislukte poging in October 1952 om het parlement uiteen te jagen en een militaire dictatuur te vestigen. De rechts socialistische partij van Sjahrir (PSI) vervulde hierbij een belangrijke rol. Daar zyn de terreuracties in Atjeh, daar is het tot nu toe verhinderen van de bekrachtiging van de opheffing van de Nederlands-Indonesische Unie, tengevolge van de boycot van het parlement door de PSI en de Masjumi (een zeer reactionnaire partij, waarin de grootgrondbezitters de leiding hebben), daar zijn de pogingen om de verkiezingen, die op 29 September a.s. gehouden moeten worden, tegen te werken, er is het optreden van de benden van de Darul Islam en daar is tenslotte het ten val brengen van de regering van Ali Sastroamidjojo. Deze is ten val gebracht op aanstichten van de buitenlandse grootkapitalisten en door middel van machinaties van hoge legerofficieren, die afkomstig zijn uit de kringen van de Masjumi en de PSI. De regering van Ali Sastroamidjojo (zonder Masjumi en PSI) en gesteund door de PKI, is vervangen door een regering onder leiding van de Masjumi en de PSI (zonder de PNI). Deze toestand is niet zonder gevaar. Te duidelijk zijn de verbindingen van Masjumi- en PSI-leiders met de Nederlandse en Amerikaanse concerns. Te bekend is de rol, die zij spelen tegen het nationale eenheidsfront en tegen een gezond werken van het parlement. Te schrijnend is de herinnering aan de Madiun-affaire, waarbij 35.000 mensen, veelal functionarissen van de arbeidersbeweging, werden vermoord en die gevolgd werd door de tweede koloniale oorlog (met Kerstmis a.s. zeven jaar geleden). Onder deze omstandigheden stelt de PKI zich aan het hoofd van de nationale beweging voor een brede coalitie-regering, waarin alle partijen die in het parlement zijn vertegenwoordigd, zijn opgenomen, voor het houden van werkelijk vrije en onpartijdige algemene verkiezingen op de vastgestelde data, voor de normalisering van de betrekkingen tussen de regering en het leger, voor het vernietigen van de Darul Islam, voor een buitenlandse politiek op basis van de besluiten van de Bandung-Conferentie en voor terugkeer van Nieuw Guinea naar de Republiek. De huidige regering Harahap stuit in zeer brede kring op weerstand en staat bloot aan een massale critiek der bevolking. Het lijdt geen twijfel, dat de democratische krachten, die reeds zovele successen wisten te bereiken, ook thans het vertrouwen hebben, de dreigende gevaren het hoofd te kunnen bieden. T\E strijd van de PKI en alle nationale krachten ln XJ Indonesië is niet alleen in het belang van de Republik, van de doeleinden van de 17 Augustus-revolutie, zfl is ook in het belang van Nederland. Indonesië en Nederland hebben één gemeenschappelijke vh'and: het Nederlandse imperialisme, dat ondergeschikt is aan het Amerikaanse. Zjj en wij hebben dezelfde doeleinden: het opheffen van die Nederlands-Indonesische betrekkingen, die zich niet op voet van gelijkheid baseren en het in de plaats daarvan stellen van betrekkingen, die gegrond zijn op volledige gelijkheid en wederzijds voordeel. Zij en wij willen vrede ! Versterken wij daarom in Nederland onze eigen strijd! Versterken wij onze banden van vriendschap met d« Indonesische nationale beweging ! Maken wü de 17 Augustus-herdenkingsbijeenkomsten in ons land tot een succes; als bijdrage voor nieuwe, betere betrekkingen met de Republik Indonesia, die onze beide landen zullen sparen voor nieuwe koloniale avonturen, en die zowel Nederland als Indonesië in elk opzicht tot voordeel zullen strekken ! --- Bent U die visser soms? de feestgangers het Zomerfeestterrein opstromen vist hij rustig door. Bent u die visser? Schrijf ons dan uw naam en adres en we sturen u een mooie afdruk van deze opname. De foto werd gemaakt tijdens het vorige Waarheid-Zomerfeest. Onthoudt de datum van het volgende: Zondag 28 Augustus a.s., Amsterdam. --- Waarheid-Amateurfestival enthousiast begonnen . (Van onze verslaggever) tik EBDAM' 17 AuKusl;uB- — Nadat de eerste avond van het jaar- JJJ,J*6 Waarheid Amateur Festival ln de concertzaal van Felix Meritis d 6 -ug was en ,je voorzitter van de jury de toegekende punten J5O n