Paus spreekt voor het eerst over de pil Paus Paulus VI heeft gisteren in een toespraak tot kardinalen gezegd, dat de katholieke kerk de „zeer ingewikkelde kwestie" van geboorteregeling ernstig bestudeert. De uitspraken van paus Paulus XII blijven echter gelden, aldus de huidige paus, „althans tot wij ons in geweten verplicht voelen daarin wijziging te brengen". Het zijn verklaring verbrak de paus het zwijgen van het Vaticaan over het debat onder de katholieke theologen sinds de ontdekking van de anticonceptie pil. Zoals bekend bepaalde paus Pius XII dat voor katholieken slechts de periodieke onthouding is toegestaan. --- De kleine partizaan door W. Bogomolow 16 „Details kun je uit de openbare bekendmakingen halen", liet Cholin zich gemelijk ontvallen, zonder mij daarbij aan te kijken. Hij sloeg de richting van het derde bataljon in. Ik volgde hem gedachteloos. „Ik heb je niet meer nodig!" verklaarde hij plotseling zonder zich om te draaien..lk bleef staan, staarde verward naar zijn rug, keerde toen om en ging naar de staf terug. Cholins ongemanierdheid beviel me niet, ik was gekrenkt en woedend op hem en begon halfluid te schelden. Een soldaat, die mij tegenkwam, groette en draaide zich verbaasd naar mij om. „De majoor heeft al tweemaal opgebeld", meldde de schrijver bij de staf, „en bevolen, dat u hem mededeelt " Ik belde de regimentscommandant op. „Hoe ziet het er bij jou uit?" vroeg hij allereerst met zijn slepende, rustige stem. „Normaal, majoor." „Cholin komt naar je toe. Doe alles, wat verlangd wordt en verleen hem alle hulp." Die Cholin kan naar de duivel lopen, dacht ik. De majoor ging na een korte pauze verder: „Dat is een bevel van „Wolga". Honderd en een heeft me opgebeld". „Wolga was de legerstaf. „Honderd en een" was majoor Woronow, onze divisiecommandant. Voor mijn part, dacht ik. Maar nalopen zou ik Cholin niet! Ik' doe, wat hij me vraagt. Maar niemand kan verlangen, dat ik me bij hem opdring en om hem heen draai. Ik verdiepte me in mijn werk en probeerde om niet aan Cholin te denken. Na het middageten ging ik naar het lazaret van het bataljon. Het was ondergebracht in twee grote bunkers aan de rechtervleugel, aansluitend aan het derde bataljon. Geen erg gunstige ligging. Maar dat kwam omdat de bunkers en schuilkelders, waarin wij woonden, nog door de Duitsers waren gegraven en uitgerust. Begrijpelijkerwijs hadden zij daarbij niet bepaald aan onze behoeften gedacht. Tien dagen geleden had het bataljon een nieuwe militaire arts gekregen, een knappe, grote, twintigjarige blondine met lichtblauwe ogen. Verlegen bracht ze haar hand naar het mutsje, dat haar weelderig haar bijeenhield en probeerde mij melding te doen. Maar er kwam slechts een schroomvallig en onverstaanbaar gestamel uit. Ik zei er echter niets over. Haar voorganger, luitenant Wostrikow, een oude militaire arts, die laan astma leed, was twee weken geleden gevallen. Hij was ervaren, dapper en had tegenwoordigheid van geest. Maar zij? Tot nu toe was ik ontevreden over haar. Het uniform — een onberispelijk gestreken veldblouse, die in de taille door een lederen ceintuur bijeen werd gehouden, een rok, die de stevige heupen glad omspande en chroomlederen laarzen aan de slanke benen — stond haar uitstekend. Zij was zo knap, dat ik moeite deed om langs haar heen te kijken. Overigens kwam zij uit dezelfde stad als ik: uit Moskou. Als het vrede was, zou ik waarschijnlijk op het eerste gezicht op haar verliefd zijn geworden en, als ze mijn gevoel beantwoord had, 's avonds naar het afspraakje gegaan zijn, in het Gorki-park met haar gedanst en haar ergens in Neskoetsjni gekust hebben maar helaas, het was oorlog! Ik was als bataljonscommandant ingezet en zij was voor mij niets anders dan een militaire arts. Daarbij nog iemand, die met haar taak niet goed raad wist. Daarom zei ik haar onvriendelijk, dat in de compagnies weer „formulier 20" aan de beurt was, dat de was niet goed gekookt en het baden van de manschappen niet behoorlijk was georganiseerd. (Wordt vervolgd) --- Aan den heer H. Geachte heer H., TT moet een zeer productief schrijver zijn. Na het lezen van vijf artikelen van Uw hand, waarin U het niet-productieve bezit zo vol toewijding verdedigde, kwam ik nog aan een zesde artikel toe. En dit alles in het bestek van één nummer van het tijdschrift „Huis- en grondeigendom" (het orgaan van de Nederlandse bond van huis- en grondeigenaren). Dat zesde artikel nu, trok in het bijzonder mijn aandacht. U 'drukte daarin de volledige notitie af, die ik in deze rubriek neerschreef naar aanleiding van de manier, waarop U in een vorig nummer het boekje „Hoe Onderhoud ik mijn huis?" aanprees. U vond het bijzonder geschikt voor „goedwillende huurders" en dat leidde tot mijn conclusie, dat het beter „hoa onderhoud een ander mijn huis?" genoemd zou kunnen worden. Maar het huizenkapitaal begint onmiddellijk te sissen als het op de staart wordt getrapt. Ronduit gezegd > En U sist dan beroepshalve wat na. Zelfs de lichtste ironie brengt U tot een briesende uitval of een zwaartillende beschouwing waarin het huizenbezit als één van de edelste uitingen van sociaal gevoel geschilderd wordt. Wie zo gewend is als de verdrukte onschuld te spelen, dreigt daarin helemaal op te gaan! Dit keer gaf U het volgende commentaar: „Hoezeer de schrijver in zijn conclusies de plank misslaat als gevolg van zijn kennelijke onbekendheid met inhoud en strekking van het onderwerpelijke boekwerkje, moge de lezer blijken zowel uit een, aan het voorwoord bij de herziene en aangevulde 6de druk 1936 alsook uit de inhoudsopgave". Inderdaad, ik was onbekend met „inhoud en strekking van het onderwerpelijke boekwerkje". Die kunnen me ook geen laars schelen en ik zal alles doen om ervoor te zorgen, dat •n ij n huisbaas zoveel mogelijk zn eigen boel opknapt. Maar daar ging het niet om, geachte heer H. Ik was bekend met Uw „onderwerpelijke" lofrede op dat boekje, met Uw „onderwerpelijke" neiging om de huurders zoveel mogelijk zélf voor .het onderhoud te laten opdraaien en met de „onderwerpelijke" mentaliteit van vele grote huiseigenaren. En daar wrong de schoen. Wat heb ik aan de inhoud van dat boekje gemist? Uit het voorwoord blijkt volgens U, dat „het hierbij derhalve slechte gaat over hetgeen artikel 1619 van het Burgerlijk Wetboek als de zg. „kleine reparaties" omschrijft, welke voor rekening van de huurders komen, alsook de zgn. verfraaiingswerkzaamheden ten aanzien waarvan generlei verplichtingen op de verhuurder rust." Dat heerlijke artikel 1619! Hoe ongrijpbaar en vaag is dat toch — zö dat de meeste huizenbezitters er een beroep van hebben gemaakt om dat mèt of zonder spitsvondigheden in hun voordeel uit te leggen. Er staat letterlijk dit: „1619. Geringe en dagelijkse reparatien zijn voor rekening van den huurder. Bij gebreke van overeenkomst worden als zodanig aangemerkt repartiën aan winkelkasteh, de sluiting der luiken of blinden, de binnensloten, de vensterglazen, zoo binnen als buitens huis, en al hetgeen verder door het plaatselijk gebruik daaronder begrepen wordt. Niettemin komen die reparatien ten laste van de verhuurder indien zij door den vervallen toestand van het verhuurde of door overmagt zijn noodzakelijk geworden." Nou, de sluiting van luiken of blinden willen we wel zelf betalen aLs het per sé moet. Maar hoe verder? Hoe is het „plaatselijk gebruik"? Veel huiseigenaren hebben dit gebruik willen vestigen, dat de huurders het onderhoud van de woning grotendeels van hen overnemen. „Doe het zelf" en betaal het zélf is hun motto. In de vóór-oorlogse jaren (toen er huizen leeg stonden) was het „plaatselijk gebruik", dat de huiseigenaar voor jaarlijks een nieuw behangetje zorgde, een lextra-kwastje op vensters en plinten deed en dan nog een maand vrij-wonen aanbood aan iemand, die de woning dan toch maar nam. Voor de huurder van nu klinkt dat als een sprookje uit ver voorbije tijden. Maar het is wèl hoogtijd, dat de huurders hun huiseigenaren duidelijk gaan maken dat het artikel 1619 ook heel anders uitgelegd kan worden. Het onderhoud moet verbeteren en de kosten, die daarvoor door de huurder worden gemaakt, moeten zoveel biogelijk vergoed worden. En hoe is het met de vervallen toestand van vele woningen, die in artikel 1619 genoemd wordt? Mijnheer H. U zoekt heil bij éen zeer verouderd burgerlijk Wetboek, waarin gesproken Wordt over „luiken en blinden" en over „het schoonhouden van (putten, regenbakken en sekreten". Maar is het niet tijd te kijken naar wat de huurders van hu verlangen? U praat over ..kleine reparaties", waarom het kou gaan, en bij de inhoudopgave Van het boekje worden de volgende hoofdstukken genoemd: ~De vloeren en wanden in de keuken; over de schoorsteen; het Hak " Ja, waarom niet? Het dak! Typisch iets voor kleine reparaties. Misschien was U wat moe na het vijfde artikel, meneer H. t Kan de beste gebeuren. Maar Ms U ook dit stukje wilt overnemen, doe het gerust. Al was het (naar om het huis- en grondeigendom het gevoel te geven, Bat het tot de meest vervolgde rroep van onze samenleving bekoort. Want dat is toch Uw be- Soeling? Joop Wolff --- Psychopaat aangehouden De op 19 juni aan zijn begeleider ontsnapte 27-jarige M. O. uit Zalk, gemeente IJsselmuiden, is maandagavond aangehouden. De man is op transport gesteld naar het rijksasiel voor psychopaten „dr. S. van Mesdag" te Groningen, waar hij werd verpleegd. O. nam de vlucht toen hij terugkeerde van een dag verlof thuis. Hij was ter beschikking van de regering gesteld wegens diefstal en feitelijke aanranding. O. is ook al eens uitgebroken. Hij kon toen in Dalfsen weer worden gearresteerd. Ditmaal werd hij gepakt bij een controle van een bus in de buurt van Vollenhoven, nadat hij eerder in Staphorst was gesignaleerd. De man had bij een rijwielhandelaar in de omgeving van Vollenhove een nieuwe fiets gestald, die hij onderweg had gestolen. --- Droom zonder einde Een bijzonder filmpje van Max de Haas T\E aloude droom van wereldondergang, door een naderende komeet, heeft Max de Haas in een nacht van nu gezet. Nu hebben de, elkander nog bedreigende, wereldse machten atoomkrachten, waarmee ze samen een finale botsing van buiten zouden Kunnen voorkomen. Maar dat verlost de dromer nog niet van de angst, die de droom voortbracht. Hij begint opnieuw. UU (Jo Walhain) hoort weer AJ- met zijn transistor, in he trieste cafeetje met de zwijgende schakers, de schrikwekkende b