LEERMIDDELEN GEEN ZAAK VAN ENKELING WEIK TAAL- OF REKENBOEK? yanmatig nieuwe schoolmethoden onderzoeken liL (Van onze verslaggever) (je l^kkelijk uitgestald lagen onlangs op een onderwijsdag ' van de Amsterdamse RAI schoolboeken voor taal, schrijven, lezen enz. De wanden waren gesierd met hn pn kleinere landkaarten, met platen van planten en Rcij' Er,werd gedemonstreerd met stencilmachines, er waren L, 9e filmprojectors en een stand met een uitgebreid assor\J\ enwoordigers deelden kwistig kleurige folders uit-aan kn rden onderwijzers en onderwijzeressen, die langs schui, ei* met belangstelling van dit alles kennis namen. i 6 l fcj" Germiddelententoonstelling". zoals het officieel genoemd U v°rrnde echter weer eens een duidelijke weerspiegeling f ti. °ch merkwaardige situatie, zoals die in ons land bestaat: Ka * particuliere uitgeverijen brengt een reeks herdruk* 11 bestaande en ook wel eerste drukken van nieuwe school|L Gu methodes op de markt en uit deze hoeveelheid moet IjL wijzer van een school kiezen met welke boeken rtv'^ 00^ zeSgen met welke methoden — hij de kinderen JJs vvil laten geven. --- Verheid dient modernisering filmprojector, ban dapparaat) te financieren ,% Senomen is het hoofd ken niet serieus zouden aanpak%^ school autonoom in het ken, zouden zij geen enkele kans NenVan. de taal- en reken- op de „schoolmarkt" maken. Toch Ntdr' *'e I,rJ W>l toepassen, zullen zij vrijwel uitsluitend overreJAöan ook in de loop van gaan tot het uitgeven van boeken, L^ft veelvuldig''bezocht indien bij voorbaat een markt Wj(|j eeenwoordigers van uit- verzekerd is en dat wil zeggen, J* u' die in de regel wel een dat hun uitgaven commercieel ''tl, (j"I'B van het onderwijs worden bepaald. SSts ar e *oen 'n e eer" *n dringen van het onderwijs r tyei?e 'eerme''hoden aanbe- kan men de mening boten, dat %. e door de eigen firma er teveel methodes voor de ' Uitgegeven. ' verschillende vakken zijn en dat r^Sh^? uitgeverijen hebben deze methoden onderling maar Nl6p cialiseerd en houden zeer weinig verschillen. Ge- R% bezig met het uitge- zien de steeds hogere eisen, die . SaSch°olboeken. Een aantal aan het onderwijs worden ge- kf6m en met het pedago- steld, zal het samenstellen van ntt'Um, Indien zij de za- een methode steeds minder het werk van één of twee mensen kunnen zijn, maar zal een team van deskundigen worden vereist. Het onderwijsdoel van een bepaald vak, de uitdrukkingsmiddelen waarmede men een leerling benadert — met name het hanteren van voor leerlingen begrijpelijke taal, toegelicht met instructieve illustraties ■— vragen samenwerking van vak- en onderwijsdeskundigen, van leerpsycholoog en taalkundige, van illustrator en graficus. < Er bestaan te weinig mogelijkheden voor een onderzoek van nieuwe leermethoden, die eigenlijk van de grond af aan zouden moeten worden aangepakt. Zo wordt de vraag opgeworpen of het nog wel noodzakelijk is om de kinderen bij het rekenen alle breuken (twaalfden, zestienden enz.) te leren.. De. meeste kinderen krijgen het nooit goed onder de knie en het heeft verder weinig practische betekenis. En moet men bij het taalonderwijs nog wel /.o een grote aandacht blijven besteden aan grammaticale zaken als de zinsontleding, terwijl er zo weinig aandacht wordt geschonken aan het zuiver stilistische taalgebruik? Een radicale aanpak bij zulke zaken ontbreekt. De landelijke sectie van het gewoon lager onderwijs van de ABOP (Algemene Bond van Onderwijzend Personeel) heeft tijdens zijn jaarvergadering in maart van dit jaar op initiatief van de regionale sectie Amsterdam besloten een commissie in het leven te roepen, die zich zal gaan bezig houden met de vraag op welke wijzen methoden voor de lagere school tot stand moeten komen. Amsterdam merkte daarbij in zijn toelichting op, dat tot op de huidige dag' bijna alles op het gebied van de uitgaven van de schoolmethoden wordt overgelaten aan het particuliere initiatief, waardoor de planmatigheid verloren kan gaan. Een belangrijke rem op het in de praktijk van toepassing brengen van nieuwe leermethoden zijn bovendien de financiële omstandigheden. De hoofdonderwijzer van de lagere school moet met zijn jaarlijkse budget woekeren. Hij moet van dit budget (een bepaald bedrag per kind) niet alleen nieuwe boeken betalen, maar alle leermiddelen, dat wil zeggen ook kleurpotloden, de sponzen, de krijtjes enz. Op de gemiddelde school is daardoor het vernieuwen alleen al van het leerboekenarsenaal een enorm groot probleem en moeten de kinderen te lang met de boeken doen. De laatste jaren wordt er meer en meer gebruik gemaakt van moderne middelen in het onderwijs. Sommige scholen hebben televisie (in verhouding nog maar een gering percentage), andere een piano of Orff-instrumentarium voor zangen muzieklessen, talrijke scholen zijn overgegaan tot de aanschaf van een filmprojector, een bandapparaat of een stencilmachine. Voor wie zijn echter de financiële consequenties van de modernisering van de onderwijsmethoden? Het is voor het hoofd vrijwel ondoenlijk de aanschaf te bekostigen uit z^in budget. Het betekent, dat zo een hoofd, dat wil moderniseren, een beroep gaat doen op de oudercommissie. Er ontstaat dan een soort onvrijwillige schoolgeldheffing, omdat de oudercommissie door middel van steunlijsten, fancy-fairs, kunstmarkten, loterijen en andere „geldklopperijen" de financiën bij elkaar gaat halen. De meeste oudercommissies zijn terecht van mening, dat zij niet voor de kosten dienen op te draaien, maar dat de overheid dient te voorzien in de kosten van zaken, die noodzakelijk zijn voor. het onderwijs. De toepassing van de moderne middelen behoort immers niet uitsluitend thuis in de sfeer van „buitenschoolse activiteit", zoals het opluisteren van ouderavonden enz. Integendeel, zij dienen een onderdeel uit te maken van de extra middelen om het moderne onderwijs te steunen. Maar als bijvoorbeeld de school — al of niet met steun van de oudercommissie — een filmprojector heeft aangeschaft, is zij er nog niet. Dan moet men lid worden van de Stichting Nederlandse Onderwijsfilm, waarvoor jaarlijks weer een bedrag per kind benodigd is. De practijk is thans, dat de oudercommissies, ondanks hun bezwaren, veelal de gelden verstrekken om de kinderen niet de dupe te laten worden. --- Verslag „Dagbladpers”: Pijsverhoging kranten verwacht \ belangstelling voor het nieuws V OU ree» II! onzer verslaggevers) i % • \s- laarverslag van de K 11? „De Nederlandse lltj^ers". Wordt de ver\\b u^gesPr°ken, dat de \ * de kranten jn de toetye erder zal moeten stij,-Sie ns e verhoging van ,Hti;rPryzen en de belang{ J§mg van de PTT-tariem V taC'band wordt herinnerd lAiu^'eisverhoging voor de Il\ * van dagbladen in §\ *366. Per 1 juli dreigt k' *lrt,,en verhoging van dit |jjVl,s het verslag. De „Dag*\ * ngt er °P aan eze V drastisch te beperken. Er was het laatste jaar in ons land een stijgende krantenoplage van 2,5 procent, wat onder meer wordt toegeschreven aan een toenemende belangstelling voor het nieuws, die vooral door de televisie wordt beïnvloed. Het aantal dagbladen dat per 1000 inwoners wordt gelezen steeg van 288 tot 292 op het eind van 1966. Ook het lezen van meer dan een krant per gezin is het afgelopen jaar sterk toegenomen. Aan het eind van het, jaar waren in de dagbladbedrijven ongeveer 14000 mensen werkzaam, van wie plm. 2000 journalisten, 6300 technische personeelsleden, 4000 administratieve employees en ruim 1700 overige werknemers. Daarnaast waren nog 26.000 bezorgers ingeschakeld voor de aflevering van de kranten aan huis. --- WEKKERS WEL VOLDAAN MAAR TOCH VOOR VERANDERINGEN teressant nderzoek an NJHC 1% \ . cc" verslaggever) !eugdherbergen die in w^Hq }zVn aangesloten bij | ee)l u°eken jaarlijks meer half miljoen overif^ee 1' -^et zVn voor et ro toi. ■'onS,e wensen, die '' '*ao-n jeugdher\ 'Vjer Jeugdherberg treki Vjttt **ie trekkers precies • \%tr,Ze denken van hun I hth er9en en wat ze er' tfe i^ten, dat is aardig C 9 r l 9e^aan m het \\r n een onderzoek Sl/icc weid ingesteld ''^hpe studenten in de i \*ychologie B. C. Filet i 1 jj» Va,,°,ek werd gehouden in >V *9 ,• et vorige jaar. Toen iJr v>V c 4uShcrbergen aan 342 \Vïenii- ekkers en treksters • VC** wA voorgelegd. Buil,H> d^e»den buitengesloten, ■W.tïekt eemiddelde leeftijd ■'tH.^r i?rs Werd vastgesteld 'S hèt itenlandse trekkers LV b« al6emeen ouder dan ! VW^oep 17-jarigen onder %*e ,j.Dl»Jkt het meest teh %rv.n met de situatie in er ook onder hen vele en- aanzien van de gang van zaken. Belangrijkste verlangen van de grote meerderheid der ondervraagden was: afschaffen van sluitingstijd 's avonds (elf uur licht uit!) en minder regels. Anders samengevat: 35% van deze jongeren wil „meer vrijheid", 20% meer comfort (kleinere slaapzalen b.v.) en 17% meer organisatie (kampen, reizen en evenementen). PER FIETS NAAR ZEE, BOS EN HEI Tweederde van de' Nederlandse trekkers gebruikt daarvoor de fiets, alhoewel niet altijd met evenveel plezier. Anders valt het niet te verklaren, waarom slechts 11% de fiets ook als het ideale verkeersmiddel had opgegeven. De meesten waren voor scooter, brommer, auto en boot. Driekwart van de trekkers reist in groepen van twee of' meer sexe-genoten, maaide meesten gaven op het antwoordformulier te kennen, dat zij het liefst met een vriend of vriendin op vakantie zouden gaan. Het meest in trek bleek daarbij de zee te zijn, daarna het bos en de hei. Dat de meesten toch wel tevreden waren bleek uit het feit, dat 80% der ondervraagden te kennen gaf volgend jaar ook weer langs jeugdherbergen te gaan trekken. --- HANRATTY GEGREPEN Opnieuw ging men de gastenlijst van het Vienna-hotel na en toen stuitte men op de naam Jimmy Ryan, de deknaam voor Hanratty. Deze bleek wel de helder blauwe ogen en het speciale Londense accent te bezitten. Vanaf die tijd verloor de politie haar belangstelling voor Alphon én rees haar overtuiging in de schuld van Hanratty. Daarbij kwam nog, dat bij een „identificatie-parade" waarbij Alphon aanwezig was. Valerie Storie een ander aanwees en bij een tweede parade met Hanratty, zij er de laatste uitpikte. Deze punten hebben Hanratty de das omgedaan. --- Staatscommissie ingesteld Sociale premies 34 procent (Van onze verslaggever) In het Haagse SER-gebouw is gisteren een commissie geïnstalleerd die een onderzoek moet gaan instellen naar de premiedruk in de sociale verzekering. Traditiegetrouw wordt bij zon installatie een ministeriële redevoering afgestoken en ditmaal kwam AR-minister Roolvink enkele „wijsheden" ten beste geven. Blijkens zijn Installatierede heeft Roolvink ontdekt, dat de premiedruk in de sociale verzekering „als zwaar wordt ervaren". Nu is Roolvink nog geen zes weken minister van sociale zaken en de snelheid waarmee hij de te zware premiedruk, M'aarover al jarenlang wordt gesproken en geschreven, Jieeft ontdekt, belooft nog heel wat voor de toekomst... Maar hoe zwaar i» nu die premiedruk precies en — een nog belangrijkere vraag — op wie drukken die premielasten nu eigenlek? Op 1 juli a.s„ als de premielasten voor de zoveelste maal weer eens omhoog gaan, wordt niet minder dan gemiddeld 34 procent van het verzekeringsplichtig loon ingehouden voor diverse sociale verzekeringen. Vier en dertig procent, dat is dus mèèr dan een derde! Zelfs Roolvink, die met lede ogen naar de volgens hem nog veel te goed gevulde loonzakjes van de arbeiders kijkt, moet erkennen dat de premiedruk „niet ten onrechte" als zwaar wordt ervaren.... Nu is er op papier een heel mooie verdeling opgemaakt die de schijn moet ophouden dat in ons goede Nederland alle lasten „evenredig" wórden verdeeld. En Roolvink was er in zijn installatierede dan ook als de kippen bij om op die „evenredige lastenverdeling" nog eens goed de nadruk te leggen. Op 1 juli, zo zei hij dan, wordt er door de werknemers circa 16 procent en door de werkgevers circa 18 procent van de premielasten opgebracht. Zoals gezegd: op papier klopt dat als een bus. In de practijk klopt er echter geen jota van! ledere arbeider weet immers dat ook het deel van de premielasten dat door de ondernemers wordt betaald, door hen als „loonkosten" wordt beschouwd en dat zij proberen iedere verhoging van hun premieaandeel bij de loononderhandelingen op de zogenaamde „ruimte" in mindering te brengen. Dat weet zijne excellentie Roolvink natuurlijk ook wel, maar hij is nu eenmaal een liefhebber van ..evenredige sprookjesverhalen" uit het tijdperk van het „sociale kapitalisme". ... --- Meer geld uit schatkist Er is nog' een ander punt waarover anti-revolutionaire excellentie zwijgt. Van de ruim 10 miljard gulden die per j.iar aan sociale verzekeringen worden uitgekeerd, wordt niet minder dan 9,5 miljard gulden door de mensen zelf via premies opgebracht. De rijksschatkist. oftewel hét ministerie van sociale zaken, komt hierbij slechts met 'het schamele bedrag van 550 miljoen per jaar over de brug. Dat is dan zegge en schrijve ongeveer 5 procent van het totaal. Nu kan Roolvink in de voetstappen treden van zijn voorganger Veldkamp en zich evenals hij voordoen als de „sociale weldoener", maar dan is dat niet veel anders dan groot doen op andermans kosten. De sociale premies moeten inderdaad omlaag, maar dat mag noch door invoering van een eigen risico, noch door afbraak van welke sociale verworvenheid dan ook gebeuren. Nodig is dat de regering haar sociale plichten vervult en meer geld voor sociale uitkeringen ter beschikking stelt. En als wij hier dan een van haar allcrvoornaamste plichten willen noemen dan is dat het onmiddellijk optrekken van de AOW-uitkeringen door een verhoogde bijdrage uit de rijksschatkist. --- GROTE OPSCHUDDING IN ENGELAND Hanratty waarschijnlijk onschuldig terechtgesteld „Mister X' beraamde plan tol de moord In Engeland is opschudding ontstaan in verband met de eind vorige week in Parijs gehouden persconferentie, waar de 36-jarige Brit Peter Louis Alphon beweerde dat hij op 22 augustus 1961 de moord op de natuurkundige Michael Gregsten in het Engelse graafschap Bedfordshire had gepleegd. De twijfels rondom de veroordeling van de landloper en beroepsinbreker Hanratty, die van deze moord beschuldigd werd en in 1962 in Blackpool is opgehangen, zijn hiermede nieuw leven ingeblazen en nog sterker geworden. De terechtstelling veroorzaakte indertijd een enorme beroering onder de Engelsen, want grote groepen onder hen waren overtuigd van de onschuld van Hanratty, die trouwens zelf tot het laatste aan toe ontkend heeft de moord te hebben gepleegd. De campagne tegen de doodstraf werd daarna nog feller gevoerd en deze werd in 1965 met een proef van vijf jaar opgeheven. Peter Alphon, die vorige weck verklaarde dat hij de moordenaar was, heeft enige dagen na de moord korte tijd in voorarrest gezeten. Enkele dagen na de moord ontdekte de politie namelijk een 38-millimèter revolver in een Londense bus, die na onderzoek het wapen bleek te zijn waarmee Gregsten om het leven werd gebracht. Ruim twee weken lateiwerden in een kamer van het Londense Vienna-hotei twee patroonhulzen gevonden, die uit deze revolver waren afgeschoten. Bij een onderzoek van de gastenlijst werd vastgesteld dat Alphon op de kamer had gelogeerd. Deze kon, nadat zijn signalement was verspreid, spoedig worden aangehouden. Tien dagen lang werd hij aan een verhoor onderworpen, doch de met het onderzoek belaste politiefunctionarissen lieten hem weer vrij, omdat men niets tegen hem in kon brengen en men van zijn onschuld overtuigd zegde te zijn. Deze mening bleek voornamelijk te zijn ingegeven door het feit dat de identificatiekenmerken die de voornaamste getuigen in deze zaak, de jonge vrouw Valerie Storie had verschaft, niet met het signalement van Alphon bleken overeen te stemmen. Deze vrouw had een verhouding met de vermoorde Gregsten. Zij was van de moord getuige, waarbij zij door een kogel in haar ruggegraat getroffen en voor het leven verlamd werd. Later vertelde zij dat de dader helderblauwe ogen moest hebben en met een typisch Londens cockney-accent sprak. Deze kenmerken klopten echter niet met die van Alphon. HANRATTY ALPHON --- ERNSTIGE TWIJFELS Tijdens het proces rees er onder de Engelse bevolking echter ernstige twijfel aan Hanratty's schuld. Men voerde aan dat Valerie Storie bij de eerste identificatie al eens een verkeerde had aangewezen. Verder vroeg men zich af hoe zij in het donker — de moord werd 's avonds gepleegd — de kleur van de ogen van de dader had kunnen onderscheiden. Tijdens het proces, waar zij in een invalidekarretje verscheen, wilde men haar kennelijk sparen en werd er op al deze vragen niet diep ingegaan. Ook datgene wat zij uit haar herinneringen opdiepte over het urenlange betoog, dat de moordenaar voor het plegen van zijn daad tegen haar en Gregsten had gehouden, paste niet bij Hanratty. die nauwelijks lezen en schrijven kon, maar veel meer bij die van de vlot pratende Alphon, aldus werd van verschillende zijden en niet in de laatste plaats door de verdediging naar voren gebracht. Ook het motief was bij Hanratty niet duidelijk. --- „MISTER X” Alphon verklaarde op de Parijse persconferentie, dat het plan 'tot de moord was gekomen van een man in Engeland, die verder „mister X" genoemd werd. Hij had deze man twee jaar voor de moord in een Londens café ontmoet. Deze man, aldus Alphon. was iemand met uiterst-rechtse, fascistische denkbeelden en er bestond tussen beiden een grote overeenkomst van ideeën, speciaal ten aanzien van de „immoraliteit onder gehuwde mensen". Het gesprek tussen Alphon en „X kwam op een gegeven moment op Gregsten, die een verhouding met een meisje van zijn kantoor had. Alphon verleide op de Parijse persconferentie dat „X" hem verzacht had daar een eind aan te maken. Alphon kreeg voor het uit de weg ruimen van Gregsten een bedrag van ƒ 50.000 aangeboden. „ü kunt dit controleren bij de Lloyds Bank. De directie heeft toestemming van mij gekregen om inlichtingen te verschaffen", aldus de man die zegt dat hij de moordenaar is. De revolver, waarmee de moord gepleegd werd, was afkomstig van een zekere Charlcs France. Een vriend yan hem alsmede van „mister X en Hanratty. Deze France getuigde later tegen Hanratty. --- VIJF UUR IN AUTO Alphon vertelde hoe hij op de avond van de 22ste augustus in de auto was geklommen, waarin Gregsten en Valerie Storie zaten bij een korenveld in Bedfordshire. „Wij zaten vijf uur in de auto. Twee uur in het veld en drie uur rond rijdend in de omgeving. Mijn plan was om Gregsten te verleiden te vluchten, waarvoor hij twee keen de kans had. In dat geval zou ik Valerie verkracht hebben, waardoor zij tot de gedachte moest zijn gekomen, dat Gregsten maar een laffe figuur was om haar alleen achter te laten", aldus Alphon. Hij zei echter op zeker moment begrepen te hebben, dat er maar één weg was om een eind aan de verhouding te maken en wel door Gregsten te doden. Vervolgens randde hij Valerie Storie aan en dwong haar het lijk van Gregsten uit de auto te slepen en vuurde tenslotte vijf kogels op haar af, waarvan een haar ruggegraat raakte. Dit alles verklaarde Alphon zelf zonder enige schaamte. --- BEROERING IN ENGELAND In Engeland, waar men altijd al sterk getwijfeld heeft aan de schuld van de terechtgestelde ! Hanratty, heeft de verklaring van Alphon de gemoederen danig in beweging gebracht. Men wijst er op dat vorig jaar de in de vijftiger jaren opgehangen Engelsman - Timothy Evans gerehabiliteerd moest worden omdat de tegen hem ingebrachte beschuldiging', zijn dochtertje Geraldie vermoord te hebben, op een gerechtelijke * dwaling bleek te berusten. Inmiddels is in 1965 de doodstraf in Engeland opgeheven met een proeftijd van vijf jaar. De voorstanders van de doodstraf ne- ' men elke gelegenheid te baat om ; voor de wederinvoering te pleiten. Dit geschiedde onder meer na de moord op de drie Engelse rechercheurs door een aantal Britse : gangsters vorig jaar. Een voorstel tot wederinvoering werd toen in het Britse Lagerhuis ingediend, doch met 292 tegen 170 stemmen verworpen. En na alle onthullingen van Alphon in Parijs, zal men er nog minder voor voelen, dan ooit om de doodstraf weer in de wet vast te leggen. --- Gevangene voor derde maal ontsnapt Dinsdagmiddag 'heeft de 31-jarige Carl P., die gedetineerd was, kans gezien uit het Arnhemse gemeente-ziekenhuis te ontsnappen. De man was hier door een parketgroep van het huis van bewaring in Arnhem naar toe gebracht wegens een verwonding aan zijn hand. Hoewel direct het hele park Sonsbeek door de politie werd uitgekamd, slaagde zij er niet in de man te achterhalen. Met deze ontsnapping heeft de man kans gezien binnen een half jaar tijds driemaal te ontvluchten. Enige tijd geleden ontsnapte hij uit het Sint Elisabeth's Gasthuis in Arnhem, waar hij als gedetineerde werd verpleegd. Later zag hij kans het huis van bewaring in Arnhem voortijdig te verlaten en de vrijheid te kiezen. Weken later kwam de politie hem weer op het spoor in een woonwagenkamp in Doesburg. Ook vroeger heeft P. herhaalde malen kans gezien uit inrichtingen te ontsnappen. ---