Inwoners Geertruidenberg in protest naar stadhuis Vuil water brengt Donge-centrale in gevaar Het waterschap West-Brabant en de gemeentebesturen van Geertruidenberg, en Raamsdonk, Oosterhout en Made zijn vanmorgen in spoedzitting bijeen gekomen omdat de vervuiling van de rivier de Donge een acuut gevaar oplevert voor de stroomvoorziening van Noord-Brabant. Door gebrek aan zuurstof heeft het Dongewater een te hoog zwavelgehalte. D?f veroorzaakt niet alleen een tot in de Randstad merkbare katte;<*B»tank maar levert tevens grote gevaren op voor de apparatuur van de^Amer- en Donge-centrale. Volgens een rapport van de PNEM-directie aan de gemeentebesturen kan de situatie catastrofale gevolgen hebben de voor de condenseerinstallatie in het koelwatersysteem van d" centrale. Onmiddellijke maatregelen zij^/ dringend geboden. --- Onmiddellijke maatregelen tegen kattepislucht geëist Voor de inwoners van het betrokken gebied is het vooral de stank die een enorme hinder veroorzaakt. Een in Geetruidenberg gevormd actiecomité, dat de directe stopzetting van alle clandestiene lozingen eist, kreeg binnen 24 uur 5430 handtekeningen bijeen terwijl het inwonertal van geertruldenberg 5500 is! Vrijwel de hele bevolking was vrijdagavond voor het stadhuis bijeen gekomen om te protesteren tegen de stank en om onmiddellijke maatregelen te eisen. Daartoe behoort ook de registratie van alle lozingspunten langs Donge en Rode Vaart.'De waarnemend burgemeester van de gemeente heeft zich achter de eisen van de bevolking gesteld en beloofd alle maatregelen te zullen nemen om het milieubederf tegen te gaan. Volgens een der wethouders was de toestand vrijdag zo erg, dat de schippers die op de Donge lagen de wal op zijn gevlucht. Naar zijn mening is iemand die in de Donge te water raakt reddeloos verloren. De gemeentelijke autoriteiten in het betrokken gebied zijn van mening dat de situatie in de afgelopen week zo is verslechterd dat van een noodtoestand gesproken moet worden. --- Geen zuurstof meer Deskundige van de PNEM hebben op talrijke plekken langs de rivier de kwaliteit van het water gemeten. Daarbij kwam vast te staan dat de rivier over verscheidene kilometers volkomen zuurstofloos is. Bij afwezigheid van zuurstof ontstaat een rottingsproces in het water waarbij zwavel wordt gevormd en dat geeft het water een ondragelijke stank. Voor de PNEM komt daarbij dat het verzuurde water de condenseerapparatuur aantast. In een dagblad-interview verklaarde PNEM-directeur ir. Van Melick vanmorgen, dat de gevarengrens voor de centrale dicht genaderd is. Naar zijn mening moet op korte termijn iets gedaan worden om verbetering in de toestand te brengen. Er I's geen tijd meer om definitieve voorzieningen £■ te wachten. Een van de mogelijkheden om tijdelijk verlichting te brengen, is de beluchting van het afvalwater door de bedrijven, waardoor het minder zuurstofarm op de rivier wordt geloosd. Ook in Zevenbergen is de situatie ondragelijk geworden door de stank die de Rode Vaart verspreidt. Op dit water loost o.a. de suikerfabriek VCS, die volgend jaar een gesloten koelwatercircuit in gebruik neemt. Volgens de burgemeester* van Zevenbergen is het vooral de combinatie van vuil afvalwater, rioollozing en warm koelwater in de rivier die catastrofaal is voor de waterkwaliteit. Daarbij komt dat sedert de afsluiting van het Haringvliet de beweging uit het water onder invloed van eb en vloed is verdwenen. De gemeentebesturen zijn daar echter al in 1964 voor gewaarschuwd, aldus een woordvoerder van de provincie, maar zij hebben nagelaten maatregelen te treffen. Een feit is natuurlijk dat de gemeenten de middelen zijn onthouden om bijvoorbeeld tot rioolzuivering over te gaan en dat er nog steeds geen afdoende mogelijkheden zijn om de industriële vervuilers aan te pakken. --- MADURODAM BIJNA 100.000 BEZOEKERS MEER Met een eindcijfer van 1.103.864 heeft Maduro- dam dit seizoen bijna 100.000 bezoekers meer gehad dan vorig jaar, toen 1.005.646 personen de miniatuurstad be- zochten, De laatste bezoeker van dit jaar ontving zondag uit handen van de directeur van Madurodam, de heer G. G. Jungerius, een uitgebreid fotoboek over het stadje, terwijl in het gouden boek van Madurodam haar naam geschreven werd: hét was mevrouw Lola C. Tuninga uit Londen, Ontario Canada, die voor familiebezoek over is in Nederland. Vooral het Engels sprekend bezoek is belang- rijk toegenomen, terwijl ook het aantal Nederlandse bezoekers een stijgende lijn te zien gaf. Het avondbezoek telde 93.680 personen; met bussen kwamen 352.304 bezoekers naar het stadje en er werden bijna 200.000 gidsen, waarin het hoe en wat van Madurodam beschreven staat, verkocht. --- HINDERLAAG 111 ER waren vijf man op de redactie toen ik terugkwam. Vier van • hen keken op, maar de vijfde, een zeer dikke papzak, deed of ik lucht was. Hij was de chef waar alles om draaide. Ik groette, maar de enige die iets terug zei, was de tobberd die we van een groot confessioneel dagblad over hadden genomen, waar hij twintig lange jaren de rubriek geestelijk leven had geredigeerd. Toen die krant over de kop was, werd hij onze tv-recensent. Het was een verschuiving die ik altijd zeer verhelderend vond, zowel voor de functie van veel geestelijk leven als voor het vervelende van de tv. Naast hem zat een oprechter brokje ellende, een schlemiel, met een stuk of zes, zeven, kinderen, die gedacht had dat hij iedereen te slim af kon zijn door zich tegelijkertijd voor twee verschillende provinciale kranten als correspondent te contracteren, hoewel beide overeenkomsten hem dat juist met zoveel woorden verboden. Hij liep tegen de lamp toen ze fuseerden en zat sindsdien ook bij ons op de schopstoel. Er was al zo lang geloerd op een kans hem te lozen. Tegenover hem zat een aardige jonge snuiter, die pas een paar weken bij ons was maar al heel behoorlijk werkte, uit de losse pols en zeer collegiaal. Van het telexbericht over de politiepersconferentie had hij een stukje gemaakt. Hij liet het me nog gauw even lezen. Ik zag dat ik het niet beter zou hebben gedaan als ook ik alleen had geweten wat er officieel was gezegd. Voorts zat er een ,buitenlandman met een gladde kale knikker, een krans van kleine krullen in de nek en boven de oren, en een sterk teruggetrokken kin. Zn gezicht zou hem iets heel kwezelachtigs hebben gegeven als hij niet onder zijr, neus de grootste mogelijke knevel had laten groeien die hij zonder kippestront kon produceren en eeuwig en altijd een opzichtig fleurig vlinderdasje op zijn strot droeg. Hij was het type dat alleen de feiten wilde laten spreken, zoals hij dat noemde. Bij hem was dat een kwestie van luiheid. In zijn vrije tijd schreef hij voor een pornografisch tijdschrift en dan had hij wel een paar eigen gedachten. Meestal gebruikte hij verslagen van sexuele misdrijven in minder bekend buitenlandse blaadjes die bij ons binnen kwamen en die hij dan fantasierijk bewerkte. Een heel aardige schnabbel, verzekerde hij me, toen ik erachter was gekomen. Maar ik ging er niet op in. 'Sex is alleen leuk als je verliefd bent', had me een winkelier in snuisterijen daarvoor eens in een dronken huilbui toevertrouwd. 'Anders is het maar een karwei.' De dikke stond weer tegen de kale te grommen en keurde zn stuk af. 'Onzin', hoorde ik hem zeggen, 'is alleen wat je niet leesbaar kunt maken.' Het werd me niet duidelijk waar dat op sloeg, want ons aller heer en gebieder brak zn betoog opeens af en deelde mee dat hij zn paarlen niet langer aan zwijnen zou voeren en wenkte me en schommelde weer naar zn bureau toe, dat midden op de redactie stond, omgeven door vier wanden met reusachtige ramen erin en twee deu*en die ik nooit dicht heb gezien. t Ik volgde hem. Hij was in hemdsmouwen, als altijd. Zijn buik, zijn kinnen, zijn vingers, alles was vet en vlezig — onvoorstelbaar. Dat moest al van kind af aan zo geweest zijn. Niets was hem liever dan vluggerd te zijn. De rest van zn verdriet heeft hij altijd verdronken. Op zn twintigste was hij al barman, drie jaar daarna gemeenteraadslid. Zn grote bek trok onmiddellijk aandacht en bracht hem bij ons in de krant. Eerst als kolomschrijver, later, toen hij de raad alweer uit was gewerkt, als volwas-redacteur. Na een poosje gaf men hem de eindredactie. Hij liet nooit iets onveranderd en kreeg ruzie met iedereen, behalve met de hoofdredactie, die zei dat de krant er een stuk op vooruit was gegaan. Toen zelfs de vijf meest onverstoorbare en visachtige zetters al dat geknoei in de kopij zat waren geworden en de trap opkwamen en toen zelfs de redactrice beeldende kunsten probeerde of ze hem een schrijfmachine naar zn kop zou kunnen gooien, moest hij de deur uit. Men stelde hem voor om een poosje ver weg als reisredacteur te fungeren. Hij vroeg zes weken bedenktijd, maakte ervan gebruik om autorijden te leren en schieten en vertrok toen inderdaad naar Cuba, Tokio, Cairo en Berlijn. Van daaruit schreef hij verhalen waaraan iedereen zijn vingers af zat te likken. Maar volgens de redactie buitenland klopte er nergens ook maar een barst van. Hij werd teruggehaald om chef van de nieuwsdienst te worden, vroeg weer zes weken bedenktijd trouwde een twaalf jaar oudere weduwe met een heleboel geld, richtte zich een sjieke villa in op veertig kilometer afstand van de krant en kocht er een mooie gele sportkar bij, die waarschijnlijk één op drie reed. Toen zette hij zich inderdaad in het terrarium van de redactie, tussen de vier glazen wanden waar de ventilatic hoogstens nog zijn hoofd koel zou houden, en leefde zich uit. Hij zat me er aan te kijken alsof ik de dompteur was en hij de mak gemaakte leeuw. Dat voorspelde niet veel goeds, begreep ik. 'Ik heb een mooi verhaal voor je', begon ik, heel lakoniek, alsof het vanzelf sprak. 'Een verhaaltje ...', snoof hij meteen. 'Van Andersen zeker ... Er was eens .. Heel, heel lang geleden ... In een verre, verre stad ... Een persconferentie.' Het duurde wel even voor ik ertussen kon komen. Schelden kon hij als niemand. 'Nee', zei ik maar. 'Er was eens... En niet eens zo heel lang geleden ... Een lijk van een gangster. Alle kranten schreven erover. Maar er was één krant die daar niet aan mee deed. Die krant wist wel beter! En in die krant stond de volgende dag dan ook, dat het helemaal geen gangster was, die daar voor lijk «lag ...' Hij was er niet van onder de indruk. Dat had ik kunnen weten. Niets ging zijn verbeeldingskracht te boven, zelfs de werkelijkheid niet. Hij deed me dan ook wel eens denken een vervolgverhaal van Ger Verrips aan JKahn — ook zon bonk vet. De man, die, zo stelde ik me dat voor, jaar in jaar uit op het Witte Huis in Washington van lekker eten en drinken zat te genieten en er ondertussen nog een salaris bij verdiende met sommetjes maken over de verschillende manieren waarop de mensheid ten onder kon gaan. Maar waarschijnlijk had onze dikke nog iets meer weg van een andere grote schobbejak, van Goering, die in Duitsland boekverbrandingen organiseerde en tegelijkertijd hele oplagen van de verdoemde en in beslag genomen lectuur aan het buitenland verpatste — om literaire behoeften van zijp gevluchte tegenstanders te bevredigen in ruil voor de nog belangrijker bevrediging van behoeften aan harde valuta voor zijn oorlogsindustrie. Ik vertelde hem hoe ik met eigen ogen had gezien dat de ogen van de dode grijs waren en niet bruin, 'zoals in het signalement stond vermeld. Hij zat er heel diep en heel roerloos en heel lang over na te denken en hij keek me al die tijd aan als een nijlpaard dat een heel vreemd soort vogeltje op zijn neus heeft ontdekt. 'God-al-le-mach-tig', zei hij tenslotte en hij zuchtte van verrukking. 'Wat een verhaal...' Dat gaf me even het gevoel dat ik alle potjes bij hem kon breken. 'Maar je denkt toch niet dat ik je alleen al op je mooie ogen zal geloven?' vroeg hij, keihard weer opeens. 'Ik wil eerst wel eens wat feiten op tafel...' Dat van die mooie ogen — dat had hij nou net niet tegen mij moeten zeggen. Zo langzamerhand had ik m'n buik vol van mooie ogen. 'Ik kan natuurlijk ook naar de politie toe gaan', zei ik. 'Ik meen trouwens te weten dat zelfs het verzwijgen van een vermoeden van een misdaad al strafbaar kan zijn.' Maar dat had ik nou net weer niet tegen hem moeten zeggen. 'Je kunt ook je biezen pakken', zei hij. Hij stond op.«jrlij pakte het afgekeurde stuk van de buitenlandredacteur en scheurde het driftig doormidden. 'Vermoeden ...', gromde hij. 'Je zit hier niet óm wat te vermoeden ... Als er hier iets móet worden vermoed, dan doe ik dat! Zorg jij eerst maar dat je die rotsmoes van je om te laat van je persconferentie te komen waar maakt!' Hij stevende op de kwezel met dat irriterende vlinderdasje af, wierp de flarden van het verscheurde stuk voor zn neus en vroeg de man als een soort bliksem die aan groot onweer voorafgaat welke kinderziekten hij had overgeslagen. 'Feiten...', hoorde ik: de-dikke nog hees en sissend zeggen, toen ik weg ging. 'Man wat heb ik aan jouw feiten? Jij bent één grote droogkloot... Dat is de hele ellende met jou. Elke dag dezelfde stamppot. Ga toch de staatscourant maken!' Ondanks het koude vlees, het koude bier eh het koude bed sliep ik die avond toch nog tamelijk vlug in. Ik miste zelfs m'n vrouw al minder dan ik voor mogelijk hield. Het vooruitzicht op een echt goed Verhaal in de krant — dat deed altijd al een wonder bij mij. Ik zag me de voorpagina halen. En zelf opmaken voor deze keer. ledereen in diepe bewondering om mijn heen. Zes kolom: 'Politie pleegt moord. Onderkop: 'Adjudant schoot op verkeerde. Boven de hoofdkop, in kleinere letters: 'Gangster lacht...' Maar toen verscheen een steeds groter wordende foto erbij. Het grijnzend gezicht van de dikke, met één oog dat licht en één oóg dat duidelijk zeer donker moest zijn. Ik schrok. Ik brak af. --- De Londense brandweer neemt op het ogeblik proeven om door middel van opblaasbare zakken beklemd geraakte slachtoffers te kunnen bevrijden. Op de foto ziet u hoe de twee nylon balonnen, gevuld door een koppeling op de uitlaat van het reddingsvoertuig, of door een zuurstofcylinder worden beproefd bij een nagebootst ongeluk, waarbij een namaakmoterrijder wordt vrijgemaakt. --- Noodberichten van zinkend schip waren vals Scheveningen-radio en de rijkspolitie-te-water zijn zondagavond het slachtoffer geworden van de activiteit van een nog onbekende zender. Na een intensief onderzoek is gebleken, dat het radiotelefonisch noodbericht van het motorschip Petra vals was. Een schip van die naam meldde omstreeks half tien aan Scheveningen-radio, dat het vaartuig op het IJsselmeer op 20 km van de Oranjesluizen tussen Lelystad en Marken zinkende was. De schipper, zijn vrouw^ drie kinderen en twee knechts zouden het schip met een vlet verlaten. Later kreeg het kuststation telefonisch contact met twee schepen die zich het Nederlandse schip Oriente en het Belgische schip Rena noemden. Gemeld werd, dat zij het zinkende schip op radar hadden en er naar toe stoomden. Na enige tijd berichtte de Oriente, dat zij de schipbreukelingen aan boord had, maar dat een kind was Tegen middernacht kwam het schip met de mededeling, dat was afgemeerd bij de Oranjesluizen, dat de geneeskundige dienst aan boord was geweest en dat de rijkspolitie-te-water met een onderzoek begon. Ook deze meldingen bleken vals te zijn. Het vermoeden dat het met de meldingen geen zuivere koffie was, ontstond na de laatste mededeling van de Oriente. De geneeskundige dienst kon onmogelijk aan boord van de Petra zijn geweest, omdat de ziekenbroeders zich bevonden op een uit Amsterdam vertrokken boot van de rijkspolitie die uit Lelystad naar de schipbreukelingen op zoek'was gegaan. De'met radar uitgeruste schepen hadden toen nog niets gevonden en ook de schepen die te hulp zouden zijn gesneld, nog niet op het scherm gekregen. Boven het IJsselmeer hing een dichte mist. Op de plaats waar het verongelukte schip moest zijn gezonken, was een zicht van nog geen 25 meter. Een onderzoek van Scheveningenradio wees uit, dat de roepletters vals moesten' zijn. De letters, die de Oriente bijv. gebruikte, bleken te behoren aan een schip, dat zich op het ogenblik in West-Duitsland bevindt. Omstreeks twee uur staakten de politie'boten het zoeken en keerden zij naar hun havens van vertrek terug. Volgens een woordvoerder is inmiddels komen vast te staan, dat steeds dezelfde man de meldingen doorgaf. Het eerste bericht werd met zeer emotionele stem uitgezonden. De woordvoerder noemde het achteraf opvallend, dat de naam van de schipper niet was genoemd. Dat is in dergelijke noodgevallen wel gebruikelijk. Gewoonlijk verbindt Scheveningen-radio de rijkspolitie rechtstreeks door met de kapitein van het in nood verkerfende vaartuig. Maar ook dit was niet gebeurd. --- Britse geleerden waarschuwen tegen Amerikaanse kernproef Een groep Britse geleerden heeft verklaard, dat een voorgenomen ondergrondse kernproef in de USA later deze maand een grote aardbeving kan veroorzaken. Deze kernproef wordt naar verwacht wordt de grootste, die ooit in de Verenigde Staten tot ontwikkeling is gebracht en zal een kracht hebben van vijf megaton, 250 maal de kracht van de atoombom die op Hiroshima viel. De Britse geleerden hebben in een schrijven aan president Nixon afgelasting van de kernproef — die de codenaam „Cannikin" draagt — verlangd. , Het gebied waar de kernproef zal worden gehouden is Amchitka, een van de eilanden van de Aleoeten. Volgens de Brise geleerden is dit een seismisch zeer gevoelig gebied en zal de explosie een aardbeving teweeg brengen, gevolgd door enorme vloedgolven, die zowel Japan als de Hawaii-eilanden zullen bereiken. Ook in de Verenigde Staten zijn tal van protesten opgegaan tegen de „Cannikin"-explosie. Zaterdag is in Groningen de nieuwe Evenementenhal geopend. De nieuwe hal heeft een plaats gekregen naast de al eerder verrezen Martinihal. De Evenementenhal heeft ongeveer 30 gebruiksmogelijkheden. In de eerste plaats kunen er alle zaalsporten worden beoefend, maar daarnaast is er acommodatie voor grote theaterprodukties, concerten, congressen e.d. ,Het is voor de eerste maal in Nederland dat een dergelijke scala van mogelijkheden in één gebouw werd gerealiseerd. Ook het Noordelijk Filharmonisch Orkest (NFO) zal enige tijd — in afwachting van het gereedkomen van het nieuwe cultuurcentrum — in de Evenementenhal gaan concerteren. --- NRT met een goed blijspel Liefde half om hal Stuk: Liefde hall om half (How the otber half loves); auteur: Alan Ayckbouru; vert.: Anty Westerling; regie: John van de Best; decor: Massimo fiöi/; acteurs: Pim nikkers. T.ies Franken, Anny de Lange, Hans Boswinkel, Jules Royaards, Martine C'retcoeur. Het Nieuw Rotterdams Toneel heeft vorige week een nieuw stuk uitgebracht van de Engelse auteur Alan Ayckbourn, van wie eerder in ons land het etuk Slippers (Relatively Speakingï te zien is geweest, gespeeld door toneelgroep Centrum. In Liefde half om half treden drie echtparen op, waarvan de mannen alle bij hetzelfde bedrijf werkzaam zijn: de chef met zijn dure verwende zich" vervelende vrouw en de twee ondergeschikten, de ene de helft van een braaf ruziemakend jong echtpaar, de ander een carrièremakerij e met een dom kindvrouwtje. Aan het begin van het stuk hebben de mannelijke helft van het ruzie echtpaar en de vrouw van de chef een verhouding. Dit leidt tot uiterst ingewikkelde toestanden, daar de chef zelf — en ook de vrouw van de ruzieman — wel iets vermoeden, maar de zaak niet in details door hebben. De chef is een brave lieve man die als een soort vader zijn jongere onderge- schikten op het rechte P moeten houden. j Een bijzondere vondst va > is om de huiskamer vB A echtpaar en het kiftende door elkaar heen op het t°y ten. Zo krijgen we éen (i zien van beide huwelijk 6 . dien een fraaie parallel v j dinertjes die de carrier ( zijn vrouwtje bij beioe moeten ondergaan. j Aanvankelijk komt !: j; moeizaam op gang, maar « het exposé is neergezet, .j een snel en spitsvondig. Jj het betere soort. Pim E>iK I brave chef. Lies Frank^J Biswinkel als het ruzie » J toch van. elkaar houden"^ Jules Royaards als de streberige ondergeschikt '| Crefcoeur het als lieve ze^ vrouwtje en Army de 'e$ verwende echtgenote rn^ heerlijk spel van. Vooral en Jules Royaards ere fraaie types. In Rotterdam speelt het N niet in de schouwburg. fl-nog nieuwe Hofpleintheat6 A --- WOENSDAG: Hilversum 1 — 14.30 uur: De dwarsfluit is een houten blaasinstrument, al maakt men hem tegenwoordig van zilver, of goud!, met een geperfectioneerde kleppen-apparatuur. Muziek om er op te spelen ligt er bij bergen, van Hotteterre, via Bach. Mozart, Debussy, naar Pierre B o u 1 e z. Maar bij die Franse modernist is alles anders geworden. Nazingen kunt u mijn melodiek niet.. Daarvoor werd die muzikale structuur te springerig (heel laag en plotseling met zeer hoge tonen) en de ritmiek is behoorlijk gecompliceerd. Misschien vinden velen met gewillige oren dat geluid van een Sonate voor fluit en piano wel boeiend. En eigenlijk is het dat ook! --- TELEVISIE: Nederland 2 — 21.40 uur: Zonder blikken of blozen maakte een pi peg van de Spaanse televisie een hommage (eerbetoon) aan de componist Manuel de Falla. Er is een korte biografie. Men mag vragen: tot het bittere einde, in het \pm het neerslaan van het v° M „overwinning" van FranC.gV«J tevens van het defintf16 jl van De Falla uit zijn v» Er volgt een tocht met m door zijn huis in Grajj1 J maar van 1939 tot ib^\ huis in Argentinië, waar volle en armelijke orns stierf. Misschien zijn er i° Spanje kunstenaars die eerlijk en rechtschapen rtf iets weglaten is óók lie£ f Manuel de Falla staat °*« met Janatsjek en Bartok' ~,1 kale betekenis, doch teven^t heid, ten aanzien van veJ?. recht, democratie en *a g\' wisten aan welke kant te --- Voor twee ton aan kunstvoorwerpen gestolen Naar eerst zondagavond bekend is geworden is uit het Stedelijk Museum in Alkmaar in de nacht van vrijdag op zaterdag voor ongeveer/ 200.000 aan kunstvoorwerpen gestolen. Hieronder bevonden zich twee schilderijen, een van S. Ruysdael uit 1670, dat voor f 120.000 verzekerd was, en een van Ten Berge. Ook een zevental zilveren bokalen met inscriptie uit de tijd der Alkmaarse schutterij en Frans en Spaans aardewerk is meegenomen. De Alkmaarse politie "^w^i»' de daders via het in aaIL|A nieuwe gedeelte van het & w binnen gekomen. Ze konö J een hoge schutting rondon\ " te kijken. Er waren ook kinderen die met e^efJ bootjes ronddobberden en de grootste pret hadö jjjij Ze dachten dat het een attractie was van heipi comité Priktolland Niet Zwaar Op De Hand. 1 enorm veel de laatste tijd. . p ï „De hoofdkraan. Waar is de hoofdkraan ?", 'Lj'»' Kwast die wel beter wist. Hij liep het trappor te het betreffende pand en begon naar het luik onder aan de trap. ---