Onder voorwendsel van griepepidemie Caetano plaatst ziekenhuizen onder 'militair bestuur' In Lissabon heeft het bewind van Caetano alle ziekenhuizen en verpleeginrichtingen onder toezicht van legerofficieren geplaatst. De maatregel betekent, dat de directies van de ziekenhuizen van legerofficieren instructies in ontvangst zouden moeten nemfen en uitvoeren op risico van strafvervolging, wanneer zij de militairen zouden negeren. De maatregel heeft in kringen van het ziekenhuispersoneel beroering en verontwaardiging gewekt. --- Groeiende ontevredenheid onder medisch personeel Temeer, omdat de Portugese minister van binnenlandse zaken, Sousa, de maatregel probeerde te rechtvaardigen door te zeggen dat men daardoor de snel om zich heen grijpende griepepidemie 'beter in de hand zou kunnen houden. Na Spanje wordt nu ook Portugal in steeds sterkere mate door de griep getroffen, maar de medici en verpleegsters in de ziekenhuizen stellen zich op het standpunt dat de bestrijding daarvan zeker geen zaak is van legerofficieren. Zij zien in de regeringsmaatregel eerder een poging ter verscherping van de intimidatie en de terreur tegen grote groepen coassistenten en jonge artsen in de ziekenhuizen van Lissabon, Oporto en Coimbra, die reeds geruime tijd ontevreden zijn over het beleid van Caetano en de door hem geleide instanties op het gebied van de gezondheidszorg. Met name verzetten zij zich tegen de te lage beloning, de lange werktijden en de ongunstige overplaatsingsregelingen. --- Acties Al meermalen is het in verscheidene ziekenhuizen tot openlijke botsingen gekomen met regeringsambtenaren. Op grond daarvan kondigde Caetano onlanes maatrecelen af ter afwendine van wat hij noemde 'burgerlijke ongehoorzaamheidsacties'. Deze acties hielden in, dat co-assistenten weigerden formulieren in te vullen, bestemd voor de administraties van de ziekenhuizen, zodat ' deze geen rekeningen meer konden uitschrijven. Voorts weigerden sommigen examens af te leggen uit protest tegen de overheidsmaatregelen. De behandeling van patiënten vond echter normaal doorgang. Aan geen enkele patiënt werd behandeling geweigerd. Het medische personeel ziet in de jongste stappen van Caetano dan ook een nieuwe poging om — zich schijnheilig beroepend op de griepepidemie — nog meer in de aangelegenheden van de ziekenhuizen te mengen en het personeel onder druk te zetten. Volgens Caetano zou het 'militaire bestuur' van de ziekenhuizen vooralsnog alleen voor de hoofdstad Lissabon gelden. --- Gevangenen op Cuba aangekomen Negen Mexicaanse politieke gevangenen, onder wie een vrouw, zijn met een militair vliegtuig in Cuba aangekomen. Zij werden door de Mexicaanse autoriteiten in vrijheid gesteld, kort nadat de regering van Mexico had verklaard aceoord te gaan met een voorstel van een groep ontvoerders, die eerder deze week de rector-magnificus van de universiteit van Guerrero hadden gekidnapt. Naast de vrijlating van negen gevangenen eisten zij ,een bedrag van 2.5 miljoen pesos (700.000 gulden) als losgeld. De vrijlating van de rector-magnificus wordt nu spoedig verwacht. Over een poosje is het weer carnaval en in Limburg is de voorbereiding al van start gegaan. In Roermond was er al een soort van generale repetitie een lange carnavalsstoet trok hier door de straten. --- hardleers Vervolgverhaal in acht afleveringen - 3 door Rien Radon Het voorafgaande: Op de werft van Vailmon zijn de lassers in everwerkstaking. I'rank, een vakbondsbestuurder die by het conflict is betrokken, is plotseling verdwenen. Thomas, een andere functionaris van de bond, is er op uit gegaan om hem te zoeken en komt bü Nancy, de vrouw van Krank, terecht die geestelijk volkomen in de war blijkt te zyn. Hij ontmoet er een zeer oude bekenoe uit de bond, Charley, maar nu als politieman. Ook Charley blijkt op zoek *naar Frank. CHARLEY dacht zich in hoe hij Frank zou toespreken als die eenmaal tegenover had zat. Want,-hoe dan ook, vroeg of laat, zover zou het weer komen. 'Tot dusver heb je geluk gehad. Frank', zou hij zeggen. 'Maar het getij keert en dan moet je de bakens verzetten. Je weet zelf, beter dan ik, dat ze je willen breken. Hoe eerder hoe liever. Kom.. . Je bent geen kind. Wij hoeven elkaar niets wijs proberen te maken. We hebben trouwens helemaal de tijd niet om domoor te spelen. Nog voor de lunch word ik weer bij mijn chef geroepen, Als ik hem niets van jou kan vertellen dat nieuw voor hem is. zijn je kansen verkeken. En zo hoog is de prijs niet.. . Al zou je me alleen maar vertellen wie jullie indertijd die nacalculatie van die vier tankers, drie jaar geleden, toe heeft gespeeld . . Ze hebben je toen zonder meer je zin met die winstuitkering gegeven, maar god heeft ze horen tekeer gaan! Binnenskamers. Ik 'vertel je toch geen geheim, niet? Maar als je mij onder vier ogen vertelde aan wie je die troef had te danken.. . Kom, zo is het leven nu eenmaal. Heb jij reden tot klagen? Je hebt pech gehad. Goed, dat was altijd een risico. Dat wist je toen je er aan begon. . Loop nou niet tegen de bierkaai.' En, dacht Charley, dat was niet zomaar een praatje. Dat was ook zo. Je had geen reden tot klagen in dit soort werk. Je wist waar het op stond. Je wist dat het geen kinderspel was. Hijzelf klaagde toch ook niet.. . Het was geen mooi, eerzaam werk dat hij deed. Veel mensen spogen erop. Maar hij klaagde niet. Hij wist wat hij deed. Hij wist dat hij pech had gehad. En dan moest je het maar nemen zoals het was. En niet te kleinzerig en niet te fijngevoelig gaan worden opeens. De crisis had hem de das omgedaan. Keus was er weinig. ledereen probeerde het er op zijn eigen manier zo goed mogelijk van af te brengen. Zo Was het leven nu eenmaal. Een man als Frank had toen misschien ook wel een klap gekregen en was toch niet aan hetzelfde begonnen als hij. Maar daar had hij, Charley, geen boodschap aan. Want hij had indertijd een heelgoede opleiding gehad en zeer goede vooruitzichten, op een effectenkantoor, en dan kwam zon kraen toch harder aan dan bij lui als Frank, die toch eigenlijk nooit iets bijzonders van een job hadden kunnen verwachten. Zes maanden lagn had Charley nog naar iets behoorlijks gezocht toendertijd. Maar toen had hij er geen hoop meer op gehad. Hij was handlanger geworden een paar keer per week, voor een stel deurwaarders. Eén pop per keer als het alleen om het afgeven van dwangbevelen ging, twee pop als het een echte huisuitzetting moest worden. Dat zag je tegenwoordig niet meer, zon huisuitzetting als vroeger. Tegenwoordig legden ze beslag op je loon of op je bankrekening. Dat gaf veel minder lawaai. Vroeger hadden deurwaarders nog handlangers nodig. En hem hadden ze graag. Hij had zn postuur mee gehad. Hij kon zich mooi breed maken en een krachtige hand drukken. Hij had als jongeman altijd al aan sport gedaan. Hij kon ook een flinke strot opzetten als dat moest. En hij leerde al gauw de toon van het korte metten maken aanslaan. Op die manier was hij ook bij een paar lui van de verzekering gekomen — de eerste keer dat hij inlichtingen verzamelen ging. Heel primitief nog in die tijd. Met een zwarte jas aan en een zwarte pet met het stadswapen erop, vermomd als een soort controleur van de stadsreiniging. Vuilnisvaten doorsnuffelen. Tegenwoordig ging alles in zakken en werd het meteen in de auto's al vermalen. Hij had wat gescharreld. . . Pas in de oorlog was het beter geworden voor hem. Toen hij bij de militaire inlichtingendienst had kunnen komen en vooral toen hij eenmaal overzee was gestuurd en, na de capitulatie, nog een paar jaar in' Berlijn had mogen zijn. Een gouden tijd. Voor elke inlichting werd betaald, zonder meer. Die en die morgen waren er in die en die wasserij zo en zoveel hemden van Russische soldaten gestreken — tien mark, cash. Op de hoek van de zus en zo straat werden elke morgen driehonderd broden in een auto geladen en naar die en die kazerne met Russen gebracht — vijftien mark, a contant. Een hoge partijman in de zone verwachtte voor de winter nog maatregelen inzake het treinverkeer — een verbinding die goed warm gehouden moest worden en daarom honderd mark vroeg — waarvan men dan de helft maar op eenrekening zou moeten laten staan. Soms hadden ze net zo goed naar een waarzegger kunnen gaan. Hij liep tegen de lamp. toen er eindelijk eens wat orde in de chaos kon worden geschapen en hij informanten waar had moeten maken van berichten waarvoor hij alleen wat onopvallende radio- en persberichten had gebruikt, een beetje veranderd. Anderen liepen niet tegen de lamp — waarom niet? Omdat ze het in het groot hadden gedaan. Dan viel je blijkbaar niet zo gauw door de mand. dan bleef je eerder hangen, dan had je meer rang en werd er niet zo gauw op je bezuinigd. Dat was zijn fout vaker. Hij scharrelde wat voor aen paar tientjes per week. Hij was veel te kleintjes in die dingen geweest. Hij had het allemaal groter op moeten doen. Maar hij kreeg weinig kans meer. En togn hij ze daar in Berlijn had gehad, zag hij dat nog niet zo. Maar ze hadden er gelukkig niet te veel drukte om gemaakt. Eervol ontslag — daar bleef het bij. Ze moesten er toch veel lozen op dat moment. Het was eigenlijk de laatste etappe van de demobilisatie geweest. Hij had geluk gehad toen hij als werkloze steuntrekker hier in de stad kwam en er net die grote rotzooi bij Vailmon was. De bedrij f spolitie zat om mensen verlegen en hij schepte wat rotzooi voor hen in de bond, organiseerde een kleine uittocht en zo. En toen hij een paar klanten van de baas had moeten schaduwen, een paar weken daarna nog maar, had hij opnieuw geluk gehad en er één met een jongen uit een niet zo onbemiddeld fluwelen-handschoenen-milieu betrapt. Dat mes sneed aan twee kanten. Hij had er een nieuwe vaste aanstelling aan overgehouden. Eerst, stilletjes, bij de veiligheidsdienst van Vailmon en via-via bij de politie — in een mooie vage functie bij de algemene recherche, rechtstreeks onder de grote chef, die een broer was van de chef van de veiligheidsdienst van Vailmon. Meer bevoegdheden, mooie camouflage, maar weinig ploegenwerk en slechts af en toe een normale politieklus ertussendoor, alleen om zijn gezicht tegenover de andere lui van het bureau eens te laten zien en vragen te voorkomen — en verder voornamelijk het oude inlichtingenwerk. Bovendien een wettelijk vastgelegd pensioen in het vooruitzicht. Hij wist precies hoe het zat Vailmon wilde van Frank af. De chef had hem dit uit de doeken gedaan. Vailmon mocht Frank wel als vent. Hij vocht zelfs graag eens zelf iets met hem uit. Frank had verstand van de werft, zei Vailmon, veel meer dan die lui van de bond die hij vroeger bij zich op de mat had gehad. Maar Frank had hem te weinig gevoel voor wat zaken doen, zei Vailmon, en was te ongemakkelijk soms en te bokkig als het weer eens echt op geven en nemen aankwam. Vooral de laatste tijd, sinds die Japanners de markt op waren gekomen, had Vailmon daar genoeg van. Ze konden niet om de nukken van Frank hun orders naar de haaien zien gaan. Buigen of barsten, zei de chef. Het ging per slot van zaken niet om 'die lui van de bond die niet van het bedrijf afhankelijk waren. Het ging om iedereen die bij Vailmon de kost moest verdienen. Frank moest eruit! Hoe eerder hoe liever. Hoe? Ja, daar moest Charley maar eens wat op verzinnen. Dat was geen kopzorg geweest voor Vailmon en voorlopig maar weinig voor chefs. Als het maar niet te lang duurde. Charley was al gauw achter de affaire van Frank met die Martine gekomen. Maar wat had je daaraan? Te onbenullig om zon man echt kapot te krijgen. Maar toen, een paar maanden geleden nog maar, was er hem een toeval als een geschenk uit de hemel komen vallen. En een idee! Hij wist al eerder dat Franks zoon in een inrichting zat en'ook waarvoor. De jongen had een kind aangerand. Nooit helemaal bewezen natuurlijk Maar wel zeer verdacht. En met een ongunstig psychiatrisch rapport. En die jongen was er weggelopen! Daar had Charley de tang gezien waarmee hij Frank waarschijnlijk zou kunnen pakken! Maar hij had er nooit met zijn chef over moeten praten... Hij had het voor zich moeten houden tot hij zn slag had kunnen slaan. Jarenlang hadden die lui alleen maar binnenskamers gekankerd op Frank en de kat uit de boom willen kijken. Maar buitenuit hadden ze met hem aan proberen te pappen. Lijmen, ompraten, plakken, met kleine attenties. Maar sinds ze de hete aardappel aan Charley toespeelden was er opeens haast bij geweest. . . Toen waren acht weken opeens nog te lang. En dan.. . .Hij had toch wel pech gehad, dat hij er net niet was, toen het bericht over de nieuwe ontsnapping van de zoon van Frank doorkwam. Hij had op zn tuinhuisje gezeten. Daar pakte zn chef hem nu mee. Alsof hij de enige was, die er wat bij scharrelde hier! Het waren geen lage salarissen bij de politie, in zijn rang niet — dat kon je niet zeggen. Maar de bijverdiensten ontbraken. De extra's van de onkostennota's, geknoei met belastingen en afschrijvingen van auto's en zo, wat zovele anderen zich veroorloven konden. De politie zat altijd pas. Verhuren — dat kon. Dat probeerde hij dan ook. Maar dat huisje moest over een. maand dan ook klaar. Anders kon het niet meer in de catalogus en verspeelde je minstens twee maanden huurders ervoor. Er zat teveel geld van heYn in om nog langer te wachten. En wat de dienst betrof.. . je kon eigenlijk nooit weg. Het was pas de tweede keer dat hij er eens een keer tussenuit was getrokken en op een middag die zo stil leek te blijven. Maar de kamer was te klein geweest, toen zijn chef eenmaal tekeer tegen hem ging. Alsof het alleen nog aan hem lag dat Frank er nog was.. . 'Als je me vanavond niet meer hebt te vertellen dan dit', had zn chef hem vanmorgen weer gezegd, 'mag je wat mij betreft terug naar de werft. Verstopte wc's schoonmaken of zoiets .Als je zon kans laat lopen hebben we jou niet meer nodig, man.' Verstopte wc's.. . Dat had je met die lui die. van onderop naar boven waren gekropen. Geen stijl.. . Daaraan herkende je ze meteen. Als ze een keel tegen je opzetten, rook je dat ze eens op het riool waren aangesloten geweest. Godgodgodverdomme.. . vond Charley. Maar hij moest wel doen wat hem gevraagd werd. Zo was het leven nu eenmaal. Het ergste was dat hijzelf op dat moment maar weinig kon doen. Hij had er drie man op uitgestuurd. Een ervan, degeen die met hem die morgen naar Franks huis toe was gegaan, zat achter Thomas aan. Omdat die misschien beter wist waar hij achter Frank aan moest gaan. De tweede man zocht alle adressen van familie en kennissen van Frank af, los van wat Thomas zou doen. En de derde scharrelde op en rond de werft, opdat ze daar niet zouden worden verrast. Charley zelf moest telefoontjes afwachten. Hij kon hoogstens zelf een keer bellen. Hij vroeg zich alleen af waarheen. --- Den Briel bezit 450 jaar oud uurwerk Het Trompmuseum van Den Bricl heeft er sinds kort een aanwinst bij: een 16e eeuws torenuurwerk met planetenkooi, dat ongeveer 450 jaar oud moet zijn. In 1914 werd dit uurwerk als 'oud roest' aan Den Briel geschonken door een kerk te Nieuwenhom een dorpje op Voorne. Enkele maanden geleden kwam dit 'oud roest' by restauratiewerkzaamheden te voorschijn. Twee restaurateurs hebben het uurwerk enkele maanden lang onder handen genomen. Volgens experts behoort het uurwerk tot een van de oudsten van Europa. Alleen Engeland heeft een nog ouder torenuurwerk. --- Bijeenkomst in Dallas (Texas) SPOCK AANGEWEZEN ALS VOORLOPIG PRESIDENTSCANDIDAAT In Dallas (Texas) is dit weekend de Amerikaanse kinderarts en actieve tegenstander van de Vietnam-oorlog, Spock, benoemd tot voorlopig presidentskandidaat van de eind vorige week opgerichte 'Volkspartij. Hierin hebben zich verschillende organisaties en vredesgroeperingen verenigd. Op een conventie in Dallas namen omstreeks 180 afgevaardigden van deze organisaties het besluit Spock tot 'voorlopig' presidentskandidaat te benoemen op voorwaarde dat mogelijk tezijnertijd Spock plaats-zal kunnen maken voor een 'grote nationale figuur. Spock en de schrijver Gore Vidal werden beiden tot voorzitter van deze 'Volkspartij' gekozen. Zowel Spock als Vidal waren van mening dat Ralph Nader, die zich als consumentenvoorlichter bekendheid heeft verworven, als presidentskandidaat aangezocht zou moeten worden, maar Nader heeft al laten weten hiervoor niets te voelen. Ojji de conventie is het afgelopen weekeinde langdurig gedebatteerd over de oorlog in Vietnam en de Nixon-politiek, de milieuproblematiek, de werkloosheid en andere actuele onderwerpen. --- Amstel Toneel speelt Pierrot valt van de maan GUN DE OUDERS OOK TONEEL VOOR KINDEREN stuk: Pierrot valt van de maan; auteur: Beu Minoli; regie, decor en costuums: Cees Pijpers; maskers: l.isette van Meeteren. poppen: Feike Boschma; acteurs: Jos Manche, Kobert Kek, Ed Nauer, Cees Pijpers, Carletta Bantlng, Riny Blasser, a.Jn Jurray. Moet u zich voorstellen, een spreekkoor van toeschouwers dat tegen een acteur hartstochtelijk ritmisch liegerd, liegerd' roept. Dat kan en dat gebeurde afgelopen zaterdagmiddag in de Kleine Komedie. Het publiek bestond hoofdzakelijk uit jeugdige tot zeer jeugdige toeschouwertjes en de acteur behoorde tot het Amstel Toneel, dat een voorstelling bracht van een stuk van Ben Minoli Pierrot valt van de maan. Een fijn stuk kindertoneel, met de vereiste fantasie en spanning geschreven Pierrot valt van de maan, komt via Kikkereiland in Poppendorp terecht, wordt door de listige praatjes van Harlekijn (de eerder genoemde liegerd') in de gevangenis gegooid. Komt er dankzij hulp van anderen weer uit, er gebeuren nog meer spannende dingen, maar — uiteraard — alles komt op zijn pootjes terecht en aan het slot danst iedereen gezamenlijk in het rond en keert Pierrot, de tot leven gekomen manestraal, weer terug naar de maan. --- Heerlijke voorstelling De acteurs van het Amstel Toneel hebben er een heerlijke voorstelling van gemaakt; voor zover mogelijk reageren zijn althans met gebaren op uitroepen vanuit de zaal. De costuums zijn erg vrolijk en leuk, de decors eenvoudig en goed — een extra attractie voor het jeugdige publiek: het met open doek verwisselen van de decorstukken. Zaterdagmiddag werden verschillende bewijzen geleverd. Ten eerste dat kinderen in tegenstelling tot veel volwassenen ongelooflijk direct betrokken kunnen zijn bij hetgeen voor hen echt op de planken gebeurd (heeft u ze ooit vooreen t.v.-toestel de goeden horen aanmoedige en de kwaden horen uitschelden?). Ten tweede dat. vaders en moeders enorm veel missen als zij niet met hun kinderen naar het theater gaan. Veel kinderen komen wel eens in een schouwburg, maar vrijwel altijd in school verband (dus besloten voorstellingen). Dat betekent dan een weliswaar leuke, maar tevens inspannende en vermoeiende ochtend of middag voor de leerkrachten. Maar er is voor de ouders veel te weinig gelegenheid in een stad als Amsterdam om zelf eens met hun ■ kinderen uit te gaan naar een toneelvoorstelling. Ik kan u verzekeren dat u bij zon voorstelling dubbel plezier hebt. Bij een goed verzorgde voorstelling geniet u van dé voorstelling zelf, maar heeft u zeker eens zoveel plezier in de betrokkenheid en reacties van uw kind (en die van anderen). De voorstelling van het Amstel Toneel van Pierrot valt van de maan liet dat overduidelijk weer eens zien: geef de kinderen ook hun portie theater en laat de ouders er (in vrije voorstellingen) van mee genieten. Y. G. --- Lady Fleming gaat stopzetting hulp bepleiten Lady Fleming, de weduwe van de uitvinder van de penicilline, is in New Vork aangekomen. Zij is van plan in de Verenigde Staten een zitting van de senaatscommissie voor de buitenlandse betrekkingen bij te wonen, wanneer deze commissie de Amerikaanse hulpverlening aan het Griekse militaire bewind gaat bespreken. Lady Fleming is vafl oordeel, dat de Ver. Staten alle hulp aan het Griekse regiefl"1 moeten stopzetten. Lady Fleming werd enkele weken ge' leden uit Griekenland gezet en in een vliegtuig naar Londen overgebracht* Zij is Griekse van geboorte, maar heeft ook de Britse nationaliteit doof haar huwelijk met Alexander Fleming* Voor een tribunaal in Athene werd zü enkele weken voor haar uitwijzing veroordeeld wegens haar deelnarn6 aan eën ontsnappingspoging voor de i" eenzame opsluiting verblijvende sol' daat Panagoelis. --- Uit de speeldoos DINSDAGAVOND: TELEVISIE: Nederland I — 21.40 uur: Over een Sonate kan men van allerlei aan de weet komen. Het staat echter lang niet vast dat Ludwig van Beethoven van zijn toehoorders verlangde dat zij van de Sonate-vorm alles wisten. Door goed luisteren wordt zijn muziek reeds een open boek. Wil men 'begrijpen', waardoor het luisteren inderdaad op een hechter basis komt, dan is er dit: de Sonate is na een lang groei-proces een vaste en deugdelijke structuur voor een klankstuk geworden. Men ging van klassieke sonatvorm spreken (o.m. Haydn en Mozart). De delen waren nauwelijks te omzeilen, de volgorde was snel-langzaam-snel, met genoeg vrijheid voor de meer persoonlijke keuze. Maar nu dat eerste deel, in de sonate- of hoofdvorm! De componist kiest (bedenkt) een melodie, het hoofdthema, een volkomen afgeronde muzikale zin. Die dienen wij onmiddellijk goed in ons op te nemen, want dit thema (of delen daarvan) gaan een rol spelen in de ontwikkeling, de constructie van de Sonate. Heel spoedig volgt een tweede melodie (thema). Is de eerste stoer en ritmisch krachtig, dan zal de tweede als contrast denkelijk 'dolce' (lieflijk) of zangerig zijn. De beide thma's worden geëxposeerd, 'ten toon' gesteld en in dat stadium moet er al een goede verstandhouding tussen componist en toehoorder zijn. Want daarna komt de 'doorwerking', waarin de componist met gebruikmaking van de gegeven melodische kernen zijn fantasie (het gevoel) erf het vermogen de structuur van een totaal sonate-deel te bouwen, aan de toehoorder wil tonen, het aspect van de arbeid, waarbij zijn denkkracht niet weinig op de proef wordt gesteld. Het resultaat van zon proces horenwij in de grandioze Sonate opus (werk) 57, de zgn. Appassionata, een titel die overigens niet door Beethoven aan dit kunstwerk werd gegeven, al is hij niettemin karakteristiek voor de geladen gevoelsinhoud. Misha Dichter kan men zien spelen. Dat is wel nuttig, om begrip op te wekken, voor de krachttoer die noodzakelijk is, om de klank, de emotionaliteit en de veeleisende technische aspecten van zon machtige Sonate te vertolken* --- WOENSDAG: Hilversum I — 14.20 uur De hoorn staat in het centrum van h*' gehoorsveld, een mooi instrument' reeds lang — evenals het hert in de psalm! — aan de jacht ontkomen.. •■ Franz Danzi begreep goed dat er méef op mogelijk is dan jachtsignalen. tle werd een Sonate, met piano. Deze tijdgenoot en -yriend van Beethoven kol1 dat. Pakkende muziek! --- Hilversum I — 23.20 uur Het was boeiend, sensationeel en 00-| wat rommelig in de vijf studio's toen & die eigentijdse muziek gespeeld en op' genomen werd. Zo met de neus erop' was het tevens dichter bij al die nieU' we vormen. De New Phonic Art5 Group had de méést informele opvat' ting van musiceren. Alles wat ma*1* geluid gaf behoorde tot het instrumen' tarium; tokkel-, strijk-, blaas-,' slag'l ritsel-, en rasp-dingen waren erbij. E^-J moment kon men denken dat er ro-£ een keukenuitrusting wel goed muziek te maken i 5.... Veel spot of sarca'srtl^ zit er in deze opmerking trouwens nie Het gaat tenslotte om de intense waa-" dering van klank en geluiden, het ge' concentreerd hanteren van het 'in' strument', welk dan ook. Wie dur" overigens in huiselijke kring op öie manier, met alle voor de hand ligge"' de, klankgevende voorwerpen muzip** te maken. Het kan een ontdekking zijl"" doch een goede raad: doe het pian" aan, dat wil zeggen, speel op alles on" te beginnen zacht! Luister boyendie-1 eerst hier naar de mogelijkheden val1 improviseren en aleatoriek (de toe' vallige klank, die komt als het werp^ll met de dobbelsteen). --- DONDERDAG: Hilversum I — 14.25 uur: Nu weer 'serieus' en geordend. In <* 16e eeuw (de Engelsen nu) had me reeds een goed benul van ordening *■* de klank. Mooie muziek, op de instii^ menten uit die dagen, thans gespeel* door specialisten uit Karlsruhe. Wim Gaf^1 --- Fed en Vetertje in Priktolland 'We moeten gewoon vol houden', zei meneer Kwast. 'Zon oude man heeft in elk geval veel minder uithoudingsvermogen dan wij jonge kerels.vHij zal op een gegeven moment moeten uitrusten om dat oude karkas weer op te laden. Hoofdzaak is dat we dat we pfff, wat een race We moeten het niet opgeven.' Meneer Kwast had zijn eigen fysieke krachten danig overschat. Dat was duidelijk te merken aan zijn hijgerige ademhaling. Ook slingerde hij wat met de benen. Maar wat zijn oom betrof had hij absoluut gelijk. Het duurde niet zo heel lang of ze zagen de persoon die zij achtervolgden wankelend tegen een boom geleund staan en even later zat hij voor apegapen, lelijke bekken trekken* op de grond tegen de stam van een knoestige eik. 'Grom, grom', zei hij alleen maar. En het leek of hij h^J door zijn wenkbrauwen te fronsen op een afstand wilc! houden. ' , 'Heb ik teveel gezegd!' zei meneer Kwast toen ze dien bij hem gekomen waren. 'Is het geen prachtfiguur. Da3->| oom Jaap. Ik ben uw neef Kwast en dit zijn Fed e,j Vetertje waar u zeker wel v-m gehoord hebt. Wat hee' u een prachtige jas. Hij zit u als gegoten en hij staat buitengewoon goed. We zijn erg blij dat we u tenslot1 toch gevonden hebben.' Het enige dat oom antwoordde was: 'Grom, grom! ---