(Adv. ingezonden mededeling) I HEINE I I KLEDING I DE GROTE MODE I LEREN I I JACKS I I 198,- I I HEINE KLEDING I Warmoesstraat 24 Wormerveer Tel.: 075-281373 --- Wat willen de communisten in Europa: (Van een onzer verslaggevers) Dezer dagen is een rijk geïllustreerde brochure van de persen gerold, waarmee de CPN zijn verkiezingscampagne voor het Europees parlement gaat ondersteunen. In vijfentwintig vragen aan CPNlijstaanvoerder Rinus Haks, worden de belangrijkste onderwerpen die bij deze verkiezingen een rol spelen, aan de orde gesteld. De verkoop van de in een massa-oplage gedrukte brochure is inmiddels gestart. •Oe eerste vraag waarop Rinus Haks antwoord geeft betreft de reden van de CPN-deelname aan de Europese verkiezingen. Wij doen mee, zegt hij, om bij te dragen aan het doorbreken van de EEG-politiek in Europa zoals die tot dusver is gevoerd. Wij zijn voor een andere politiek in Europa, een politiek die niet ten dienste staat van de multinationals en die niet leidt tot Duitse hegemonie. Uitvoerig gaat Rinus Haks in op de vraag of een zetel in het Europese Parlement belangrijk is: Oe CPN is een historische partij, die het in vele grote kwesties in onze geschiedenis aan het goede eind had, dwars tegen alles in vaak. In het verzet, tijdens de koloniale oorlogen in Indonesië, inzake de Duitse herbewapening, de atoombewapening. Aldus Rinus Haks. De CPN is een grote kracht in tal van acties en bewegingen op massale schaal in Nederland. Als de CPN niet 111 het Europese parlement komt, zijn biljoenen strijdbare en vooruitstrevende Nederlanders — mensen voor het anti-fascisme, vrijheid en sociale vooruitgang wat betekenen — daar in feite niet vertegenwoordigd. foor of tegen Europa? De CPN is voor Europa, zegt Rinus Haks, maar niet voor alles wat onder Europese vlag wordt opgediend. We zijn tegen een Europese kernmacht: waar we bovenal tegen zijn is dat Europa een atoomslagveld wordt. We zijn voor Europese samen- Werking op democratische basis, ook voor samenwerking tussen de landen, die samen de EEG vormen. iJat tussen deze landen een nauwe economische samenwerking bestaat >? logisch en onvermijdelijk. Waar we tegen zijn is de tot dusver gevolgde EEG-politiek, die de multinationals vrij baan heeft gegeven, met als resultaat dat het Europa van •J:. Negen, het Europa van de Negen 'yoen Werklozen is geworden. v We ook tegen zijn, is het stren naar een Europese superstaat st i Duits model, tegen een EEG als «floten reactionair blok. Oq 2l*)n voor openheid zowel naar de als neur°Pese socialistische landen ri„_jaar>de Verenigde Staten en de me Gereld. Neutronenbom , belangrijkste Europese kwestie is, dat Europa niet nogmaals in een oorlog mag worden gestort. Daarom, al- Vijfentwintig vragen aan CPN-lijsttrekker Rinus Haks dus Rinus Haks, zijn we ook zulke tegenstanders van de neutronenbom. Het verraderlijke van de N-bom — vooral wanneer hij gemonteerd wordt op de allernieuwste precisiewapens — is, dat hiermee een kernoorlog opnieuw mogelijk wordt gemaakt. De Amerikaanse strategen zien Europa nu als een strijdtoneel in een Oost-West conflict. Het moet absoluut verhinderd worden dat de ontwikkeling die kant opgaat. Tegen neo-fascisme Wat zou een CPN-vertegenwoordiger in het Europese parlement kunnen doen? Op deze vraag, die ongetwijfeld bij velen zal opkomen, geeft Rinus Haks het volgende antwoord: Ik denk dat een CPNvertegenwoordiger in het Europees parlement belangrijke initiatieven zou kunnen nemen. Eén van de belangrijkste dingen in Europa is de weg te versperren aan alle verschijnselen van fascisering, van neo-nazisme en nazi-verheerlijking, van pogingen autoritaire denkbeelden en praktijken, in wat voor vorm ook, weer „salonfahig" te maken zoals dat in het Duits heet. Als het gaat om strijd tegen pogingen in Nederland en Europa fascistische denkbeelden in te voeren en „Duitse" toestanden te propageren, is er geen partij met een staat van dienst als de onze. Rinus Haks verwijst in dit verband naar het optreden van de CPN — ook in de Tweede Kamer — in kwesties als de Drie van Breda, de viering van de 5e Mei, de Menten-zaak, de beroepsverboden in West-Duitsland, de verjaring van de oorlogsmisdaden, het terrorisme, enz. De CPN zal ook in het Europese parlement, juist wat zulke kwesties betreft, grote activiteiten ontwikkelen en initiatieven nemen. Fractie van communisten ment zich zal aansluiten bij de fractie van communisten en aanverwanten. iDe fractie is een samenwerkingsorgaan, waarin elke partij zijn zelfstandigheid behoudt. Ook als de CPN deel uitmaakt van deze fractie bepaalt zij haar politiek geheel zelf. Dat staat echter gezamenlijk optreden niet in de weg. Integendeel, aldus Rinus Haks, die de verwachting uitspreekt dat de commu- Rinus Haks deelt mee, dat een CPNafgevaardigde in het Europees parlenistische fractie in juni groter uit de bus zal komen. Versterking van de CPN op 7 juni is tevens versterking van de communistische fractie. Rinus Haks wijst erop, dat in de EEG als geheel, de communisten zonder meer één van de politieke hoofdstromingen zijn. Wie naar Europa kijkt, ziet hoe belachelijk het driestromenpatroon in Nederland is. De communisten zijn de voornaamste kracht in de strijd voor een Europa van vrede, sociale vooruitgang en democratie. Dat geeft aan het optreden van de CPN ook internationale afmeting. Heel praktisch betekent het bijvoorbeeld dat een CPNvertegenwoördiger in het Europese parlement niet als eenling zal staan maar kan samenwerken met andere communisten. De brochure gaat verder in op het vraagstuk van de kernenergie, (tegen verdere uitbreiding in Nederland), de vrouwenstrijd (de vrouw beslist), de communistische partijen in de EEG (grote eensgezindheid op hoofdpunten) euro-communisme, sociale vraagstukken, de nationale onafhankelijkheid en de bevoegdheden en rol van het Europees parlement. Illustratie uit de brochure --- Suharto-bewind schendt mensenrechten Tienduizenden gevangenen in kampen "* strijd voor hun vrijlating (Van an een correspondent) IGot dinsdag aanstaande op de ken nferentie wordt gesPro" sië °Ver de situatie in Indoneeen idan wordt gesproken over moer d waar tienduizenden deconcp 0 in gevangenissen en houd iekampen worden ge" derp h en de mensenrechten ie„.„ dag op grove wijze worden geschonden. Het bewind heeft nogal wat «Phef gemaakt van het feit dat net afgelopen jaar duizenden gea"^nen„r3rden vri**gelaten. Er wordt echter gezwegen over de groepering, die tot „A-categorie" ls bestempeld en over wier lot u°g altijd grote onzekerheid ne|rst. der^yendien zijn enkele honderzoge democraten in gevan &mdc processen tot lange Ook hBenisstraffen veroordeeld, blijvenHn wil het Suharto-regiem a gevangen houden. rechtsbiit* n en enkele bureaus van vandeze d bepleiten de rechten 1 er in sevaneenen5evaneenen en wijzen erop, gewéest -jT* enkel opzicht sprake is b« hUn 7fn een normale rechtsgang de onZekeSen* Zij wijzen ook op ter d°od '2r ' Waarin een vijftigtaders nu al ja°°rdeelde vrijheidsstrijhouden. m Jaar uit worden ge- Onder hen zi' ren in de strijd"*! Veen* die hun spose kolonialisme {f 8 het Nederlandluchtmachtgene a, en verdiend, als °ud-minister van t °mar Dhani* subandrio, de vn«U*tenlandse za**6ll m"da Rakjat. S^ Van de Pc' van de SOBSI m ViCC' «et Suhartobewïf/^ert een antwoord op de gratieverzoeken, die de meesten van hen hebben ingediend en die zeker in de huidige situatie positief dienen te worden beantwoord. Dit getraineer is een vorm van geestelijke marteling, die waarschijnlijk in geen enkel land ter wereld zo voorkomt. Toch menen de ministers De Koning en Van der Klaauw, dat in Indonesië sprake is van „vooruitgang op het gebied van de mensenrechten". Ouderen zonder rechtmatig pensioen Suharto maakt ook een inbreuk op rechten van oud-vrijheidsstrijders, die slachtoffer werden van zijn onderdrukkingspolitiek. Zo weigert hij pensioenen te betalen aan vrijgekomen oudere vrijheidsstrijders of aan hun nabestaanden. Er is na 1965 nooit een gerechtelijke uitspraak tegen deze strijders geweest. Zij werden volkomen willekeurig vele jaren achter tralies of achter prikkeldraad gehouden en worden nu verder door de autoriteiten aan hun lot overgelaten. Zij leven vaak in kommervolle omstandigheden. Pioniers Een van hen is Achmad Sumadi, nu bijna 75 jaar. Hij nam als jonge man deel aan de strijd tegen de Nederlandse overheersing. In 1931 zonden de koloniale autoriteiten hem — óók zonder een gerechtelijke uitspraak — naar het concentratiekamp Boven;Digul op Nieuw-Guinea. Na de komst van de Japanners belandde hij in Australië en keerde vandaar in 1946 naar z«n land terug. Achmad Sumadi nam onmiddellijk weer deel aan de vrijheidsstrijd en was op het moment van de Suhartöstaatsgreep lid van het centraalcomité van de PKI. In 1965 arresteerden Suharto-aanhangers hem en het duurde tot 1975 voor hij werd vrijgelaten. Sumadi behoort tot de „perintjis kemerdekaan" („pioniers van de vrijheidsstrijd"), eén titel, die indertijd door Sukarno was ingesteld en die recht op een pensioen van de staat geeft. Suharto wenst dit pensioen echter niet uit te betalen. Er zijn veel oud-Digulgevangenen, die „pioniers van de vrijheid" zijn, en die verstoken blijven van de rechten. Oud-Digulgevangenen zijn ook in Suhartogevangenissen of kort na hun vrijlating gestorven. --- Sati en Djokosudjono Makudum Sati is een oud-Digulist, die op zijn 82ste in 1972 uit gevangenschap kwam en een jaar later overleed. Tijdens een verhoor door militairen antwoordde hij op de vraag naar zijn lidmaatschap van de PKI: ~/fc ben geen lid van de PKI - ik ben één van de oprichters". Makudum Sati was in 1927 gearresteerd en naar Boven-Digul gezonden. Hij behoorde daar tot de groep onverzoenlijken, die van geen enkele samenwerking met de Nederlandse kampautoriteiten wilde weten. Toen hij na de Japanse inval in Australië arriveerde, werd hij onmiddellijk vanwege zijn onverzoenlijkheid in een interneringskamp geplaatst. Na uitroepen van de Republiek Indonesië in augustus' 1945 streed Makudum Sati met de PKI voor de volledige vrijheid. In gevangenschap overleed Lïjokosudjono, tijdens de illegaliteit* rond de dertiger jaren secretarisgeneraal van de PKI. Hij werd toen gearresteerd en naar * Boven-Digul verbannen. Na terugkeer naar Indonesië in 1945 werd Djokosudjono voorzitter van de bond van spoorwegpersoneel, de SBKA. Hij was lid van het Indonesische parlement en van het centraal-comité van de PKI, toen hij in 1966 werd gearresteerd. Lijdend aan suikerziekte verergerde zijn toestand in gevangenschap, zodat het op het laatst niet meer mogelijk was te lopen. In 1977 overleed deze voorman van de Indonesische vrijheidsstrijd. Het Suhartobewind onthoudt zijn weduwe thans de pensioenen, waar zij recht op heeft. Djokosudjono in 1947 tijdens het vierde congres van de PKI in Solo --- Steun De hereniging van gezinnen van vrijgekomen gevangenen gaat ook met grote moeilijkheden gepaard. Zij die worden vrijgelaten worden gezonden naar de plaats waar zy werden gearresteerd. Dat is in vele gevallen echter-niet hun woonplaats. Na de staatsgreep van Suharto zijn immers velen ondergedoken in andere steden en dorpen dan waar zij woonden. Zij moeten zich daar bij politie- of militaire autoriteiten melden en krijgen geen gelegenheid verder te reizen. De controle op ontslagen gevangenen is groot en zij blijven bloot staan aan vele vormen van willekeur. Ondanks deze terreur helpen vrienden en bekenden waar mogelijk. Suharto heeft jarenlang beweerd, dat hij geen mensen vrij kon laten, omdat de bevolking hen niet zou willen opnemen. Het tegendeel blijkt het geval. Er zijn grote moeilijkheden — ook gebrek aan middelen behoort daartoe. Maar met grote moed en vindingrijkheid wordt gezocht naar wegen om voor de ex-gevangenen een bestaansmogelijkheid te vinden, hen steun en hulp te verlenen en de politieke rechten voor hen op te eisen. --- ABOP laakt ontslag Barteld Hartstra (Van onze onderwijsredactie) „Een politieke overtuiging en de keuze van een legale politieke partij kan en mag op zichzelf onder geen enkele voorwaarde reden voor ontslag zijn". Dit stelt de ABOP naar aanleiding van het ontslag in Tilburg van de onderwijzer Barteld Hartstra, dat onlangs door de commissie van beroep Een vergelijking wordt getrokken met het ontslag van de godsdienstonderwijzer Gert Los, die ook lid was geworden van de CPN, en op die grond ontslagen werd door zijn schoolbestuur. Wat er met Gert Los gebeurde en „ook nu weer met betrekking tot onze collega Barteld Hartstra" is in feite, volgens de ABOP, hetzelfde: „Ook nu weer had het schoolbestuur geen enkele kritiek op zijn functioneren ali onderwijzer; maar was vol lof daarover". Over de verenigbaarheid van het lidmaatschap van de CPN en het als katholiek onderwijzer loyaal kunnen werken binnen de doelstelling van een katholieke school (hetgeen door het betrokken schoolbestuur in twijfel werd getrokken en als reden voor ontslag werd opgegeven) wil de ABOP geen uitspraak doen. De bond is van mening, dat dat voor de beoordeling ook totaal oninteressant is: „De verenigbaarheid van levensovertuiging en politieke keuze is een zaak van het eigen geweten", vindt de bond van onderwijzend personeel. voor het katholiek onderwijs werd goedgekeurd. In een eerste reactie op dit ontslag (de commissie heeft de overwegingen daarvan nog niet bekend gemaakt) zegt de ABOP van mening te zijn, dat alleen het functioneren als onderwijsgevende reden kan zijn voor disciplinaire maatregeien en nooit of te nimmer het vermoeden dat hij zal disfunctioneren vanwege een politieke keuze. --- Tilburg De initiatiefgroep ABOP-afdeling Tilburg heeft in een schrijven aan de commissie van beroep voor het katholiek onderwijs, gezegd met „srrote verslagenheid, maar tegelijkertijd ook zeer verontwaardigd, kennis te hebben genomen van de beslissing van de commissie". „Door het beroep van Barteld Hartstra ongegrond te verklaren, heeft u zich na een mystificerende omweg, die maanden heeft geduurd, nota bene nog steeds zonder argumentatie, onverbloemd en volledig op het standpunt van het schoolbestuur gesteld", zo luidt de verontwaardigde reactie van deze ABOP-afdeling. De afdeling zegt met klem tegen deze vorm van politieke discriminatie te protesteren. „Deze aantasting van het passief kiesrecht mist elke rechtsgrond in een democratische rechtsorde". In het schrijven wordt gesteld dat de handelwijze en de uitspraak van de commissie de gewetensvrijheid zullen aantasten van alle gelovige onderwijskrachten die hun politieke stellingname zelf willen bepalen. De brief besluit met de volgende regels: „Wij hopen dat een fikse storm van protesten deze naar berufsverbote riekende dwaling van uw geweten grondig zal omwaaien. Moge uw biechtvader u deze doodzonde niet vergeven". Een andere reactie op het ontslag van de katholieke onderwijzer Barteld Hartstra kwam van de KWJ (beweging van werkende jongeren) en werd eveneens naar de commissie van beroep gestuurd. De KWJ zegt de uitspraak van de commissie zeer teleurstellend te vinden. Men had gehoopt, dat de commissie zich neutraal zou opstellen en niet onmiddelijk op het standpunt van het schoolbestuur zou gaan staan. De KWJ zegt van mening te zijn dat de vrijheid van meningsuiting op deze manier aan banden wordt gelegd. Barteld Hartstra. --- Parochie Door de parochie werd dezer dagen naar aanleiding van de uitspraak van de commissie een discussieavond belegd waarbij als inleiders Barteld Hartstra en Joop Gilissen van het bisdom optraden. Joop Gilissen zei van mening te zijn, dat de uitspraak van de commissie als zou de CPN een „notoir atheïstisch karakter" hebben, eigenlijk iedere verdere discussie over dit onderwerp afsneed. Hij vond het dan ook een slechte uitspraak. In de discussie met de ongeveer zestig aanwezigen bleek, dat men van mening was, dat tijdens de gehele procesgang voor de commissie van beroep nauwelijks het eigen werk van de katholieke onderwijzer aan bod was gekomen. Ouders en collega's hebben zich daarover nooit kunnen uitspreken. De aanwezigen vonden dat de discussie oyer het onderwerp christendom en marxisme verder moest worden doorgezet. ---