SPORT Tijdperk van Hinault en Nederlanders voorbij Fignon legt z'n wil op Van onze sportredactie In het futuristisch opgebouwde wintersportdorp La Plagne kwam een eind aan twee episodes in de geschiedenis van de Ronde van Frankrijk en begon een nieuwe: Bernard Hinault en de Nederlanders hebben hun tijd gehad, terwijl Fignon de nieuwe oppermachtige heerser van het peloton De rit van dinsdag over drie bergen uit de eredivisie bracht deze waarheden aan het licht. Fignon won de etappe zoals hij wilde, met overmacht. Hinault kwam vijf dagen voor Parijs op ruim acht minuten van gele truidrager Fignon te staan. De Nederlanders verdwenen met zeer stille trom uit de top tien van het klassement. Met Bernard Hinault gleden de Nederlanders van het dak van de Tour. Dat was dit jaar weer eens gesitueerd op de Galibier, 2640 meter hoog maanlandschap, nog geen vijftig kilometer na de start. De Colombiaan Francisco Rodriquez danste vederlicht naar de Souvenir Henri Desgrange, de stichter van de Tour, waar hij een premie van 2500 gulden opstreek. Terwijl Joop Zoetemelk, in zijn veertiende en laatste Tour, krampachtig probeerde aan te klampen bij de gele truidrager, bevond Peter Winnen zich tussen de sprinters. De klimmer was blij met het tempo van de zware mannen, die slechts een doel nastreefden: op tijd de eindstreep in La Plagne bereiken. „Ik voelde al direct dat ik geen flikker waard was", vertelde Winnen, nadat bij als 70e de eindstreep bereikte met een half uur achterstand op Fignon. „Ik heb er echt geen verklaring voor", voegde Winnen eraan toe. Hij lachte maar wat om zijn netelige situatie. „Ik zal het best in mijn portemonnaie voelen na dit volkomen mislukte seizoen." --- In de winter Hoe viel het erbarmelijk slechte optreden van de specifieke klimmer Peter Winnen te verklaren? „Ik heb precies hetzelfde gedaan als voorgaande jaren", meende hij zelf, „Ik heb er geen idee van." Vorig seizoen Triomfantelijk gaat Laurent Fignon als eerste over de finish. was veruit het beste van Peter Winnen. Hij droeg de gele trui in de Ronde van Zwitserland (tweede) en werd voor de tweede keer winnaar in I'Alpe-d'Huez en derde in het eindklassement van de Tour. Winnen werd een veel gevraagd renner. Johan de Muynck, een Belgische Ronderenner die in '78 de Ronde van Italië won en pas is gestopt, zei in I'Alpe-d'Huez in navolging van vele oud-renners: „De Tour wordt in de winter gewonnen. Hoe.minder sportavonden, hoe minder invitaties en hoe minder recepties, hoe beter het daarop volgende seizoen." Volgens De Muynck begon Winnen met veel te weinig basisconditie aan de Tour. „Hij reed de Dauphiné en kwam in de Ronde van Zwitserland ten val. Dat was desastreus voor hem. Trainen in de bergen is niet te vergelijken met koersen in de bergen." Volgens De Muynck zijn de Dauphiné Liberé en de Ronde van Zwitserland slechte voorbereidingen op de Tour. „Die wedstrijden zijn te kort en te zwaar. En tussendoor wordt gerust. Dat is allemaal niet goed. Een niet al te zware Ronde van Italië is de beste voorbereiding op de Tour. Een Giro als dit jaar met Moser als winnaar. Wie is de uitblinker in de Tour? Juist, Fignon, een van de weinigen die de Giro reed. Merckx was ook altijd op zijn best in de Tour na de Giro. Hij en Fignon vormen het bewijs." Slotcommentaar van Peter Winnen: „Volgend jaar doe ik het anders. Om mijn seizoen beter uit te balanceren rijd ik de Ronde van Spanje." --- Afgelopen Winnen was niet eens strijdend ten onder gegaan. Zoals Zoetemelk, die op de 33e plaats de beste Nederlander werd, of Bernard Hinault. De Breton werd gelost op de Galibier. Hij maakte vier minuten goed in de afdaling en ging voor de Madeleine direct weer in de aanval. Fignon, zich inmiddels superieur achtend, reageerde niet eens. Hij wachtte gewoon tot Hinault zichzelf tegenkwam en dat gebeurde prompt. Na de Madeleine, waar verder nauwelijks strijd werd geleverd, bleven zestien renners over voor de etappezege in het hypermoderne La Plagne. Zelfs Hinault had zich weer aangesloten. Hij moest als een der eersten weer afhaken toen Fignon op zoek ging naar de ontsnapte Zwitser Jean-Marie Grezet. Fignon won zoals hij wilde, Hinault moest zelfs gaan vrezen voor de tweede plaats. De Amerikaanse wereldkampioen Lemond lanceerde op weg naar La Plagne de eerste aanval en nestelde zich voorlopig op de derde positie. Een dag na zijn overwinning op I'Alpe-d'Huez sprak Luis Herrera over opgeven. Het Colombiaanse talent kreeg tijdens de etappe van dinsdag last van zijn nieren. Hij beëindigde de rit met een achterstand van twintig minuten op Laurent Fignon op de 31e plaats. „Ik geloof niet, dat ik de Tour kan uitrijden", mompelde de uitgebluste Herrera tegen het leger Colombiaanse verslaggevers. „Ik denk dat het afgelopen is." Uitslag: 1. Fignon (Fra, Guimard) 6 uur, 12 minuten en 45 seconden; 2. Grezet (Zwi, De Gribaldy) 6.13,49; 3. Lemond (Vst, Guimard) 6.13,52; 4. Delgado (Spa, Echevarri) 6.14.12; 5. Millar (Gbr, Berland) 6.14,29; 6. Pascal Simon (Fra, Berland) 6.14,57; 7. Kelly (ler, De Gribaldy) 6.15,15; 8. Munoz (Spa, Echevarri) 6.15,18; 9. Criquielion (Bel, De Kimpe) 6.15.30:10. Hinault (Fra. Kochli) 6.15,43; 25. Andereon (Aus, Post) 626,07; 31. Herrera (Col, Gomez) 6.32,43; 33. Zoetemelk (Ned, Godefroot) 6.34.09; 35. Nulens (Bel, Post) 6.35,52; 36. Veldscholten (Ned, Post) 6.35,52; 55. Barteau (Fra, Guimard) 6.40,50; 64. Peeters (Bel, Post) 6.40.50; 65. Vanderaerden (Bel, Post) 6.40,50; 69. De Rooy (Ned, Post) 6.40,50; 70. Winnen (Ned, Post) 6.40,50; 76. Van Vliet (Ned, Godefroot) 6.41,19; 83. De Keulenaer (Bel, Post) 6.44,13; 84. Lubberding (Ned, Post) 6.44,14; 94. Hanegraaf (Ned, Godefroot) 6.46,54; 96. Manders (Ned, Godefroot) 6.46.54; 103. Kuiper (Ned. Godefroot) 6.48,25; 107. Knetemann (Ned, De Witte) 6.49,49; 116. Wijnands (Ned, Godefroot) 6.51,37; 129. En laatste Glaus (Zwi, Girard) 6.57,37. Uitgevallen; Jones (Gbr, Boishardy), Thalmann (Zwi, Girard), Leleu (Fra, Kochli), Rogiers (Bel. De Kimpe). Paulo Fereira (Por, Pinto). Algemeen klassement: 1. Fignon (Fra, Guimard) 85 uur, 37 minuten en 41 seconden; 2. Hinault (Fra, Kochli) 8,39; 3. Lemond (Vst, Guimard) 9,52; 4. Millar (Gbr, Berland) 10,09; 5. Delgado (Spa, Echevarri) 14,40; 6. Pascal Simon (Fra, Berland) 15,45; 7. Kelly (ler, De Gribaldy) 16,31; 8. Arroyo (Spa. Echevarri) 18,12; 9. Ruttiman (Zwi, Kochli) 21,04; 10. Cnquielion (Bel, De Kimpe) 21,07; 13. Anderson (Aus. Post) 25,46; 19. Veldscholten (Ned. Post) 32,20; 26. Nulens (Bel, Post) 39,43; 29. Winnen (Ned, Post) 44,13; 32. Zoetemelk (Ned. Godefroot) 51,26; 47. Lubberding (Ned, Post) 1.05,02; 51. Peeters (Bel, Godefroot) 1.08,35; 56 Kuiper (Ned, Godefroot) 1.11,04; 59. De Rooy (Ned, Post) 1.13,48; 69. Van Vliet (Ned, Godefroot) 1.23,13; 83. Vanderaerden (Bel. Post) 1.36,39: 94. De Keulenaer (Bel. Post) 1.50,01; 105. Hanegraaf (Ned, Godefroot) 2.02,43; 107. Knetemann (Ned, De Witte) 2.06,36; 112. Wijnands (Ned, Godefroot) 2.14,43; 113. Manders (Ned, Godefroot) 2.15,11; 129. En laatste Glaus (Zwi, Girard) 3.10,54. Dagploegenklassement: 1. De Gribaldy 18.46,10; 2. Guimard 18.47,27; 3. Echevarri 18.58,56; 4. Ocana 19.00,32; 5. Berland 19.02,39; 10. Post 19.38,31; 13. Godefroot 19.56,18. Algemeen ploegenklassement: 1. Guimard 257.00,27; 2. De Gribaldy 257.43,48; 3. Echevarri 257.54,08; 4. Berland 257.54,22; 5. Kochli 258.02,15; 7. Post 258.22,58; 14. Godefroot 259.44.23. Bergklassement: 1. Millar 199 punten; 2. Delgado 155; 3. Fignon 139; 4. Bemaudeau 134; 5. Herrera 103. Debutantenklassement: 1. Lemond 85.47,33; 2. Ruttiman 11,12; 3. Munoz 11,19; 4. Acevedo 16.19; 5. Herrera 21,18. Puntenklassement: 1. Hoste 246 punten; 2. Vanderaerden 212; 3. Kelly 205,4. Van Vliet 141; 5. Fignon 113. --- KUNST Een portrettengalerij van V. S. Naipaul Je wordt geboren en groeit op in een buurt die door sommigen een „achterbuurt" en door anderen een „volksbuurt" genoemd wordt. In tegenstelling tot je vele buurtvrienden, die het tot chauffeur op de vuilniswagen brengen, krijg je de mogelijkheden om een opleiding te volgen en zelfs verder te studeren ver van de volksbuurtgronden. Hoe kijk je dan, vele jaren ouder en gevoed door een intellectuele vorming, terug op de straat, de buurt waar je opgroeide? Een antwoord vinden we in Miguel Street, één van de vroege romans van de Caraïbische schrijver V.S. Naipaul. Naipaul schreef zijn roman in 1959 in Engeland, toen hij bij de BBC werkte. Hij was in 1950 vertrokken uit Port of Spain, de hoofdstad van Trinidad, sinds 1962 een onafhankelijke staat. Naipaul mocht als achttienjarige met een beurs op zak in Oxford letteren studeren. Al spoedig kon hij in Engeland van de pen leven en van zijn jeugdervaringen in Trinidad. Zijn eerste romans. The Mystic Masseur (1957), The Suffrage of Elvira (1958) en Miguel Street (1959) spelen zich af op Trinidad. Hoe Naipaul zijn jeugdervaringen heeft gebruikt als stof voor zijn eerste romans is goed te volgen via Proloog voor een autobiografie (Privé-Domein 92). Miguel Street is een portrettengalerij van kleurrijke, arme mensen in een stad waar vooruit komen en in leven blijven schril afsteken tegen de luxe van Engelse kolonialen en Amerikaanse vrijgevigheid van aldaar gelegerde militairen. --- Miguel Street De bewoners van de straat vormen een „club" voor wat de mannen en jongens betreft; de vrouwen houden het huishouden draaiende en ontvangen de slaag, maar ook de teleurstellingen van hun mannen die onvermoeibaar blijven knokken voor een luxueuzer leven. „Als een vreemdeling door Miguel Street reed zou hij gewoon zeggen: „Een achterbuurt!" omdat er voor hem niet meer te zien was. Maar wij die er woonden zagen onze straat als een wereld waarin iedereen duidelijk anders was dan ieder ander." Naipaul kiest voor een jongetje als verteller: het kind waar niemand op let, maar dat alles ziet. Dat blijkt een handig vertelprocédé, want via de ogen van het jongetje krijgen we de bonte stoet bewoners, Indiërs, Mulatten, blanken voorgeschoteld. leder hoofdstuk is een portret van één van hen en ieder hoofdstuk is een klein drama, dat bijna altijd op hetzelfde motief neerkomt: iemand probeert het kwartje te worden, dat hij op grond van milieu en Miguel Street niet kan worden en valt dus aan het eind hardhandig op het aangezicht, waarbij de dood niet geschuwd wordt. Vrouwen wachten af of worden getrouwd, maar hebben een „wijze" houding ten opzichte van het goklustige manvolk. Dat zijn geen leuke verhalen? Nee, dergelijke geschiedenissen ontlenen hun afloop aan een wel zeer fatalistische levensopvatting. Wat overblijft is de sfeertekening die we kennen uit veel sociaalrealistisch werk rond de eeuwwisseling in ons land: schetsen van de armoe, al of niet met relativerende humor beschreven. Dat is dan ook precies wat ik tégen dergelijke verhalen heb: de grondtoon van , ,maak-er-dan-maar-het-bestevan". Onder de vlag van het pessimisme vieren de bewoners van de strontschuit vrolijk carnaval: „Een van de wonderen van het leven in Miguel Street was dat er niemand van honger omkwam. Als je er met papier en potlood voor gaat zitten om het te becijferen, zul je ontdekken dat het onmogelijk is. Maar ik woonde in Miguel Street en ik kan je verzekeren dat er niemand van honger stierf. Ze hadden misschien wel honger, maar daar hoorde je nooit iets over." Waar je ook niets over hoort of leest in deze roman van Naipaul is hoé die mensen, meestal naar de stad geëmigreerde agrariërs, in die armoe verzeild raakten en waarom het hun in het realiseren van de bescheiden wensdromen zo slecht verging. Hoe goed en hoe humoristisch hij soms ook schrijft — en dat is ook een belangrijke kwaliteit van zijn Proloog voor een autobiografie —, zijn vertellingen worden nergens boven de oppervlakkige schetsen uitgetild. En dat gemis voel je, wanneer je weet hoe authentiek deze herinneringen van Naipaul zijn. Naipaul was in Miguel Street één van de weinigen die wel aan de worggreep van het fatalisme ontsnapte. Henk Figee V.S. Naipaul, Miguel Street; Arbeiderspers --- Kleuren met alleen maar zwart Sommige kunstwerken kunnen zo mooi zijn dat je er stil van wordt. Dat gebeurt zeker niet elke dag! Mari Boeyen in het Kruithuis in Den Bosch brengt dat echter wel teweeg. Deze kunstenaar gebruikt voor zijn sculpturen verschillende materialen, variërend van een hoop steenkolen tot en met foto's. Hij maakt hiermee evenwichtige composities die voor wat betreft het totaal ruimtelijk zijn, maar in detail soms ook twee-dimensionaal. „De spiegel van de dichter" is de poëtische naam voor een sculptuur bestaande uit een zilverzwart geschilderde rechthoek, geflankeerd door een tweetal grote foto's van verticaal geplaatste vleugels. Daarnaast bevinden zich twee waaiervormige vlakken die duiden op openliggende boeken. Het geheel is symmetrisch. Dat geldt ook voor enkele andere werken van Mari Boeyen die hier in de mooie ruimte van het Kruithuis prachtig uitkomen. De vogelvleugels, de diverse afbeeldingen van boeken, de symmetrie en het bijna uitsluitend zwart/grijs verwijzen naar het poëtische, de cultuur en klassieke vormen waarin Mari Boeyen zich pleegt te verdiepen. Elk kunstwerk is een flink doorgekauwd overdacht idee geworden, maar daardoor niet minder interessant. --- Zwart Wat uit dit doordachte werken resulteert is een vorm die al het overbodige weglaat en alle kwaliteiten van ieder afzonderlijk onderdeel op zijn best laat uitkomen. Wat een verschillen in zwarten en grijzen vertonen al die fragmenten! Zwart is niet gewoon zwart. Nee, elk materiaal is anders zwart. En dat weet Mari Boeyen uit te buiten. Sonata I is een sculptuur van papier aan de wand en een lading steenkolen op de vloer. Over de steenkolen liggen repen gekruld zilvergrijs papier. Zoals de naam eigenlijk al zegt, is dit een gecomponeerd muziekstuk van verschillende materialen bij elkaar. Prachtig allemaal, maar... uiteindelijk kom ik dan toch nog iets tegen waar ik niet stil van word en ook geen barst van begrijp. „Interior voyages" is een schilderij waar in één keer blauw en welja toe maar... goudkleur gebruikt moet worden en dat vind ik toch wel erg jammer tussen al dit moois. Thea Figee Marl Boeyen tot en met 26 augustus In het Kruithuis In Den Bosch. --- Neil Diamond in Ahoyhal Amerikaanse zanger-componist Neil Diamond die momenteel bezig is met een Europese toernee, zal vrijdag 20 juli een concert geven in de Rotterdamse Ahoyhal. Neil Diamond is de vertolker van romantische hit-songs als „Cherry Cherry", „Beautiful Noise" en „Love On The Rocks". --- Glaskunst in landschap Een origineel gebruik van hedendaagse glaskunst is de tentoonstelling van Sien van Meus in een beeldentuin. Glasobjecten geplaatst in een landschap. Bijvoorbeeld een object dat bestaat uit tachtig glasplaatjes op verschillende hoogtes, die bewegen door de wind. De glasplaatjes weerspiegelen de wolken en het glas zelf. Zo weet Sien van Meurs in haar vormgeving op een verrassende manier glas te gebruiken. De tentoonstelling monumentale glas-objecten is tot 28 augustus te bezichtigen in de beeldentuin Maria Boormans, Kolkpad 3,1461 GS Z.0.-Beemster, tel. 02990 - 30854. --- Fabels en sprookjes La Fontaine liet zijn levenswijsheden al uit de bek van de dieren komen. In de literatuur zijn talloze voorbeelden te vinden van fabels waarin de dierenwereld als spiegel dient voor onze eigen samenleving. In de meeste jeugdboeken is geen spoor meer te vinden van werkelijk dierlijk gedrag, de hoofdpersonen zijn mensen in dierengedaante. Derk Das blijft altijd bij ons van Susan Varley is een fabel, waarin kinderen vertrouwd worden gemaakt met doodgaan en de verwerking van het verdriet dat daarmee gepaard gaat. Het verhaal wordt zonder sentimentaliteit verteld en is beeldschoon geïllustreerd. Derk, de oude das die een goede vriend is van alle dieren in het bos, voelt dat hij niet lang meer te leven heeft. Hij bereidt zijn vrienden voor op zijn dood door te vertellen dat hij eerdaags aan zijn lange reis door de tunnel zal beginnen en dat zij niet verdrietig moeten zijn. Natuurlijk zijn de dieren toch verdrietig als het eenmaal zover is. In het voorjaar komen ze bij elkaar en halen herinneringen op aan hun oude vriend. Door de verhalen begrijpen ze wat Derk voor hun betekend heeft en vergeten ze hun verdriet. Wat overblijft is de blijdschap omdat zij hem gekend hebben. De eenvoudige bewoordingen maken dit boek met zon moeilijk thema uitermate geschikt voor jonge kinderen. --- Meer waard Geen fabel, maar meer een modern sprookje, is het opnieuw uitgegeven boek Iggeltje Piggeltje Pop van Maurice Sendak. Het hondje Jennie heeft alles: haar eigen kam en borstel, twee verschillende flesjes met pillen, oogdruppels, een thermometer en een rode wollen trui tegen de kou. Met al deze spulletjes in een grote tas besluit Jennie om haar huis en haar baas te verlaten. Zij is er van overtuigd dat het leven meer waard moet zijn. Om aan eten te komen kan zij een rol krijgen bij het Wereld Gezelschap van Moeder de Gans, maar daarvoor moet zij over ervaring beschikken. Jennie heeft geen idee wat ervaring is, maar geleid door haar bijzondere eetlust rolt zij in situaties die haar uiteindelijk de gewenste ervaring geven. De sprookjesachtige sfeer wordt verhoogd door de fraaie etsen die eveneens door Maurice Sendak gemaakt zijn. --- Oude sprookjes Lemniscaat vond het nodig om de bekende sprookjes van Grimm in een nieuw jasje te steken. Het boek bevat de bekendste sprookjes: Assepoester, Roodkapje, Doornroosje, Het dappere snijdertje en Hans en Grietje. De verhalen zijn bekend en vrijwel identiek aan andere uitgaven, afgezien van een iets moderner taalgebruik. Ik vraag mij af waarom er niet gekozen is voor onbekendere sprookjes. Deze zijn al in zoveel vormen verschenen. Ook de illustraties, die er wel aantrekkelijk uitzien, wijken niet af van die in de doorsnee sprookjesboeken. Een storende fout zit in „Hans en Grietje", waar in de tekst Hans alleen zijn broek aantrekt als hij naar buiten gaat en op de tekening een jongen met broek en bloes staat. Zoiets vind ik onverklaarbaar wanneer schrijver en tekenaar één en dezelfde zijn. Had hij zon haast? Wie voor minder geld meer sprookjes van Grimm wil hebben, raad ik aan om de eenvoudige uitgave van het Spectrum te kopen. Inhoudelijk verschilt deze niet veel van Lemniscaat. De tekeningen zijn niet zo mooi en het taalgebruik is iets ouderwetser, maar ik vind dat dat meer hoort bij de oude volkssprookjes. Selma Niewold Susan Varley: Derk Das blijft altijd bij ons; vert. L.M. Niskos; uitg. Lemniscaat 1984, / 19,50. Maurice Sendak: Iggeltje Piggeltje Pop of het leven moet meer waard zijn; vert.: Djoeke Bakker; uitg. Bert Bakker 1984 (3e druk). Svend Otto: Assepoester etc: Ned. bewerking L.M. Niskos. uitg. Lemniscaat 1984, / 24,50. Sprookjes van Grimm dl I en II; uitg.: Het Spectrum. --- Tijdens de Haarlemse Honkbalweek is er tot nu toe welhaast meer „gedweild" dan gehonkbald. Het toernooi, dat in acht dagen verspeeld moet worden, heeft weinig rek in het programma. In principe moeten alle wedstrijden doorgaan, weer of geen weer. Het terrein wordt dus volop gekoesterd. Hiervoor staat een hele ploeg mensen paraat. Bij de eerste de beste dreiging van nattigheid worden er grote zeildoeken over het gravel getrokken. Het bizarre weer van de laatste dagen was de mensen van de terreincommissie afgelopen zondag teveel. Maar maandag en dinsdag lag alles er weer perfect bij. --- Olden (2) van Washington is net iets later bij het honk dan Ivan en wordt door scheidsrechter Bouterse uitgegeven --- Washington en Taiwan behouden finale-kans Door Marlou de Roos Na de twee wedstrijden van dinsdag hebben de teams van de Universiteit van Washington en de nationale ploeg van Taiwan nog steeds een kans op een plaats in de finale van de Haarlemse Honkbalweek. Washington versloeg na elf lange innings Canada met 5—4 en Taiwan won met 4-1 van het team van lowa. Nederland was vrij, maar blijft de ranglijst aanvoeren. De ploeg uit Washington treedt in Haarlem wel aan als een universiteitsteam uit die plaats, maar in feite is het een selectie van spelers van verschillende universiteiten. Ze spelen allen in de Pacific North Conference. Het team draagt echter de naam Washington State University, omdat hoofdcoach Chuck Brayton daarvandaan komt. Na een eerdere nederlaag tegen Taiwan trad zijn ploeg gisteren tegen het eveneens nog puntloze Canada aan. Dat land is naar Haarlem gekomen met dezelfde selectie, die doorgaat naar Los Angeles om daar deel te nemen aan het Olympisch demonstratietoernooi, waaraan ook Taiwan meedoet, zij het met een ander team. Het is te hopen dat Canada daar meer laat zien dan tot nu toe in Haarlem. De wedstrijd tegen Washington begon en eindigde boeiend, maar wist daartussendoor de 3500 toeschouwers niet echt enthousiast te krijgen. In de na drie innings bereikte 2—2 stand kwam plotseling in de achtste inning verandering. Met twee man op de honken plaatste de Canadees Nelson een opofferingsstootslag, die tot zoveel paniek in de Amerikaanse verdediging leidde dat Maxwell en Mann een 4—2 voorsprong binnen konden lopen. Zij waren eerder al een honk verder gekomen door een andere veldfout. Het waren de enige fouten die het Washington-veld in deze wedstrijd maakte, maar het leken wel twee doorslaggevende missers te zijn. Maar ook Canada werd nerveus. In de gelijkmakende achtste slagbeurt bracht Lovell na een wilde worp het aansluitende punt binnen. Het publiek ging er eens goed voor zitten. Canada zag in zijn laatste slagbeurt Nelson met drie honken vol en twee man uit voor drie-slag aan de kant gaan, dus de beslissing was aan Washington. En het was weer Lovell, die hierin een belangrijk aandeel had. Op zijn twee-honkslag scoorde Kritsonis de gelijkmaker. Dat betekende een verlenging. De Canadese coach Brian Mcßobie beheerste zich in de elfde innings wel, maar zijn gelaatskleur sprak boekdelen. Immers met drie honken bezet en nog geen man uit lag de winst voor Canada voor het oprapen. Twee man kon hij immers opofferen voor de winnende run. Zo is de theorie, maar de praktijk was anders. Andrulis werd de eerste nul op drie slag, maar nog was er toen geen man overboord. De klap van Nelson werd evenwel gevangen en dat betekende de tweede nul. Op midvelder Doug McPhail rustte toen de zware taak het vijfde en winnende punt binnen te slaan. Zijn lage tik ging richting korte stop, die in een vloeiende beweging de bal fieldde en Scott Mann op het tweede honk aanspeelde. Canada was versuft en slofte het veld in in de wetenschap dat deze kans niet meer terugkwam. De tegenslag vrat door en in de gelijkmakende slagbeurt werd het vonnis over de Canadezen voltrokken. Na een paar blunders in het Canadese veld bracht Paxton het beslissende punt voor Washington binnen. Voor het 5—4 eindresultaat gebruikten de ploegen in totaal maar liefst tien werpers. --- Ondergang In de avondwedstrijd tussen Taiwan en lowa hing de dreiging van uitsluiting voor de finalepoule duidelijk boven het opnieuw goed gevulde stadion. De Amerikanen braken de ban in de vierde slagbeurt. Twee honkslagen resulteerden in een run. De Taiwanezen kregen op het werpen van Chuck Georgantis geen enkele kans. Zes innings lang werd vergeefs getracht door zijn defensie te breken. Onbegrijpelijk dan ook dat coach George Schmidt in de zevende slagbeurt deze koele man verving. Washington: 1-0-1--0-1-1-0-I=s. Canada: 0-2-0-0--0-0-0-2-5-0-o=4. Werpers: Washington: Schmittke (6 2/3 inn. + 1 speler): 3-2-7-0; Crullison M/3 inn. + 2 spelers): 1-0-2-0; Rainey (3 inn. + 1 speler): 3-4-2-2; Rushing (1 inn): 1-1-1-0. Canada: Gernegie (1 in.. + 2 spelers): 1-3-3-0; Paternaude (6 in.. + 2 spelers): 2-1-5-1; Wilson (1/3 inn.): 1-0-0-0; Woode (2/3 inn. + 2 spelers): 1-1-0-0; Kuzminski (1/3 in..): 0-0-0-0; Heissler (2 in..): 1-3-3-3. Iowa: 0-0-0-1-0-0-0-0-o=l. Talwan: 0-0-0-0-0-0-2-0--2=4. Werpcijfers: Iowa: Georgantis (6 inn.) 0-2-0-2; Kuepker (2 2/3 inn.) 0-1-4-3; Holbuch (1 3 inn.) 1-0-0-0. Taiwan: Kup (7 inn. + 1 speler): 5-1-6-1; Huang (2 inn.): 3-1-1-0. --- Hage verliest trui ANP — De Amerikaanse Mary Nanne Martin heeft dinsdag in de veertiende etappe van de Tour de Femme, van Moutiers naar La Plagne over 33 kilometer, toegeslagen. Niet alleen won zij de etappe met ruime voorsprong, bovendien beroofde ze de Nederlandse ploeg voor de eerste keer sedert de start van de vrouwentour van de gele leiderstrui. De Britse Judith Painter eindigde als tweede op 1 minuut 48, derde de Frangaise Christine Waller op 2.30. Beste Nederlandse was Heleen Hage die als veertiende een achterstand had van 5,11. Hage werd door Martin verdrongen naar de tweede plaats op ruim drie minuten. Na twee rustdagen stond voor de vrouwen dinsdag net als bij de mannen de klim naar La Plagne op het programma. Na al de eerste bergetappe op haar naam te hebben gebracht, bewees Martin ook op de bergflanken naar La Plagne de beste klimster in het peloton te zijn. Vijftien kilometer na de start demarreerde zij uit het peloton in gezelschap van de i Britse Painter. Die kon het tempo van de jonge Amerikaanse slechts vijf kilometer volgen en moest toen lossen. In de resterende kilometers bouwde Martin een voorsprong op van bijna twee minuten. De rest van het peloton zag helemaal geen kans de Amerikaanse te volgen. Heleen Hage, Nederlands beste klimster, eindige tenslotte als veertiende. ---