Arasterdam, 26 April. Zelfbewuste Arbeiders. Die uitdrukking moet tegenwoordig 'Wat dienst doen ! „Zelfbewust" is een Van die woorden, welke juist om hunne vaagheid een zekeren indruk maken. De arbeider, aan wien men zegt dat hij zelfbewust is, neemt het op als een compliment. Hij kent wel niet precies de beteekenis ervan, maar hij begrijpt toch dat het zoowat wil Zeggen, dat hij op de hoogte is. En dat streelt hem. De arbeiders komen op de hoogte. Zij kennen op een prik de maatschappelijke verhoudingen en nooden. Zij dringen door in de diepste geheimen van het maatschappelijk leven. Dat wordt hun ten minste zoo voorgehouden. En zij gelooven dat het inderdaad zoo is. Wie hun dat voorhoudt, steelt hun hart. De socialistitische leiders weten het, en maken er gebruik van om hen aan zich te verbinden. Daardoor is men herhaaldelijk getuige van het zonderlinge feit, dat menschen zonder eenige wetenschappelijke ontwikkeling in vergaderingen de lastigste vraagstukken uitmaken. Vraagstukken, die aan degelijke geleerden veel hoofdbreken kosten, Waarover mannen van studie en ervaring niet dan zeer bescheiden een oordeel durven uitspreken, worden in arbeidersvergaderingen met het grootste meesterschap behandeld. Op het eerste gezicht zou men haast geneigd zijn te zeggen: Wat zijn de tegenwoordige arbeiders volleerd in de sociale quaestie! De socialistische pers laat niet na, onophoudelijk daarop te wijzen en de bourgeoisie het spook voor te houden van een „zelfbewust proletariaat"* Da** klinkt ten minste. Do arbeiders zijn niet meer zoo dom als Vroeger, wat de kapitalisten ook aanwenden om hen dom te houden. Neen, zij kennen alles. Nu moet het iedereen bij eenig nadenken onmogelijk blijken, dat menschen, die niet wetenschappelijk zijn onderlegd, die van 's morgens tot 's avonds in fabrieken worden beziggehouden, wier geest voortdurend gevestigd is op lichamelijken arbeid, plotseling zonder inspanning, zonder voorbereiding staathuishoudkundigen en staatslieden worden, Bij eenige opmerkzaamheid zal iedereen ontwaren, dat het voor arbeiders voldoende is, rnefc de soc*alisten;mee te loopen en mee te schreeuwen, om aanstonds gerekend te worden tot de „zelfbewuste arbeiders". Wat verstaan de meeste arbeiders, die op de hoogte heeten te zijn, van de sociale quaestie, waarvan allen den mond vol hebben? Wij ontvangen op deze vraag een antwoord van Paul Gohre, den candidaat in de protestantsche theologie, die een vijftal jaren geleden als sjouwerman had dienst genomen in een machinen-fabriek te Chemnitz, in Saksen, en daar zeer belangrijke waarnemingen deed. Chemnitz met zijn talrijke fabrieksbevolking is dooren-door socialistisch. Op zeer weinig uitzonderingen na behooren alle arbeiders tot de socialistische partij. Bovendien wordt door de leiders veel werk gemaakt van de socialistische ontwikkeling der arbeiders. Behalve door de pers, die daar een verbazende uitgebreidheid bezit, trachten zij hen in allerlei maatschappelijke vraagstukken in te Wijden door hun vergaderingen, die geregeld worden gehouden. Deze zijn volstrekt niet een uitspanning, maar een leerschool, waarin allen van de socialistische denkbeelden worden doortrokken, en waar de meest begaafden gevormd worden, om hun denkbeeldenm geakkelijk aan anderen mee te deelen en te verdedigen. In elke vergadering wordt in een voordracht een of ander punt uiteengezet. Daarop volgen steeds debatten, waarbij iedereen aangespoord wordt om vrij te spreken, zonder vrees van te worden uitgelachen. Daar is ook altijd gelegenheid om vragen te stellen, waarop dan steeds een antwoord Wordt gegeven. Men zou vermoeden, dat te Chemnitz een ontzettend getal zelfbewuste arbeiders moeten leven, vooral als men daarbij bedenkt, dat hun de godsdienst en het geloof volstrekt niet in den weg zitten. En wat verhaalt Göhre? Daar zijn er, die de partijgeschriften ernstig lezen, die de maatschappelijke vraagstukken bestudeeren, die zich in de beginselen en het doel van het socialisme inwerken. Daar zijn er zoo; maar zij maken nauwelijks drie, hoogstens vierpCt uit van het geheele getal dergenen die den naam van socialist willen dragen. De groote massa weet eigenlijk van niets. Zij lezen vluchtig iets in een blaadje, vangen ter loops wat op uit een redevoering, geven daaraan een verklaring, die met hun persoonlijke verlangens overeenkomt; en de denkbeelden, die daaruit geboren worden, vormen hun geheele kennis van maatschappelijke vraagstukken. Hun politieke en sociale blik reikt niet verder dan de oogenblikkelijke vraagstukken hunner eigene fabriek, de vraagstukken, waarbij zij een onmiddellijk belang hebben, en die zij uit ervaring kennen en begrijpen. Sommigen nemen diezelfde vraagstukken met betrekking tot den geheelen nijverheidstak, waarbij zij werken, in hun gezichtskring op. Maar verder brengen zij het niet. Zoo beoogden te Chemnitz veel arbeiders als doel alleen een andere regeling en wijze van betaling van het loon. De geheele sociale quaestie ligt voor hen in de fabriek, een andere kennen zij niet. Maar wanneer zij erover spreken, dan kleeden zij hunne gedachten in algemeene uitdrukkingen, waardoor hunne denkbeelden den vorm verkrijgen van beginselen. Zoo is het overal. De arbeiders hebben een of meer grieven tegen een bepaalde fabriek, en het wegnemen dier grieven is voor hen de geheele sociale quaestie. Dat kon onlangs ook de heer Gerritsen waarnemen in zijne berucht geworden lezing te Maastricht voor de porselein en aardewerkers. Deze menschen verlangen verbetering van den loonstandaard. Al het andere laat hen tamelijk koud. Als de spreker nu zijn radicale denkbeelden ten beste gaf over den werkkring van den Staat, dan sprak hij eenvoudig over de hoofden heen. Stelde hij parlementaire vertegenwoordiging en algemeen stemrecht in uitzicht, dan verroerden zijn hoorders zich niet. Want al is de socialistische groep van Maastricht ook parlementair gezind, al verheerlijkt de Volkstribuun ook het algemeen stemrecht, de arbeiders verdraaien er hunne hand niet voor. Zelfs als hij over het doel en over de voor- en nadeelen van vakvereenigingen sprak, werd hij nauwelijks begrepen, zooals duidelijk bleek uit het bedankje van den president der vergadering. Maar sprak hij over te lage loonen en over de noodzakelijkheid van een verhooging daarvan, dan tastte hij de sociale quaestie in haar hart aan. Dan werd hij begrepen en luide toegejuicht. Voor de socialistische leiders is dat volkomehonverschillig. De hoofdzaak is, zij zullen het zelf met het grootste cynisme toegeven, dat de arbeiders ontevreden zijn. Hoe die ontevredenheid gewekt en gekweekt wordt, komt er niet op aan. Al zijn de gronden nog zoo onredelijk, al maken de arbeiders er zich-zelven ongelukkig door, zij moeten ontevreden gemaakt worden. Dan staan de leiders gereed met beloften, die zij zeker nooit kunnen vervullen. En zoo bedriegen zij de arbeiders-klasse. De arbeiders wanen bij de socialisten de waarheid te hooren en van hen ware ontwikkeling te ontvangen; dan verheffen zij zich op den naam van „zelfbewuste arbeiders" ; en zij zien niet in, dat zij arme bedrogenen zijn. --- BUITENLAND. ALGEMEEN OVERZICHT. De koning der Belgen, die een oogenblik zoek was, is weder terecht. Het laatst^ was hy als „graaf Van Ravenstein'' op het ionische eiland Corfoe, in Griekenland, gezien, en toen hij vandaar vertrok, „men wist niet waarheen", scheen zijn schip „naar Egypte" te koersen. Maar gisteren is hij weder opgedoken te Brindisi, van waar hij onmiddellijk naar Bologna vertrok. De radicale Réforme had reeds spottend gevraagd, of Z. M. zich bij geval naar zijn zwarte onderdanen van den Congostaat begeven had; maar in ernst zyn alle Belgen er heel gerust op, dat Leopold 11, na een uitstapje van enkele dagen tot herstel Z3jner gezondheid, weldra weder rustig te Laeken zal zitten. Ook de minister-president Deßurlet, die dezer dagen door het verlies zijner moeder zwaar geschokt is, heeft zich tot verstrooiing voor enkele dagen op reis begeven (naar Parijs), en gedurende dien tijd neemt de ijzersterke Peereboom, die herhaaldelijk getoond heeft voor twee en zelfs drie portefeuilles tegelijk volstrekt niet bang te wezen, alweder ad interim, bij zijn Spoorwegen enz., ook liet departement van Binnenlandsche Zaken waar. Vandenpeereboom, ofschoon de oudste van al de ministers, heeft het zwaarste departement, vraagt nooit verlof, is nooit ziek en neemt en passant nog zooveel portefeuilles er bij waar, als men maar hebben wil. En als straks de Kamer met Be Bruyn's begrooting van Landbouw-Nijverheid-Arbeid-Openb. Werk. gereed zal wezen en met het budget der Spoorwegen-Posterij-Telegraphie zal beginnen, dan zullen de socialisten, bij hun verwachte aanvallen, den Peereboom nog altoos frisch en groen en tegen al hun geweld bestand vinden 1 In de secties of afdeelingen der Kamer is Vandenpeereboom's begrooting reeds onderzocht, maar oudergewoonte waren de leden weder bitter slecht opgekomen: in elke sectie niet meer dan 4 a' 6 leden, en in do derde sectie slechts drie: 2 socialisten en 1 radicaal! Natuurlijk heeft dit drietal het budget verworpen en in dien zin een rapporteur benoemd. Op die manier wordt werkelijk het geheele sectieonderzoek een vijfde wiel aan den wagen, dat liefst zoo spoedig mogelijk moest worden afgeschaft. Mgr Jacobs, de deken van Brussel, die verleden jaar het slachtoffer was van een ernstig ongeval, is thans geheel hersteld, maar zal nog eenige dagen rust nemen, alvorens zijn ambt te hervatten. Be katholieke anti-sociale werklieden van Nijvel hebben jl. Maandag luisterrijk de benoeming gevierd van een arbeider, den heer Alfred Herman, tot mede-regent van de liefdadigheidsinstellingen. Een stoet van meer dan tweeduizend, begeleid door het Koninklijke Fanfaregezelschap en van verschillende arbeiders-vereenigiugen, heeft den held van het feest te zijnen huize afgehaald en naar het Sint Michielslokaal, waar bouquetten zijn overhandigd, begeleid. Op den voorbijtocht hoorde men allerzijds vreugdekreten om den nieuwen beheervoerder van het patrimonium der armen te begroeten. — Beze benoeming heeft den besten indruk gemaakt bij de bevolking. Be leiders der socialisten hebben wijs gehandeld door zich neigers te vertoonen, terwijl de afwezigheid der valsche volksvrienden ongemerkt is voorbijgegaan. Volgens de brusselsche Gazette heeft de belgische Regeering in beginsel besloten, over te gaan tot naasting van den Grand Central Beige-spoorweg. Te Parijs is de werkstaking deiomnibus en trambeambten gisteren, na nieuwe conferenties met den Gemeenteraad en den minister-pre-udent Ribot, geëindigd. In een zeer woelige vergadering besloten de stakers den arbeid, na een vierdaagsche onderbreking, heden te hervatten, mits alle beambten weder in dienst genomen werden. Be Compagnie nam daarmede genoegen, doch maakte een uitzondering voor degenen, die zich aan ernstige gewelddadigheden of opruiing hebben schuldig gemaakt. — De pogingen der stakers, om ook de fiacre-koetsiers, gemeente-werklieden en gaswerkers tot staking en solidair-verklaring mede te sleepen, waren mislukt. Te Grenoble hebben thans de koetsiers van huurrijtuigen het werk gestaakt. Tijdingen van Madagascar melden schier dagelijks kleine zegepralen der Franschen. De Hovaas, door Sherrington en de andere engelsche officieren aan hun lot overgelaten, hadden zich op de meest bedreigde punten bij Tama* tave, Diego Suarez en Majunga opgesteld, en voorts hier en daar kleine posten gevestigd van een paar honderd man. Hun stelling bij Majunga, ofschoon met een kleine batterij verbonden, werd door de franscheartillerie, gesteund door het oorlogsschip Gabès, spoedig genomen. En toen nu de infanterie de omliggende plaatsen kwam bezetten, stelden de dorpelingen zich met den moed der vertwijfeling voor de graven hunner ontslapen hoofden; maar als zij zagen dat de Franschen die graven eerbiedigden, onderwierpen zij zich gewillig en vroegen zelfs bescherming tegen de Hovaas. Bezen hadden inmiddels bij Miandane een versterkt kamp opgericht, dat thans ook reeds veroverd is. Spanje is zijnerzijds op Cuba al even voorspoedig als de fransche op Madagascar en de Britten in Tsjitral. Generaal Calleja, die het kapitein-gene* raalschap aan Martinez Campos moet overgeven, had juist nog eerst de voldoening de bende van Maceo te verslaan. Het heette zelfs dat het gevreesde opperhoofd Maceo-zelf zich onder de gesneuvelden bevond, maar later bleek dat hij, die er voor was aangezien, slechts Maceo's broeder was. Campos heeft nu het oproerige oostelijk deel van het eiland in drie districten verdeeld en een deel der garnizoenen door vrijwilligers vervangen, ten einde zooveel mogelijk soldaten in het open veld te kunnen gebruiken, in afwachting van de nieuwe versterkingstroepen, die de volgende week uit Spanje zullen aankomen, waar opnieuw 20,000 man onder de wapenen zijn geroepen. Be nieuwe spaansche gezant te Washington heeft de opdracht, krachtig te protesteeren tegen de hulp en steun die de opstandelingen in Amerika vinden; zonder die hulp zou de opstand spoedig doodbloeden. Spanje zal nu ook zijn Panamino krijgen. Een beambte van het ministerie van Financiën, zich verbazende over den geringen invoer, heeft eens de rapporten van andere landen nagegaan om te zien wat van daar zoo al naar Spanje was uitgevoerd, en ontdekte toen dat dit voor millioenen meer bedroeg dan in Spanje was opgegeven. Zoo o. a. had Algiers in 1893 naar Spanje 300,000 kilo suiker, 30,000 kilo tabak en drie millioen kilo graan vervoerd; terwijl daarvan in de spaansche rapporten enkel 95,000 kilo graan vermeld stond. Bij zes andere posten vond de beambte een verduistering van inkomende rechten a 36,000,000 pesetas! In het geheel durft hij reeds aannemen, dat de Staat jaarlijks voor 100 millioen bestolen isl! In Italië is de Panamino nu juist voorgoed in den doofpot. Nu het Hof van Cassatie de inbeschuldigingstelling van den oudminister Giolitti vernietigd heeft, zou alleen de Senaat hem kunnen vonnissen, indien de Kamer hem formeel bij dezen aanklaagt, wat echter door niemand verwacht wordt. Be motiveering der uitspraak van het Hof is nog niet bekend, en men weet dus nog niet of het de vervolging door de gewone rechtbank enkel geoorloofd acht met toestemming der Kamer, dan wel of het een oud-minister, zoowel als een minister, enkel vervolgbaar acht door de Kamer. Op verschillende plaatsen in Italië worden vergaderingen gehouden om de handelsbetrekkingen met Frankrijk weder aan te knoopen. Te Rome werd een groote meeting gehouden door de Kamer van Koophandel. Vertegenwoordigers van 40 italiaansche Kamers van Koophandel, v.an 14 andere Kamers en van 10 Veréenigingen woonden de meeting bij. Eenstemmig werd aangenomen een motie, waarin de hoop werd uitgesproken, dat de handelsbetrekkingen met Frankrijk weldra weder de vroegere vriendschappelijkheid zullen toonen. — Be Vossische Ztg meent echter dat Frankrijk zich, ondanks zijn geïsoleerde handelspositie, niet toeschietelijk zal toonen, zoolang Italië zich niet van de Triple Alliantie afscheurt. Bismarck, een deputatie uit Keulen ontvangende, heeft weder eens van de annexatie van Elzas-Lotharingen gesproken : geenszins echter in dien zin alsof toen de geliefde duitsche broeders voor hel Rijk zouden herwonnen zijn, zooals steeds met pathos door de Bismarck-vereerders verzekerd wordt! Heel onbewimpeld verklaarde hij dat hem die zoogenaamde „broeders" enkel te pas kwamen als een PreUstein, een schamppost voor de Franschen op hun weg naar Duitschland. In 300 jaar hadden de Franschen wel 30 maal een inval gedaan, zeide hij', en dat moest uit zijn; Buitschland moest een voorterrein hebben, om niet elk oogenblik door deFranschen overrompeld te kunnen worden, die van Metz naar Stuttgart konden oprukken als het hun goeddacht. Of de Elzassers gaarne weder Buitschers wilden worden of niet, deed er niets toe, zei Bismarck heel gemoedelijk! Be Germania vindt die bekentenis niet verstandig, daar zij zeker niet geschikt is om de liefde der Elzassers op te wekken. Boch er is meer! Nu Japan de chineesche provincie Liao-toeng als PreUstein noodig heeft, komt Buitschland, hoewel geenerlei belang daarbij hebbende, daartegen met Rusland en Frankrijk protesteeren! Indien in 1871 de Ver, Stat. van N.-Amerika eens datzelfde te Berlijn geprobeerd hadden, wat zou Buitschland dan wel gezegd hebben! Japan, dat met Buitschland zoo innig bevriend was, zal voortaan weten wat het aan Buitschland heeft! Ook de Times spreekt opnieuw zijn verwondering uit, dat Frankrijk en Duitschland mede intervenieeren in Oost-Azië. Ruslands inmenging is begrijpelijk; maar wat Frankrijk en Buitschland daartoe leidt vat men niet. Het zal nog moeten blyken, hoever de drie Mogendheden samengaan. Japan zal enkel toegeven als het overtuigd is, dat Buitschland en Frankrijk desnoods even ver zullen gaan als Rusland. • RötDaily News spreekt medenogeens zijn bevrediging uit, dat Engeland dezen veldtocht der drie Mogendheden niet meemaakt. De Stoet deelt het volgende mede omtrent de russische strijdkrachten in het Oosten. Kusland heeft in de nabijheid van Japan in het geheel 22 oorlogsschepen met 300 kanonnen en een voldoende bemanning. Telt men de in het Oosten vertoevende fransche strijdmacht daarbij op, dan krygt men 37 schepen met 610 kanonnen. Bovendien kan Rusland onmiddellijk 22,000 man doen oprukken om het eiland Jesso te bezetten. Be colonne van kolonel Kelly heeft Kogani, nabij Fort Tsjitral, den 19n bereikt. Baar vernam hij, dat Sjier Afzoel gevlucht en de belegeraars verstrooid waren. Kelly's marsen door do geheel met sneeuw gevulde bergpassen, in weinig dagen tijds en met slechts 600 man wordt schitterend genoemd. Het garnizoen van Fort Tsjitral moet een derde deel van zijn strijdbare mannen verloren hebben. Het hongaar-sche Huis van Afgevaardigden heeft met bijna algemeene stemmen en onder luid applaus het voorstel aangenomen van den minister van Eeredienst, om het Wetsontwerp betref fende de Erkenning van den Joodschen Godsdienst, dat door de Magnaten gewijzigd is, in zijn oorspronkelijken vorm naar de Magnatentafel terug te zenden. --- VERSCHEIDENHEDEN. Mgr Wilpert.een oostenrrjkschearchaeoloog, leerling van De Rossi, zal in de groote zaal der Apostolische Kanselarij een conferentie houden, waarin hy botoogen zal dat de muurschilderingen der Catacomben bewijzen dat de dogmaas der katholieke Kerk reeds door de eerste Christenen werden geloofd, en dat de bewering der ongeloovigen, als zouden in den loop der eeuwen allerlei nieuwe leerstellingen zijn ingevoerd, door de wetenschap worden gelogenstraft. De bekende britsche hoogleeraar Huxley is ernstig ziek. --- Willem de Zwijger te New-York. De Iloüand Society te New-York heeft, volgens de N.-T. Times, het plan, om, ter herinnering aan de bezetting van Manhattenoiland door de Hollanders, een bronzen of granieten standbeeld voor Willem den Zwijger op te richten aan de rivier zijde te New-York. Ecu som van vijfduizend dollars zal er voor besteed worden. De jury bestaat uit de heeren Van Hoesen, George G. De Wit en dr D. B. St. John Roosa; een plan, een ruiter-standbeeld van Daniel C. Frenck, is reeds door deze jury ondes-zocht; het paard is door den heer E. C. Potter gemodelleerd, het voetstuk van graniet door Mc Kim Mead en Withe ontworpen. --- BINNENLAND. Amsterdam, 26 April. HET VERTREK DER KONINGINNEN. HH. MM. de beide Koninginnen hebben heden onze hoofdstad verlaten. Wij zijn overtuigd dat haar kortstondig verblijf in ons midden opnieuw heeft doen uitkomen hoe hecht de banden zijn, die ons volk, in alle rangen en standen, met het Vorstenhuis vereenigd houden. Men had de talrijke menigte, dagelijks langs grachten en straten geschaard, om de Vorstinnen te zien voorbijrijden en haar een eerbiedigen groet toe te zenden, slechts gade te slaan, om zich verzekerd te houden dat de echte volksgeest, ondanks alle oproerprediking, nog steeds dezelfde gebleven is. Overal hoorde men de minzaamheid van beide Koninginnen bij haar bezoek aan verschillende instellingen hier ter stede prijzen, en treilend waren de woorden van sympathie en vereering, welke men dikwijls uit den mond van eenvoudigen kon opvangen. De revolutionnairen hebben in hun eigen belang wèl gehandeld door zich in deze dagen van elke manifestatie op straat te onthouden. Een nog krachtiger uiting der Oranje-gezindheid van de amsterdamsche bevolking zou het eenige resultaat zijn geweest. De betuiging, overal herhaald waar de beide Koninginnen zich vertoonden, dat men haar tegenwoordigheid en de eer van haar bezoek op hoogen prijs stelde, was meer dan ijdele plichtpleging. Amsterdam houdt aan het jaarlijksch bezoek van Neerlands Koning of Koningin. Dit bezoek heeft tot heden steeds gestrekt om de liefde tusschen Kroon en volk te bevestigen en als ware het opnieuw te bezegelen. Zóó was het ook dit jaar; zóó zal het, vertrouwen wij, nog zeer veel jaren wezen. --- DE KONINGINNEN NAAR LIMBURG. Hoewel nog een geruime tijd de maastrichteiiaars van de komst der beide Koninginnen scheidt, is men toch reeds begonnei3 met het plaatsen van palen, benoodigd voor het aanbrengen van versieringen. De geplaatste palen of masten zijn afwisselend beschilderd met de kleuren van Nederland, Waideck-Pyrmont, Maas3tricht en Oranje. Het geheel geeft aan de stad reeds een feestelijk aanzien. Voor het bijwonen der godsdienstoefening in de Hervormde kerk, tijdens het bezoek der Koninginnen aldaar, zullen [omtreeks 800 toegangskaarten worden uitgegeven. Bij het optrekken en aflossen der eerewacht aan het gouverne3nentsgebouw zal de muziek der schutterij en van het 2e regiment infanterie zich voor dat gebouw laten hooren. Wanneer men de Sint-Servatius stad doorwandelt, ziet men thans reeds overal de grootste bedrijvigheid.- Op het Vrijthof met het in orde brengen van de kiosk, van fonteinen en hekken. In de Groote Staat met de plaatsing van de geverfde palen voor de versiering. In de Kleine Staat en Wykerbrugstraat met het afbreken van twee huizen. Aan het gouvernementshotel, met het in gereedheid brengen der receptiezalen. Op het stadhuis drukke drukte: de geheele zaal des pas perdus is reeds met grooto laurierboomen gevuld. Kortom het is een koortsachtige inspanning om met alles bij tijds gereed te komen. Aan bet gesticht De Ueibloem te Heithuizen is de levering opgodragon van 9009 nieter giiirlanden tot versiering der straten. He versiering van het Raadhuis te Venlo ter gelegenheid van de komst van Hare Majesteiten, is. voor zoo verre zulks het decoratief gedeelte betreft, opgedragen aan den heer H. Janssen Zeil, tapisseur, aldaar. Het plan van de versiering is luisterrijk. Het eerste balkon van het Raadhuis zal tot een baldakijn worden ingericht. Van rood zijden pluche, uitgevoerd met goudgeel satii3et en afgezet met gouden franje en kwasten, zullen sierlijke draperieën worden aangebracht; de leuningen van dc trappen worden eveneens met roodzijden pluche bekleed terwijl een sierlijke effen looper, met koperen stangen bevestigd, zal gelegd worden over de beide trappen en door de vestibule tot den ingang vau de Raadzaal. In deze laatste komt een prachtig gewerkt, tapht. De troon, die daar opgericht zal worden, wordt bekleed met roodzijden pluche, uitgevoerd met goudb3*ocaat. De vestibule zal door middel van bloemen en planten in een lusttuin herschapen worden. De villa Reeburg te Vucht, eigendom van den heer burgemeester van 's Hertogenbosch, waar HH. MM. op Donderdag 16 Mei een lunch zullen gebruiken, wordt voor de ontvangst der hooge gasten reeds in gereedheid gebracht door de flrmaas G. Schopmeier en J. Krybolder-Smits. --- ATJEH. Aan een particuliere correspondentie van Sumatra's Oostkust, die aan De Tel. welwillend ter inzage verstrekt werd, is het volgende ontleend: De Atjehers worden tegenwoordig weer erg brutaal; zij hebben eenigen tijd geleden van het binnenlandsch bestuur een stoomsloep weggenomen en die des nachts langs onze schildwachten heen in zee gesleept. Dit feit is moeilijk te rijmen met dan tegenwoordigen zoogenaamd rustigen toestand op Atjeh en de gevolgde politiek, doch het bestuur bemerkte niet zoo vlug de verdwijniisg, of ze gaven het gestolen voorwerp ten gesohei3ke aan een bevrieiid hoofd, met de woorden: Ga het nu zelr maar halen. En nu wordt er in verslagen en rapporten maar zwart op wit meegedeeld, dat het aan dien vorst ontstolen is. Meermalen komen zulke kleine knoeierijon voor en de meer degelijke mannen onder onze krijgsmacht walgen ervan. Op Atjeh, om nog een voorbeeld te noemen, schieten ze met een kanon spdnggranaten op een van onze beutings en in het verslag is er dan sprake van eenige • kwaadwilligen, terwijl op Segli dagelijks op de benting geschoten wordt door d« Atjehers. Het ontbreekt er maar aan, dat ze die lui grappenmakers noemen. Nu Lombok achter den rug is, ls ook hier een vuile wasch op te redderen. Het is te hopen, dat onze tegenwoordige gouverneur - generaal flink genoeg zal zu'a om de koe bü de horens te vatten. --- ARBEIDERSBEWEGING. Eergisteren-avond hebben te Haarlem de timmerlieden opnieuw een vergadering gehouden in de zaal van Felix Favore ter bespreking der hangende quaestie: „meer loon, minder werk." De uitslag van de gehouden bespreking heeft dezesi voormiddag de timmerlieden aan het Brongebouw en daarna in andere werkplaatsen den arbeid doen staken, doordat de patroons niet onmiddellijk een loonsverhooging toestonden van 18 op 23 cent per uur. Hamer en beitel werden ter zijde gelegd en optochten van ± 60 a 70 werkstakers trokken door de stad. Daar liepen ze al lachend te wandelen, werklieden die hun vak verstonden en prullen. De laatsten hadden het meeste praats. Zij trokken naar de werkplaatsen der patroons, om daar de werklieden mee te tronen, die zich niet door de opruiers hadden laten overhalen en met het betaalde loon tevreden zijn. Een vader, die met den troep werkstakers meeliep, gelaste zyn zoon, die in de werkplaats van den hoer Beccari aan den arbeid was, om deel te nemen aan de wandeling. HU gehoorzaamde met tegenzin en wierp hamer en beitel met verontwaardiging weg, waaruit bleek dat hy het gedrag van zijn vader veroordeelde. Hier en daar wordt het werk voortgezet door enkele trouwe knechts, die niet van wandelen langs de straten gediend z{jn maar trouw hun plicht betrachten, nu hun kameraden de patroons willen dwingen om een Joonstanda ird aan te nemen van *23 cent per uur zoowel voor den bekwamen als niet bekwamen timmermansknecht. --- EEN BRIEF AAN DEN HEER C. ROGGE. Het N. v. d. D. bevat het volgend schrijven van generaal Vetter aan den gewezen veldprediker op Lombok, ds Rogge, thans verblijvend te Deventer: Batavia, 28 Februari 1895. Geachte dominee Rogge! De ovatiën, die u te Deventer zijn ten deel gevallen, hebben aan enkele personen alhier aanleiding gegeven om zich in couranten ongunstig over u uit te laten; zelfs las ik onlangs een artikel, waarin men u in een bespottelijk daglicht stelt. Ik vind, dat men in Holland overdrijft met het vreugdebetoon over het succes op Lombok, en wellicht had men ook beter gedaan, u te Deventer met rust to laten, want het kan een eenvoudig, bezadigd man als u niet aangenaam zijn, zooveel eerbetoon te ontvangen, waar hy slechts zijn plicht deed. Daar het niet onwaarschijnlijk is, dat men te Deventer die hatelijke artikelen leest, acht ik mij genoodzaakt, te constateoren, dat op uw houding by den overval en den daarop gevolgden terugtocht niets is aan te merken, en u in alle opzichten uw plicht heeft gedaan zoo lang u te Lombok is goweest. Ik voeg daar nog bij, dit de bewustd courantenartikelen mij onaangenaam hebben aangedaan. Na beleefde groeten met de meest» achting uw dw. dr. (w. g.) VUTT3ÏB. ---