„Point dargent, point de Suisses” — roept men ons toe. „ Gij wilt onverwijld de verbetering van het i, Voornsche kanaal, onverwijld de vorming van een „, nieuwen riviermond in zee en de verbetering van •, de Maas tot bij Krimpen : waar is het geld, voor de „ uitvoering dier plannen voorhanden? Wilt gij den „ aanleg der Spoorwegen zelfs zoozeer op den achter., grond plaatsen, dat onze finantiële krachten uit., sluitend aan uwe plannen gewijd worden?" Wij antwoorden: onze finantiële positie laat ruimschoots de uitvoering toe van de door ons aangeprezen ondernemingen, en wij zijn er verre van af, om aan die ondernemingen den aanleg van hoofdlijnen te willen opofferen. Om beide stellingen te bewijzen, zullen wij een vlugtigen blik werpen èn op de wijze, waarop de verbetering van het Voornsche Kanaal en van de Maas zou worden uitgevoerd, èn op onzen finantiëlen toestand, juist met het oog op den aanleg van spoorwegen. Wij zetten echter gaarne eén beginsel voorop: al is het, dat dit beginsel in ons vaderland, helaas, nog niet vele voorstanders telt. Het is, dat wij voor nuttige doeleinden geene groote uitgaven voor eens schromen, en het doet ons genoegen, hierin den tegenwoordigen Minister van Finantien op onzen weg te ontmoeten, die onlangs in de Tweede Kamer als zijne overtuiging uitsprak: „ dat eene nuttige, groote uitgave in eens den Staat niet verarmt." Wij gaan zelfs verder, en meenen dat ook de Minister dat heeft bedoeld: Zoodanige uitgave verrijkt den Staat, door de daaruit volgende toeneming van algemeene welvaart. Wij behooren niet tot de verouderde spaarpot-school, door de Engelschen met zoo veel juistheid pennyunse and pound-foolish genaamd. Ofschoon ijverige voorstanders van gepaste zuinigheid, zien wij toch blijmoedig de hand in 's Rijks schatkist gestoken, indien, hetgeen er wordt uitgenomen, strekt om de innerlijke kracht des Lands te verhoogen , en langs andere wegen zoodanige bronnen te openen of ruimer te doen vloeijen, die niet alleen aan de schatkist in ruime mate de renten der gedane uitgaven opleveren, fflaar ook onze middelen van bestaan versterken. Dat yan dezen aard de uitgaven zijn waartoe wij dringend aansporen, zal wel door niemand worden betwist; want is er voor ons Land iets méér van algemeen belang, iets dat méér aan de schatkist-zelve voorleden belooft en tegelijk aan zoo vele bedrijven en neringen hoogeren bloei voorspelt, dan elke onderneming, die de strekking heeft om van handel en scheepvaart belemmeringen , die ze drukken , weg te nemen? De verbetering van het Voornsche Kanaal zou in twee jaren afloopen , hetgeen eene uitgave geeft van twee ton in het jaar. De vorming van den riviermond zou een tijd van vier jaren vereischen, waarvoor, volgens het advies van den Raad uit den Waterstaat , jaarlijks één millioen moest worden beschikbaar gesteld. De kosten der rivier-verbetering zelve, ten bedrage van één millioen , zouden over een tijdvak van zes jaren verdeeld moeten worden. Wij verkrijgen alzoo eene totale uitgave van / 5,400.000. Verdeelt uien ze naar de voorgestelde wijze van uitvoering, dan zou beschikbaar moeten zijn , in de twee eerste jaren telkens ƒ 1,366,000; in het derde en vierdejaar telkens f 1,166,000, en in de twee laatste jaren telkens ƒ 166,000. Gaat de uitgave van deze som — hetzij men haar afzondert in ééns van de in de schatkist aanwezige baten, hetzij men dit doet naar gelang van de behoefte — onze finantiële kracht te boven ? Wij vinden het antwoord in § 9 van het verslag der Tweede Kamer over de concessie Sloet-Reuchlin, alwaar wordt aangetoond, dat indien de Staat voor 10 millioen aandeel nam in die concessie, de schatkist dan nog in staat zou zijn, om ook andere spoorweglijnen te subsidiëren, en tevens groote werken tot stand te brengen, waaronder ook is opgenoemd de verbetering der waterwegen naar Amsterdam en Rotterdam. Doch de stand der spoorwegen-quaestie is, tenjjevolge van het uitgebragte , zoo even genoemde \ erslag, veranderd. Hoe uiteenloopend de beschouwingen over die zaak ook geweest zijn, men mag veilig als hét gevoelen van de groote meerderheid der leden van de Tweede Kamer aannemen twee beginselen; vooreerst geene Staats-spoorwegen, en ten tweede geenerlei deelgenootschap van den Staat in het kapitaal "er spoorweg-ondernemingen. Wat is er het gevolg van ? Dat vele millioenen, die de bestemming hadden om geplaatst te worden in aandeelen van spoorwegmaatschappijen, komen vrij te vallen. Reeds in december hadden wij 25 millioenen in kas. voortvloeiende uit het koloniaal batig slot. Daarvan werden vijf millioenen, op voorstel der Regering, geamortiseerd (*); er blijven dus 20 millioenen over, "ie zelfs het eindcijfer niet uitmaken, waarop mag gerekend worden, terwijl wij zelfs geheel buiten jekening laten de batige sloten , die volgende jaren, e|-*ij dan tot meerder of minder bedrag, geven «ben , en in de eerste plaats het batig slot over 1858. vanl **e meer(-ei'beid &er Tweede Kamer, ter zake we 1- sP00rwet?eu i alleen snbsidie wil toestaan voor buit n U'et an J uitzondering. en alleen dan wanneer dat eilSfwone > zo° kostbare kunstwerken noodig zijn, Q,e ZIJ °et aanlegkapitaal bovenmate verhoogen, kan aan_.V . 8 aannemen , dat van de 20 millioenen, die mjg ezi8 waren en nu zeker weder aangegroeid zijn, blijft B|?o**-en de helft buiten dadelijke beschikking °* K zou tot dezelfde slotsom komen, al ware spoor«n'er 00"* f?enegen geweest, in het kapitaal van in 't y^-ondernemingen te doen deelnemen; immers de COn erslag « met juistheid aangetoond, dat al kwam _^__^cessie Sloet-Reuchlin tot stand, er 3 jaren konden ) Zitting 2de Kamer van 10 Dec. jl. verloopen eer met de onteigeningen een aanvang kon gemaakt worden. Wij doen dus geen afbreuk aan den aanleg va» spoorwegen , indien wij aan de renteloos liggende millioenen eene nuttige bestemming wenschen te geven; millioenen, die ongebruikt zouden moeten blijven liggen, al had de Tweede Kamer het deelgenootschap van den Staat in het kapitaal van spoorweg-maatschappijen goedgekeurd. Doch welke bestemming zullen die millioenen nu erlangen? Zal men ze amortiseren? Wij hopen het niet; wij vertrouwen, dat de Minister van Finantien nu met de daad zal toonen, dat „ eene groote. nuttige ■ uitgave in eens den Staat niet verarmt." Wij vertrouwen,! dat de Regering met die millioenen trachten zal. de innerlijke kracht van onze middelen van volksbestaan te verhoogen. Vele en dringende belangen eischen voorziening. Wij voor ons hebben gewezen op de noodzakelijkheid van de verbetering van het Voornsche Kanaal en van de Maas tot in zee. Doch wij wijzen ook op het doorgraven van Holland op zijn smalst. op de verbetering van het vaarwater in den Rijn boven Arnhem, op het groote plan tot kanalisatie van Groningen, op de voortzetting der kanalisatie van Overijssel, enz. De spoorweg-questie is een stadium van stilstand, voor zooveel toepassing betreft, ingetreden. De Regering zal moeten trachten eene concessie van de Noorderlijn vast te stellen op nieuwe grondslagen; zij zal daaraan moeten verbinden eene andere, tot stichting der verbinding van het zuiden en zuidwesten des Rijks. Daarmede gaat tijd verloren; waarom zouden wij intusschen den ons toegestanen tijd en de voor ons beschikbare middelen niet gebruiken, om andere ondermingen uit te voeren, niet minder in het algemeen belang . en zelfs des te krachtiger eene goede toekomst voor de exploitatie van nieuwe spoorweg-lijnen voorspellende ? Neen, wij vertrouwen, dat de Regering een ruim standpunt zal aannemen, dat ook de gevolgen van groote maatregelen berekent; dat zij niet ongebruikt zal laten voorbij gaan den gunstigen toestand , waarin wij ons bevinden, en zonder welken het voor ons steeds onmogelijk zijn zal, om groote werken tot stand te brengen ter be^ ordering der nationale welvaart. Is het ons mogen gelukken, het nut en de noodzakelijkheid aan te toonen van de verbetering van de Maas tot in zee, wij vertrouwen ook voldingend te hebben bewezen, dat onze finantiële toestand de uitgave gedoogt; en dat zij, in den gegeven stand van zaken, op geenerlei wijze den aanleg van spoorwegen praejudicieei*t,die nu op nieuw van meet af behoort te worden overwogen. Op ééne voorwaarde zouden wij ons niet tegen de amortisatie der voorhanden millioenen verzetten: indien zulks namelijk geschiedde, niet om uit verkeerde zuinigheid, groote werken van publiek belang onuitgevoerd te laten, maar om de renten te besparen over dat gedeelte van het kapitaal, hetwelk later slechts bij onderdeden zal behoeven verstrekt te worden. Slaat men dadelijk de handen aan het werk, zondert men af wat er in den loop van het jaar noodig zal zijn, en amortiseert men het overige, met de bepaling dat in de latere behoeften door uitgifte van scnatkistbiljetten zal voorzien worden (§), dan zijn, meenen wij. alle belangen geconcilicerd. Het Vaderland zal zich dan verheugen in het tot stand brengen van nieuwe en krachtige huljimiddelen voor zijn bloei en zijne welvaart, en de schatkist zal het voordeel genieten van het bedrag der renten over den tijd, gedurende welken zekere gedeelten vau het beschikbaar kapitaal niet behoeven te worden besteed. Doch welke keuze de Regering ook doe: wij wenschen dat zij met ijver van de gunstige gelegenheid gebruik make. Zij vestige hare aandacht op de beste wijze, om tot den aanleg van spoorwegen te komen, doch handcle onverwijld met betrekking tot andere, niet minder gewigtige, zelfs daarmede in verband staande belangen. De millioenen, waarover zij te beschikken heeft, bestemme zij voor andere weiken van publiek belang, eu niet in de laatste plaats een deel daarvan voor de verbetering van het Voornsche Kanaal, en van de rivier der Maas tot in zee. X. (§) Vergel. hiermede de redev. des Min. van Finantien, dd. 10 Dec. jl. --- BUITENLAND. LONDEN den 7 Februarij. De Morning Star meent stellig te kunnen zeggen dat de wet op de Parlementaire hervormingen binnen den tijd van drie weken door de Regering aan de Wetgeving zal worden voorgelegd. — Met den schrijver der bekende brochure Napoleon 111 en Italië is de'Morning Post van oordeel dat de diplomatie, alvorens het tot een oorlog komt, de thans heerschende geschillen tusschen Frankrijk en Oostenrijk moet trachten te vereffenen en de voorwaarden der bevrediging voor te schrijven*. „ Laten, zegt dat blad, de Europesche Mogendheden de verdragen van 1815 op nieuw onderzoeken, zoo als zij tijdens het Parijzer Congres daartoe werden uitgenoodigd, en de oorlog, met al zijne verschrikkelijke gevolgen , zal afgewend kunnen worden. Ontwijken zij het vraagstuk, dan is, al volgt er ook geene vormelijke oorlogsverklaring, eene botsing aan de Sardinische en Lombardijsche grenzen onvermijdelijk. Piemont zal niet Oostenrijk in strijd geraken, Frankrijk zich verpligt zien Piemont te ondersteunen, en als de oorlo**-stoorts eenmaal ontstoken is zal niemand kunnen zeggen wanneer die weder gebluscht zal worden. Geene uitdrukkingen zijn te vinden, sterk genoeg om de ontzettend groote verantwoordelijkheid dergimen aan te duiden, die door hunne stelling geroepen zijn om aan deze gewigtige vraagstukken deel te nemen en daarover te beraadslagen. Engeland heef: slechts één pligt te vervullen, namelijk zich de gelegenheid ten nutte te maken en krachtig te verklaren dat Italië , zonder oorlog, of zonder eenige andere verstoring des algemeenen vredes van Europa, vrij zal wezen." — Bij een dezer dagen bewerkstelligd onderzoek is gebleken dat de telegraafkabel der Kanaaleilanden nabij het laag water peil afgebroken en een der stukken er van tot op een afstand van 150 Engelsche ellen van het overige afgescheiden is. Terstond is een nieuw eind kabel van Londen ontboden, hetwelk op een punt gelegd zal worden, waar men hoopt dat het minder aan schade blootgesteld zal zijn. De stoomboot Venus is voor deze verrigting afgehuurd, en men vertrouwde dat de geheele lijn binnen weinige dagen geheel hersteld zou wezen. Dit is het eerste bekende voorbeeld der afbreking van een onderzeeschen kabel onder soortgelijke omstandigheden, maar er blijkt uit welk eene geweldige kracht de golven kunnen uitoefenen, als zij door een buitengemeen hevigen storm worden opgestuwd. — Wat den Transatlantischen telegraaf betreft, men zegt dat de daarvoor bestaande maatschappij, voor het geval dat alle pogingen tot herstelling van den kabel mislukken mogten, van de Regering den waarborg van 4} percent op een nieuw kapitaal van £ 500,000 gevraagd heeft. Naar verzekerd wordt beeft, gedurende den korten tijd dat die telegraaf nog geregeld werkte, één enkel langs dien weg afgezonden berigt, tegenbevel wegens het inschepen der 59ste en 62ste regementen naar Indië behelzende, de schatkist eene besparing van £ 50,000 opgeleverd. — Volgens eene dépêche uit Alexandria van 2 dezer, welke over Corfu ontvangen is, zijn de Indische en Chinesche brievenmalen aldaar gearriveerd en hebben berigten uit Calcutta van 9 januarij, uit Madras van 4 januarij en uit Hong Kong van 30 december overgebragt. Tijdingen uit AUahabad, van 1 januarij, houden in, dat het Rijk van Punjaub van het presidentschap Bengalen is afgescheiden. Te Calcutta beschouwde men den veldtogt in Oude als geëindigd. Uit Gwalior had men den 11 januarij te Allahabad berigt dat 3000 man van het leger van Tantia Topee de Chambal tegenover Jeppore zijn overgetrokken. De baron Gros was, blijkens de berigten uit Hong Kong, nog in die stad. Van lord Elgin had men geene tijding. --- KEULEN den 7 Februarij. In de vrije stad Hamburg heerscht sedert eenigen tijd op staatkundig gebied eene ongewone beweging. Men weet dat aldaar sedert langen tijd vergeefsche pogingen gedaan waren, om de oude en in vele opzigten verouderde staatsregeling te wijzigen en te vernieuwen. Eene nieuwe constitutie, die den Uden april 1849 ten gevolge der beroerten van het jaar 1848 was vastgesteld, werd onmiddellijk weder afgeschaft , waarop eene andere staatsregeling den 23sten mei 1850 bij besluit van den Raad en de burgerschap werd aangenomen. Tegen deze laatste werden, zoo wat sommige bepalingen als wat de beginselen in het algemeen betrof, van wege de Duitsche Bondsvergadering bezwaren geopperd, die ten gevolge hadden dat de constitutie van 1850 niet ten uitvoer gelegd werd. De Hamburger Senaat onderwiep dezelve herhaaldelijk aan eene herziening, en stelde meermalen zulke gewijzigde ontwerpen aan de burgerschap voor, die echter alle voorstellen van zoodanigen aard verwierp. Laatstelijk heeft de Senaat zich genoopt gezien om eenen anderen weg in te slaan en besloten te beproeven om door middel van partiële verbeteringen langzamerhand tot de gewenschte hervorming te geraken. In . dien zin zijn voor eenigen tijd onderscheiden voorstellen, met name een, strekkende om de justitie en de administratie vaneen te scheiden, aan de burgerschap gedaan; doch ook deze poging om tot eene bevredigende oplossing van het aanhanigige vraagstuk te komen, ontmoet tegenstand. Er | worden talrijke burgervergaderingen gehouden, waarin , zich eene hevige oppositie zoowel tegen de voorstellen , van den Senaat, als tegen liet door hem aangegrepen middel van stuksgewijze verbetering, openbaart; velen verlangen eene nieuwe en volledige hervorming der staatsinstellingen; niet weinigen verklaren zich voor de onverwijlde invoering der door de Bondsvergadering afgekeurde constitutie van 1850. Deze voorvallen hebben aanleiding sregeven tot het 'gerucht, dat de Bondsvergadering besloten ïou hebben, zich regtstreeks in de zaak van de herziening ler Hamburger constitutie te mengen. De ministeriële Preussische Zeitung spreekt dit gerucht ten stelligste tegen, maar rigt te gelijker tijd aan de Hamburgers de verrifcning om thans cendragtig tot afdoening van het zoolang aanhangige vraagstuk der grondwetsherziening zamen te werken. en vooral zich van alle onwettige handelingen te onthouden, welke eene tusschenkomst van den Bond ten gevolge zouden moeten hebben. — Een half officieel artikel van het Dresdener Journal wederspreekt het gerucht dat de Russische en Fransche Vertegenwoordigers in last zouden hebben de Duitsche Hoven door het uitstrooijen van vredelievende geruchten in tijdelijken toestand te doen blijven ; althans . zoo wordt in genoemd artikel gezegd , laat zich bij de gezanten van Frankrijk en Rusland te Dresden niets van dien aard bespeuren. — Eene uit Belgrado te Weenen ontvangen depêche van 5 dezer zegt dat Vorst Milosch, door zijnen zoon Vorst Michiel vergezeld , zijnen plegtigen intogt aldaar gehouden had. De Senaat en de Ministers, zoo wordt daar bijgevoegd, waren van de plegtigheid uitgesloten, en Wuzic Perisic, de voorzitter van den Senaat, is in hechtenis genomen. --- PARIJS den 7 Februarij. Per telegraaf draagt gij reeds kennis van de Troonrede, heden middag door den Keizer alhier uitgesproken, waaruit gij zult ontwaard hebben, dat die rede een vredelievenden geest ademt. Mijn vermoeden is bevestigd geworden, dat de Keizer deze gelegenheid zou te baat nemen, om een veel beteekenend woord te spreken, en zijne herinnering aan de woorden: het Keizerrijk is de vrede! heeft veel genoegen gedaan bij allen die den vrede wenschen en in een oorlog voor Europa niet dan schade zien. De rede des Keizers onderscheidt zich weder zeer van de gewone officiële formulieren, welke sedert jaren in zwang zijn bij de opening der Wetgevende Zittingen in parlementaire Landen. Duidelijk geeft de Keizer zijne meening te kennen. Reeds terstond zegt Z. M. de ontmoediging en onverklaarbare ontroering te betreuren , ontstaan toen men vernam dat er verschil bestond tusschen de Kabinetten van Frankrijk en Oostenrijk. „ Men schijnt," zeide de Keizer, „ aan den eenen kant getwijfeld te hebben aan de gematigdheid waarvan ik zoo vele blijken heb gegeven; aan den anderen, aan de wezenlijke magt van Frankrijk. Gelukkig is de massa des Volks er verre af van voor zoodanige indrukken vatbaar te zijn." Door vervolgens te herinneren wat dé Keizerlijke Regering heeft gedaan om Europa tot rust te brengen bekampt hij hetgene verspreid is om de gematigdheid en de loyauteit zijner politiek in verdenking te brengen. De goede verstandhouding niet Engeland , Pruissen , Rusland en Piemont wordt achtereenvolgend in een helder daglicht gesteld, en rond en open wordt gesproken over den minder gunstigen aard der betrekkingen met Oostenrijk, doch. al moge de diplomatie zich daarover te regt bekommeren , de Keizer zegt, „ dat daarin echter geene voldoende reden gelegen is om aan een oorlog te denken , en in allen gevalle heeft het Keizerrijk geenszins de gevaren eener nieuwe coalitie te duchten." Het is te hopen, dat deze Troonrede, welke men met zoo gespannen verwachting verbeidde, de gemoederen een weinig tot bedaren brengen zal. ,Nu nog iets over de plegtigheid zelve van de opening der Wetgevende Zitting. Nog nooit had eene zoodanige plegtigheid plaats gegrepen met zoo weinig uiterlijk vertoon ; er waren geene troepen bij tegenwoordig ; eenige stadssergeanten, eenige gardes van Parijs te voet en te paard om de volgorde der rijtuigen te regelen, ziedaar alles. Doch inwendig leverde het paleis een prachtig gezigt op. Van elf ure af vergaderden in de zaal der Staten van het paleis der Louvre de verschillende genoodigden, Senatoren , Gedeputeerden, leden van den Staatsraad. gezanten enz.; dames in rijk toilet namen plaats op de verschillende tribunes dezer zoo grootsche zaal. Inmiddels kwamen de Prinsen en Prinsessen, de Ministers, Maarschalken en groot-dignitarissen der huizen van HH. XX. HH. aan het paleis der Tuileriën bijces,, om den Keizer en de Keizerin te vergezellen. Ten één ure verkondigde het kanongebulder, dat de Keizer zich met zijn schitterenden stoet naar de zaal der Staten begaf, waar nu al de geconstitueerde bgchamen voltallig HH. MM. toefden. Weinige oogenblikken later kondigde de groot-ceremoniemeester de komst des Keizers aan en de geheele vergadering begroette staande Z. M. met de kreten: Leve de Keizer! leve de Keizerin! leve de Keizerlijke Prins! De Keizer nam plaats oj> den troon, terwijl Prins Jéröme zich aan zijne regter- en Prins Napoleon zich aan zijne linkerzijde bevond. In de daarvoor bestemde tribune plaatsten de Keizerin en de Prinsessen Mathilde en Clotilde zich, welke laatste vooral zigtbaar getroffen was door het grootsche tooneel dat zich aan haar oog vertoonde. Met krachtige stem sprak nu de Keizer de reed» bekende rede uit. welke met geestdrift werd toegejuicht. Na de rede hadden de gebruikelijke formaliteiten plaats en nog vóór twee ure was de geheele plegtigheid afgeloopen. — De heer Emerat is van Djeddah in deze hoofdstad aangekomen. — De Moniteur deelt eene depêche aan Graaf Walewski mede, in welke de benoeming van Vorst Alexander Couza tot Hospodar van Wallachije berigt wordt, met bijvoeging dat de bij het organiek reglement en de overeenkomst van 19 augustus voorgeschreven vormen in zake van verkiezingen stipt zijn opgevolgd. dat de bevolking de keuze der vergadering met geestdrift heeft toegejuicht en dat de stad Bucharest des avonds geïllumineerd werd. De Pays juicht met warmte de stemming der kiesvergadering van Wallachije en de dubbele benoeming van Vorst Alexander Coiiza toe. Het blad doet opmerken, dat deze stemming volkomen in het gelijk stelt de door Frankrijk bij de Parijsche Conferentien volgehouden politiek, toen dit trachtte het denkbeeld van de vereeniging der beide Vorstendommen te doen bovendrijven . en vindt daarin een duidelijk bewijs, dat de Roumeliërs niet, zoo als men het heeft willen doen voorkomen , „ buiten staat zijn iets uit zich zelve te doen dan hetgene wanordelijk en dwaas is." De Pays erkent, dat de dubbele verkiezing van Vorst Alexander niet strookt met de overeenkomst van den 9 augustus 1858, art. 3 waarvan vordert dat er een afzonderlijk Hospodar voor ieder Vorstendom zal zijn. Doch hierin juist vindt bet blad een bewijs voor de noodzakelijkheid om de overeenkomst wat sommige punten betreft te wijzigen, en in die wijziging, met gemeen overleg, van de door de Conferentie vastgestelde reglementen ziet de Pays geen bezwaar. Een ander dagblad dezer hoofdstad, dat mede als een orgaan der Regering wordt beschouwd, de Patrie, uit zich in gelijken geest, doch laat zich niet zoo open uit over bet vraagstuk van de herziening der reglementen van den 19 augustus. Het gelooft echter dat zij, die de vereeniging het krachtigst bestreden hebben, thans moeten erkennen dat er zoowel voor hen als voor de Vorstendommen voordeel in gelegen zou hebben om die vereeniging te doen zegevieren; aan den éénen kant zou men moeijelijke geschillen vermeden hebben en aan den anderen manifestatien welke naar protesten gelijken. Het blad vraagt wel, of de arbeid der Conferentie geschokt is door de stemming der Vergaderingen te Jassy en Bucharest, maar onthoudt zich met behoedzaamheid van het uiten van een gevoelen te dezen aanzien. — LI. vrijdag heeft de Sardinische Kamer der Gedeputeerden in hare afdeelingen het wetsontwerp onderzocht betrekkelijk de leening van 50 millioenen, welke door de Regering verlangd worden. Al de afdeelingen hebben rapporteurs benoemd, die gunstig voor het ontwerp gestemd zijn, maar de geuite gevoelens waren niet eenstemmig. De leden der regterzijde waren wel niet in beginsel tegen de leening, ! maar verklaarden dat zij, alvorens te stemmen, van ac Regering meerdere inlichtingen verlangden dan de in Ide memorie van toelichting vervatte. De leden der I linkerzijde en van het midden schijnen allen het ontwerp te hebben ondersteund. ---