De St. Martinsche quaestie. 11. [ et is een feit, dat St. Martin, wat de slavenl »e»tie betreft, zich ten tijde dat de emancipatie r*t* "oorbereid en tot stand kwam in een anderen bevond dan onze overige West-Indische ber 'agen. De reden hiervan was eenvoudig deze, dat 'Cllt*i een gedeelte des eilands tot het Nederlandscb pRB behoort en het andere Fransche kolonie is. '1* noodwendig gevolg hiervan, voor eene zoo kleine 'Wrektheid lands, moet wezen dat iedere ingrijpende •«regel, ofschoon slechts door eene der twee e»>ingen genomen, op heide deelen een meer of 1,1 dadelijken invloed heeft. Dit ondervond men in j "8* Want toen in dat jaar de slavernij in het f,n»ch gedeelte van St. Martin werd afgeschaft, '""baarde zich onmiddellijk eene algemeene gisting I"*ef de slaven van het Nederlandsch gedeelte, van ,'e het te vreezen was, dat zij, de kans daartoe schoon ''""e, naar het vrijgeworden deel des eilands zouden 'erloopen. Men begon voor rustverstoring en opstand 'feesd te worden, weshalve de slaven-eigenaars, in 6tle algemeene vergadering bijeen gekomen, een besluit f*lOen, welks strekking was om zoo veel mogelijk i.' areigend gevaar te bezweren. Naar aanleiding le,v&n vaardigde de gezaghebber van N. St. Martin de '"'"'lamatie uit van 6 junij 1848, waarbij onder "•deren werd verklaard: l°' dat de gezaghebber zich had vereenigd met de £°0r de ingezetenen genomen maatregelen om hunne , &'ca _.U vrije personen te beschouwen en te behan-1 ren. en met hen overeenkomsten te treffen voorj 1 e' bearbeiden der plantages en het doen van ander j Nk; 2°, dat alle strafbepalingen, op de slaven toepasselijk,' ■ >fen vervallen en vervangen door die bij de wetten 'eglementen voor de vrije bevolking vastgesteld. °e Regering in het moederland keurde den genomen goed, doch meende tevens, dat daarop ■•der eminente gevaren niet zou kunnen worden j "«gekomen. Zij verklaarde aan de andere zijde, "• wat het verzoek eener emancipatie betrof, die °»mogelijk in ééne kolonie kon bevolen worden, p'w'jl de slavernij in de andere gehandhaafd bleef, i^enmi,, was, met het oog op den toenmaligen tinan- jt*illen nood van Nederland, aan de uitkeering van '^«deloosstellingen voor alsnog te denken. Mogt *en> door den nood gedwongen, onverhoopt op N. s*" Martin tot eene volkomene emancipatie moeten ■"'niten, dan moest die voor het oogenblik niet **a de Regering, maar van de eigenaren der slaven, ut vrije beweging, voort komen. Intusschen openbaarde zich onder de als vrije ar- beschouwde negers een geest van onwil en e(*erspannigheid, die ten gevolge had, dat men weder, *■*-' betrekking tot daden van insubordinatie de *'°egere zoogenaamde huiselijke jurisdictie der meesters ""«telde. Deze lieten niet na van die herkregene 6yoegdheid gebruik te maken, zonder dat zulks onder * negerbevolking ontevredenheid schijnt te hebben "wekt. De pogingen echter om de slaven tot "JWillig regelmatig werken te bewegen, mislukten ï neel( en eerst in vervolg van tijd werd bij hen ei*dere geneigdheid tot het verrigten van veld">eid waargenomen. Het was dus niet meer dan 'UAirlijk, dat de slavenhouders, naar het einde van I*en alleronaangenaamsten toestand hakende, voorlagen bij de Regering in het Moederland op eman- P»tie tegen schadeloosstelling aan te dringen. De e"and der slaven was immers sedert 1848 in meer 11 een opzigt gewijzigd, en de magt der meesters ef hen geringer geworden, doch zonder dat de ettelijk gevestigde slavernij had opgehouden te be- &*,n* Manumissiën en verkoopingen van negers eTen dan ook, als gevolgen van een niet opgeheven 'Kendomsregt, geregeld plaats hebben, en de Regering le*a niet op, dat regt even als voorheen als gevestigd erkend te beschouwen. *-*e Staats-Commissie van 1853 was echter van ""•"deel, dat de slavernij op N. St. Martin feitelijk 'egteng niet meer bestond. Haars inziens moesten Verkoopingen rist 1848 niet andera worden beschouwd n alg een koop en verkoop van kansen op schade- of tegemoetkoming uit de Staatskas. Even *"*f zoodanige kansrekening, gesteld dat zij telkens "■■^ezig was, iets aan het karakter van een koop a verkoop te kort doet. Ook de manumissie scheen **&l" slechts eene beteekenislooze formaliteit, als schene,>Qe eene vrijheid die reeds bezeten werd. Het op emancipatie waa dus in haar oog slechts e* gevolg van eene regtsdwaling. De maatregel van 1848 had immers de slaven ontheven van datgene, waarin het wezen der slavernij gelegen is, en al had de Regering directeliik en indirectelijk getoond dat zij dit geheel anders inzag, het deed, naar het oordeel der Staats-Commissie, er niets toe. Intusschen was de Staats-commissie billijk genoeg om te erkennen, dat er schade was geleden, ofschoon niet te weeg gebragt door eenige handeling der Regering, maar door maatregelen van de eigenaars zelven uitgegaan, onder den drang eener buitengewone omstandigheid. Regt op schadeloosstelling bestond er dus, meende zij, wel niet, doch het beginsel eener tegemoetkoming meende zij met ernst te moeten aanbevelen. Bleef zij achterwege, dan zon de kleine bevolking van St. Martin een voor haar onoverkomelijk verlies moeten lijden van / 333,000. Zij geloofde daarom, „ dat het niet zou zijn overeen te „brengen met de regelen der goede trouw, wanneer „ het gevolg van die onjuiste beschouwingen (d. i. „ die der Regering over den maatregel van 1848) aan „ de belanghebbenden op regtsgronden, hoe onwraak„ baar ook, werd ontzegd." Zij stelde dus voor eene som van twee ton als tegemoetkoming te verstrekken. De Staatscommissie beeft, in haren zeer verklaarbaren weerzin tegen de slavernij, de zaak niet uit een geheel onbevooroordeeld standpunt beschouwd. Met de proclamatie van 1848 had niemand op N. St. Martin eene emancipatie zonder schadeloosstelling in het oog. Geen der slavenhouders zag of kon daarin zien eene cessie van eigendomsregt. Het gold hier een maatregel, in het belang der openbare rust, van politie, die bij veranderde omstandigheden weder zou hebben kunnen worden ingetrokken. De toestand der Negerbevolking was wel gewijzigd, niet radicaal veranderd. De slavernij heeft steeds onder zeer verschillende voorwaarden en vormen bestaan; dikwijls bezat de slaaf min of meer uitgebreide regten tegenover zijn ; meester; in de laatste tijden van bet Romeinsche i Keizerrijk had hij met den vrijen zeer vele punten | van aanraking. Het is geheel in strijd met het regtsbegrip van slavernij, om haar wezen te zoeken in de meerdere of mindere regten, die den slaaf zijn toegekend. Het wezen der slavernij ligt nergens anders dan daar in, dat iemand het eigendom is van een ander, bij gevolg kan vervreemd worden. En dat dit regt van alienatie vóór de emancipatiewet zou zijn te niet gegaan, is niet op goede gronden aan te toonen. Doch wij willen hierover niet langer twisten. De Staats-Commissie erkende in ieder geval het billijke van geldelijke vergoeding. En zij deed dit te regt. Het ging niet wel aan, de inwoners van N.St. Martin van slechtere conditie te doen zijn dan die overal elders in Nederlandsch West-Indië. Onder ongunstiger j omstandigheden dan deze verkeerende, hadden zij | met hen minstens gelijke aanspraak op vergoeding der verliezen, die zij leden. De Regering zag dit zeer goed in. Naar haar oordeel was er in 1848 op N. St. Martin geene verandering gekomen in de verhouding tusschen slaven en eigenaars. Zij stelde derhalve voor de tegemoetkoming voor iederen slaaf op N. St. Martin zonder onderscheid van geslacht of ouderdom te bepalen op/150, en voor hen, die regt op manumissie hadden, op ƒ 30. Men weet wat hiervan kwam. Een amendement ging door, waarbij voor iederen slaaf op N. St. Martin slechts ƒ3O tegemoetkoming werd gegeven. Deze vrucht van misplaatste bezuiniging is niet genoeg te betreuren. Eene droevige schaduw is immers thans geworpen op het geheele werk der emancipatie. Eene Nederlandsche bezitting, die, schoon klein van omvang en weinig bevolkt, toch aanspraak mag maken op onze belangstelling en zeer stellig op de bescherming des Moederlands, is thans met armoede en ondergang bedreigd. Zal men dit lijdelijk blijven aanzien? Zal de Regering, zal het hoofd van het Departement van Koloniën toelaten, dat St. Martin aan zijn droevig lot blijft overgelaten? Zal, wanneer de Regering stil zitten mogt, geen der leden der Kamer den moed hebben gebruik te maken van zijn kostbaar regt van initiatief, om te trachten herstel van grieven te verkrijgen? Zal de Tweede Kamer uit kwalijk begrepen besef van eigenwaarde blijven volharden bij de dwaling, waarin zij te goeder trouw heeft verkeerd ? Wij zullen moeten afwachten wat de aanstaande zitting der Staten-Generaal zal opleveren. Het geldt hier geene partij-quaestie, maar eene quaestie van eer. Het geldt hier die oude Hollandsche trouw, waarop wij zoo trotsch zijn — en die de Hemel ons beware dat wij uit kleingeestige beknibbelzucht zouden verzaken! --- ROTTERDAM 19 September. Meer dan ooit achten wij het overbodig om de verschillende zienswijzen mede te deelen, welke aangaande den inhoud van het antwoord van Prins Gortschakoff zijn verspreid. leder gelooft zich het beste ingelicht, maar in waarheid weet niemand iets, en aangezien wij de openbaarmaking binnen weinige dagen mogen verwachten, achten wij het verstandig om ons van elke conjectuur te onthouden. Zoo als wij onderstelden, deelen de Engelsche bladen en ook onze Engelsche correspondent onze meening. dat de verklaring van den Moniteur eene groote schrede is tot de erkenning van de Zuidelijke Staten. Le Pays verdedigt die nota evenwel en zegt dat zij is het gevolg van eene verklaring, vóór twee jaren afgelegd, dat aan de Zuidelijke Staten de hoedanigheid van oorlogvoerende partij moest worden toegekend. Voorts meent het officieuse blad, dat Frankrijk in deze aangelegenheid niet zou wenschen te veinzen, en als de Regering officiële betrekkingen met het Zuiden zou willen aankuoopen, zou Napoleon dit openlijk doen en niet langs bijwegen. Men zal ons veroorloven dat wij zulk een groot vertrouwen op de loyaliteit van Napoleon 111 niet deelen. De Sleeswijk-Holsteinsche quaestie wordt op nieuw het onderwerp van hypothesen, die uit den aard der zsak zeer uiteenloopend en tegenstrijdig zijn, maar die met te minder schroom worden gedaan, omdat men maar al te zeer overtuigd is dat het groote publiek zich weinig aan dit schijnbaar onoplosbare vraagstuk laat gelegen liggen. Nadat de Bond het manhaftig besluit genomen heeft om door eene Bonds-executie Denemarken te dwingen om de provinciën in quaestie een gedeelte te doen blijven uitmaken van dien Bond, komt het ons toch voor dat men huiverig is om aan deze bedreiging gevolg te geven. Reeds herhaaldelijk beeft de Bondsvergadering de gelegenheid verschoven om eene definitieve beslissing te nemen, en wij twijfelen er zelfs aaii of zij ook heden zal genomen worden, zoo al» in de jongste vergadering werd bepaald. Die aarzelingen doen ons hopen dat de bemiddelingsvoorstellen van lord Russell en den heer Drouyn de Lliuy. met gunstige gevolgen zullen worden bekroond; maar wij twijfelen er aan. of men er ooitin zal slagen om deze quaestie in der minne zoodanig te regelen, dat zij voor goed zal verdwenen zijn van de rol der diplomatie. Zoowel Sleeswijk als Holstein heeft sedert eeuwen nu eens behoord tot den Duitschen Bond, dan weder whs iet ingelijfd. Het eerstgenoemde Hertogdom behoorde oorspronkelijk aan Denemarken. In 1658 werd het evenwel aan Zweden onderworpen, maar Koning Frederik IV van Denemarken wist het in 1714 weder te overwinnen, en in 1720 bij den vrede van Stockholm werd de Deensche Kroon bevestigd in dit bezit. Het Hertogdom Holstein kwam in 1459 onder het gezag van de Deensche Regering en werd zelfs in 1806, na de ontbinding van het Duitsche Rijk, (rebeel bij dat Land ingelijfd. Sedert 1815 trad het evenwel weder in zijne oude betrekking; van Bondsstaat, en in 1848 waagden beide Hertogdommen eene poging om zich aan de Deensche heerschappij te onttrekken. Hoe krachtig ook die poging was, zij mogt niet gelukken. Wanneer men daarbij nu noir in aanmerking neemt dat Sleeswijk, hoewel meermalen met Holstein ver, eenigd, nimmer een leen van het Duitsche Rijk heeft ! uitgemaakt, dan meenen wij reeds voldoende te hebben i aangetoond dat Denemarken zoowel als de Duitsche i Bond te veel argumenten voor hun goed regt kunnen i bijbrengen, dan dat men zou mogen hopen op eene spoedige en wenschelijke beëindiging van deze quaestie, Jdie reeds zoo lang aanhangig is, dat er zeer weinigen j slechts zijn die er de vereischte belangstelling voor j betoonen. Men zal zich herinneren dat onlangs een lid uit Galicië van den Oostenrijkschen Rijksraad, de heer Rogawski, sevangen werd genomen als beschuldigd van hoogverraad. De Tweede Kamer is bijeengeroepen om zijn oordeel over deze gevangenneming uit te spreken, en deze meende in zijne jongste zitting dat die gevangenneming in strijd was met de wet, die de onschendbaarheid der afgevaardigden gedurende de zittingen voorschrijft. De in vrijheid stelling van den heer Rogawski is daarna onmiddellijk bevolen. --- BUITENLAND. ENGELAND. LONDEN 18 September. (Particuliere Correspondentie.) Wanneer men het grootsche West-end met zijne breede «traten en trotsche paleizen doorwandelt, dan wordt men als het ware afgeschrikt door de doodsche stilte welke thans hier heerscht. Het schip van Staat is op de helling gehaald, opdat men bet grondig zou kunnen onderzoeken of hier of daar ook eene plaats zou zijn, die zwak genoeg blijkt te wezen om de oppositie in de gelegenheid te stellen het schip in den grond te schieten en zich zelve meester te maken van het Staatsroer. De gansche bemanning is voor een tijd lang afgedankt, en heeft, als ware de spreuk „ my house is my castle" op dit oogenblik van niets geen waarde meer, de vlugt genomen naar verre landen, waar zij nevens het schoone natuurgenot zich eigen maakt met gewoonten welke die van Old Englsnd niet zijn. Slechts de oude kapitein, de doorkneede gezagvoerder, blijft in de nabijheid en schijnt alleen de taak op zich te hebben genomen om te waken. Die taak, ik behoef het u naanwelijks te zeggen, is bij uitnemendheid aan hem toevertrouwd; men moge hem dan ook den Engelschen Machiavelli noemen, zijne politiek eene chauvinistische — eene zoodanige die geen onderzoek toelaat omdat zij op eene uitsluitende meening berust — heeten, niemand zal durven betwisten dat hij een der grootste Staatslieden is van deze eeuw, die misschien, ruist omdat hij zich niet kleingeestig vasthoudt aan zoogenaamde politieke beginselen, zoo uitnemend populair, zoo zeer geschikt is om eene Natie van vrije mannen te regeren niet alleen, maar te voeren tot grootheid en magt. Maar, zult gij welligt zeggen, wanneer uwe meening de jui«te is, wanneer het grootste deel der Engelsche Natie haar deelt, hoe zal dan de oppositie kans hebhen van welslagen? Het antwoord op die vraag is hoogst eenvoudig. Een mijner vriendeo heeft de oppositie in het Parlement zeer juist vergeleken bij eene oppositiekoets, waarvan de koetsier het mogelijke doet om tot lagere prijzen een aantal passagiers in te nemen. Slaagt de oppositie er in om den koetsier van de Staatskoets te dwingen , zijne prijzen zoodanig te verlagen dat hij onmogelijk kan blijven rijden, dan behoudt zij het terrein voor zich alleen, en als ware dat slechts het doel, worden de prijzen ook dadelijk weder gebragt op die sommen welke noodig zijn om onvermiidelijken ondergang te voorkomen. Niet zelden zelfs worden de prijzen dan zóó hoog opgevoerd, dat men haast geneigd zou zijn'te onderstellen, dat men de geleden schade, die men zich getroostte om het terrein te overwinnen', weder wenscht in te halen. Ik vind dit beeld zeer juist, de intrignes der oppositie worden er duidelijk in aangegeven ; het beknibbelen der sommen op de begrooting, alleen om zelf nog hooger bedragen aan te vragen; dit alles is zoowel hier als ten uwent met de waarheid overeenkomstig. De oppositiekoets gaat thans evenwel niet op een zandweg, en ik geloof dat de hulk van Staat ook thans weder zoodanig gepantserd wordt, dat er voor de Tories niet aan te denken valt om de ministerieele zetels in te nemen. Hier boven heb ik niet onduidelijk laten uitkomen dat de Engelsehen niet weinig pogingen in het werk stellen om de zeden van Old England te vergeten en als het ware te kruipen in de huid , van welke de Franschen zich trachten te ontdoen. Om evenwel aan de billijkheid hulde te doen, moet ik er bij opmerken dat dit streven meer uitgaat van de Qentry en de Nobility, de voorname wereld, dan wel van den bnrgerstand. In tegendeel, het bedrijvige deel der Natie, en in het bijzonder de kooplieden uit de fabrieksteden, benevens bijna alle Schotten, dragen het uiterlijke van het pietismus, zoodat dit uiterst godsdienstige gedeelte der Natie een niet weinig verrassend contrast vormt met de „lions," die meer en meer het hoofd beginnen op te steken. Men zou haast beginnen te onderstellen dat Walter Scott er een zeker voorgevoel van gehad heeft, toen hij deze nienwerwetsche buren met levendige kleuren in zijne prachtige romans afmaaide. Wie Engeland thans met onpartijdigen blik beziet, vindt bijna dagelijks gelegenheid om beide neigingen, de frivole en de puriteinsche , met elkander te zien worstelen. Ik wijs u slechts op de verbolgenheid van de puriteinen, wanneer een der lions zich vermeet de eene of andere schoone, zij het ook uit de aristocratische wereld, te schaken, terwijl men er in het Westend over lacht, zoo als zulka in vroegere tijden in Frankrijk gebruikelijk was. Kom b. v. eens in de opera en laat het toeval u een plaatsje geven tusschen twee dikke Manehestersche dames. Gij mlt u welligt verwonderen over hunne exclamatien, wanneer het ballet begint en de kortgerokte dames verschijnen, met hare gracieuse bewegingen en allerlei toeren die n somtijds zelf doen verbazen, hoe het haar toch mogelijk is om daarmede zoo plotseling een regten hoek te vormen. Maar niettegenstaande zij de bevallige muziek steeds blijven accompagneren met haar „ shocking, shocking, for ahame, for shame," denken zij er in hunne verbolgenheid niet aan heen te gaan vóór dat de gordijn valt. Onze beau monde denkt er evenwel anders over; dekt de dansende zich met tricots, die met het vleesch inkleur ten eenenmale gelijk staan, zij schittert met haar natuurschoon op eene wijze, die weinig geschikt is om de meening der puriteinen ingang te doen vinden, dat dit aardsche geene aantrekkelijkheid bezit. Uit een mijner laatsten hebt gij kunnen zien dat men tegen dezen immorelen kanker ook in de pers te velde trekt, en met eene zekere woede begint men thans te vechten tegen crinolines en „ décolletéesdresses" van onze schoonen. Het zar evenwel weinig helpen ; wat men des zomers ziet in den vreemde, brengt men des winters hier in praktijk. En misschien is de tijd niet verre dat ook wij onze brieven even als onze Parijssche confrères kunnen illustreren met verhalen uit de chronique scandaleuse. Politiek nieuws is hier niets; men ergert er zich over, dat Napoleon het kaperschip de Florida als een oorlogsbodem heeft erkend en den kapitein veroorlooft alle Fransche havens binnen te loopen. Maar op dergelijke verrassingen moet men voorbereid zijn; zijn ganscbe wezen als Keizer is eene verrassing. Ik voor mij acht het dan ook geenszins onwaarschijnlijk, dat hij wat vroeger of later eens plotseling besluit om de Zuidelijke Staten te erkennen. Wanneer dit strookt met zijne belangen, zal hij er zich weinig aan laten gelegen liggen hoe men over zijne bandelingen oordeelt en zoo vrees ik ook dat de scherpe artikelen onzer Noordelijk gezinde pers, waarin deze daad natuurhjkerw.jze op het heftigst wordt gegispt weinig zullen vermogen. Wanneer zij wat al te scherp de waarheid beginnen te zeggen, zal men er in Par£ wel voor zorgen dat zij niet onder de oogen vaneen l'ranschman komen. Over lord Russell's nota, die in het officieel blad eergisteren verscheen, heerscht een tamelijk stilzwijgen. Men erkent algemeen dat onze Minister van buitenlandsche zaken vele schoone theorien zegt, maar men is evenzeer overtuigd dat ze Ruslands Keizer niet zullen overhalen om liberaler instellingen ten behoeve : van Polen in het leven te roepen. De Mexikaansche deputatie ia, volgens een telegrafisch berigt, aangekomen. Het is dus niet onwaarschijnlijk dat eene der zonderlingste zaken welke ooit aan Oostenrijk zijn voorgesteld binnen weinige dagen zal i beslist zijn. Volgen* mijne meening levert de ge» _chiedcnis der Habsburgers geen tweede feit van dien aard. De Aartshertog van Oostenrijk, de naaste bloedverwant van den regerenden Souvtrein, zal worden aangezocht om zijn geboortegrond te verlaten, waar hij groote regten en tevens zware pligten te vervullen heeft, om zich in een ander Laml, waar zijn troon nog moet worden gesticht en in stand gehouden door vreemde kracht, eene doornenkroon op het hoofd te drukken. Nu valt het niet te ontkennen, dat wie ook Keizer van Mexico zal zijn, ondergeschikt zal moeten wezen aan den wil van den Keizer der Frunschen; hij zal met Fransche troepen en met Fransch goud moeten regeren. Welk eene toekomst voor een Keizer! Met het oog op die bezwaren vleit men zich dan hier ook nog, dat de Mexikaansche deputatie onverrigter zake zal terugkeeren. — Prins Lodewijk van Hessen, en zijne Gemalin, Prinses Alice, kwamen dingsdag morgen van Dover in het paleis van Buckingham alhier aan, en begaven zich nog dien zelfden avond naar Balmoral in Schotland, waar de Koningin thans verblijf houdt. — In de week die laatstleden zaturdag eindigde was het cijfer der sterfgevallen in deze hoofdstad 1257, derhalve 22 meer dan in de laatst vorige en 101 boven het gemiddelde in dezelfde week dertien vorige jaren. Geboren werden hier in de vorige week 938 jongens en 985 meisjes, derhalve 1923 kinderen, zijnde 121 meer dan in dezelfde week der jaren 1853 tot 1862. ---