INSCHRIJVING VOOR DE SCHUTTERIJ. KENNISGEVING. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Rotterdam doen te- weten: dat ingevolge de wettelijke bepalingen op de Schutterijen de Ingezetenen , die geboren zijn in het jaar 1837, donder onderscheid, of zij vermeenen mogten al of niet *ot de vrijgestelden of uitgeslotenen te behooren, verpligt *'jn zich vóór den 1 Junij aanstaande, voor de Schutterij 'e doen inschrijven; dat daartoe mede gehouden zijn, zij die geboren zijn 'n de jaren 1828 tot 1836 ingesloten en no? niet zijn in- Beschreven , of sedert de inschrijving in het vorig jaar, u,t andere plaatsen alhier zijn komen wonen . waaronder ook begrepen zijn de Militairen, welke sedert hun paspoort bekomen en zich alhier hebben nedergezet, benevens die Vreemdelingen, welke van buiten het Rijk gekomen, zich "innen deze Gemeente hebben gevestigd, zijnde de zoodanige, die hun voornemen om zich in dit Rijk neder te *etten hebben aan den dag gelegd, hetzij door eene uitdrukkelijke verklaring, hetzij door het werkelijk overbrengen van den zetel van hun bestaan naar herwaarts, zonder dat de tijdelijke uitoefening van een bedrijf of handwerk als zoodanig voornemen wordt aangemerkt; dat de Studenten, Geëmploijeerden in huizen van ne- Rotie, — daaronder ook begrepen de Vreemdelingen die a'> zoodanig werkzaam zijn,— Bedienden en Werkboden, moeten worden ingeschreven in de Gemeenten, waarin zij "unne werkzaamheden uitoefenen, of dienstbaar zijn,'gelijk °°k de Klerken van Advocaten en Notarissen, de Ambtenaars en Geëmploijeerden — al wonen zij onk elders — jn de plaats waar zij hunne ambtsbetrekking uitoefenen, "uitenlandsche Studenten of zij, die buiten 's Lands werk- Z*a?i"''n' "*. de Gemeente hunner vorige woonplaats,en eindelijk Schippers en buitenlands zeevarenden , daar ter plaatse, waar zij het laatst hebben gewoond, de belasting van hun vaartuig betalen of hun wettig domicilie hebben; • 7.at I*B ieder belanghebbende wordt aangemaand, om ïjch tijdig van eene geboorte-acte te voorzien, en zich alzoo van zijnen ouderdom te verzekeren, en dat voor de inschrijving meer bepaald zitting zal worden gehouden op het Raadhuis, des morgens ten 10 ure, te weten: Donderdag den 15 Mei, voor de wijken 1,2, 3, 4, sen 6. Zaturdag den 17 Mei, voor de wijken 7, 8, 9, 10 en 11. Dingsdag den 20 Mei, voor de wijken 12, 13, 14 en 15. "*& een ieder hierin betrokken, alzoo wordt vermaand n Bewaarschuwd om zich van zijne verpligting in deze ™ kwijten , vermits ingevolge art. 9 der Wet en art. 6 van £■ M. besluit van 21 Maart 1828, al degenen die zich voor het sluiten der registers op den 1 Junij eerstkomende, "iet hebben laten inschrijven, als nog ambtshalve zullen worden ingeschreven, en dien ten gevolge door den *>chuttersraad zullen worden verwezen tot eene geldboete, ?n bovendien zonder loting bij de Schutterij zullen worden ingelijfd, indien het blijkt dat er, tijdens de verzuimde inschrijving, geene redenen tot uitsluiting of vrijstelling, ten hunnen aanzien bestonden; dat wijders, ten gevolge van Art. 7 van het besluit van 7 September 1828 (Staatsblad n.° 55) wordt herinnerd dat de Gehuwden en Weduwenaars, die een of meer kinderen hebben, en door sterfgeval of anderzins, in de termen vallen om in de eerste klasse te worden overgebragt, daarvan aan het Gemeentebestuur kennis moeten geven, suilende bij verzuim van deze kennisgeving de strafbepaling van Art. 1 der Wet van 6 Maart 1818 (Staatsblad n." 12) worden toegepast. v Rotterdam den 2 Mei 1862. Burgemeester en Wethouders voornoemd, de Secretaris, de Burgemeester, •>. L. NIERSTRASZ. J. F. HOFFMAÏ?. --- STATEN-GENERAAL. Tweede Kamer. Xittinf) van Vrijdag 2 Mei. Opening omstreeks half 12 ure. — Aan de orde is de voortzetting der beraadslagingen omtrent de Interpellatie van den heer Wintgens over het besluit van 12 maart jl., betrekke- , lijk de Delftsche Akademie. De heer Heemskerk Az. gelooft ook dat het goed is om bij discussien geen oude koeijen uit de sloot te halen, gelijk gisteren een der sprekers zeide. Inderdaad, als men ten aanzien van dit Ministerie of deze Kamer in recriminatien zou vervallen, dan zou dit waarlijk niet bevorderlijk zijn aan het gemeen overleg. Hij althans geeft ernstig in bedenking om op het nieuwe bewind en ten aanzien der Kamer toe te passen het gezegde van Faust: „lass das Vergangene vergangen sein." — Hij wil ook geene onvruchtbare discussie over beginselen, maar wel beginselen opsporen uit de daden en handelingen der Regering. Dat is pligt. En dan meent hij dat cene daad als hier moet zijn in den vorm wettig, in inhoud duidelijk en overigens billijk en regtvaardig, en in den geest van vooruitgang. Wat nu betreft den vorm, zal spreker niet herhalen wat de heer Wintgens over dat fameus besluit gezegd heeft; maar hij moet opkomen tegen een punt, namelijk het niet hooren van den Raad van State. — De Minister zeide dat nopens het besluit van 1859 de Raad van State ook niet gehoord was en ten andere dat de Koning beslissen moet of de Raad van State moet gehoord worden. Maar in 't besluit van 1859 staat toch duidelijk dat de Raad van State gehoord is, hoewel dan in 1858. Die tegenstrijdigheid vindt hij onverklaarbaar. De tweede stelling van den Minister is eene miskenning van het constitutionneel beginsel. De Minister ma 2 zijn contre-seign niet zetten op een onwettig besluit. En 't heeft hem verwonderd dat dit Ministerie zich zoekt te dekken achter den Koninklijken wil of onwil. — De spreker ontleedt nu het besluit, waarbij o. a. een artikel van het vorige wordt buiten werking gesteld en te gelijk gehandhaafd. Ook op andere punten toont hij aan hoe slecht het besluit geredigeerd is, speciaal wanneer men er het besluit van 1859 naast legt, ja dan wordt dat van 12 maart geheel onverstaanbaar. Wat de onregtvaardigheid betreft, reeds door den heer Wintgens m het licht gesteld, de Minister beeft gisteren gezegd, dat de f 200 gerestitueerd waren aan de kandidaat-ambtenaren, maar hierdoor is ook de onregtvaardigheid erkend. Immers, als het besluit verbindbaar j's. dan mogen de ƒ2OO niet worden gerestitueerd. Wel is dit het geval, wanneer men gehoor geeft aan de regtmatige klagten der jongelieden. Maar men neme dan geen halve maatregelen, en geve ze tevens hunne voornitzigten terug. Voor het overige verheugt het hem, dat de Minister van oordeel is, dat de wetenschappelijke opleiding hier te lande moet plaats hebben. Dat komt overeen met het beginsel van vooruitgang op wetenschappelijk gebied, maar de woorden van het besluit laten toch twijfel deswege over. Men heeft spr. verhaald dat het voornemen bestaat om de Delftsche Akademie te slopen of op te heffen en dat er eene commissie benoemd is tot het onderzoek van de nieuwe organisatie. — Maar dan vraagt hij nog te meer, waarom dan bij voorbaat dat ongelukkig besluit genomen, dat ouders hier en in Indië afschrikken zal van de wetenschappelijke opleiding. Spreker wijst er ten slotte op hoe men in Engeland, bij dergelijke of zelfde questien, niet dan na rijp beraad en langdurig overleg is te werk gegaan. Voor 't overige gelooft hij niet dat de zaak onherstelbaar is; hij vraagt of de Regering niet geneigd zou zijn om op 't besluit terug te komen ? De heer Duvmaer van Twist heeft eenige aanmerkingen op de rede van den heer Wintgens. I°, wat betreft de grondwettige questie, met andere woorden, het niet hooren van den Raad van State. Men zegt, die Raad moest ten deze gehoord zijn geworden; hét besluit van 1859 wm een algemeene maatregel van inwendig bestuur, dewijl de Raad van State deswege gehoord was. Dit acht spreker onjuist, want het is niet gegrond te stellen, dat elke maatregel, waarover de Raad van State gehoord wordt, daarom alleen reeds is een algemeene maatregel van inwendig bestuur. Maar nu de andere vraag: Was het besluit van 12 maart uit zijn aard en inhoud een maatregel van inwendig bestuur? Spreker betwijfelt dit. Hij zal zich in het onderzoek deswege niet verdiepen; maar hij moet dan toch daarop wijzen, dat over het organiek besluit van 6 december 1842 nopens de Delftsche Akademie de Raad van State niet gehoord is en dit dus kennelijk niet beschouwd is als een algemeene maatregel van inwendig bestuur. Van dat besluit van 1842 is zelfs afgeweken bij Kabinets-rescript. — Spreker wil nu niet in de questie zelf treden, maar meent toch dat deze feiten bewijzen, dat dit onderwerp van het radicaal-stelsel niet is beschouwd als een algemeene maatregel van inwendig bestuur. 2.° Wat aangaat de opmerking van den heer Wintgens, die zeide dat men nu verklaart dat er eea overvloed vau Indische ambtenaren is, terwijl de heer Duymaer van Twist vroeger gezegd heeft dat er behoefte aan bestaat en men zelfs gedwongen is geworden maatregelen ter voorziening te nemen in het te kort aan ambtenaren, zegt spreker dat het feit waar is, dat van 1851—56 bij herhaling voorgesteld is tot afwijking van het radicaalstelsel, omdat er gebrek aan Oost-Indische ambtenaren bestond. Maar volgt nu daaruit dat er in 1862 gebrek bestaat, vooral nadat in 1859 de deur wijd is opengezet? Neen; er is verschil van toestand, want krachtens het besluit van 1859 zijn er 40 ambtenaren in Indië aangesteld, afgescheiden van de Akademie te Delft. Er kon dus nu zeer zeker overvloed zijn, ook al was er vroeger gebrek. Ten slotte betuigt spreker met genoegen het antwoord vernomen te hebben, dat de Minister gisteren op de derde vraag gaf, toen hij verklaarde, dat de opleiding in Nederland eene dringende behoefte is voor wetenschappelijke opleiding der Oost-Indische ambtenaren. Hoe dat gronddenkbeeld verder uit te voeren zal zijn is van latere zorg, maar het denkbeeld zelf juicht hij toe en hoopt, dat dit strekken zal om die opleiding te bevorderen en te vergemakkelijken. De heer Schimmelpenninck heeft met aandacht geluisterd naar de rede van den vorigen spreker. Hij had verwacht het besluit van 12 maart te hooren verdedigen tegen de voornaamste beschuldiging daartegen ingebragt, namelijk die van retroactiviteit en de daarin gelegen onregtvaardigheid tegen de betrokken personen. Hij heeft echter vergeefs gewacht, want ook de laatste spreker heeft het besluit in dit opzigt niet verdedigd. Het wordt door hen, die er in zien een maatregel van algemeen bestuur, veroordeeld, omdat daarop de Raad van State niet is gehoord. Anderen bestrijden het, omdat zy meeaeo dat daardoor de band, die de koloniën aan het Moederland verbindt, meer zal worden losgemaakt. Spreker meent dat de beschuldiging van onbillijkheid van dat besluit nog niet is opgelost. Hij wil nu niet beweren dat het besluit \xe~- de? ■11"' ■•? r»< erhaasting is genomen als de mede-onderteekening is geschied van het besluit van 31 januarij door den heer Thorbecke , maar hij gelooft toch dat er in deze eenige overijling heeft plaats gehad. — Gisteren werd door ,den heer van Goltstein een ministère de circonstance gesteld tegenover een ministerie van beginselen. Spr. heeft altijd gewenscht een ministerie van vaste beginselen. Maar hij kan toch zeer wel begrijpen dat velen eene omstandigheids-politiek verkieslijk achten, als hij let op de wijze waarop een ministerie van beginselen die beginselen toepast. Als men die toepassing van beginselen toch altijd tot de uiterste gestrengheid wil doordrijven. dan vervalt men tot onbillijkheden. zoo als nu bij het besluit van 12 maart jl. Spreker meent dat de Kamer een dergelijk besluit, waarbij aan de billijkheid en goede trouw zoo zeer wordt te kort gedaan, niet met stilzwijgen mag laten voorbijgaan, en verheugt er zich daarom over dat velen vóór hem daarover hunne afkeuring hebben kenbaar gemaakt. Hij voegt zich geheel bij die meening. De Minister van Binnenl. Zaken, de heer Thorbecke, brengt eenige opmerkingen in het midden. Voor zoo verre verstaanbaar komen zij in de hoofdzaken op 't volgende neder. Hij zal weinig antwoorden nopens de gezegden van den heer Schimmelpenninck, die meende dat dit besluit het kenmerk draagt van overhaasting en overijling en die, hulde doende aan het braaf en edel karakter des Ministers van Koloniën, niettemin meent dat het Kabinet er door bedorven is. — Die spreker had niets tegen eenKabinet van beginselen, maar die beginselen moesten niet tot het uiterste toe volgehouden worden, maar met zekere terughouding en uitzondering, die hij nader nog zal moeten aanwijzen. De Minister vraagt hoe het mogelijk is, dit te onderstellen van personen die 12 jaren aan het bewind of in de zaken zijn, het zij op deze plaats, het zij op gindsche banken. Wat wil dan zeggen: onbesuisde toepassing van beginselen? De Minister komt thans tot de questie van de billijkheid en regtvaardigheid, want deze moet in het volle licht geplaatst worden. — De maatregel is oorspronkelijk uitgegaan van den Minister van Koloniën alleen. Daarna heeft de Koning de zaak voor den Minister van Binnenlandsche Zaken gerenvoijeerd ter fine van advies; deze heeft toen een afzonderlijk en zelfstandig oordeel uitgebragt. Ook mij, zegt de Minister, is het besluit, wat de inkleeding betreft, niet duidelijk, maar ik heb mij de geheele retro-acta laten geven en ik heb alles nagegaan. Het kwam overeen met wat hij al dadelijk aan sommige belanghebdenden ter audiëntie gezegd heeft, dat hij nl. niet zien kon dat het besluit van 12 maart eenige verandering brengt in de positie der kandidaat-ambtenaren, tenzij het besluit van 1859 even verkeerd worde opgevat als dat van 1842. Immers het besluit van 1859 gaf geen uitzigt zelfs om aanstonds in de Indische dienst geplaatst te worden. Zoo dat het geval ware, dan waren de grootste waarborgen voor eene goede regeling weggenomen, nl. de voorziening naar gelang van behoefte, dienst en waarborgen voor bekwaamheid. Neen, het besluit van 1859 was een gelegenheids-maatregel en hij houdt zich overtuigd, dat de heer Rochussen, dien hij kent en acht, zich op ditoogenblik zelf verpligt zou zien om onder de tegenwoordige omstandigheden denzelfden maatregel te nemen. — Voor 't overige gewaagt het besluit van 12 maart niet van eene storting van/200. Ook in deze zaak ondervond hij wat men meermalen opmerkt, namelijk dat over groote publieke belangen ligtelijk word heengestapt; terwijl bij vermeende krenking van particuliere belangen zwaar beklag opgaat. Maar de Minister is het eens met den heer Wintgens, dat het onderwerp eh de opleiding degelijk moeten zijn. Maar de Minister voegt er bij, dat men dan ook meer van Delft verlangen moet, dan Delft tot dusverre geleverd heeft. En dit komt overeen metj het oordeel van mannen, die veel belang in de Akademie te Delft stellen, hetgeen hij staaft met het oordeel van den heer Taco Roorda, in een rapport, waarin gezegd wordt dart over het algemeen Delft zeer middelmatige resultaten heeft opgeleverd. Dat kan dus strekken tot ondersteuning van het gevoelen des heeren Wintgens; voor het overige is er eene voordragt aan den Koning gedaan nopens de Delfsche Akademie, die reeds bij den Raad van State onderzocht is. De heer de Brauw was voornemens ook zijn gevoelen omtrent het besluit van 12 maart te openbaren. Na het gesprokene door den Minister van Binnenl. Zaken is hij van dat denkbeeld niet teruggekomen. De uitlegging, door dien Minister gegeven aan de handeling van den Min. van Kol., heeft voor hem de zaak nog niet duidelijk gemaakt. Hoe verdedigt toch de Min. v. Binnenl. Zaken de bepalingen van het besluit van 12 maart? Door, nopens de voornaamste beschuldiging (de retroactiviteit) te zeggen: wel de toestand der belanghebbenden verandert niet, want het besluit van 1859 geeft geen regt tot dadelijke aanstelling. Spr. zou kunnen vragen : als dit waar was. waarom was dan het besluit van 12 maart noodig? Als er geene verandering werd gebragt in den toestand van het besluit van 1859, waarom dan de artt. 1 . 2 en het lste lid van art. 4 ingetrokken ? Bij die lste alinea van art. 4 wordt bepaald : „ Het diploma in art. 3 bedoeld, geeft aanspraak op benoeming tot ambtenaar voor de burgerlijke dienst in Ned. Indië." Ook deze alinea wordt bij het besluit van 1862 ingetrokken, zoodat voortaan het diploma geen aanspraak meer zal geven op benoeming in Indië. Het is waar, de Regering zal de bevoegdheid daartoe behouden, maar dit is hier de vraag niet. Hier is alleen de vraag, of zij, die het diploma hebben verkregen, aanspraak hebben op benoeming ?en die aanspraak hebben zij volgens het besluit van 1862 niet meer. En nu vraagt spr. aan den Minister van Koloniën om daarop een bepaald antwoord te geven, of degenen, die hun diploma verkregen hebben vóór de werking van het besluit van 1862, al of niet hunne aanspraak op benoeming tot ambtenaren voor de burgerlijke dienst in Ned.-lndië hebben verloren? En als er nu geene verandering in den toestand gekomen is, dan verzoekt spr. den Min. van Koloniën om te zeggen, waarom hij dan dit besluit heeft genomen. Spreker wil nu niet gewagen van verkregen regten, maar alleen van de billijkheid en regtvaardigheid. Men kan zeer ligt zeggen: de toestand wordt niet veranderd; maar als men komt in de toestanden, dan vindt men dat die wel degelijk veranderd zijn. — Spreker heeft nog eene andere bedenking tegen het besluit van 12 maart 1862. Er is vroeger altijd in de gewisselde stukken gezegd, dat er te weinig ambtenaren in Indië waren en dat men meer er zou noodig hebben: I°, om toezigt te houden op de binnenlandsche hoofden, opdat zij de inlanders niet zullen aantasten iv hunne belangen, en 2°, ook om toezigt te houden op de particuliere ondernemers, die eene soort van Europesche hoofden uitmaken, en dié ook wel de inlandsche bevolking in hare belangen «ouden kunnen atmtMtea, Ni) it den Minister van Koloniën een groot voorstander van de ontwikkeling der particuliere krachten in Indië en van de bevordering van den zoogenaamden vrijen arbeid. En nu vraagt spreker: Ligt dit besluit in de rigtipg van dezen Minister van Koloniën, van hem, die, volgens zijne eigen rigting, zich moest verheugen dat er vele ambtenaren zijn, om daardoor beter toezigt uit te oefenen, Een der tegenwoordige Ministers heeft vroeger gezegd , dat het ons streven moest zijn Java onafhankelijk te maken. Maar is eene vermindering'van ambtenaren nu een middel om dat doel te bereiken? Spr. neemt de vrijheid aan den Minister van Koloniën deze vragen te rigten , indien Z. Exc. zalye hem daarop wil antwoorden : I°, of dit besluit jp geheel in zijne rigting; en 2°, waarom het genomen is. zoo er geene verandering is in het besluit van 1859 ? Spr. wil verder aan den Minister van Koloniën vragen: of er geene andere middelen waren om zijn doel te bereiken, van niet te veel ambtenaren te hebben ? Waarom heeft men de eischen niet hooger gesteld? Men zondaardoor meerdere wetenschappelijk ontwikkelde menschen verkregen hebben . terwijl men door dit besluit juist die menschen tegenwerkt. Daargelaten den vorm van het besluit, zoo heeft spr. den geest er van ook nog niet in alle deelen juist kunnen vatten. Hij kan er geene onverdeelde goedkeuring aan schenken en blijft volhouden dat, als het waar is dat er geene verandering in den toestand wordt gebragt, het besluit van 1862 niet noodig was. De heer Wintgens beantwoordt de rede van den heer van Twist. I°, wat betreft het niet hooren van den Raad van State. Spreker blijft meenen dat de inhoud van het besluit juist medebrengt dat de Raad van State er op moest worden gehoord, omdat daardoor vele gewigtige punten van algemeen belang worden geregeld, voornamelijk omdat daarbij regelen worden gesteld voor de aanstelling als ambtenaar in Ned. Indië. De heer van Twist zeide wel dat op het besluit van 1842 ook de Raad van State niet is gehoord , maar spreker vraagt, of wij thans moeten nagaan wat vroeger heeft kunnen geschieden, dan wel wat nu moet plaats hebben. — En watten tweede betreft hetgeen spreker gisteren gezegd heeft, dat men altijd geklaagd heeft over te weinig ambtenaren in Indië, dit was geene beschuldiging tegen den heer van Twist, maar enkel het wijzen op vroegere omstandigheden. — In antwoord op den Minister van Binnenlandsche Zaken, die gezegd heeft dat hij niet voornemens was zich te mengen in eene zaak die met zooveel ernst gisteren door den Minister van Koloniën verdedigd is, moet'spreker toch opmerken, dat die Minister zeer veel onbeantwoord heeft gelaten. De Min. van Binnenl. Zaken heeft de grondwettige questie, of de Raad van State had moeten worden gehoord, ter zijde gelaten. Maar de Min. heeft der Kamermedegedeeld.dat men in dwaling verkeert omtrent het besluit van 1859, want dat dit het regt niet gaf dat men nu meent dat gekrenkt zou zijn. Intusschen wijst spr. op de bewoordingen der ingetrokken bepalingen. Hij meent dat daarbij positieve aanspraken ziJn gegeven. Zoo niet, wat had dan de Regering verhinderd om eene openlijke verklaring te geven dat het besluit van 1859 nog geen regt gaf op plaatsing in Indië. Spr. kan niét begrijpen de bewering dat hier niet op vroegere aanspraken wordt teruggekomen. Mogt eene andere uitlegging aan het besluit worden gegeven . dan zou hij zeggen , dat de Minister zijn eigen besluit van 1862 niet beeft begrepen. Spr. meent ten slotte de volgende motie van orde te moeten voorstellen: „De kamer, gehoord de door den Minister van Koloniën gegeven inlichtingen, keurt den maatregel betreffende de kweekelingen te Delft, zoo wat vorm als inhoud aangaat, af, en gaat over tot de orde van den dag.." De heer van Hoèvell heeft eene persoonlijke questie met den heer Wintgens. Hij erkent het niet wenschelijk in deze Kamer personele questien te brengen. Maar hij heeft zeer niet in gebragt, doch heeft het regt er op te antwoorden, en daarvan maakt hij thans gebruik, en zulks ten opzigte van den geachten spreker uit Delft voor het laatst. Spreker verlangt, dat's lands zaken blijven buiten de personele questien, maar hij acht zich verpligt thans voor het laatst met die geachte spreker af te rekenen. De Delftsche afgevaardigd* heeft weder een beroep gedaan op de redevoeringen van den spreker uit Almelo. Spreker verlangt echter van hem dat, zoo hij dergelijke stukken weder uit het arsenaal bij elkander zoekt, hij die in hunne ware gedaante voorstelt. Gisteren leeft de heer Wintgens hem ten kwade geduid. dat hij kwinkslagen en aardigheden had gebruikt. Maar sor. gelooft dat die geachte spreker hem daarvoor dankbaar moet zijn. Gisteren heeft die spreker hem voorgeworpen uit oude redevoeringen . t dat hij een tegenstander zou zijn van wetenschappelijk opgeleide ambtenaren en een voorstander van routine. Het tegendeel is echter waar. Jaren lang heeft hij op wetenschappelijke vorming aangedrongen, maar hij heeft daarbij gevoegd dat het dwingen om de vereischte kundigheden aan de Akademie van Delft op te doen, hem niet goed voorkwam. Als spreker nu niet met een kwinkslag had geantwoord, en aan de argumenten van den spr. uit Delft den naam had gegeven die zij verdienden, zou dit dan wenschelijker zijn geweest? Spreker zegt genegen te zijn ernstige discussien over ernstige zaken te houden, maar hij is niet genegen den spreker te volgen als hij hem in tegenspraak zoekt te brengen met hetgeen hij vroeger in zijn langdurigen parlementairen loopbaan mogt hebben gezegd. Wil die spr. daarmede echter voortgaan, het staat hem volkomen vrij, maar hij zal van spreker geen antwoord meer ontvangen. De heer Wintgens is een liefhebber van citaten; hij mag voor die liefhebberij ook gebruik maken van citaten uit sprekers redevoeringen, zooveel hij wil. Spr. heeft nog een verzoek aan dien geachten afgevaardigde. Hij heeft dikwijls gewaagd van de vergadering van 22 mei 1848; hij heeft spr. aangewezen als den man dier vergadering. Ook die zaak is reeds dikwijls door deze Kamer behandeld. Spr. is het moede hierover nog meerdere inlichtingen te geven. Verlangt men die echter, dan verzoekt hij dien spr. zich te wenden tot den viee-president dier vergadering, den geachten spreker uit Zwolle, den heer Mijer. Wat nu de motie van orde betreft, spreker kan zich daarmede niet vereenigen. De heer Wintgens stelt voor het besluit af te keuren, zoowel wat vorm als inhoud betreft. Als nu met vorm bedoeld wordt Btijl, dan zou spreker voor dat gedeelte der motie stemmen, omdat ook hij de stijl niet goed vindt. Maar spreker gelooft dat de heer Wintgens met vorm bedoelt, dat de Raad van State had moeten zijn gehoord. En hiermede kan hij zich niet vereenigen; omtrent dit punt is hij het eens met den heer van Twist. — En wat de inhoud betreft, ziet hij ook geen reden tot afkeuring na de ophelderingen van de Ministers van Koloniën en van Binnenlandsche Zaken. De Regering zegt toch: de toestand blijft dezelfde, want de jongelingen die voldoend examen hebben afgelegd en aanspraak hebben gekregen om ah ambtenaren geplaatst te worden,' hebben nog geen aanspraak tot onmiddellijke plaatsing. Wehmi de ytntg________________________ staan, maar het juiste regerings-beginsel zal worden gevolgd : plaatsing naar mate der behoefte. De jongelingen zullen ook, na het besluit van 1862 , tot het examen worden toegelaten, en als zij dit voldoende hebben afgelegd , zullen zij, naar mate der behoefte, geplaatst worden. Nu zegt de beer de Brauw wel: als er niets veranderd is, waarom is dan dit besluit genomen ? Maar spr. vraagt of het niet noodig was het besluit van 1859 te veranderen, na de verkeerde uitlegging die er aan is gegeven. Spr. verklaart zich dus tegen de motie. De heer Wintgens vraagt het woord voor een persoonlijk feit. De Voorzitter: waarin bestaat dat? De heer Wintgens: dat ik den spreker uit Almelo persoonlijk heb willen kwetsen en hem persoonlijk in debat heb gebragt. — Hierop verleent de Voorzitter het woord, en de heer Wintgens regtvaardigt de inkleeding zijner rede van gisteren. Ik zag, zegt hij, in het besluit een uitvloeisel der beginselen van het lid uit Almelo, en daarom heb ik sterk willen doen uitkomen op welken grond dat besluit rust. Ik heb om de invloedrijkheid der stem, van den heer van Hoëvell hem gelegenheid willen geven zijne begrippen uiteen te zetten; als hij zich sterk gevoelt moet hij niet het hazenpad kiezen. Waar bet beginselen geldt moet hij zich niet onttrekken, dan moet hij antwoorden. De heer van Hoëvell antwoordt dat hij niet beloofd had zich te zullen onttrekken als er zaken werden behandeld, m»ar wel wanneer de spreker op persoonlijk terrein kwam. Op het terrein van algemeene niet persoonlijke belangen, is hij altoos gereed eene lans te breken. De heer Mackay zegt dat het hem om zaken te doen is, om eene duidelijke uitlegging. Tot nog toe is hij vóór de motie gestemd. Wanneer het besluit van maart jl. enkel de bevoegdheid inhield om de Regering in de gelegenheid te stellen hen die regt meenen te hebben op onmiddellijke plaatsing, uit die dwaling te helpen, dan was het iets anders. Maar dat is het geval niet. Er moet eene geruststelling wezen, dat een kundidaatambtenaar voor Indië kan worden wat hier worden kandidaat-notarissen. Hij spreekt niet van verkregen regten, maar meent dat zelfs waar men verwachtingen vernietigt, eene goede opleiding gekrenkt wordt. En wat dan nu die verkregen regten betreft, gelooft hij ook dat het uitzigt is verward met verkregen regt: maar het besluit zelf gewaagt van verkregen regten. En resumé zou hij met de uitlegging van den heer Thorbecke tegen de motie kunnen instemmen, maar het besluit zelfs zoo als het daar ligt kan hem daar niet toe brengen. Z. i. moest het besluit veranderd worden. De Minister van Binnenl. Zaken geeft nader te kennen dat er geen verandering hoegenaamd zal plaats hebben in den toestand van hen die op het oogenblik van het besluit van 12 maart ingeschreven waren. De heer Mijer wil, naar aanleiding van den heer van Hoëvell, die gewezen heeft op de vergadering van 22 mei 1848, alleen dit doen zeggen dat, wanneer de heer Wintgens deswege een beroep op hem (den heer Mijer) wil doen, hij dat beroep niet onbeantwoord zal laten. Hij is vóór de motie, omdat zij juist is. Hij heeft met zeer veel leedwezen gezien dat dit besluit genomen is; de rede de 3 Ministers van Binnenlandsche Zaken heeft hem niet voldaan. Er blijkt alleen uit dat er groot verschil bestaat tusschen de opvatting van het besluit door dien Minister en zijn ambtgenoot voor Koloniën. Hij is van oordeel dat het besluit van 1859 wel degelijk regten geeft, en het besluit van 12 maart jl. regten krenkt, daar hetzelve zegt: „al worden daardoor verwachtingen vernietigd." Wanneer spr. geene nadere inlichtingen van den Minister van Koloniën ontvangt, zal hij zich vóór de motie verklaren. De heer Storm van 's Gravesande zegt: wanneer ik tegen de motie stemde zonder nadere verklaring, dan zou men daaruit al ligt kunnen afleiden dat ik het besluit van 12 maart goedkeurde. Eu stemde ik er voor zonder iets te zegden, dan zou het den scliijn hebben alsof ik mij schaar onder de koloniale oppositie, hetgeen niet het geval is. Ik wil daarom mijne stem motiveren. Spreker keurt het besluit af. Het is eene daadzaak dat velen meenen, dat zij regten hadden verkregen. Hij gelooft niet dat de uitlegging des Ministers van Binnenl. Zaken aannemelijk is, want de considerans van het besluit zelf spreekt die tegen. Hij stemt dus vóór de motie. De heer van Nispen zegt dat de niet gelukkige maatregel van 1859 aanleiding heeft gegeven tot dit ook min gelukkig besluit. Hij wenscht nadere inlichtingen van den Minister van Koloniën te ontvangen , maar wenscht toch niet dien Minister dadelijk bij zijne optreding met eene motie van afkeuring te begroeten, en is daarom tegen de motie. De heer van der Linden merkt op dat zich hier twee questien voordoen. Volgens den heer Mijer zouden er verkregen regten gekrenkt zijn. Maar hij meent dat men voor alles bewijzen moet dat er thans verkregen regten gekrenkt zijn : groote woorden baten niet. Zelfs de heer de Brauw erkent dat er geen verkregen regten geschonden zijn, en ook de heer Wintgens kan dat niet aantoonen. Maar eene andere vraag is: zijn er billijke verwachtingen geschonden ? Ook dit ontkent hij. Is het der Regering niet geoorloofd, wanneer zij oordeelt dat een zeker personeel niet meer noodig is voor 's lands dienst, dat zij die personen dan aanzegt dat zij geene verwachtingen op plaatsing hebben? Bij de Regterlijke Organisatie is uitgesproken de vernietiging van hoven en carrières en bezoldigingen in het belang van den Staßt; en zal nu de verwachting van ingeschreven jongelingen meer eerbiediging vorderen wanneer het belang der dienst dat eischt? Het besluit van 1859 huldigde eene kunstmatige aanfokking van 0.-Indische ambtenaren ; die deur is nu gesloten. Wil men dat niet, dat moet men de zaak geheel anders voordragen; dan moet men daarvoor uitkomen. Nu zegt men wel: er is behoefte aan ambtenaren; maar hij vraagt op zijne beurt: wie weet het beter, de Minister van Koloniën of de Kamer? Maar gesteld zelfs dat er zoo vele noodig zijn, dan is er immers nog meer kans op benoembaarheid, want dat uitzigt op benoembaarheid is niet veranderd. — Men heeft van de conservatieve zijde alles aan het gemis van Delftsche ambtenaren geweten; het ellendig bestuur in Indië, de drukfout van 7 millioen, ja de treurige gebeurtenis te Banjermassing, alles werd nu toegeschreven aan het gebrek van bekwame ambtenaren. Ook over den vorm van het besluit is er verschil in zoo verre dat de een zegt het besluit moest wèl, de ander het moest niet aan den Raad van State worden onderworpen. En wat de redactie betreft, jaren kng hebben wij wetsontwerpen te corrigeren gehad; laat ons nu niet te erg staan op den vorm van een besluit. De Minister van Koloniën, de heer Uhlenbeek, zegt, dat de motie ook daarop rust dat hij Minister gisteren het besluit van 12 maart verdedigd heeft. Neen, zegt de Minister, gisteren heb ik mij bepaald tot de beantwoording van drie vragen en meen daarop volledig antwoord te hebben gegeven. Hij moet alsnog den heer Wintgens op een paar onnaauwkeurigheden opmerkzaam maken, alsmede eene beschuldiging van de hand wijzen, niet zoo zeer gerigt tegen den Min. van Koloniën als tegen de commissie van examen, waarvan hij tweemalen president was, al^of met die examens de hand werd geligt. Die beschuldiging is onregtvaardig, zij is onwaar. — Wat nu betreft den maatregel van 1859, de leidende gedachte er van was om ontbrekende ambtenaren, eene gaping in de dienst aan te vullen. De Min. omschrijft dit nader en schetst er ook de gevolgen van. Hij treedt vervolgens in eene omschrijving van de klassen van ambtenaren. Een der gevolgen van het besluit van 1859 was dat vele ambtenaren op plaatsing moesten wachten en inmiddels wachtgeld ontvingen, soms we! twee jaren achtereen. Zij werden daardoor vaak aan ledigheid gewoon, onbekwaam tot de wezenlijke vervulling hunner roeping, en dit strekte zeer ten nadeele van de dienst. Wat nu het besluit van 12 maart jl. betreft, het heeft niet in de bedoeling gelegen daarmede te benadeelen de uitzigten of verwachtingen van hen die reeds een diploma hadden; dit kan niet bet geval zijn, want het besluit van 1842 wordt gehandhaafd. Men kan niet tot ambtenaar worden benoemd, zonder Delft te hebben gepasseerd. Ik heb gemeend te handelen naar pligt en geweten, zegt de Minister, en in het b^sef dat het Staatsbelang gaat boven het persoonlijk belang. Ik hoop ook dat de Kamer de billijkheid zal hebben dat besluit niet zoo streng te beoordeelen. Mo^t overigens de Vergadering de overlegging van alle stukken verlangen voor en aleer zij een besluit neemt, zoo ben ik bereid de uitgewerkte rapporten over te leggen. De heer Storm van 's Gravesande verklaart, dat hij niet begrijpt dat de ongelukkige vorm van het besluit de reden is van het misverstand, waut de Minister wil geen verkregen regten schenden. Na deze verklaring is hij ook legen de motie. De Minister van Koloniën wil bij het straks gezegde nog bijvoegen dat hij gereed is eene dispositie op magtiging des Konings te geven op de adressen aan Z. M. den Koning ingediend. Die dispositie zal ook aan den directeur der Akademie ter verdere mededeeling gezonden worden. Hij leest den inhoud voor, die hierop neerkomt: dat de adressanten, na het verkrijgen van een diploma lste of 2de klasse, eveneens benoembaar zijn als vóór het besluit van 12 maart; dat voorts niet zullen gevorderd worden de / 200, maar dat het onderzoek der bezwaren niet geleid heeft tot intrekking of schorsing van genoemd besluit. — Men ziet dus dat de kandidaten eveneens benoemd zullen worden als vóór het besluit van 12 maart. De heer Mackay stelt nu voor de discussie uit te stellen, in afwachting van de stukken door den Minister toegezegd. Daarover wordt eene wisseling van gedachten gevoerd, waarbij de heeren van Hoëvell, van der Linden en van Nispen zich tegen dat uitstel verklaren, terwijl de heeren Mackay en de Brauw het verdedigen. — De motie van den heer Mackay, in stemming gebragt, wordt verworpen met 43 tegen 22 stemmen. De heer de Brauw meent dat de discussie nu eene nieuwe phase is ingetreden. Niemand heeft geleden in het besluit wat men nu gezegd heeft dat er in staat: daarom heeft ook de heer Storm van 's Gravesande zich nu tegen de motie verklaard. Spreker huldigt de bedoelingen des Ministers, maar wenscht nu eene motie om in het besluit te lezen wat er niet in te lezen staat. Hij stelt daarom voor eeoe andere motie van dezen inhoud : „ De Kamer, gehoord de gegeven inlichtingen, geeft den Minister van Koloniën in overweging ora het besluit van 12 maart 1862 te wijzigen overeenkomstig zijne thans blootgelegde bedoelingen, u g'st oer tot de orde v j den dag." De heer Elout verklaart dat hij zich nuch ii-t de motie van orde van den heer Wintgens, noch met die van den heer de Brauw kan vereenigen. Na de inlichtingen door den Minister gegeven, moet men afwachten de maatregelen die geprovoceerd zullen worden. Eerst daarna is het de tijd om die te beoordeelen en zoo noodig op de zaak terug te komen. De heer Storm van 's Gravesande zal ook tegen de motie stemmen, nu de Minister het duistere besluit heeft verduidelijkt. De heer van Nispen van Sevenaer gelooft ook dat eerst dan, warneer alle stukken tot deze zaak betrekkelijk zullen gedrukt zijn, de vraag kan worden onderzocht of alle bezwaren uit den weg geruimd zijn. De heer de Brauw gelooft dat men zeer goed den wensch kan uiten, dat het besluit van 12 maart jl. worde gewijzigd, overeenkomstig de bedoelingen nu door den Minister verklaard. Dat is een zeer bescheiden wensch dien men aan den Minister kenbaar maakt, dat is zelfs geene afkeuring van dat besluit. Hij wijzigt zijne motie aldus: „ De Kamer, gehoord de inlichtingen van den Minister van Koloniën, acht het wenschelijk dat het besluit van 12 maart 1860 gewijzigd worde, overeenkomstig de thans door den Minister van Koloniën blootgelegde bedoelingen, en gaat over tot de orde van den dag." De heer van Diggelen acht het wenschelijk dat het besluit worde uitgevoerd overeenkomstig de inlichtingen door de Ministers van Binnenlandsche Zaken en van Koloniën gegeven. Hij houdt zich daarvan dan ook volkomen overtuigd. Maar hoezeer hij dien wensch deelt, zal hij tegen de beide motien stemmen, omdat hij na die stellige verklaringen ze onnoodig acht. De beraadslagingen worden gesloten. De motie van orde, door den heer Wintgens voorgedragen, in omvraag gebragt, wordt verworpen met 57 tegen 8 stemmen. Voor de heeren: van Asch van Wijck, van Foreest, Taets van Amerongen. Wintgens, van Goltstein, Hoffman, Mackay en Hoekwater. Daarna wordt de motie van orde, door den heer de Brauw voorgesteld, in omvraag gebragt en verworpen met 40 tegen 25 stemmen. Voor de heeren: van Asch van Wijck, Dirks, Delprat, van Foreest, Kien, Begram, Taets van Amerongen, Hoekwater, van Lith de Jeude.van Heyden Reinesteyn, Schimmelpenninck, Heemskerk Az., Wintgens, van Franck, van Goltstein, Slicher, de Brauw, Lijcklama, Hoffman, van Zuylen, Voorthuysen, Luyben, Mijer, Nolthenius en van der Veen. Zijn ingekomen twee Koninklijke boodschappen ten geleide van wetsontwerpen als I°, tot vaststelling van verstrekkingen voor de Marine; en 2°, tot wijziging van hoofdstuk VIII (Marine) der Staatsbegrooting voor 1862. — Verzending naar de afdeelingen. De Voorzitter herinnert dat in eene vorige zitting het eindverslag is uitgebragt over het wetsontwerp nopens den accijns op het binnenlandsch gedistilleerd. Hij stelt voor de beraadslagingen over dat ontwerp thans te bepalen op a. s. maandag ten 11 ure. Daartoe wordt besloten en de vergadering tot dien tijd gescheiden. In de 11. mssndag gehouden zitting van de Tweede Kamer der S?aten-G<. ncraal zijn de navolgende verzoekschriften ingekomen, als: zes adressen houdende bedenkingen tegen het voorgedragen wetsontwerp omtrent de regten van in-, uit- en doorvoer, als van A. Hoogendijk Jz. en van Harwegen den Breems, reeders en kooplieden te Vlaardingen; gebr. Janssens en Comp., eigenaren van eene Adrianopel-roodgarenverwerij te Roermond; A. S. Eyberts en anderen te Zutphen, betrekkelijk de verhooging van regt op melasse; J. R. Kernper en Zoon en andere kooplieden te Amsterdam, betrekkelijk de verhooging der invoerregten op amandelen enz.; van Gelder en Comp. en andere kooplieden te Rotterdam, wegens het stelsel van benadering; een adres van de Kamer van koophandel en fabrieken te Leeuwarden; een adres van de Kamer van koophandel en fabrieken te Winschoten, tot afschaffing der belasting op het patent; een adres van C. J. Thooft en andere grondeigenaren in den polder Rubroek te Rotterdam, houdende bezwaren tegen de onteigening van perceelen, ten behoeve van den aanleg van straten enz. te Rotterdam; een adres van de vereeniging van logementhouders in Nederland, betrekkelijk de personele belasting. — Deze adressen zijn verzonden naar de Commissie voor de verzoekschriften. Bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal zijn sedert hare bijeenkomst in december jl. de volgende adressen ingekomen : I°, adressen, houdende bedenkingen tegen het wetsontwerp tot herziening der bepalingen op den in-, uit- en doorvoer, als: van het bewind der vereeniging van en voor Nederlandsche industriëelen; Paul en Simon van Vlissingen te Aarle-Rixtel ca andere kunst-wolfabriekanten in dit Rijk j W. Clermont en andere industriëlen en kooplieden te Maastricht; | velens en Schrammen . papier-fabriekanten te Maastricht; gebroeders Janssen» en Cie. en andere fabriekanten te Roermond; J. P. Fuchs en Cie. en andere K°°plieden in zijdea manufac*uren te Amsterdam; •>■ en A. Alberts, korenmolenaars te Nieuweschans; P Kamer van koophandel en fabrieken te Groningen; '-• Hoogeveen en Comp., fabriekanten van loodwit<=« menie te Utrecht; Adressen houdende aandrang op wijziging van het "etsontwerp op het binnenlandsch gedistilleerd, in "et belang van den finantielen toestand der gemeenten, als: van het gemeentebestuur van Eisten de gemeenteeden van Wadenoijen, Batenburg. Heumen en Malden," Dreumel, Vuren, Gent, Wehl, Appeltern, Ophemert; Duiven, Maurik. Herrewijnen, Ewijk, Wijehen, Lienden en Haaf ten (allen in Gelderland), en van Vianen in Zuidholland; Adres van D. J. Schrijnen en andere branders te Venlo of in andere Limburgsehe gemeenten, houdende bedenkingen tegen de voorgedragen wet op het binnenlandsch jredistilleerd; Adressen betrekkelijk de wateraftappingen in Limburg en de deswege gesloten overeenkomst, als: van P. Regout te Maastricht, de Kamer van koophandel en fabrieken te 's Hertogenbosch ; Gedeputeerde Staten van het hertogdom Limburg, B. Welsch en andere handelaren, schippers en verdere belanghebbenden te 's Hertogenbosch, A. Claessen en andere kooplieden, schippers enz. te Urmond-Berg (Limburg); de Kamer van koophandel en fabrieken te Dordrecht; Adres van leden van den Gemeenteraad te Sittard, over een gezegde van den heer de Poorter, betrekkelijk den Commissaris des Konings in Limburg; Adres van de Provinciale Staten van Limburg, betrekking hebbende op hetzelfde onderwerp; Adres van de Directie der Aken-Maastricktsche Spoorweg-Maatschappij, wegens een gezegde van den heer van Wintershoven over die administratie; Een adres van L. M. Brunings teGorinchem, over de rigting der Staats-spoorwegen naar het Zuiden; Een vau de vereeniging „ Nijverheid" te Leeuwarden, tot intrekking der patentwet; Een van Dros en gebroeders Tieleman te Lcyden, en andere zeepzieders, bezwaren inhoudende tegen de belasting op de zeep ; Een van J. M. Foijen te Spanbeek (Limburg), betrekkelijk de oproeping zijner zoons voor de nationale militie; ' Een van J. J. Clement te Krommenie, over de medische wetgeving; Een van den Gemeenteraad van Zoetermeer, over de concessie