ONZE STRAFWETGEVING. Bewust van de gebreken, die een deel onzer wetgeving aankleven, wordt nu en dan met besebeiden"eid de wensch naar herziening en verbetering daarvan f?euit. De Regering spreekt de gegrondheid van der- Kelijke klagten veeltijds niet tegen. Integendeel neemt *'J gaarne eene troonrede of eene andere plegtige gelegenheid te baat, om op welwillende wijze te verl«keren, dat zij die gebreken erkent en haar best zal "oen daaraan te gemoet te komen, door een bij de Vertegenwoordiging in te dienen wetsontwerp. Het Bos van het publiek neemt die hooge beloften voor goede munt aan en stelt zich tevreden met de overtu'ging, dat onzer aller vader, de Staat, nu verder Wel voor de rest zorgen zal. Hebben jaren, vele jaren ondervinding dan niets geleerd ? Hebben zij niet duidelijk genoeg bewezen "°e groot de klove is tusschen beloven en doen? Behoefde zulks nog betoog, wij zouden dadelijk een '«bitterend voorbeeld bij de band hebben. Van 1815 "> dus sedert bijna eene halve eeuw, is de herziening *-- ons strafwetboek door de Regering herhaaldelijk &,s dringend noodzakelijk erkend. Zij heeft zelfs het baarbij niet gelaten. Werkelijk zijn er in der tijd happen gedaan om van den Napoleonti»chen Code enal bevrijd te worden. Ontwerpen van wet zijner I'gesteld, met de Kamer is daarover van gedachte gewisseld, deskundigen hebben het vóór en tegen der °tttworpene strafwetten besproken, die nu toch eindelijk, acht men, wel tot stand zouden komen. Niets van "at alles is gebeurd en nog altijd is de Code Pénal e wet, naar welke wordt regt gedaan. Wel 's door nKele partiële wijzigingen, vooral door de wet van junij 1854, de draconische geest, dien de Code enal ademde, eenigzins getemperd, doch tevens de eenheid van gedachte, die het allerminst bij strafetgevingen mag worden gemist, geheel verbroken geworden. Men kan gerust zeggen dat in onzen tijd ousWetek van Strafregt weinige of geene verdedigers heeft. an bet ook anders? Gisteld zelfs, hetgeen gansch . sekeris, dat de Code Pénal tijdens zijne invoering ons vaderland aan de toenmalige behoeften volcd,ed, zoo hebben sedert dien tijd de begrippen omde regten der maatschappij en de eischen van gemeen belang eene zoo groote omkeering ongans, ,|at ve,.| wat men tof,n yoor waar hip],^ aan zeer gegronde twijfel onderhevig is. et burgerlijk regt heeft in den regel eene groote ' iteit. Verreweg de meeste zijner beginselen zijn zich zelf waar en als zoodanig onafhankelijk v»n tijd en plaats. Niet alzoo het strafregt. Door 'Jac enge verhouding tot het Staatsieven en tot de D> gewoonten, geaardheid en begrippen van een > »1 hetwelk in den loop der tijden voor verandie'T 1*" W'-!zi,?inB vatl>aar is, is de strafwetgeving, jaren niT Uitmunten(J kan wezen, na verloop van hoeften. e"' Tol<1oende voor de daar bestaande beving, die êe7aanLhetge,'olgVaneeneSl''afWet'?e" r*Jt-r „,.v u .anachr°«»sme geworden is? Dat de regter vaak huITerig i, „^ ,]-,* ;- .h.;;j • s om ee'ie wet toe te passen, die in strijd is met do- . den anderen kant nieVjT' '* ledigheid zich ffenoodzaÏrziet r"a br °nV01" ,„ , • , . Kt "et de zoodanigen vrn te spreken, wier daden als .1» , „, , , , , ttU de maatschappelijke orde storende, behoorden te worden gestraft Wij noemden het volk van n.j , ' , 1n , , ... . van Nederland, waar het degehrekonïijnerwetgevinp Op ander gebied .loet bet raeer van rich hooren, en verre van ons dat wij dit misprijzen. Wa" het spoorwegen of wateiwegvn, belastingen of tarieven, in één woord, wmir het een t»s*b»ar stoffelijk voordeel geldt, verheffen zich dade'ijk stemmen genoeg om de ("anti acht des publieks wakker tehouden. Hoe komt liet dat eene zaak, van zoo ontzettend veel belans- als eene strafwetgeving, eene zaak waarmede het leven, de vrijheid en de eer der burgers iv zoo uaauw verband staan, zoo zelden ter sprake komt., en dan nog slechts een flaauwe weerklank vindt? Zou het niet zijn pm dezelfde reden die Tccqueville aanvoelt om den gebrekkigen toestand der burgerlijke wetgeving in de Vereenigde Staten te verklaren ? „La chose, zegt hij, qu'un peuple „ change le moins après des u«ages, c'est sa législstion „ civile. Les lo;s civiles ne sont farr;tières qu'avx „léyistes, cVst-St-dire a cewx qui ont vn intértt direct „ & les mamten'- telles qu'el'es sont, bonnes ou „mauvaiscj, par la raison qu'ils les savent. Le gros „de Ia nation les connait k peine; il ne les voit „M»ir que dans des ces pav< iculiers, n'en sa'sit que „ difficilement la tendance, et s'y soumet sans y „ songer." Wij gelooven dat de schei pzinnige Staatsman in dit opzigt volkomen ge''jk heeft. De menigte ziet de wetten werken zonder in haar wezen door to dringen. Zij mag nu en dan klagen over hare voorschriften , hét zijn klakten als die over slecht weder en duurte; zaken, waaraan men niets veranderen kan en waarin men niets beter weet te doen dan stil te berusten. Voorzeker, er zal geene agitatie on'itaan in het Land wanneer men het strafregt laat blijven gelijk het is. Doch de Re»ering is daarom niet. ontslagen te rekenen van eene taak, die eene der redenen van haar bestaan uitmaakt, van namelijk alles te doen wat de handhaving kan bevorderen van hetgeen goed en regt is. Men zegt, dat aan het Departement van Justitie steeds aan het ontweip van een wetboek van strafregt wordt gearbeid. Of het spoedig dat Departement verlaten en een voorwerp van diseupsie worden zal? Wij weten het niet, doch wenschen het van harte. Want terwijl wij in zoo vele opzigten medegaan met den geest des tijds, zou bet onverantwoordelijk wezen, wanneer men in de sL.nfwetgeving vijftig, zestig jaren of nog langer ten achteren bleef. Ware dit het preval, men zou op ons met volle regt de woorden van een der uitstekendsts mannen onzer ieeuw kunnen toepassen: „si par notre insouciance „ I'époque du perfectionnement du systême pénal se i „ trouve reculée, sommes-nous innocents des erreuia, |„des exces d'une justice criminelle, que nous aurions j„pu éclairer et contenir dans ses' bornes légirtmes?" --- BUITENLAND. ENGELAND. LONDEN 5 Julij. {Particuliere Correspondentie.) Gisteren vroeg de heer Griffith in de zitting van het Lagerhuis den heer LRyard, hoe ver lord Hobart en de commissaris der Turksche leeninjjreeds gekomen waren met de inwisseling van het papieren geld. Hij vestigde daarbij de aandscht van het Huis op hetgeen nu in Servië geschiedde en stelde voor dat de over deze zaken gevoerde correspondentie aan het Huis zou worder overgelegd. Volgens zijne inlichtingen werd slechts 40 per cent van het papieren geld, dat in omloop was, opgewisseld, en de leening was gesloten om alles op te wisselen, niet om voet te geven aan de Turkscbe zucht tot verovering in Servië en Montenegro. Hij verdiepte zich daarop in eene uiteenzetting der Turksche finantien, waarin ik hem niet zal volgen, evenmin als de heer Layard dit deed, die op dit gedeelte zijner rede eenvoudigantwoordde.dat hij niet het genoegen had Minister van finantien te fijn in Turkije. en dus ook voor de Turksche finantien niet aansprakelijk wss. Maar wat de andere beschuldiging betrof, hij was er niet van bewust, dat Turkije eenig plan had nieuwe veroveringen temaken of vroeger verloren terrein te herwinnen. Noch in Servië, noch iv Montenegro had Turkije iets gedaan, dat tegen vroegere verbindtenissen streed. De Pacha, dien men de schuld gaf van hetgeen in Belgrado was voorgevallen , was dadelijk door de Turksche Regering teruggeroepen, en nu beyond zich daar een der aanzienlijksche Staatslieden, die met de Vertegenwoordigers der andere Mogendheden bezig was de zaak te onderzoeken. Zoo lang dit echter nog met afgeloopen was, zou het zeer ongepast zijn stukken daarover hier over te leggen. Zoodra de zaak der Turksche leening afgeloopen was, zou lord Hobart waarschijnlijk terugkeeren en een rapport uitbrengen. Tot heden wist hij echter niet anders of het bedrag der leening werd besteed voor het doel waartoe zij gesloten was. Overigens, viel OOk di! üi»«l *eiiiis* belangrijks voor. De commissarissen der tentoonstelling zijn voornemens ook voor de shillinedagen doorloopende kaarten ujt te geven, ten einde ook de ambachtslieden in staat te stellen meer op hun gemak na te gaan hoeveel rijks in nijverheid en kunst daar is bijeengebragt. Omtrent de uitdeeling rter medailles verneem ik nog, dat Z. H. de Pacha van Egypte Turkije zal vertegenwoordigen, terwijl ook zijn muziekkorps uitgenoodigd is het feest op te luisteren. Men verzekert mij dat Nederland vertegenwoordigd worden zal door Z. K. H. den Prins van Oranje, België door den Graaf van Vlaanderen en Italië door Prins Carignan. Van de overige Staten is nog niets bekend. De Kroonprins van Pruissen is gisteren van Osborne weder naar iet Vasteland vertrokken. Prins Alfred vergezelde hem tot Spithead, aan boord van de Warrior, en keerde daarop van Portsmouth met den Hertog van Saksen Cobu'g terug. Volgens de laatste Amerikaansche dagbladen is Mac Dowell met de versterkingen voor Mac Clellan te Westpoint aangekomen. Zij werden in 30 transportvaartuigten, door eene kanonneerflotille vergezeld, langs den Rappabannock vervoerd. In verband met vroegere berigten zou van de aankomst dezer versterking afhangen of Mac Clellan doortastende maatregelen nemen kan. Overigens bevatten deze dagbladen geen bijzonder belangrijke tijdingen, die niet reeds per telegraaf bekend zijn. Alleen zie ik, dat het postverkeer tuischen New-York en St. Francisco reeds sedert 20 maart gestremd is, daar tusschen de Indiaansche stammen vijandelijkheden uitgebroken rijn en zij bij deze gelegenheid ook de stations derOverlandmail Maatschappij hebben beroofd. Er zijn echter reeds maatregelen genomen om den weg door troepen te beschermen. Gisteren hebben de hier gevestigde Amerikanen het verjaarfeest der Amerikaansche onafhankelijkheid gevierd. Alle schepen van de Vereenigde Staten in onze havens waren met vlaggen getooid. — H. M. heeft aan Prins Lodewijk van Hijsen, haren nieuwen en tweeden scboonzooD, den titel van Koninklijke Hoogheid verleend, en hem daardoor op gelijken voet gesteld met de overige leden der in Engeland regerende Familie, maar de voorrang is nogtans den Hertog van Cambridge en diens zuster Prinses Maria voorbehouden. — The Economist behelst weder eene redenering over de katoenmarkt, die aanvangt met te zeggen dat de sedert lang voorspelde toestand dier markt eindelijk gekomen is. De voorraad is zoodanig verminderd, ten gevolge van de zoo betrekkelijk groote consumptie en uitvoer, dat de prijzen tot eene in de laatste tijden ongekende hoogte zijn gestegen. De voorraad , die in het vorige jaar nog ongeveer 1,200,000 balen bedroeg, is nu tot op weinig minder dan 200,000 balen afgenomen, en onder deze hoeveelheid zijn slechts 70,000 balen Amerikaansche, tegen 830,000 ten vorigen jare. Ook het in voorraad zijnde Oost-Indische katoen bedraagt slechts een derde van het gewoonlijk op dezen tijd voorradige, namelijk 60.000 balen, terwijl eene kleinere hoeveelheid dan op hetzelfde tijdstip in 1861 herwaarts onder weg is. Geen wonder derhalve dat in de vorige week te Liverpool bijna de helft van den voorraad van de eene hand in de andere overging, en de prijzen het dubbele van die in het vorige jaar, en het driedubbele van die in gewone tijden bedragen. Onder zoodanige omstandigheden beginnen sommigen te duchten dat de fabrieken stil zullen staan, en het volslagen gebrek aan ruwe katoen na ophanden zal wezen. Het voomitzigt is zonder twijfel donker genoeg, maar zóó donker schijnt het den steller van het artikel echter niet toe, want vooreerst heeft men eenige vorderingen in het gebruik van andere materialen gemaakt, die met katoen kunnen vermengd of tot surrogaat daarvan gebruikt worden , ten tweede wordt in alle fabrieken de grootste zuinigheid betracht , en eindelijk hebben verschillende der grootste en rijkste fabriek anten voorraad genoeg om tot Kersmis toe hun werkvolk aan den arbeid te kunnen houden. Bovendien worden er, al duurt de Amerikaansche oorlog voort, uit onderscheiden oorden nog ongeveer 600,000 balen verwacht, zoodat er, de in voorraad zijnde 200,000 balen daarbij gevoegd, aan eene wekelijksche vraag van 25,000 balen voor binnenlandsch gebruik, en van 5000 voor de verzending zal kunnen voldaan worden. De fabrieken zullen echter genoodzaakt zijn het getal hunner werkdagen in iedere week langs hoe meer in te korten, en ten laatste zullen zij geheel stil moeten staan, tenzij de oorlog in Amerika ophoudt, een vooruitzigt hetwelk te donkerer is, indien de hoop op een rijkelijken oogst door het ongunstig weder mogt verijdeld worden. --- FRANKRIJK. (Particuliere Correspondentie.) De tijding van een te Warschau gepleegden aanslag op het leven van den Grootvorst Konstantijn, heeft gisteren in deze hoofdstad een zeer treurigen indruk gemaakt. Het gezond verstand zegt ons wel dat er geen solidariteit bestaat tusschen het Poolsche volk en den moordenaar, en men hetzelve niet verantwoordelijk kan stellen voor de misdaad, — maar men verontrust zich toch over de gevolgen welke deze gebeurtenis voor Polen kan hebben. In Frankrijk heeft een gelijksoortige aanslag tot onmiddellijk gevolg eene uitbreiding van de maatregelen tot beperking der vrijheid; de aanslag van 1858 sleepte de beruchte wet op de algemeene veiligheid na zich. Men moet alzoo bij den Grootvorst Konstantijn eene meer dan gewone edelmoedigheid en grootheid van ziel onderstellen, om te gelooven dat bet misdrijf, Waarvan bij bijna het PARIJS 6 Julij. slagtoffer ware geworden, hem niet zal afschrikken van de vervulling der liberale zending welke hem is ongedragen, om Polen a's op nieuw te doen herlevei . Bl'jft hij die taak volvoeren, dan zal h;j een zeldzaam voorbeeld geven onder de Vorsten en grooten der aarde. De indruk is hier des te levendiger geweest, omdat dit betreurenswaardig: voorval zoo spoedig is gevolgd op den aanslag waaraan generaal Luders ten doel stond en den moord van den Moldaviscb-Wallachijscben minister Catardji. Aldaar heeft de Wetgevende Ver. paderiug aan Vo.st Couza reeds voor zes maanden de dictatoriale magt opgedragen en de oogenhlikkel'jke opheffing der vrijheid van drukpers verordend, m°t 56 tegen 86 stemmen. Zal het in Polen even zoo»aan? Men spreekt hier van een eigenhandigen brief, door den Russ'schen Czaar aan den Koning van Pruissen gesebreven, om laatstgenoemden over te halen zijn voorbeeld te volgen en het Koningrijk Italië als zoodanig te, erkennen. Daar het nu schijnt dat Rusland te Turijn nadrukkelijk heeft doen uitkomen dat het, bij de erkenning van het Koningrijk Italië, hoofdzakelijk heeft gehandeld om Frankrijk genoegen te doen — komt men tot de gevolgtrekking dat er eene toenadering tusschen Rusland en Frankrijk op handen is, om een tegenwigt daar te stellen tegen den invloed van Groot-Brittanje. Het Fransch-Engelsche verbond wordt iederen dag ondermijnd door eene stelselmatige oppositie in alle mogelijke vraagstukken. Frank'ijk is altijd zeker in Engeland, zoo al niet een vijand, dan voor het minsteen tegenspreker te vinden. Daarvan hebben de jongste dagen nog een doorslaand bewijs opgeleverd in de nederlaag, door graaf de Persigny te Londen geleden, waar bij met den vooislag kwam van eene Europesche tusschenkomst in de Vereenigde Staten van Noord-Amerika: een ander bewijs voor deze stelling ziet men in het Oosten, waar Engeland de belangen van Turkije (hetwelk nagenoeg onder zijne voogdij staat) krachtdadig verdedigt. Zoo wil men verder weteti dat Engeland hinderpalen opwerpt tegen de Conferentie, welke te Konstantinopel moet worden gehouden om te beraadslagen over de aangelegenbeden van Servië. Geenerlei positief nieuws is er nader uit Mexico ontvangen. Het vertrek van den vice-admiraal Jurien de la Gravière blijft op 15 dezer bepaald , als wanneer hij te Cherburg scheep gaat aan boord van het gepantserde fregat Normandie. In Engeland schijnt men zich — niet geheel ten onregte — te verblijden dat Frankrijk in eene slechte onderneming is gewikkeld, waarvan het de kosten alleen zal moeten dragen, doch de voordcelen , welke zij mogt afwerpen, zal moeten deeler. Met betrekking tot eene ontbinding van het Wetgevend Ligchaam is niets met zekerheid bekend, maar voor de verandering luiden de daaromtrent loopende geruchten nu weder juist omgekeerd als vóór eenige dagen; men zegt thans namelijk dat graaf de Persigny na zijne terugkomst uit Londen veel minder ijverig zou gestemd zijn om dje ontbinding te provoceren. Men verzekert dat hij de prefecten heeft ««ingeschreven om de candidatuur zoo ieel doenlijk te bevorderen van jongelieden uit de eerste familien in de departementen, die tot hiertoe nog verwijderd bleven van het staatkundig tooneel. Thans meent men weder dat het nieuwe dagblad La France van den heer de la Guéronnière nog niet zoo spoedig zal in het licht veieihijnen. In het laatst verschenen deel der correspondentie van Napoleon I vond ik een brief van den Keizer aan den heer Fouché, waarin de volgende opmerkelijke uitdrukking voorkomt: „Ik verlang dat de dagbladen het Gouvernement dienen en niet tegenstreven." Dat was het beste devies voor het systeem, dat graaf de Persigny in drukpers-aangelegenheden toegedaan is, en dat systeem kan men niet beter omschrijven dan aldus: Het Gouvernement is de mandataris van het Land; de Regering dienen, is bij gevolg het Land dienen. Dit syllogismus valt echter dadelijk in duigen, omdat de minor verkeerd is; het Gouvernement is niet het Land; het Keizerrijk is niet de Natie, het is slechts een der vormen van de autoriteit. Heeft nu de drukpers geene andere taak te vervullen dan de magt in den Staat te dienen? Men maakt zich hier altijd nog zeer ongerust over den aanstaanden oogst. De Moniteur kondigt heden met blijkbaar genoegen aan dat de zouter eindelijk schijnt aangekomen te zijn, doch, ofschoon de temperatuur op zich zelf vrij warm is, blijft de wind nog zeer onzeker en regent het dagelijks. — HH. MM. de Keizer en de Keizerin zullen maandag Fontainebleau verlaten, om hunne reis door Auvergne aan te vangen. — De gemeenteraad van Vichy had eene onbepaalde som voor de ontvangst des Keizers ingewilligd, toen een brief van den generaal Fleury de aanbeveling overbragt om alle officiële plegtigheden achterwege te laten. Nogtsns bereiden de inwoners dier badplaats, ofschoon zij zich naar dezen uitgedrukten wensch des Keizers voegen, hem eene zeer hartelijke ontvangst voor, en hopen dat zijn zomerverblijf aldaar geen minder gunstigen invloed dan ten vorigen jare op zijn gestel zal uitoefenen. — Heden zou de Ministerraad weder eene zitting houden te Fontainebleau, onder presidium van den Keizer. — In den afgeloopen nacht is hier overleden de hertog Etienne Denis Pasquier, die den leeftijd van ruim 95 jaren had bereikt. Hij was oud-president van de Kamer der Pairs, oud-kanselier van Frankrijk, lid van het Instituut enz. Den 22 april 1767 werd hij in deze hoofdstad geboren uit een geslacht dat reeds in de 16de eeuw beroemde Staatslieden opleverde, onderanderen den regtsgeleerde en historicus Etienne P»»quier. Qedurend». het Schrikbewind huwde de hertog met de weduwe van den graaf van Rochefort, welke den 6 junij 1844 overleed; hij heeft geene afstammelingen, maar een zijner nesen aangewezen om den hertogelijken titel van zijn oud-oom te erven. De lieer Pasquier was de oudste Staatsman, niet alleen vau Frankrijk maar van de geheele wereld. In 1804 ving hij zijn administratieven loopbaan aan als „maitre des requêtes bij den Raad van State." Daar zijne talenten de aandacht van Napoleon I tot zicli getrokken hadden, werd hij korten tijd later Stunt»raad, procureur-generaal en prefect van politie. Ouder de eerste restauratie w»s hij directeur-generaal der bruggen eu wegen, maar tijdens de honderd dagen betrad bij het staatkundig tooneel niet. In 1815 was hij groot-zegelbewaarder in het Ministerie Talleyrand; afgevaardigd ' van de Seine en president der Kamer in 1816; Minister van buitenlandsche zaken in 1819 in het Kabinet Decazes. In 1830 werd hij president der Kamer van Pairs; in 1837 kanselier van Frankrijk, een;- betrekking «elke voor hem weder in het leveu geroepen werd. Eindelijk werd hij in 1844 tot hertog verbeven en maakte de revolutie van 1848 voor goed een einde aan zijn staatkundige loopbaan. In het Journal des Débats wijdt de heer Saint Mare Girardin reeds eenige aandoenlijke regels aan de nagedachtenis van den scbranderen man, die gedurende tachtig jaren een gewigtig aandeel nam in alle staatkundige gebeurtenissen en om zijne persoonlijke hoedanigheden algemeen geacht was. —Op de Place Vendóme, voor het hotel des Ministers \an justitie, bewondert men thans een wijnstok waaraan 150 druiventrossen, dus nagenoeg evenveel trossen als bladeren, geteld worden. — Te Marseille is zaturdag avond brand ontstaan in de grootste der loodsen, bestemd voor koopmansgoederen, aan het spoorwegstation. Door spoedige en ijverige hulp heeft de brand zich echter, in weerwil van den wind, bij dit eene gebouw bepaald en bleven de aangrenzende alle gespaard. — Het doel waarmede de Onderkoning vau Egypte, na zijne terugkomst uit Parijs, eenigen tijd te Marseille door zal brenges, is het gebruik der minerale watereu van Camoiu-les-bains, hem door zijne geneesheereu aangeraden, dewijl hij bij die van Vicby zeer weinig laat voor de hem hinderende kwaal vinden zou. — La drukt stoutweg de meening uit dat er onder de artilleristen die Guadeloupe verdedigden, u.anbchappen waren welke vroeger deel uitmaakten van bet Spaansche expeditie-korps. — In Le Constitutionnel komt een artikel voor van dea heer Paulin Limayrac, over de stelling welke Frankrijk thans in Mexico zal innemen. Na den oorsprong der expeditie derwaarts te hebben nagegaan, en als eenig doel gemeld te hebben het herstellen van de orde, wordt gezegd dat men thans geen ander oogmerk heeft dan voldoening te bekomen voor de Fransche belangen die geleden hebben, het verzekeren van de eer onzer vlag en den triomf onzer wapenen en de herstelling onzer wettige grieven. Aan het opdringen eener verandering van Regeringsvorm wordt niet meer gedacht. — Ecu schrijven uit Mexico van 28 mei behelst de volgende nadere bijzonderheden : Van Regeringswege zijn de volgende depêches van den generaal Zaragoza iv omloop gebragt: „De vijand heeft Amozac den 11 mei verlaten, ik zet hem na. Zijn marschis traag, uithoofde der uitgestrektheid zijner convooijen." — „ De vijand heeft San Augustino del Palmas den 14 en Canada de Istapan den 15 dezer bereikt. Ik heb hem den doortogt gelaten, maar alle maatregelen genomen om hem te Combres tegen te houden, waar hij onoverkomelijke hinderpalen ontmoeten zal. Ik houd ook het oog op Marquez, en heb eene sterke divisie oui hem te vervolgen afgezonden. Alles is op eene nieuwe overwinning voorbereid." Sedert deze laatste, den 20 mei openbaar gemaakte depêche, heeft de Regering gezwegen. Den 26 liepeu er verontrustende geruchten, en werden eenige personen die ze verspreid hadden in hechtenis getiomefi. Den 27 was bij al de legatien de overwinning, den 18 door de Fianschen behaald, en de nederlaag van het Mexikaansch leger bekend, welke door de stad verspreide tijding een diepen indruk maakte, vooral op de vreemdelingen, die .dagelijks door Juarez met nieuwe belastingen geplaagd worden. De depêches uit Puebla zeggen dat aldaar eene sombere rust heerschte,, terwijl te Mexico de angst algemeen was, en niemand aldaar de minste geestdrift voor het bewind van Juarez aan den dag legt. — Na den afloop der mis, op den feestdag van Sint Petrus te Rome gelezen en door den Paus bijgewoond , las deze het gebruikelijke protest tegen Piemont, hetwelk ook dit jaar geweigerd heeft de] schatting vau een gouden avondmaalsbeker te betalen,' waarna Z. 11. in krachtige bewoordingen de goedkeuring roemde, hem van den kant der geestelijkheid en der Katholieke wereld te beurt gevallen. De Koningin-Weduwe van Napels, haat zoon, de j Graaf van Caserbe, en hare dochter, Prinses Maria' Annonciada, verlaten, na de terugkomst van het: Spaansch fregat, Rome voor den tijd van niet langer; dan eene maand, terwijl Koning Frans II en zijne, jongere broeders in de Pauselijke hoofdstad blijven.! ---