BUITENLAND. ENGELAND. LONDEN 9 September. (Particuliere Correspondentie.) Daily News bevat heden omtrent het gevecht bij Aspromonte een brief van een ooggetuige, die aan uit dagblad door vriendschappelijke bemiddeling van «en derden is afgestaan, en geplaatst wordt met de opmerking, dat het, voor zoo ver de redactie weet, het volledigste authentiek verhaal der ontmoeting is, dat tot heden werd publiek gemaakt. Het belangrijkste er van deel ik u mede: „ Bijna vlak tegenover Messina ligt op de Calabrische kust het stadje Reggio, het Rhegium Lepidi der Romeinen, waarachter zich de toppen van de Aspromonte verheffen, wier hoogste krufh 4300 voet boven de oppervlakte der zee is. De voet dezer bergen is met eiken en berken bosschen begroeid, die om de »tad Reggio een schilderachtigen achtergrond vormen. Door de naauwe paden tusschen deze bergen trachtte Garibaldi met zijne 2000 vrijwilligers aan de Koninklijke troepen te ontsnappen, hetzij naar de kusten van de Tyrrhenische zee of naar de lonische zee. Op de hielen gevolgd door Pallavicini en zijne manschappen, die in twee kolonnes oprukten, bereikte Garibaldi eindelijk na een geforceerden marsch van drie dagen de vlakte van den Aspromonte, en liet snjne half uitgehongerde vrijwilligers halt houden in de nabijheid van eene boerderij, genaamd Cascina dei Forestali. Terwijl de generaal eenige oogenblikken rust nam, werd bij eensklaps uit zijne sluimering gewekt door het geschetter eener trompet. Het waren Pallavicini's beisaglieri. Naar het schijnt had de kolonel — sedert tot generaal benoemd — dit sein verordend, • als eene opeisching. Hoe dit zij, de Garibaldianen' en hun aanvoerder begrepen het niet, en daar zij! dus niet onmiddellijk antwoordden, door zich onvoor-, waardelijk over te geven, gaven de hersaglieri en een . bataillon linietroepen, onder bevel van kolonel, Heberhart — een Hongaar, die door Garibaldi zelf, tot dien rang was bevorderd — vuur op de vrijwil- j ligers. Garibaldi snelde naar het front zijner troepen, ten einde zijne manschappen te bewegen het vuur niet. te beantwoorden en dus den strijd te voorkomen.; Hier werd de generaal plotseling door twee minié- ' kogels getroffen. De eene raakte hem slechts even aan het regterbeen, de andere trof den voet en drong in de pees van Achilles. Niettegenstaande zijne wonden trachtte de generaal nog verder te gaan, maar na eenige stappen viel hij plotseling op den grond; omringd door zijn staf, en door twee officieren uit het gewoel gedragen, leidde men den generaal naar den zoom van een bosch. Zoodra de tijding dat Garibaldi gewond was zich bliksemsnel door de gelederen had verspreid, ontvlamde in ieders borst eene schrikkelijke dorst naar wraak, en nu begon tusschen de Koninkl. troepen en de Garibaldianen een strijd, man tegen man. Bij den eersten aanval kozen de pecciotti, of Siciliaansche vrijwilligers, in menigte het hazenpad, en slechts drie a vier honderd manschappen hielden stand. Het was een schrikkelijk gevecht — een gevecht tusscheo broeders — dat meer dan twee uren duurde. Niettegenstaande zijne wonde rustte Garibaldi geen oogenblik; aanhoudend wendde hij pogingen aan om het bloedbad te stuiten ; „ vrede, vrede broeders; lang leve Italië!" riep hij onophoudelijk, maar de! hartstogt maakte de strijders doof voor zijne stem; aan den eenen kant dacht men slechts aan wraak voor den gewonden bevelhebber, aan den anderen kant aan zijne gevangennenming tot eiken prijs. Eindelijk eindigde het gevecht, en werd Garibaldi gevangen genomen. Acht stokken werden tot eene draagbaar zamengebonden, waarop hij werd nedergelegd. De wonde aan den voet was zeer pijnlijk, want de kogel — die er nog niet is uitgehaald (de' brief is gedateerd uit Spezzia 4 september) — was' diep doorgedrongen tusschen de pees en het heen. i Niettegenstaande zijn lijden was de generaal kalm,; bijna zou men kunnen zeggen opgeruimd, want na zijne gevangenneming was het vuren gestaakt. De zon ging juist onder achter den top der Etna, en tusschen eeue dubbele.rij bersaglieri begaf de treurige optogt zich langzaam naar de hut van eeD schaapherder, Vincenzo genaamd, die in 1860 Missori als gids gediend had toen deze op de kust van Calabrië landde. In deze hut bragt Garibaldi met een gedeelte van zijn staf den nacht door. Des anderen daags, zoodra de eerste stralen der morgenzon de nevelen hadden weggevaagd van de toppen der bergen, werd er bevel gegeven den togt te hervatten. Langs de bergpaden , voorbij Alta Fiumara, bereikte men Scylla, waar Garibaldi aan boord van het Koninklijk fregat Duca di Genova werd gebragt, terwijl de meeste overige gevangenen op andere stoombooten werden ingescheept. De reis hierheen was zeer smartelijk, want de scheepsdoctor van de Duca di Genova trachtte te vergeefs de kogel uit de wonde te verwijderen. Bij elke poging viel de generaal ten gevolge der hevige smart in zwijm. Van zijne officieren gescheiden bleef hij en zijn zoon Menotti, die ligt aan de dij is verwond, onder oppassing van zijn getrouwen secretaris üasso met twee assistenten. Te Spezzia aangekomen vroeg de generaal verlof per telegraaf dr. Bertani te ontbieden; dr. Bertani is een bekwaam man, in wien Garibaldi groot vertrouwen stelt. Tot mijn leedwezen moet ik echter mededeelen, dat de Regering om staatkundige redenen bezwaar zag dr. Bertani naar Spezzia te laten vertrekken. In zijne plaats werden professor Porta, vanPavia, en Dinegro en Rizzoli, van Bologna, hierheen gezonden, en zij behandelen nu Garibaldi, Wiens wonde op dit oogenblik nog geen onrust baart, maar ligt gevaarlijk worden kan. Zoo als gij wel begrijpen kunt, mag niemand den generaal bezoeken, behalve zijne dochter, Signora Canzio, zijn zoon Ricciotti, kolonel Deideri zijn neef, en zijn schoon! zoon Signor Canzio. Zijne stafofficieren, waaronder generaal Corte, de welbekende directeur der militaire school te Putney , kolonel Guastalla , majoor Cattabene, Castellini en eenige anderen zullen heden avond naar de vesting Fenestrella worden vervoerd. Omtrent Missori weten wij volstrekt niets. Ik deed de grootste moeite om te vernemen wat van dezen dapperen patriot geworden is, maar al wat ik te weten kwam is, dat men hoopt dat hij op eene of andere wijze is ontkomen. Hetzelfde kan gezegd worden van Nicoteri en Mieelli, de afgevaardigden , die zich, zoo als u bekend is, bij deu staf van Garibaldi hadden gevoegd. De befaamde monnik Pontaleo volgde Garibaldi niet naar Calabrië , maar houdt nog stand op Sicilië aan het hoofd van een duizendtal vrijwilligers. Welligt is zijn lot echter nu reeds beslist,, want onder het schrijven verneem ik dat de troepen onder generaal Arborio Mella hem hebben omsingeld. Omtrent de plannen der Regering nopens den weg dien men met Garibaldi in moet slaan, is nog niets bekend. Indien ik goed ben onderrigt, hebben twee Miöisters zich ten gunste eener algemeene amnestie verklaard , de meerderheid der Ministers is daar echter tegen." Tot dusverre de correspondentie die ik, niettegenstaande de lengte, belangrijk genoeg achtte over te nemen, want, indien deze beschrijving naar waarheid is, en er schijnt niet aan te kunnen worden getwijfeld, kan het Italiaansche Ministerie wel eens berouw ge voelen over de overhaaste bevordering van een man, die voor niets schijnt te zijn teruggedeinsd om zijn doel te bereiken. Franz Pulzki, die nog steeds te Napels gevangen zit, meldt heden dat ook daar verhalen in omloop zijn betreffende het gevecht, die voor I Pallavicini en de bersaglieri niet bijzonder eervol zijn. 'Zij zouden zelfs voor den aanval den kreet: „Leve i Victor Emmanuel! Leve Garibaldi!" hebben aange: heven, en toen zij tot op korten afstand waren gekaderd, plotseling hebben gevuurd. Dit zou nog erger zijn, maar Pulzki voegt er bij, dat de Italianen altijd overdrijven en hij dus niet voor de waarheid ! ! instaat. Na de eerste losbranding, waardoor Garibaldi! I getroffen werd, werd uitsluitend rond de plek waar-j heen men hem vervoerd had, gestreden. Volgens een berigt uit Liverpool houden de agenten i van de Great Eastern-Maatschappij de tijding omtrent het verbranden van dit vaartuig voor hoogst onwaarschijnlijk. Men spreekt hier veel van eene uitvinding, waardoor met goed gevolg in plaats van katoen eene andere stof zou kunnen gebezigd worden, even goedkoop en in groote hoeveelheid voorhanden. De uit- ■ vinder wil zijn geheim verkoopen, maar eerst door i nader onderzoek zal natuurlijk kunnen worden uit-1 gemaakt of zijne bewering in allen deele opgaat. Uit Portugal wordt gemeld dat de Cortes 4 september eene zitting hebben gehouden, ten einde het huwelijkscontract tusschen den Koning en Prinses Pia van Savoije goed te keuren. Het huwelijk zal nog in deze maand worden gesloten. De markies van Loulé, die 7 september uit Lissabon zou vertrekken, wordt vergezeld door de Hertogin van Tergeira met drie hofdames, drie kamerbeeren en een arts. De aanstaande Koningin zal over land naar Portugal reizen, twee of drie dagen te Parijs vertoeven en hare zuster ; Clotilde bezoeken. 1 PS. De avondbladen bevatten omtrent de Great j Eastern een berigt uit New-York dd. 30 augustus, luidende: Het schip ligt voor anker in Flushingßay. Het stootte bij Montauk Point op een rif. De schade is niet van belang, daar alleen de buitenhuid doorboord werd. De binnenhuid bleef ongedeerd , en het: lek is niet groot genoeg om bezorgdheid te wekken.' Men zal trachten te New-York te repareren, en, wanneer dit niet lukt, het schip, zoo als het nu is, naar Engeland zenden. --- FRANKRIJK. PARIJS 9 September. (Particuliere Correspondentie.) De heden uit Turijn ontvangen nieuwe depêches bewijzen duidelijk in welke verlegenheid het Kabinet zich bevindt. Het moet inderdaad voornemens zijn zich daaruit te redden door eene amnestie, af te kondigen op den dag van het huwelijk van Prinses Maria-Pia met den Koning van Poitugal. Dat zou voorzeker wel een eenvoudig eind zijn, na zoo veel geruchts en een zoo \ erwoed aangekondigd regtsgeding voor den Senaat of een militair geregtshof. Garibaldi zal echter niet willen deelen in de gratie , bij gelegenheid van een Vorstelijk huwelijk bewezen aan eene menigte schelmen in Italië. Hij zal wel willen teregt staan , en waarom zou men bern dat weigeren 1 Waarom eene geheele zaak in het duister gelaten, als de verdachten zelven op licht aandringen? De Koning kan altijd nog ter regter tijd amnestie verleenen. De officieren van Garibaldi hebben een omstandig rapport openbaar gemaakt, betrekkelijk het gevecht bij Aspromonte. Uit dat, u ook zeker reeds bekende, stuk blijkt dat Garibaldi's gedrag daar even als altijd ecu groot man waardig js geweest. Tnans berigt de Moniteur ook dat het officieel verslag van generaal Pallavicini is verschenen. Dat verschilt van het begin tot het eind met eerst bedoeld verhaal. Een brief door Garibaldi zelf naar Italië gezonden [opgenomen ,n ons n.° van gisteren] beslecht dien strijd echter, want men zal toch den grooten patriot niet van opzettelijke misleiding durven verdenken. Uit zijne woorden spreekt de zuiverste vaderlandsliefde en de edele eenvoud eener reine ziel. Omtrent Spezzia vind ik in een der avondbladen nog enkele bijzonderheden, die uwen lezers welligt belang zullen inboezemen. De kleine stad, in de uit- gestrekte en prachtige golf van dien naam, ligt op 70 mijlen afstand van Genua. Omstreeks drie zeemijlen van Spezzia aan den westelijken oever verheft zich het fort Santa Maria, dat in. 1815 door de Engebchen werd aangetast. Eene halve mijl van daar vindt men de overblijfselen van het fort Pezzino, dat zij te, dier tijde in de lucht deden springen. Tusschenbeide, op een landtong die van de forten is gescheiden door twee fraaije baaijen, bevindt zich Varignano. Dat bestaat uit eene verzameling van verschillende uitgestrekte gebouwen, waarvan het eene tot bagno dient, terwijl het digtst aan de zee gelegene voor quarantaine en huisvesting van officieren gebezigd wordt. In laatst bedoeld gedeelte is Garibaldi met zijne voornaamste officieren en zijn zoon .Menotti voorloopig gehuisvest. Toen Garibaldi ontscheept werd , door acht mannen gedragen, hoorde men eenige soldaten en zeelieden half luid roepen: leve Garibaldi I Op het hooren daarvan glimlachte de generaal, legde den wijsvinger op | den mond en riep: Geduld! Generaal Bixio is met magtiging van de Regering te Spezzia aangekomen. Hij vertoeft in het eerste hotel der stad met Garibaldi's jongsten zoon Ricciotti. Dagelijks begeven zij zich naar Varignano. De dochter van den ex-dictator is dadelijk na hare aankomst bij haren vader toegelaten, doch haar echtgenoot mogt hem niet zien vóór dat hiertoe magtiging uit Turijn zou ziju ontvangen. Men beraamt een plan om het Varignano in regtstreeksche telegrafische gemeenschap met de hoofdstad te brengen. Overigens blijkt uit alle latere berigten dat de wond, welke Garibaldi aan den voet bekwam, ernstiger is dan men aanvankelijk dacht. De kogel zit nog altijd in i het vleesch en kan er voor alsnog onmogelijk worden I uitgehaald. Men ziet zich verpligt de meest moge- ! lijke zorg te dragen ter voorkoming van eene ernstige ■ wending. Den 6 dezer heeft er een consult plaats ■ gehad, waaraan de beroemdste genees- en heelkundigen ' van Florence, Pat-ia, Bologna, Genua en Turijn j dccl namen. i Te Palermo blijkt het voortdurend nog zeer onrustig ; \te zijn. Pogingen om er oproer te verwekken, zijn j | intusschen dadelijk onderdrukt, dank zij der flinke ; houding van de nationale garde, die zich aan de zijde der troepen schaarde onder het aanheffen van den kreet: leve Victor Emmanuel! Het tweede artikel van den heer de LaGuéronnière, waarvan ik u gisteren met een woord sprak, versterkt mij bij bedaarde nalezing in de overtuiging dat die schrijver bezig is zijne reputatie weg te werpen. In het eerste artikel beweerde hij dat Rome als hoofdstad ; Italië's ondergang zou zijn. Thans zegt hij dat als ! Italië één is met Rome tot hoofdstad , het eene groote j Natie van den eersten rang zal worden, die Engelands bondgenoote en Frankrijks vijandin zou zijn. Bij gevolg moeten wij met alle /nagt die vereeniging tegenwerken. Zich verzetten tegen de welvaart, de magt, de grootheid van een land, is eene staatkunde, door angst ingegeven en Frankrijks edelmoedig streven onwaardig , en dan ook vroeger nooit door ons in praktijk gebragt (?!) Frankrijk kan zonder gevaar groote Staten naast zich dulden, en het is veeleer grootmoedig behulpzaam in hunne vorming te zijn. Ten andere zie ik niet iv, waarom men Italië moet beleedigen door te, | onderstellen dat het onvermijdelijk ondankbaar zou' zijn. Integendeel, als onzerzijds eerlijk wordt gehandeld , mogen wij ook bij de Italianen genoeg dankbaarheid en wijsheid onderstellen, om te vertrouwen dat zij onze vrienden wenschen te blijven. Italië zal aan onze zijde gaan, omdat'het gevoelen ' zal alles te kunnen winnen bij een bondgenootschap met eene loyale en edelmoedige Mogendheid, terwijl! het veel zou kunnen verliezen als het zich bij I Groot-Brittanje aansloot. — H. K. H. Prinses Mathilde, die ten gevolge der j jongste gebeurtenissen in Italië haar jaarlijksch uitstapje derwaarts had verschoven, is nu te Belgirate aangekomen, alwaar zij eene villa aan het Lago Maggiore bezit. — - Er zijn weder twee nieuwe brochures verschenen bij den uitgever Dentu. De eene is getiteld :De Paus en de Keizerlijke politiek; de andere : De geneeskunst en het monopolie. Laatstgenoemde is van de hand van dr. Romain Vigouroux. — Volgens den Salut Public van Lyon is Z. M. Koning Lodewijk van Beijeren, vader van den rege renden Vorst Maximiliaan 11, incognito reizende onder den naam van graaf von Spessard, komende van Genève, gisteren door Lyon getrokken. De 72jarige grijsaard is heden avond te Marseille scheep gegaan naar Rome. — Berigten uit Rome van 6 dezer melden dat de Paus, genoegzaam geheel hersteld, op den gedenkdag van Maria's geboorte voornemens was uit te gaan. De stad verkeerde in volmaakte rust. Uit Napels wordt van denzelfden dag geschreven dat de heer de Ricci, bekend als correspondent van verschillende dagbladen, uit de stad is verwijderd. Hij had. zich naar Frankrijk ingescheept. --- BELGIË. Bbuggk 9 september. — Gisteren avond werd den Congresleden een prachtig feest aangeboden in de tuinen der sociëteit Philharmonie, gepaard met een bal, waar men het beste bewijs vond dat Brugge ook thans nog roem mag dragen op schoone vrouwen, aan welke de dichter mr. J. van Lennep gisteren eene waardige hulde bragt, schoon hij zich beklaagde dat der dames buiten het bereik zijner oogen eene plaats in de vergaderzaal was aangewezen. Gelijktijdig hadden er volksspelen, besloten met een volksbal op het Muntplein plaats, waar zich ook muziek deed hooren en ongedwongen vreugde heersebte. De leden van het Congres-bestuur namen des avonds deel aan een maaltijd bij den gouverneur, door wien tegen morgen uitnoodigingen voor een diner aan andere der voornaamste letterkundigen zijn gedaan. Aan elk lid werd heden uitgereikt: I°, een protest tegen de redevoering van den heer Devaux, overgenomen uit den Ned. Spectator, en waarin men de pen van den kloeken Julius meent te herkennen; 2°, de Gazet van Dendermonde, bevattende, behalve een verzet van den hoofdredacteur, den heer Emil Ducaju, tegen dezelfde redevoering, een brief van dezen aan de maatschappij : de Taal is gansch het Volk, houdende, dat hij voortaan voor zijne organen de dubbele vocaalspelling aanneemt ; en eindelijk 3°, een Nederlandsch lied door den dichter E. Hiel (Hendrikssone), den leden van het Congres aangeboden. De heer S. J. van den Bergh van 's Hage ving heden aan met de voordragt van een door hem vervaardigd toepasselijk gedicht. Niet minder dan hij I werd de hoogleeraar N. Beets toegejuichd , toen deie op geestige wijze de dichterlijke vrijheid behandelde. Nadat de heer mr. J. E. Banck van Amsterdam, eene vertaling van eer. door Longfellow aan het belfoort van Brugge gewijd vers had ten gehoore gebrast, werd door den professor David van Leuven de netelige kwestie der spelling met aa in plaats van ac besproken en bestreden. De heer Heremans van Gent verdedigde intusschen niet minder krachtig en met aanhaling van niet minder autoriteiten de aa. Vervolgens droeg de heer Nolet de Brauwere van Steeland , van Brussel, een gedicht „De 19de october 1861" voor. Op dien datum ontmoetten de Vorsten van Nederland en België elkander te Luik, en zoo als spreker mededeelde, hebben beide Koningen de opdragt van zijn gedicht aanvaard. Naauwelijks waren de daverende toejuichingen een weinig bedaard, toen den dichter eene aangename verrassing wachtte. Jhr. Verheyen , van 's Bosch, had namelijk in last den heer Nolet namens Z. M. den Koning der Nederlanden de decoratie van officier der orde van de i Eikenkroon te overhandigen, en kweet zich onder luiden bijval vau die taak. Als sprekers traden hierna nog op de heeren van Driessche, van Brussel (over realisme in dramatische litteratuur), H. Q. Janssen, van St. Anna ter Muiden, (over het belangrijke van het West-Vlaamsche dialect voor de Nederduitsche taal) de Prins, vau Heusden, (een gedicht „ De tael van 't Dietsehe Vaderland") J. de Borghgrave, van Geut, (over de innige betrekking tusschen de Neder- en Hoogduitsche talen) en Sermon, van Brussel, (over de geschiedenis van ons voorgeslacht.) De heeren Ecrevis, Heremans, Vuylsteke en Brill lokten nog het besluit uit, morgeu ten 9 ure te beginnen, om de zaak van htt woordenboek grondig te kunnen bespreken. --- DUITSCHLAND. Hamburg 8 september. — In den loop der maand augustus zijn 7 schepen met 1378 landverhuizers regtstreeks van hier naar Transatlantische plaatsen vertrokken, en van hier over Huil en Liverpool naar New-York 164 landverhuizers. Het totnal getal der in de acht eerste maanden dezes jaars van hier vertrokken landverhuizers bedraagt 13,864, zijnde 3111 meer dan in dezelfde acht maanden des vorigen jaars. ! Berlijn 8 september. —De Koning keerde gisteren middag in goeden welstand uit de badplaats Doberan hier terug, arbeidde na den maaltijd met de ministers von der Heydt en von Roon, bragt den nacht in deze hoofdstad door, en begaf zich heden morgen ten acht ure naar Karlsruhe, waar bij morgen middag denkt aan te komen, na te Frankfort overnacht te hebben. Reeds vrijdag wordt Z. M. hier terug verwacht. In den Ministerraad moet nu stellig besloten zijn ' de beraadslagingen in de Kamer der Afgevaardigden \ over het militair vraagstuk door eene verklaring der Regering, bij monde van den minister von der Heydt, te doen voorafgaan. Aan deze mededeeling wordt het grootste gewigt gehecht. Zeer benieuwd is men naar den gang en uitslag der beraadslagingen over het militair budget, die den 11 dezer aanvangen. „leder Pruis, zegt een dagblad, weet waarom het daarbij te doen is. Niet alleen om zoo of zoo veel millicenen daalders jaarlijks meer of minder, ofschoon ook dit niet gering te schatten is, als men bedenkt dat iedere penning door de hand des volks in het zweet des aangezigts moet verkregen worden; niet alleen om vele (luizende krachtige armen, die in den besten leeftijd een jaar langer dan noodig is aan hun beroep worden ontrukt; maar vooral daarom, of de Regering uitgaven, en wel nieuwe, ontzagchelijk groote, ongehoorde uitgaven doen mag, zonder dat zij door den Landdag ingewilligd zijn." Zelfs de Berliner Allgemeine Zeitung, die anders het reorganisatie-plan van den heer von Roon sterk pleegt te ondersteunen, verlangt nu van de Regering het toestaan van den tweejarigen diensttijd, de opheffing van alle militaire instellingen die niet aan de weerkracht maar aan den kastengeest voedsel geven, en erkenning van het regt der Volksvertegenwoordiging om bij eene zoo gewigtige verandering hare stem uit te brengen, door het indienen van een wetsontwerp, dat gelijktijdig een grens aan de militaire eischen stelt. Bij de fractie van het linker centrum der Kamer van Afgevaardigden kwam het heden avond tot stemming over het militaire vraagstuk. Van ongeveer 60 aanwezenden verklaarden zich slechts 3 tegen het voorstel der commissie voor het budget. In de volle vergadering zullen de afgevaardigden Stavenhagen, von Sybel en Twesten voorstellen, voor 1862 de som van 223,000 daalders te laten wegvallen, en al het overige voor dat jaar als buitengewone uitgaven tot verdere voorloopige handhaving der reorganisatie ia te willigen. Eventueel zouden de meerdere uitgaven voor het korps ingenieurs, de artillerie, de pioniers en de kazernering, tot het volle bedrag als gewone uitgaaf ingewilligd worden. — Een liefhebber van het trekken van historische paralellen brëVigt, naar aanleiding van het aanstaande proces vau Garibaldi, door middel van een onzer dagbladen in herinnering dat Linlewijk Philips, na den aanslag te Boulogne in 1840, een Vorst, wiens raad hij in gewigtige gevallen gewoon was in te roepen, langs telegrafischen we» vroeg wat hij met Lodewijk Napoleon moest aanvangen. Het antwoord daarop luidde: „ laav hem doodschieten, of verleen hem amnestie, maar doe hrrn in geen geval een proces aan." Die raad werd niet opgevolgd, en de gevolgen zijn niet achterweg!- gebleven, want van het proces voor het Hof der Pairs af dagteekent de vermaaidheid vau den toenmaligen gelukzoeker, later en nog heden Keizer der Franschen. De omstandigheden in Italië, voegt de stelh-r van iiet artikel hierbij, zijn wel verschillende, maar ooi-schijnlijk voor de Italiaansch.' Regering nog ongunstiger. ---