CULTUUR-ONDERNEMINGEN. !) eonmiddellijke nabijheid van het Gouvernements. ttf"telael — iedereen erkent dat — moeten pare ondernemingen . gelijksoortige gewassen als . °°r '' Gouvernement geteeld worden betreffende, s, e" geweerd: want zij maken de Gouvernements|l( onmogelijk of nutteloos. De Qouvernements{ U,es betreffen tegenwoordig nog slechts de koffij Jui,£er en, in betrekkelijk geringe mate, de indigo. 0u deze culturen te beveiligen en toch te gelijkertijd l 0 e'rein rondom 't cultuurgebied van 'tGouvernement [ Particulieren te doen innemen, wordt van gillende zijden een middel aangegeven, dat t en min kundige eenigen schijn heeft en oni kwaad kan doen. Men kan en moet — "eert men — de koffij- en suikerteelt monopoliseren &n meenen wij; schoon de wet, men mag dat l& aannemen, omtrent de uitgifte dier contracten i r''ets anders zou bevelen dan 't geen nu bij '^lijk Besluit is verordend, nl.: openbare uiting. In afwachting echter van die wet moesten 6staande regelen worden nageleefd en dat deed — — de heer Loudon niet. Zijn op«et hem echter de kroon weder op 't hoofd: aakt 't nog veel erger, en wil in het vervolg in 't e' geen contracten meer uitgeven. Daardoor blijft verstoken van de zeer groote voordcelen ,*e nit nieuwe contracten bij uitbreiding van het zou trekken. Dreef nu het gevoelen dergenen die de particuliere ondernemingen — i Seen suiker of koffij ten onderwerp hebbende — Paald willen toelaten, dan zou, ook onder eene ,'ng die het cultuurstelsel ernstig wilde hand,'"' dat onberekenbaar nadeel bestendigd worden; ' Juist die gronden waar het Gouvernement zijn es zou kunnen en moeten vestigen, zouden — het ligt — 't allereerst door de parti- Ien worden ingenomen. heiligheid van het cultuurstelsel, in den omvang , "* 't thans bestaat, is dus in dat geval een herltt>; uitbreiding wordt geheel onmogelijk, en "eze laatste is evenwel noodzakelijk, al ware 't o|a het crediet van het stelsel te bewaren en om van stilstand te ontgaan. *ar moeten dan echter de particulieren blijven? °ok hun moet een ruim veld geopend zijn. ongehinderd werken en rijk worden: vooreerst: op de particuliere landen in de ommelanden van Batavia en elders, ten tweede: in de Vorstenlanden (Djocjokarta en Soerakarta), waar zij land kunnen huren van de Vorsten en grooten. ten derde: op de woeste gronden van Java, onder zekere bepalingen, zóó, dat hunne ontginningen geen inbreuk maken op de regten die de dessabewoners hebben op de omliggende gronden, schoon niet in cultuur gebragt, die zij, b. v., gebruiken als gemeene weide of anderzins, en onder voorbehoud van genoegzaam terrein voor eene aangroeijende dessabevolking. ten vierde: op de dessagronden zelve, mits zich bepalende tot de teelt (ophoop, bereiding) van, tweede gewassen, (tabak, katoen enz.) ten vijfde: op alle buitenbezittingen. Hier vooral, waar zij (met uitzondering van een deel van Sumatra) niet met 't Gouvernements cultuurstelsel in botsing kunnen komen, kan men hun eene zeer vrije beweging gunnen. Die particuliere ondernemingen, binnen die grenzen toegelaten, moeten, naar onze meening, niet belangrijk worden belast, althans niet in den aanvang. De schatkist zal er, door den tijd. direct en indirect, genoeg voordeel van trekken, en 't is beter dat, inden beginne, de ondernemers spoedig rijkdommen verwerven en daardoor anderen tot navolging wekken, dan d it de schatkist hunne winsten belangrijk smaldeelt. Maar de Regering heeft — vóór alles — ten opzigte van die particuliere ondernemingen een duren pligt te vervullen: de bevolking te beschermen tegen dwang en knevelarij. Daarom mag zij —al waren overigens de ondernemingen voor hare inkomsten niet schadelijk — ze nergens toelaten waar haar de middelen ontbreken om een behoorlijk waakzaam toezigt te houden of de bevolking krachtig te beschermen. De kosten van dat toezigt, van die beschermende maatregelen , moeten — dat is zeer redelijk — ten laste komen van hen die ze veroorzaken: de particuliere ondernemers. Direct geldelijk voordeel voor den Lande moet overigens daarbij niet op den voorgrond staan. Op die wijze kan, naar onze overtuiging, het cultuurstelsel krachtig blijven en een nieuw tijdperk van ontwikkeling ingaan, terwijl te gelijk voor de ondernemingen van particulieren een ruim en vruchtbaar veld wordt opengesteld. In die rigting zal ook, zoo wij vertrouwen , de Vertegenwoordiging zelfs de on-bezonnenste Regering weten te dwingen. --- BUITENLAND. AMERIKA. Uit Washington wordt dd. 8 september geschreven aan The New-York Times. De gisteren ontvangen tijding omtrent het bezetten van Frederick City, Maryland, door de Zuidelijke troepen, heeft hier natuurlijk groote verwondering gewekt, gemengd met verontwaardiging en onrust. Frederick ligt op ongeveer 60 mijl afstands van Baltimore en over land langs Rockville, Darnstown, en Poolesville op ongeveer 40 mijl afstands van Washington. Men heeft hier slechts weinig gelegenheid om uit die plaats berigt te bekomen, daar alles over Baltimore gaat. Gedurende den geheelen nacht en ook van daag worden er troepen verzonden naar den Boven-Potomac en naar elders. Bijna alle Zuidelijke troepen hebben ons front verlaten. In brieven uit Baltimore wordt aan dit dagblad berigt: De geheele zondag was een dag van onrust ten gevolge van het berigt dat de vijand oprukte. Vrijdag zijn de Zuidelijken in de nabijheid van Nolan's Ferry en Point of Rocks den Potomac overgetrokken: van daar rukten zij onmiddellijk voort naar Frederick. Volgens berigten van ooggetuigen, was het leger, dat de stad binnentrok, ongeveer 15 a 20,000 man sterk, onder bevel van generaal Hill van Noord-Carolina. Zij verschenen des morgens ten 10 ure en trokken bedaard binnen, klaarblijkelijk ten volle overtuigd dat men zich niet te£en hen zoude verzetten. Op de markt werd halt gehouden en eene proclamatie afgekondigd, waarvan, men den juisten inhoud niet kent. Men houdt het er echter voor, dat zij verklaarden te komen als vrienden en niet als vijanden, ten einde de bevolking van Maryland uit de ketenen der tyrannie te bevrijden; dat zij voornemens waren stille buro-ers met rust te laten, den particulieren eigendom te°eerbiedigen, en voor hetgeen zij noodig hadden te betalen in papier der Confederatie of der Unie, naar verkiezing. Van dit laatste schijnen zij goed voorzien; men onderstelt dat zij het grootendeels verkregen hebben door plundering op het slagveld. Daarop werd een Provoost aangesteld, men meent Bradley Johnson — ten einde met eene sterke wacht de orde te handhaven, en gedurende den namidiiag waren de straten vol soldaten, die de magazijnen bezochten —die op bevel van den Provoost werden geopend — ten einde schoenen en kleederen te koopen, die allen grootelijks behoefden. Zoo ver men weet werd de stiptste orde gehandhaafd. Volgens een der berigtgevers werd daarop zaturdag avond de burgerij ter vergadering geroepen, en toegesproken door Bradley Johnson. Zijne rede was in zeer verzoenenden geest, en hij deed wijdsche voorspellingen omtrent de verdere daden van het Zuidelijk leger, dat volgens hem , niet slechts krachtig genoeg was om West Maryland bezet te honden, maar om Baltimore en Washington in te nemen en op Independence Square te Philadelphia het Noorden den vrede voor te schrijven. De vergadering werd door bijna alle afscheidingsgezinde burgers bijgewoond; de weinige Uniegezinden , die de stad niet hadden verlaten, bleven t' huis. Des avonds ten 10 ure kregen de manschappen bevel hunne kampementen te betrekken in de voorsteden en de eerste dag onder Zuidelijke heerschappij liep vrij rustig af. De Noordelijke vlag werd overal omlaag gehaald en de Zuidelijke in de plaats gesteld. De meeste officieren werden in de hotels en in de woningen van aanzienlijke Zuidelijk-gezinden ingekwartierd , hoewel een aantal van dezen de stad zijn obtvlugt. Des avonds kwamen de fourageurs, die in alle rigtingen den omtrek hadden doorkruist, met geheele kudden schapen , zwijnen , koeijen , ossen en paarden terug. Men zegt dat zij er voor betaalden met Unie-papier, maar of dit echt was of nagemaakt weet men niet. Al het vee werd naar den Potomac verzonden, en daaruit maakt men op dat de geheele inval eigenlijk niets anders ten doel heeft dan voorziening in de behoeften van het hoofdleger aan gene zijde van den Potomac. Men zegt dat de Zuidelijken gedeeltelijk met munt der Bondsregerirg betaalden, maar meerendeels met munt van Virginiè' en Zuid-Carolina. Te Washington begrijpt men volstrekt niet wat de vijand met dezen inval wil. Willen zij onze troepen te Harpers Ferry', in den rug aangrijpen, of langs Hagestown een inval doen in Pensylvanië, Baltimore aanvallen of Washington? Indien, zoo als men berigt, 150,000 man den Potomac zijn overgetrokken, en er vóór Washington slechts ruiterij is overgebleven , spelen de Zuidelijken hoogst gevaarlijk spel, daar elke nederlaag hun noodlottig worden moet. Te Baltimore heerscht intusschen groote onrust, zrowel wegens nadering der vijandelijke legers als van eene andere zijde wegens de mortiervloot van Porter, die voor de stad ligt, daar de opgewonden bevolking voor een bombardement vreest, eene vrees die voor het oogenblik geen anderen grond schijnt te hebben dan een niet geheel zuiver geweten, hoewel de vloot, om op alles voorbereid te zijn, in slagorde ligt. Ook te Rockville schijnt men zich gereed te houden tegen den vijand, althans generaal Sumners korps stond zondag ochtend in slagorde geschaard. Rockville ligt slechts op 18 mijlen afstands van Washington. Aan de New-York World wordt uit Baltimore geschreven: De telegraafdraad van hiernaar alle oorden van den Staat zijn nog in de volmaaktste orde, maar de einden zijn in handen van verraders. Met verwonderlijke snelheid komt men hier op de hoogte van elke beweging van den vijand in Maryland. De Zuidelijk gezinden hier ter stede nemen eene houding aan als of zij vrij wat meer weten, dan zij zeggen, en ik geloof niet, dat dit geheel affectatie is. Ik zou er bijna op durven zweren, dat de gemeenschap tusschen de rebellen hier en in het Zuidelijk leger geen